Zomaar een mooi gedicht – pagina 3

De zon schijnt Bloemen ruiken zoet Genietend in mijn tuin Kijk ik naar die chocolade snoet Breed uit staat hij naar mij te lachen Met twinkels in zijn ogen Staat hij weer te verzinnen Waarbij ondeugendheid Niet om heeft gelogen... Ren ik achter hem aan Samen vallen we in het gras En met een diepe zucht Zou ik willen dat het altijd zomer was Na het geven van die dikke zoen Weet ik dat we hetzelfde Ooit weer over zullen doen Koester ik het samen zijn Onder stralen zonneschijn

De kleine geitjes en de lammetjes wandelen zo vrolijk in de wei. De kleine kinderen spelen zo vrolijk in de speeltuin, hun ouders zitten op de bank en zitten te kijken naar hun kinderen. De vleermuizen slapen zo vrolijk als ze dromen Tijdens de felle zon aan het schijnen. De baby's zijn erg vrolijk als ze hun oma's en opa's weer zien dan geef ze mooie roze sterretje aan de baby's wat ze graag willen dromen. De bruidspaar gaat trouwen in een witte stadhuis. En ze zijn zo vrolijk als de felle zon schijnt. De bruid draagt een mooie boeket en de bruidegom kuste de bruid omdat hij heel erg veel van haar houdt.

Het vraagt enorm veel geduld, tijd, en vooral.. vertrouwen, om van iemand te kunnen houden. Het is nooit volmaakt, maar het heeft wel iets moois van mij gemaakt!!!

Door alles wat je meemaakt in je leven En misschien alles wat je nog op je afkomt Zie je het soms niet meer zitten Overal zie je spoken en alles wat je aanpakt gaat fout Niks loopt meer zoals je dat verwacht of gedroomd had Geen woord komt meer uit je mond zoals bedoeld Alles lijkt ineens anders te klinken Alles wordt op een verkeerde manier begrepen Telkens weer probeer jet te corrigeren maar het lukt niet Wat je ook doet de koers van je schip gaat recht op de rotsen af Ergens hoop je nog op een wonder dat je zou kunnen redden Een helpende hand die het roer omgooit naar open zee Radeloos en machteloos moet je toezien hoe het fout gaat Op het moment dat je de rotsen raakt is het voorbij Pijn en leed voel je niet meer, je bent eindelijk vrij

Alweer een junkie is gestorven.. Zo één die men het liefst héél snel vergeet. Maar de ouders van zo'n junkie.. blijven achter met heel veel leed. Hij stierf aan "De bruine dood"... Hoeveel zullen er nog heengaan? Zomaar....langs de weg,of in de goot? Men keek dikwijls op hem neer, hij was moe,en kon niet meer. Misschien was het zijn wens!!! Mocht U ooit ook zo'n junkie treffen, behandel hem dan ook als mens!

inkt kan veel op papier zetten, soms vele gevoelens..haat..en pijn verzetten... maar het kan ook héél zacht een groot verdriet genezen.... met woorden die je zo nu dan nog is een keer kunt lezen!!.

Wat zou je antwoorden.. Als ik je zou zeggen, dat als je lacht de hele wereld weer straalt! Als ik je zou zeggen, dat als je huilt de hele wereld grauw en donker is! Als ik je zou zeggen, dat als je praat de hele wereld met je meezingt! Als ik je zou zeggen, dat als je loopt de hele wereld met je meedanst! Als ik je zou zeggen, dat als je adem haalt de hele wereld zijn adem inhoud! Als ik je zou zeggen, dat als je je ogen open doet de hele wereld ontwaakt! Of zou je niet antwoorden en zeggen, ga toch iets zinvols doen met je tijd!

