Zomaar een mooi gedicht – pagina 7

een kaarsje is mooi, om naar te kijken en er zo het leven mee te vergelijken. zo zie ik het immers ik voel me een kaarsje, mijn leven is een vlam die mijn hartje verwarmen kan. staat het vlammetje van mijn kaarsje hoog dan voel ik mij gelukkig staat het vlammetje laag dan voel ik me ongelukkig, of verdrietig en flakkert het,dan zijn beide gevoelens aanwezig. waait er een adem of een wind over mijn vlammetje heen, dan druipt mijn kaarsje "dat"zijn dan de tranen vreugde tranen of tranen van verdriet of men zo begrijpt of niet, dan zijn ze er, en wegduwen kan ik ze niet zo,zijn er op de wereld honderden miljoenen echte levende kaarsjes,met hun vlammetje (hun hart) kleine,grote,dunne, dikke, witte,gekleurde, mooie en lelijke, rechte en kromme kaarsjes toch allen hebben ze een ding gelijk hun vlammetje... dat hoog en laag kan branden maar vele kaarsjes begrijpen niet, dat niet hun mooiheid of hun pracht van tel is, maar dood eenvoudig dat simpel vlammetje dat vlammetje dat zoveel goeds kan doen, doch zoveel onheil kan stichten, door andere vlammetjes aan te stichten ik een simpel,niet mooi, en niet lelijk dus een gewoon kaarsje heb ook mijn vlam die soms dreigt te doven maar dan... ... ... blaast er een kaarsje dat plots verschijnt mijn levens adem weer en zo leef ik als kaarsje verder. helemaal alleen,want het kaarsje is ziek. ziek,van kaarsjes die onheil hebben gesticht maar het zal genezen, door de vlammetjes die, zoveel goeds kunnen doen eenvoudig door het zieke kaarsje nu en dan te steunen, door er tegen te leunen door nu en dan te laten merken, dat ook dat kleine zieke kaarsje in die kaarsen wereld nog van tel is het kaarsje heeft als GROTE wens: dat ALLE vlammetjes elkaar aanvaarden hoe ook het kaarsje zelf mag zijn dat mag van géén tel zijn het voornaamste is " dat vlammetje, dat oh zo broos is!!"

Niet sta je er altijd voor open als alles mis lijkt te lopen. Veel verdriet, veel pijn zal de zon er ooit nog zijn. Denk dan aan de lente als alles weer gaat bloeien. Zo zal ook de levenslust weer groeien. Neem de tijd voor afscheid en verdriet, maar vergeet de mooie dagen niet.

Dank voor de regen in de morgen, de druppeltjes die de planten verzorgen samenkomen ze om een beek te zijn, beken die rivieren worden en stromen om zo majestatisch naar zee te komen. Ook dank ik voor de ochtenddauw pareltjes die glinsteren en altijd trouw neerwaarts glijden naar de stam om zich in de aarde te verzinken, en de wortels vocht te laten drinken. Dank ook voor de pletsende regen hij zuivert de straten, is een zegen, koelt ons af op te warme dagen, vult bergmeren waarop wij stoeien, reserves om de akkers te bevloeien. Zonder regen zijn we verloren, zonder water wordt er niks geboren. dit kostbare hemelse nat, waarmee we ons laven en wassen mogen we niet verspillen noch verbrassen. Eens zullen we moeten leren deze rijkdom verstandig te beheren, want anders, och arme toekomst.. komende generaties zullen ons haten hebben hen enkel vervuiling nagelaten.

Voor alle mensen,die in 2002, 80-jaar geworden zijn. 'n Ietwat verheugd zijn wij, omdat we de leeftijd der sterken mochten bereiken, En met onze ervaring,onze wijsheden en ideeën,ons leven konden verrijken. Dat we altijd goede maatjes zijn gebleven, met al de kleine dingen, En telkenmale, samen met ons koor, Godes lof mochten bezingen. Een natuurlijke bijzonderheid van ouder zijn, is vele kilo's dankbaar wezen, Bovendien, vele, vele boeken van tevredenheid gelezen. Ondanks,dat geheimzinnige wezentjes,steeds maar aan ons lichaam knagen, Maar dan toch te mogen zeggen,we voelen ons goed,we hebben niets te klagen. Elke morgen,voor de helderheid van onze van geest,poetsen we flink onze brein, En vragen begrip voor dat ene kleine dingetje,dat we nu net vergeten moesten zijn. Voor de stramheid van onze ledematen,oliën we steeds onze scharnieren, En met club, fietsen voor ouderen,houden wij de soepelheid in onze spieren. Gebrekjes, zondigheidjes, och wie heeft er nou een smetteloos blazoen, Spijt ons,doch in dezelfde fouten hervallend,als we het over zouden doen. Daarom juichen wij, daarom zeggen wij,als een soort samenspel, Hosanna,Hosanna,goede God, dank U wel.

