Zomaar een mooi gedicht – pagina 8

een paar zinnen onder elkaar waarin gevoelens worden verstopt. misschien 1 strofe of soms meer waarin wraak wordt uitgelegd en liefdesspreuken voor iemand wordt neergeschreven dat wordt nu een gedicht genoemd zonder er bij te denken dat het misschien meer betekent dan gewoon een gedicht!

Het is nuttig slapen te gaan, 's morgens fit weer op te staan. Terwijl we slapen, ofwel dromen kunnen we weer op ons plooi komen, we herladen onze krachten, om te doen wat ze van ons verwachten; werken, wroeten en geld binnenhalen om onze lasten en taksen te betalen. Luxe is het niet eens lekker te slapen, eerder noodzaak, de draad oprapen, opnieuw beginnen met frisse moed en zeggen uitslapen doet zo goed ! Nu zit ik hier de ganse dag te gapen want was vanmorgen niet uitgeslapen, en had me ook nog overslapen.

Er zijn zoveel soorten mensen als er mensen zijn, grote, dikke, korte, ronde, slimme, gele, zwarte, blonde, bruine, vuile, propere, trieste, guitige, plezante, stadse, drieste, boere, ouderwetse, nieuwsgezinde, lollige, aftandse, leuke, heilige, drollige, zondige, abnormale, normale, gebrekkige, preutse, gelovige, kalme, hardnekkige, brave, stoute, gevoelige, gewelddadige, zoete, pietluttige, hevige, zachtaardige, botte, tierende, gierende, sikkeneurige, valse, loense, groffe en treurige. Hoop dat ik zeggen mag ik hou van alle mensen, van alle slag.

zijn ogen weerspiegelen mijn ziel zijn mond spreekt mijn gedachten zijn zwijgen verraadt wat te diep gaat voor woorden als ik mijn denken op hem afstem vind ik harmonie en bevrediging herbron ik innerlijke rust en vrede beter enkele fantastische herinneringen waaruit ik zijn bezieling put dan een snauwende alledaagsheid ik heb dromen nodig om mens te zijn

Heb je het lied in de wind gehoord, Als hij strelend ritselt door de blaren, Zacht blaast doorheen je haren Of wild huilend de rust verstoort? Ken je de melodie van de zee die zingt: Het klotsende water op een zomerdag, Het spetterend spel van de golfslag, Het schuimend gebrul van de branding? Luister je soms naar het groeiende gras, Het gefluister van bloeiende bloemen, Waarrond de insecten blij zoemen En naar de treurwilg zijn diepe bas? Heb je oor voor de echo der bergen, Waar dennen hun geheimen ruisen, Vrolijke beekjes tussen de rotsen bruisen En knerpende keien inspanning vergen? Herken je het geneurie van de zon en de maan, Overstemd door het gerommel van wolken Die donderend de hemel bevolken, De ijle klank van planeten in hun baan? Want de hele wereld is muziek En wij leven er middenin, Maar wat ik bovenal bemin, Is de mensenstem en zijn dynamiek.

de jubel in mijn hart die niemand mij ontnemen kan als ik hoog in de lucht vlieg omgeven door licht en warmte ik wil geen kikker zijn die noodgedwongen kleine dingen groot moet vinden

want wij zijn allen zoekenden in de woestijn zoekend naar iemand die van ons houdt en van wie wij kunnen houden verlangend naar respect naar iemand die wij willen respecteren hunkerend naar liefde hunkerend om liefde te mogen geven

wanneer mijn denken dromen wordt, droom ik mijn mama zoals ik haar niet heb gekend wat goed dat zij zo oud geworden is anders had ik haar nooit zo gekend zij knuffelt haar grote, volwassen dochter, die zich dolgraag knuffelen laat en zij bereikt wat zij nooit heeft bereikt: ik hou van haar omwille van haar eindelijk heeft zij leren prijzen, kan zij haar gevoelens uiten, want ik ben geworden wat zij wilde: een vrouw die op eigen benen staat en ik die bijna had afgeleerd te huilen als zijnde onnuttig, onnodig en zwak, voel de tranen over mijn wangen glijden, omdat ik haar niet heb lief gehad ik wacht op haar, terwijl zij nader schuifelt tweeënnegentig nu, maar nog vief zij kijkt mij met helder-guitige ogen aan als zij zegt: reserveer mij een stoel, ik ben te oud om nog lang te kunnen staan