Het is alsof je door een dichte mist loopt niet wetend waarheen. Iemand anders heeft een keuze gemaakt en daar moet je doorheen. Je kan niet terug, maar ook niet vooruit, je blijft stil staan. De keuze die heb je niet zelf gemaakt, maakt het nog moeilijker verder te gaan. Al je plannen die je had gemaakt zijn verdwenen. Al die dingen die je nog samen had willen doen, waar zijn ze henen? Het voelt op dit moment alsof je ophoudt met leven. Je weet niet hoe verder te gaan, je bent alleen achtergebleven. Je moet weer helemaal opnieuw beginnen en dat maakt je bang. Je hebt geen vooruitzicht, het duurt voor jou allemaal heel erg lang. Je thuis is niet meer, ook al heb je het bij je ouders fijn. Het voelt niet meer als jouw thuis en dat doet pijn. Waarom? Is een van de vragen die je jezelf waarschijnlijk elke dag stelt. Een antwoord heb je niet, daarom dat dit je elke dag weer kwelt. Op dit moment kan je de situatie nog steeds niet accepteren. Maar op een dag zal ook voor jou het tij keren. Eens zal die dichte mist heel langzaam optrekken. De weg die je gaat bewandelen zal je langzaam gaan ontdekken. Je zal het gaan accepteren en het een plaatsje geven, en met Tijsje weer beginnen aan een nieuw leven. Op dit moment zal je niet weten waar te beginnen. Hoe je dit moet bereiken en of je ooit deze tijd zal overwinnen. Daarvoor heb je Tijs, je familie en je vrienden die je bij staan. En die samen met jou door deze tijd willen gaan. Ik ben ook een van die personen, die je nooit in de steek zal laten. Die er altijd voor je is, voor een schouder of om alleen even mee te praten. Babs, mijn deur staat altijd voor je open wat er ook is. Ik weet dat het nu moeilijk is vooral het gemis. Als je een ding maar onthoudt, je staat echt niet alleen. Al voelt het op het moment niet zo, samen met ons kom jij hier wel overheen. Uit elke slechte ervaring komt een goede voort. En ook jij wordt weer gelukkig, zoals het ook hoort. Focus je op de leuke dingen die je nu samen met je Tijsje beleefd. En geniet van het manneke die je zoveel liefde geeft. Hij houd van je en hij niet alleen. Wij houden allemaal van je en helpen je hier echt doorheen.

Altijd ben je er, je loopt, fietst en rent Langs me aan mijn zijde. Al zie ik je niet Je zingt altijd een prachtig lied... Je zal me van problemen bevrijden! Waar je ook bent Al lijk je soms heel ver... Mijn engeltje

op een mooie zomeravond het is zalig buiten en zo zou ik mij ook moeten voelen ik lig in het koele gras en kijk naar de zwoele zon die omringt is door roze zachte wolkjes het lijkt zo mooi daarboven zo rustig zo zacht ik spreid mijn armen ik wil daarheen vliegen maar ik blijf in het koele gras liggen waarom kan ik niet vliegen

Heb je ook wel eens het idee dat je helemaal alleen staat en dat niemand je ziet? Vertrouw op God op zulk moment, Hij vergeet je niet! Hij wil een Vader voor je zijn, en helpen met al je noden, moeite, verdriet en pijn. Heb je ook wel eens gedacht waarom ik en niet zei? Maar God zorgt het zelfde voor jou als voor mij. Vergeet nooit dat Hij ziet goed en kwaad, ook als je overal alleen voor staat. Kijk nooit op een ander neer, maar dankt God den Heer. En bid Hem aan, en roep om Zijn naam. Hij zal je gedenken in al je pijn moeite en verdriet, ook op de momenten dat niemand het ziet!

Wanneer je op vakantie gaat, is dit een handig ding. Wat je nodig hebt stop je erin. Zwaarder terug met een souvenir, herinnering aan zoveel plezier. Ook door het leven draag je zo'n ding, en er gaat van alles in. Ook overbodige vracht, die dan totaal onverwacht. Je leven onrustig maken, functioneren verzaken. Een bezoek aan de vuilnishoop, is dan een goede koop. De rotzooi eruit te kiepen, daarna van je leven genieten. Weet wel het goede van het slechte te scheiden, en vederlicht met je fiets naar huis te rijden.