Hoeveel jongere mensen heb ik gesproken wiens levens plots werden afgebroken door doodrijders en hun dom gedrag waartegen redelijkheid niets vermag. Hier sta ik voor dit lege graf, ontlopen doen ze niet hun straf, ook hun leven ten eind, grote hoop puin, gegrift hun naam op dit arduin. Waarom zijn veel chauffeurs zo slecht en met welk recht, veroorzaken zij onnoemelijk verdriet ? waarom beseffen ze het niet? Een stil moment, verdiept, bedrukt, aan al diegenen die ons zijn ontrukt, wil ik deze zang, dit klagen, mijn medeleven, intense pijn, opdragen.

De enigste die je kan vertrouwen ben jezelf. Maak vriendschap met jezelf. Hou je eigenwaarde. Weet dat je belangrijk bent. Hou van jezelf. Pijn die jou wordt aangedaan voel jezelf. Jij bepaald wat je met die pijn doet. Jij bepaald hoe je daarop reageert. Jij hebt alles zelf in de hand. Zo is het en niet anders Wees meester over jezelf!

als pacifisten zich verenigen is dan hun macht groot genoeg? dreigend gevaar af te wenden en oorlog te vermijden? gaat winstbejag en machtswellust opnieuw de overhand krijgen? beseft men dan niet dat de pijn van een moeder haar kind te verliezen even snerpend is, of men joods musulman,boeddist of rooms is. De pijn is dezelfde, het bloed is hetzelfde rood. vaak is de aarde reeds gekleurd door nutteloos bloedvergieten. Stop de waanzin, geef vrede meer kans zich in de harten te nestelen.

ze zijn uitgedost met vuurrode sjaals hun lenden omgord, sombrero's breed omrand grijze gestreepte broek glimmende rijlaarzen zo zijn de senores. ze zijn uitdagend op hoge hakken strak kleed met volants zwart gepareld tasje in de hand hun mantilla's als hoofdtooi zijn fel helder wit, echte kant, sjaals gedrapeerd over de schouders zo zijn de senoras. het is ferie, festa mayor, wijn zal er vloeien in de bars en bloed in de arena's de gitzwarte stier doden. de matadors in "licht" gekleed, op de schouders gedragen. feria, schrille muziek ritme van het aanstormende dier dat zijn eind tegemoet loopt. tapas in de bars, sardanes op het dorpsplein, laat in de nacht zindert het na.

Het is alweer bijna voorjaar en het nieuwe leven staat te trappelen voor de deur, de natuur begint haar cyclus weer opnieuw in al haar geur en kleur? Waar je ook kijkt om je heen zie je dat het buiten weer gaat beginnen, de vraag is aan het begin van het jaar altijd weer hoe is het van binnen? Gaat het dit jaar dan gebeuren, dat je weer kan genieten van al die pracht, is dit het voorjaar waarop je nu al die tijd op hebt gewacht? Soms denk je dat je zolang hebt gewacht dat je het voorbij hebt laten gaan, zie je dan nog wel iets moois als je het voor je hebt staan? Het lijkt alsof je blind bent geworden en allen nog maar leegte ziet, durf je opnieuw het voorjaar te beginnen onbevreesd voor verdriet? Het is echter de juiste zonnestraal die je doet ontwaken uit je overpeinzing, want gaat het toch uiteindelijk niet gewoon maar om een ding? Het leven is te mooi om zomaar voorbij te laten gaan en geen kans te geven. Vreugde en verdriet kom je toch allemaal wel eens tegen in het leven? Zolang je echter blijft geloven in het leven dan zal het ook goed komen, en misschien wordt je leven dan wel zoals je vaak zag in je dromen?