Als je leert accepteren dat de mindere dingen,ook bij het leven horen Dan is de helft van het leed al geleden

Ik heb jouw mooie gedicht gelezen, ik had het niet beter kunnen zeggen wat je daar hebt geschreven, hij is echt heel erg mooi; ik weet echt ff niks te zeggen........

terwijl hij op de lente wacht wil hem dan zeggen dat hij mijn zon en regen is een uitbottende tak, een bloempje in het gras vertel hem dat hij de ochtendvogel is de schemering van de dageraad de voorjaarsstorm met donder het kwijnende licht van de avond fluister de wind in zijn oren laat hem de goede aarde ruiken streel zijn wangen met luwte omgeef hem met luchtige zachtheid bedek zijn slaap met honing en laat hem duizend dromen dromen terwijl hij op de lente wacht

Je denkt dat jij jezelf kent Vaak is dat niet zo,want je bent op je mooist als je jezelf bent.

Je kunt er voor van alles terecht maar het is niet altijd reuze pret Het is voor iedereen van jong tot oud en echt, je kan er van alles vinden soms verrijkt het je leven met nieuwe " vrinden". Maar er zijn ook momenten dan krijg je het koud. 'S-avonds branden binnen en buiten de lichten. Ik bedenk en schrijf dan de vele gedichten, doe het wel meteen wat me te binnen schiet want naderhand ben je net een vergeet me niet. Maar ook overdag wandel ik soms door de duinen, op het strand of de geuren ophalen in het bos, en dan komen bij mij van binnen alle remmen los, dat doe ik nog liever dan op de beurzen struinen. Dan schut ik als het ware ze zo uit mijn mouwen maar kon je iedereen maar in je leven vertrouwen Er zijn er ook die van je goede naam misbruik maken, "heerlijk" toch, denkt men, om jezelf zo te vermaken en dan ook nog eens je emailadres of PC "kraken". Ik heb er echt geen woorden voor. en ga gewoon met het gedichten door. Laat me daardoor niet uit het veld slaan. Ik blijf er met volle kracht tegen aan gaan, wat heeft dit overigens allemaal voor zin voor diegene die dat doen voel ik me te min. Gun je dan niemand wat ? er wordt al zoveel in dit leven door mensen gekat. Ik hoor en zie het dagelijks om me heen (en niet alleen ik zie dat, ook degene die zich er aan ergeren) en dat voor je medemens, zo intens gemeen..... Mensen, in het leven hebben we vrienden nodig Er zijn al zoveel vijanden als bijv.fakers die je naam ge(mis)bruiken om vaak jou het leven, zo zuur te maken. Dit misselijk gedoe lijkt me volledig overbodig. Je kan hiermee alleen maar iemand van binnen behoorlijk raken en zou zo zeggen blijf dit niet doen en ga hiermee staken. Er is al zoveel ellende zoals oorlog, pijn en verdriet Kom op mensen probeer van de goede momenten te leven. Het leven is soms al voor velen zo kort en duurt dat voor hun maar even, dus zou zo zeggen stop met haat en nijd, maar als het even kan geniet ! Een echte vriend/in die zal je geven het beste wat hij/zij heeft maar vergeet niet dat alleen maar nemen absoluut geen vrienden geeft. Ook ik krijg dagelijks keer op keer virussen in mijn email en heus dat zijn er niet 1,2,3 maar heel veel ! (en wie niet, je wordt er mee overstelpt) Wel heel raar als je gedichten plaats op een bepaalde site Per omgaande krijg je ze van mensen die daar ook op schrijven Is dit toeval, in ieder geval ik zit niet te overdrijven. Op deze manier hoef je geen vrienden te maken, Dus ik zeg ook hiermee: ga hiermee staken. En heus van mijn gedichten krijg ik nooit spijt. Laat iemand toch in zijn of haar waarde Respecteer een ander zoals die is Dan zou het leven een stuk aangenamer worden. Een ieder heeft voor 100% verantwoordelijkheid voor zijn/haar situatie. Dit noopt vaak tot lastige keuzes. Hierin is hij/zij helemaal alleen Elke keuze heeft zijn prijs Door steeds te kiezen en de prijs te betalen verwerft hij/zij zijn/haar vrijheid. Een echte vriend is er als het moeilijk wordt !