Ik was niet van plan iets te schrijven, want wat heeft het voor zin? Als ik nu lees wat er is opgeschreven, dan moet ik er gewoon om lachen niet omdat het leuk of grappig is maar omdat het vaak zo triest is Het zijn zaken die gezegd hadden moeten worden op de momenten dat het er toe deed en ze zouden niet achteraf op papier moeten worden geschreven, en dan nog snel een lange neus erbij trekken. Het voelt ook oneerlijk als je het zo leest. Niemand kan zich verweren tegen letters terwijl de verwijten, de verlangens echt zijn de emoties en de pijn zijn voelbaar, maar het is jezelf een beetje voor de gek houden tenslotte kan je nu denken van ik heb het gezegd. Maar het helpt niet echt, het lost niks op. Je kan het hooguit even van je af zetten, maar het komt ongetwijfeld weer terug. Gaat het dan om dat even, die periode dat je het even kwijt bent, de emotie, het verdriet, de pijn, alles? Zou het dan toch zin hebben om te schrijven?

Vandaag ben ik de jij en jij de ik. Vandaag ben ik de zo en jij de zus. Vandaag ben ik de si en jij de do. Vandaag wil ik weten hoe jij vandaag zal zijn

Kale bomen, sneeuwklokjes overal De kou begint zich nog erger te verspreiden Waarom bleef het toch niet altijd warm Bibberend loop men verder en verder Ijs, hagel en die vreselijke sneeuw Die moesten er ook nog bij komen De winter is nu echt begonnen, ja Alle warme kleding wordt weer tevoorschijn gehaald De mensen schaatsen op het ijs Kleine kinderen gooien met sneeuwballen Maken een lawaai van plezier en lol Hebben toch niks anders te doen dit seizoen Maar als de winter weer voorbij is En het voorjaar voor de deur staat Dan komen weer de prachtige bloemen En wordt het ijs weer water

Als een bloem zo is 't leven 't begin is teer en klein De een die bloeit uitbundig d'ander geurt heel fijn Sommige bloemen blijven lang weer andere blijven even Vraag niet bij welke bloem je hoort dit is 't geheim van 't leven

'Ik leef', zei ik, 'ik leef' en ik hoorde dat ik het zei, maar plots'ling dacht ik: 'Neen, niet ik, maar er leeft iets in mij...' Het is dat wonderlijke iets, dat zorgt dat ik besta en ik? nou ja, ik ben er wel, maar ach... ik kom en ga. Want als mijn 'tikje' niet meer slaat, dan staat mijn 'ikje' stop, maar het grote iets, dat blijft en blijft, dat 'iets' dat houdt niet op! En of ik zing of fluit of fiets, rechtop zit in mijn bed, ik voel van binnen steeds dat 'iets' dat mij in beweging zet. Misschien zeg je dan: Dat zegje van jou dat is niet niets, maar weet je wat ik dan zeg? 'Dat komt allemaal door dat iets'.

Oorlog is vaak woede Oorlog is vaak kwaad Oorlog In 1940 tot 1945 was er oorlog De Duitsers bezetten heel veel landen In Mei 1945 werden we bevrijd Blij dat we waren Soms was het niet waar dan zaten we weer in verdriet Maar opeens kwamen de Engelsen en Amerikanen die kwamen ons bevrijden Overal werden vlaggen en slingers neer gehangen Geen Duitsers meer, Het was een ommekeer. Nooit meer oorlog Jammer dat het wel in andere landen is al die oorlogen Al die mensen leven in angst Angst voor de dood Misschien ook geen hoop meer Waan hoop is ook niet te koop.