Russische dansers, gedisciplineerd... hebben ze nog van de tsarentijd, of van ijzeren Stalin misschien. Balalaika muziek is getokkel, lustig, speels en melodieus... Als ze vurig worden en wild in spreidstand omhoog wippen, stoten ze kreten uit terwijl de minder soepelen, fluiten.... Dansers allemaal met laarzen, doet militaristisch aan terwijl ze over "Mir" vrede zingen. Dansen de Katschachok gehurkt, wippen hun benen dan snel vooruit, en toch vallen ze niet onderuit, komt door die enorme pofbroeken, hebben ze vanachter een zitje ingenaaid.

mijmeringen in mijn gedachten het verleden dat leeft in een deel van mijn hart verwarring in mijn hoofd zoveel mogelijkheden zoveel verschillende mensen zoveel gevoelens zoveel wegen om te bewandelen het leven gaat voort mensen gaan vooruit ik blijf stil staan ik blijf staan bij het verleden denk over het heden kijk reikhalzend naar de toekomst wat zie ik daar? vertwijfeling, nog meer verwarring of het einde van de tunnel???? wolken die voorbij trekken opklaringen in zicht vriendschap en liefde in het verschiet dat is wat het leven mij biedt!!!!!

Ik voel op mijn wang een traan het kind in mij is weggegaan. Ik heb heimwee, ik huil !Of is het iets anders dat in mij verschuilt? Het was zo fijn een kind te zijn Maar de scheiding is te groot mijn lichaam is niet langer dood alles groeit in mij en het speelse is voorbij. Moet ik nu huilen, zijn mij tranen het wel waard ! Wat zich nu in mij openbaart is toch ook mooi, niet waar! Mijn leven is nog lang niet klaar Nu begin ik pas te leven Nu kan ik anderen iets geven Nee ik moet mijn tranen verschuilen het is dwaasheid om juist nu te huilen

Kloppen omdat het moet…. Kloppen om in leven te blijven… Kloppen…. Maar verder… Zit er weinig in.. Waarom wil ik dat het klopt??? Waar is de rest wat er in moet zitten?? Mijn gevoel, mijn liefde, mijn pijn, mijn angst…. Kan het nergens vinden……. Wat moet ik nu?? Vind ik het ooit nog terug?? Ben er bang voor dat ik het voor altijd kwijt ben. Als reactie op dit gedicht is 'Waarom jouw hart nog klopt' geschreven

Zijn we te druk en doordrongen? want veel wat we doen is verwrongen zelfs als mensen elkaar begroeten begint al van bij het ontmoeten zullen we onze ogen dichtknijpen, de anderen niet willen begrijpen. We vermeien ons in andermans zorgen zo houden we eigen fouten verborgen, sensatiehonger is niet te bedaren ook zullen we niemand sparen om met onze vooroordelen de anderen te veroordelen. Kunnen we ons hart nog laten spreken zonder and're mensen af te breken?

Een vriendelijk woord Is wat ieder graag hoort. Een vriendelijke lach Is wat ieder graag mag. Maar een goede daad Is het meeste toch waard.

Mensen doen elkaar vaak pijn, kwetsen elkaar, wensen dat ze niet zoals hun zijn. Maar je hebt elkaar hard nodig, echte vrienden voelen dat, ruzie is overbodig. Liefde en vriendschap, nemen en geven, van je eigen en elkaars fouten leren, het mooiste aan alles is, dat je elkaar kunt en durft te vergeven

Er zit een mannetje in mijn hoofd, daar deel ik mijn geheimen mee. En wij hebben elkaar beloofd, dat mannetje en ik, wij twee we blijven elkaar trouw onafscheidelijk zullen we zijn. Dat mannetje is de enigste die ik volledig vertrouw we delen liefde, geluk, verdriet en pijn. Wellicht als je dit leest denk je die is gestoord, dat mannetje in zijn hoofd is gewoon nep. Maar ik zeg je, en geloof me, op mijn woord, dat mannetje in mijn hoofd, is de enigste echte vriend die ik heb. Hij is er voor mij in voorspoed maar ook in nood, en hij is het die mij de kracht kan geven en me zegt: "de oplossing van vele problemen is niet te vinden in de dood, maar is alleen te vinden in het leven".