oranjegele roosjes in een pot de perfectie van de bloem met een zich bijna openend hart dat zijn mysterie nog niet heeft getoond glimmende glazen bokalen die elk een flonkering bewaren van weerkaatsend licht als de geheimen van de alchemist de warme honingkleur van grenen een zittend hondje op een richel een scheepje in een gesloten doos de jazzy muziek op de radio de stille vrede hier in huis mijn rust uitstralend thuis alle mij omringende dingen weerspiegelen mijn harmonie van binnen

Wanneer ik straks ga slapen, liggen in bed de honden klaar. Wij delen de sponde met mekaar: drie vrouwtjes zonder knapen. De een begint tegen mijn rug te wroeten, de ander nestelt zich aan mijn koude voeten, wij wriemelen tot elk een plekje heeft en een gezamenlijke zucht naar boven zweeft. Het is weer eens laat in de nacht, mijn armen en benen worden zwaar, maar mijn geest is nog wel zo klaar dat ik geniet van hun warme vacht. In de luwte van hun zachte lijven laat ik mij op mijn dromen drijven, dan vallen al snel mijn ogen toe, want bij hen ben ik veilig en hoe! Alleen de ochtend is nogal vervelend, want terwijl zij lekker blijven maffen -geen gerinkel kan hen laten blaffen- moet ik opstaan bij het dwingend bevelend geluid van de 1ste, 2de, 3de wekker. Dat is echt balen als een stekker. Jaloers kijk ik naar mijn duttende teven en denk: dat noemen ze nu een hondenleven!

Neem veel gel smeer je haar strak langs je kop en dans de tango. Korte slepende pasjes, bruuske bewegingen, snokken met je hoofd alsof je boos bent op mekaar. Op 't eind leggen ze de dame in een arm, buigen als willen ze de partner neervlijen om een nummertje te vrijen. Samba, rumba, salsa, schaars geklede dames opgesmukte prinsessen, dansen zwepende rondjes, draaien met hun kontjes als ware het marionetten. Warmbloedig, expressief zijn ze, erotisch getint. spijtig ben ik niet soepel genoeg.

Dit is geen gedicht, gewoon een moment van stilte. Verdriet, of toch een beetje liefde misschien. Ik voel me als een zeeparel op een verlaten eiland, waar draden van eenzaamheid worden gesponnen. Ik zit hier, met liefde voor muziek, gedichten en jou. De deur naar mn vrienden staat op een kier, ik hoef haar maar open te duwen, maar het is net of ik geen handen heb... Ik heb niets meer, alleen maar diepe leegte... Er is slechts één ding wat ik wil: Dat in tijden van vrijheid en vreugde de laatste boot van de zevende hemel naar de realiteit al vertrokken is...

Jij mag dat zeggen, vind het de "top" je noemt me jouw "zottekop", het doet me lachen telkens weer, ik vind het een hele eer. Als jij zoiets zegt is het speels en oprecht, voor mij is het appart, want het komt uit je hart. Het kan me steeds bekoren, wil het nog vaak van je horen. Al lange nachten en dagen, zit ik me af te vragen, of ik voor jou ook zo'n bijnaam, zo'n troeteltje kan vinden. Ik laat het je spoedig weten het zal een nickje zijn, om nooit te vergeten.

Probeer het keer op keer mijn gevoelens mijn gedachten papier na papier steeds maar weer ben niet bij machten mijn concentratie te richten het op papier zetten van mijn gedachten om zo mijn gedachten te verlichten. Steen na steen vordert de muur om mij heen het gevoel welk mij bekruipt brengen mijn gedachten welke ik, dit gevoel gelijk als het mijne, had kunnen verzachten. Ook zij bouwde een muur om haar heen te laat had ik dit in de gaten totdat zij achter de muur verdween om mij zo in het niets te verlaten.