Liefde begint met een glimlach,groeit met een kus,en eindigt met een traan. Liefde is als je niet haat om het even hoeveel onrechts je is aangedaan. Als je kan houden van, boven alle pijn en onrecht,dan is het liefde. Ween niet om iemand die niet om jou zou wenen. Goede vrienden zijn moeilijk te vinden, nog moeilijker achter te laten , en onmogelijk te vergeten. Je kan maar zover gaan als je druk uitoefent, daden zeggen meer dan woorden. Het moeilijkste om te doen is zien hoe diegene waarvan je houdt een ander te zien liefhebben. Laat het verleden u niet tegenhouden, je mist de goede dingen. Het leven is kort,als je niet af en toe om je heen kijkt zal je het missen. Een goede vriend is als een klavertje vier, moeilijk te vinden en gezegend om het te hebben . Sommige mensen maken de wereld speciaal, gewoon door er te zijn. Beste vrienden zijn de verwanten die god ons niet gaf. Wanneer het pijn doet om achteruit te kijken en je bang bent om vooruit te zien kan je naast je kijken en je beste vriend zal er zijn Ware vriendschap eindigt nooit vrienden zijn voor altijd. Goede vrienden zijn als sterren je ziet ze niet altijd maar je weet dat ze er altijd zijn. Maak geen fronsend voorhoofd je zal nooit weten wie er verliefd wordt op je glimlach. Wat doe je wanneer de enige persoon die je kan doen stoppen met wenen de persoon is die je aan het wenen bracht? Niemand is perfect,tot je er verliefd op wordt alles is ok op het einde als het niet ok is dan is er nog niet het einde. De meeste mensen komen in je leven en verdwijnen er ook uit maar alleen vrienden laten voetafdrukken achter in je hart. Bedenk het leven is een reis, geen bestemming werk alsof je geen geld nodig hebt, heb lief alsof je nooit gekwetst bent, en dans alsof je niemand toekijkt.

Er zit een mens op straat, hij begraaft zijn hoofd in zijn armen, je ziet hem overal waar hij ook staat, nergens heeft hij een plek waar hij zich kan opwarmen... Er zit een mens op straat, hij wacht en wacht, het wordt al erg laat... Er zit een mens op straat, hij neemt de pil in zijn hand en slikt... Er zit een mens op straat, steegjes omhelzen hem met de valse glimlach van de dood...

bij het ontbijt zie ik hem opeens: een grote, gespierde man in legergroen geweer om de schouder met in zijn armen een tere, spierwitte baby op de achtergrond een moeder met halfnaakt kind de ontzette blik de dood in aller ogen ontredderd tafereel uit Beslan meer dan een mens aankan voorpaginanieuws sprakeloosmakend iedere toevoeging is overbodig

Gisteren werd ik bezocht door de dood Ik liep gehaast naar mijn bus niet lettend op de weg en dus zag ik ook niet de bus die mijn weg versperde Het laatste wat ik me herinner zijn de twee ogen van de chauffeur doordringend zwart omrand en met een emotie die ik nog nooit eerder gezien had...en toen niets meer dan een doffe knal Wakker werd ik in een felle witte kamer met groene velden om me heen ...of waren het mensen ? Voordat ik terug insliep hoorde ik nog : We hebben een hartslag!! Nu zweef ik ergens tussen de twee dimensies van leven en dood en vraag ik me af of dat het bezoekje een eenmalige was of een permanente...

zoals de zandkorrels van de zee zo zijn de dagen die ik verslee lopen en glijden snel voorbij door me handen en geen grip op wat is dichtbij ontzielt maar gestagen door de zee verslagen voert het zand zich mee in een vloed naar de zee tot het eb verschijnt en zand weer even in het zicht verschijnt

Vandaag ben ik weer opstandig en boos, dit is niet waar ik zelf voor koos. Je baan die vervalt, word zomaar gezegd, waarom? dat word wel even uitgelegd. Het kan ze allemaal niet deren maar jij moet weer gaan solliciteren. Brieven schrijven, hopen dat je bevalt een zin verkeerd en je hebt het verknald. Schrijven, wachten en hopen, dat is je doel. Nou IK gruw van dat machteloze gevoel.

? Waarom? Vraag ik me af Waarom zet dit zich niet van me af Een vraag, een zin Ik weet, het heeft geen zin. Het antwoord blijft verborgen Steeds maak ik me zorgen. Op een dag, misschien wie weet Dat ik alles wel vergeet. Dan pas kan ik terug leven En me helemaal terug aan je geven. Waarom? Vraag ik dan niet meer Want waarom? Is er dan niet meer.

Zij, de eilandvulkaan, witte wolken haar sneeuw getopte kegel rakend terwijl gloeiend hete lava brakend mensen verjagend die haar bevolken. Dit is de aarde die treurt haar hete zwavel tranend uit de diepste hellekrocht sissende stoom van water als haar bloed de zee verkleurt. Zij weent, en haar verdriet verschroeit mijn ziel en haar pijn, wordt mijn pijn totdat we samenzijn.