Het mooie doet vaak pijn, omdat het niet zo mocht zijn Het lelijke mocht niet zijn, omdat het te simpel is Het goede is vaak simpel, omdat het rust geeft. Het kwade stelt vaak gerust, omdat het geen vragen stelt.

11 september '01 wat klinkt dat ver.. Het lijkt net of het net is gebeurd.. De wereld verkleurd van blauw naar grijs.. Je hoort overal gekrijs.. Afghanistan in vuur en vlam.. Overal word gebombardeerd.. Maar mensen vragen zich af.. Wie is er verkeerd? Je hoopt natuurlijk dit is de laatste keer.. Maar dan toch gebeurt het weer.. Is het niet Afghanistan dan is het wel Irak.. Een familie meer of minder dat doen ze met gemak.. Maar wanneer zien mensen nou eindelijk is in.. Oorlog heeft geen zin! Niet alles is natuurlijk de schuld van de Amerikanen.. Wij waren ook de gene die verantwoordelijk waren.. Hopelijk is dit alles snel voorbij.. En leven we nog lang en gelukkig (oorlog vrij..)

Woorden Ze schieten tekort Gedachten dwalen door mijn hoofd. Wat wil ik Wat moet ik Twijfels ze zijn zo groot Hij geeft me warmte en intimiteit Verder is er niets Want er is nog iemand Hier ver vandaan En ook in mijn gedachten steeds verder Ik weet het Dit kan zo niet doorgaan Maar ik wil beide Niet alleen zijn

Sprookjes worden elke dag verzonnen er zijn er vast miljoenen bij elkaar maar sprookjes zullen altijd blijven bestaan alleen ons eigen sprookje dat is waar

Er is iets, hier in de kamer. Een schim, een schaduw. Ik ben bang, voor wat het is. Ik durf niet te kijken, ik sluit mijn ogen. En ik zit bang in een hoekje. Wachten tot het weg gaat. Ik hoor geluiden. Ze komen van boven. Ik begin te schreeuwen. Help wie is daar! Hij komt de trap af. De schim komt dichterbij. Ik bevries, en kan me niet bewegen. Ik sluit mijn ogen, ik tel tot tien. Ik loop weg, naar de andere kant. En ik kom tot het besef dat er niets is. Er is niets in de kamer, het is stil. En de Angst is weg

Vandaag kreeg ik het nieuws, Het kwam hard aan, iets in je bedreigt je bestaan. Ik ben er zeker van dat je zal genezen, je hoeft niks te vrezen. Samen staan we sterk, Samen verlichten we het zware werk. En kan je niet meer, stopt je bestaan dan beloof ik mee te gaan. En kan ik het niet, vraag daarboven aan de Hoge Piet of je me komen halen mag dan laat ik alles achter met de glimlach. ik zie je graag

Zij stonden naast de rozelaar, zij zuchtte en zei:"Wat een pracht van een nacht, ruik je die heerlijke rozen?" Hij lachte zacht en zei: "Jij ruikt alleen maar romantiek." Zij ging er niet op in maar zei: "Pluk me een roos dan zal ik haar drogen." Maar hij bleef onbewogen en zei: "Die roos ruikt wel goed, alleen de dorens zijn me te gemeen." Ze zei:"Jij wilt alleen de lust zonder de plagen; nooit van mijn levensdagen zal ik jou nog iets vragen." (Gijs Calis)

spaanse dansen je moet ze begrijpen, er zit zeker enorme kunst in ieder zijn vrijheid, maar 'k hou er niet van. Dat klapperen met die castagnetten dacht eerst dat het hun gebitten waren. ze stampen gelijk wildemannen op de vloer met hakschoenen. De heren dragen hakken? is natuurlijk om het ritme en de cadans. Als ik ze bezig zie denk ik aan de ravages die van "Alva" bij ons heeft gehouden. De senoras draaien met hun handen en met waaiers, ze hebben losse heupen, kijken ernstig, beetje boos zelfs. Zwart en rood zijn overheersend. Dan gaan ze nog in hun handen klappen, terwijl ze rond mekaar draaien als imiteren ze een stierkamp. Die zangers hebben doorlopend koliek mij maakt dat "ai,ai,ai," heel ziek, over de zang zullen we maar zwijgen ik kan er alleen buikpijn van krijgen.