2 lieve kleine kinderen spelen op het strand ze zagen een mooie zon onder de water een kleine meid zei tegen hem: De zonsondergang is altijd mooi gebleven Een kleine meid met haar lieve vriendje zochten naar schelpjes ze vonden een hart tekening op het strand Ze werden verliefd op elkaar ze hielden elkaar hand vast een kleine meid zei tegen hem: ik hou van jou een kleine jongen zei tegen haar: ik kan niet zonder jou Ze gaven elkaar kusje omdat ze van elkaar houden daarna liepen ze samen verder in de hand vasthouden hun ouders waren zo blij voor ze dat ze verliefd op elkaar zijn Daarna zagen ze een tekening van een hart op het zand schreef hij een zin: IK HOU ZOVEEL VAN JOU daarna bloos een kleine meid voor haar lieve vriendje Hun ouders riepen ze om terug naar huis te gaan ze liepen met hun ouders terug naar huis een kleine meid zei tegen haar ouders: ik ben zo moe van deze dag Een kleine meid begon te gapen ze ging met haar lieve vriendje in bed slapen haar lieve vriendje zong een slaapliedje voor haar Hij zegt tegen haar in de slaap: Wat ben jij zo mooi meisje waar ik zielsveel van je houdt. Een kleine meid zegt tegen hem in haar slaap: Ik hou zoveel van jou en ik kan niet zonder jou en ik wil nooit meer bij jou weg. Haar vriendje viel in de slaap met een kleine meid. Hun ouders zeggen tegen ze in de slaap: wat zijn jullie slapen als een roos!

In de verte zag ik een meisje staan Ik liep naar haar toe Ze was uit haar rolstoel gegaan Tranen kreeg ik in mijn ogen Toen ik haar zag staan Ze zei: Ik heb een droom gehad Hij vertelde dat jij altijd voor mij zal zijn Ik kreeg een warm gevoel van binnen En dat vond ze fijn Ik huilde van geluk Wat zij heeft het gedaan Al die jaren was het voor haar neus voorbij gegaan We liepen samen hand in hand Kijkend naar de zonsondergang Het avond was zo prachtig om te zien Ik heb het met mijn ogen zelf gezien

Ik geloof erin.. dat een mens héél sterk is, hoe diep hij ook in de put zit.... hij komt er altijd uit, Je moet er alleen in geloven!

Soms lijkt het alsof de zon voorgoed ondergaat, niets kan haar meer doen herrijzen Soms lijkt het alsof de hele dag grauw en kil blijft en dat er geen mogelijkheid bestaat dat dit verandert. Soms lijkt het alsof je leven voorbij is en niets kan je meer boeien of opvrolijken. Soms lijkt het alsof je je kansen hebt gehad en niets wijst erop dat je een nieuwe kans krijgt. Soms lijkt het allemaal tevergeefs en zinloos en niets heeft meer zin in niets heeft meer een doel Gelukkig is dit maar soms, de rest van de tijd is het leven het mooiste wat we bezitten

Ik zie het leven om mij heen voorbijgaan wil er wel weer deel vanuit maken maar het lukt niet gewoon niet er staat een glazen muur voor waar ik niet overheen kan ik blijf het proberen en als ik moe ben kijk ik gewoon om mij heen en zie het leven

Wat is de reden van m'n bestaan? Ik kan toch niet zomaar op de wereld staan! Waarom toch hou ik van jou En ben jij de enige waarvan ik hou? Waarom is de wereld zo kil, En kijkt niet iedereen door een roze bril? Waarom hij niet m'n grote liefde was, En waarom ik nu jou met liefde verras? Waarom, waarom, waarom? Is er ook een Daarom!? En is er dan ook een reden, vraag ik zacht, Dat ik op de wereld ben gebracht?

Allen egocentrisch een feit dat algemeen bekend is Onderscheid diegene die het weet en die erom gekend is Want in het begin was er niks Aan het einde waarschijnlijk nog minder Maar de vinder mag het houden Dus doorheen warmte en koude Blijven streven in ons leven Tot ons oude versleten omhulsel breekt Ofwel doorweekt als een kwal aangespoeld Op het punt dat je totaal niks meer voelt Het duurt maar even dan zal je gaan zweven Rust en stilte , een kilte maar die word warm Het is de arm van de dood die je ziel verloot Aan een ander bestaan , het deze gedaan ! Je voelend geweten veel moeten zweten Het is gewassen , gemeten en gewogen Nu aan het drogen tot het beetje zuiver zijn In een wereld van wijn een grootse flater Je bent herboren als water !

Kinderogen zijn zo teder.. Kinderogen zijn zo rein, Of ze lachen, of ze wenen, Ik weet niet hoe ze 't mooiste zijn.

Hoor het water Het klotst tussen het riet Hoor de wind Het ritselt door de lucht Hoor de ruimte Het zoemt door je heen Luister, luister goed Hier horen we thuis In het huis van Water Wind en Ruimte Waar plaats is voor iedereen.

De Zachte vrede is vergeten. De oorlog staat daar niet bij. De witte duif is weggevlogen. En de duivel zit in jou en mij. Waarom kunnen wij niet samenleven? Waarom elke dag diezelfde strijd? Die waarom is een vraag voor alle. Wanneer Zal het nu eens vrede zijn?

God, Is het leven voorbestemd heeft het leven zin? Het lijkt zo zinloos en 't voelt zo raar hier binnenin God, Bestaat er hemel op aarde? moeten wij elkaar beminnen? Het lijkt zo zinloos altijd te herbeginnen God, Zijn er mensen zonder fouten? is er nog vergiffenis Het lijkt zo zinloos als er dat niet is God, Verhoort gij ons? heeft het zin om te vergeven Het lijkt zo zinloos een leven te leven God, Is er leven na de dood? of stopt het daar? Leven om te sterven dat lijkt zo raar...

Achter rimpels in een gezicht, ligt een vergezicht, van jaren. Een panorama, breed en intens, helder en vaag. Met velerlei kleuren, dat ligt te treuren. In een lijf dat niet meer functioneert. Iedere dag een beetje opteert. Met een geest nog jong en zeer wijs. Die zich verzet tegen deze onherroepelijke reis. Van afstand nemen. Van afscheid nemen. Van alles wat dit leven scheid, naar een leven in eeuwigheid.

Zoveel dingen die anders konden zijn. Moeten zo blijven. Ook al doe je andere mensen pijn. Bang voor voor verandering? oh nee hoor! 't is die ene ellendige droom. Een droom in een wereld waar zij wordt begeert. Maar in de realiteit wordt omgekeerd.

Het is nacht, alles is stil ik lag in bed maar kon niet slapen, dus ging ik maar naar benee, In de keuken is het kil, Gauw zet ik voor mezelf een lekker kopje thee, en dan zet ik een stoel voor het raam, ook de poes zit voor het raam, de maan schijnt en we kijken ernaar tezaam, wat is de hemel toch mooi, zie die maan eens daar boven staan, en dan die prachtige sterrentooi, net lampjes die aan en uit gaan, ik geniet van de warmte van de thee en van het uitzicht, even doe ik mijn ogen dicht, en kijk dan weer omhoog, wacht, wat ziet mijn oog? een ster, vallend als een diamant, ben benieuwd waar die straks land, snel doe ik een wens, niet voor mezelf nee, voor elke medemens, dat we nu eindelijk eens tot bezinning komen en doen waarvan we al lang dromen, laten we onze dromen volgen tot we ze waar maken, pas dan kunnen we onze dagdromen staken!

Veel mensen vragen zich af, waar gaan de doden heen? Gaan ze naar de hemel, of misschien wel naar de hel?! Komen ze terug in een ander lichaam, of blijven ze in hun kist? Je moet niet wenen, ik weet het wel, dat je hen mist! Maar met huilen kom je niet ver, en ook niet dichterbij. En wie het ook mag zijn, een vriend of een familielid, door te wenen en te rouwen komen die mensen ook niet terug. Dus geniet maar van je jonge leven, denk er niet meer aan. En heb je dit nog nooit meegemaakt, dan heb je nog geen zorgen, maar misschien wel heel veel angst. om dat de kans veel groter is, dat je nog iemand verliest.

Waarom toch? je ziet de schokkende beelden op de televisie bloed overal, kinderen huilend, ouders in paniek een school in chaos, ontreddering en vernietiging alom Waarom toch? Wat heeft dit voor zin gehad Zoveel onschuldige mensen gedood Gelukkige gezinnen in een klap verscheurd Waarom toch? Wat drijft dit soort mensen tot deze daad Zonder enig respect voor eigen of andermans leven Zinloos en willekeurig moordend en vermoord worden Waarom toch?

Leven Het lijkt niets Maar het leven is o zo belangrijk Want je leven word je gegeven En wat je krijgt moet je altijd koesteren Want zonder leven Valt er niets te krijgen En ook niets te geven Leef elke dag volop Tegenslagen of niet Je doet je zelf alleen maar meer verdriet Als je niet leeft

soms kijk je naar je leven maar de gedachte maakt je ziek soms kijk je naar je leven en voel je je energiek soms kijk je naar je leven en voel je tranen lopen soms kijk je naar je leven en denk je hoe kon het mij zo slopen soms kijk je naar je leven en zie je opeens weer licht soms kijk je naar je leven en heb je opeens weer zicht soms kijk je naar je leven en denk je ik ga dood soms kijk je naar je leven en besef je ik heb het verkloot Ik kijk naar mijn nog korte leven maar wordt daarvan niet blij Maar besef dan wel Dit leven is was ook al is het voor heel even toch nog een beetje van mij

Mijn ogen zeggen alles, vertellen wat ik wil. Mijn ogen zeggen alles, ook al is het nog zo stil. En ook al voel je daar misschien niets van, je moet weten dat ik met men ogen heel goed praten kan. Het gebeurde eens geleden, plotseling en onverwachts. Afgeslote van de woorden schat, iets wat ik niet had gedacht. Maar voor alles is een weg, zo ook voor een gesprek. Mijn ogen zeggen alles, vertellen wat ik wil. Mijn ogen zeggen alles, ook al is het nog zo stil. En ook al voel je daar misschien niets van, je moet weten dat ik met men ogen heel goed praten kan. Kan voelen, horen, ruiken, jou vertellen wat ik wil. Kan ook mijn mening uiten, ook al is het nog zo stil. Zelfs een boek heb ik geschreven, elke letter elke bladzij. dat is mijn geheim, helemaal van mij. Mijn ogen zeggen alles, vertellen wat ik wil. Mijn ogen zeggen alles, ook al is het nog zo stil. En ook al voel je daar misschien niets van, je moet weten dat ik met men ogen heel goed praten kan. van letter tot letter. vertel ik jou, dat ik nog steeds van het leven hou!

Bevroren ijspegel Zo doorzichtig, maar van binnen zo door en door koud. Bevroren ijspegel Zo helder als kristal, men probeert mij te raken maar ik hang te hoog. Bevroren ijspegel ik geef water op een zonnige dag. Ze steken hun tong uit, proberen mij te vangen. Maar ze missen.

van de afstand, de omvang van de leegte, de rust en de macht van een kalme sterrenhemel.

in het dal hier ver beneden is een fee aan mij verschenen mist bestreek de sluier die zij draagt doorschijnende haren als een engel ogen zo helder als de zee in al haar liefde voerde zij me mee ze liet me zweven over de dalen van het leven het hart van de aarde en het menselijk bestaan onze vingertoppen voelde de bergen toen we samen rondzwierven adelaars schreeuwde keer op keer strijk hier maar neer haar stem galmde door mijn hoofd iedereen heeft vleugels iedereen kan vliegen jouw vleugels waren even lam maar kijk eens hoe je nu vliegen kan zweef en leef adem en geniet van de dingen die je nu heel anders ziet

beroer me niet laat me niet voelen zonder oprecht bedoelen fluister niet in duisternis me naam met woorden vol liefde ik wacht kan het niet meer aan verschroei niet in verlochen gedachtes en bewonen maar laat echte liefde tonen wil je me hart verkennen zal je toch eerst aan het stukje van jezelf moeten wennen een schim op de muur die telt de pijn van jou ieder uur