Nooit zag ik Griekse dames dansen, het is blijkbaar een herenzaak. Toch zijn ze gekleed in plissee-rokjes en dragen gekke slofjes met rode pomponnetjes op, een soort ballerina's met stompe tippen. Hun muziek is langzaam, slepend plots opgewekt, snel en vrolijk. Zo dansen ze de "sirtaki" allemaal mannen op een rij die door een teveel aan "ouzo" gezamenlijk door de knieën gaan

de stilte sluipt op zachte pootjes door sterrenheldere nacht zo rustig wordt deze stad als mensen en dieren slapen het torenlicht van de abdij straalt over huizenzee als baken wuift warm zijn groet naar wie nog wakker is een late voetganger onderschept de weerschijn van van de straatlantaarns een schim met vele schaduwen die zich naar huis voorthaast

ik voel zijn huid nog op de mijne de tintelingen in mijn buik ongeacht hoe lang of kort wij minnen hij leidt mij de eeuwigheid binnen en telkens denk ik: heerlijker kan het nooit worden tot een volgende keer bewijst hoe schromelijk ik mij - daarin dan toch - vergis want hoewel de eerste keer dat eigenlijk al was het is altijd de laatste keer die het einde is

overdenking 1 misschien vergt in vrede leven slechts dit: dat wij mekaar onze fouten gunnen overdenking 2 wie genoeg van zichzelf houdt hoeft een ander niet te kleineren overdenking 3 één wereld ieder zijn realiteit overdenking 4 de enige verdediging? onthechting: zich niet hechten het alternatief? liefhebben: gekwetst worden

de weg die ik ga met hoogtes en laagtes, de paden ertussen ergens vandaan, ergens naar toe onder een brandende zon door steenwoestijnen in milde regen langs malsgroene weiden gastvrije mensen, deuren die openstaan of herhaaldelijk kloppen en er wordt niet opengedaan de vreugde reisgezellen te vinden voor kortere of langere tijd pijn en verdriet als wegen zich scheiden een wereld van mensen ontdekken mijn eigen grote en hele kleine kantjes de confrontatie met gevoelens de blije even goed als de droeve hoe ik ermee omga en ze verwerk want elke belevenis leidt verder noodt uit tot beslissing of niet alles heeft zin, draagt bij tot groei een dagboek van mijn denken

zo gaan wij met mekaar naar bed: ik en de honden en het nieuwe dekbedovertrek eigenlijk worden wij geacht te slapen: ik met de honden onder het nieuwe dekbedovertrek maar elk van ons vecht om een plaatsje: ik tegen de honden op het nieuwe dekbedovertrek wie zal het halen, wie zal het winnen? ik van de honden, mijn nieuwe dekbedovertrek vannacht werd ik wakker van de kou: zij stalen mijn kussen én het nieuwe dekbedovertrek

De titel doet aan dvorak denken maar wil aandacht schenken aan de mooie lange kledij van dames met tressen, in een ronde-rij, de heren met pelsmutsen uit astrakan. Rustig , meeslepend ritme, en dan wisselend maar opwindend geluid opgehitst door hoge tonen de panfluit de trom, de contrabas met doffe klank heerlijk schouwspel voor oog en oor. Aan deze cultuur mijn dorst laven naar kennis over de slaven.

Alles heeft zijn prijs Dat heb ik nu wel door Wat de ziel aan groei doormaakt komt door wat een mens verloor Hij leert uiteindelijk beseffen, dat in zijn kort bestaan alles wat hem gegeven wordt, moet worden afgestaan Wijs is die mens die het begrijpt en ondanks het verdriet, toch moedig door blijft leven en er de zin van ziet.

de kommer en kwel van een ander zijn hooguit vervelend veel interessanter die van onszelf toch heeft ieder zijn deel maar sommigen krijgen meer dus informeer ik naar andermans leed dan doet het mijne minder zeer

zij hebben hun ronde koppen verborgen achter maskers en onder narrenkappen burgers, boeren en buitenlui vergeten een middag hun kommer en zorgen en dat ze naar vtm zouden kunnen zappen zij verkleden zich met mantel en degen vermommen zich als ridders en ratten burgers, boeren en buitenlui lopen dansend en brullend over de wegen terwijl zij zich met plezier bezatten zij zijn in hun Bourgondische genieten de ware nazaten van Bredero en Breughel burgers, boeren en buitenlui ongeacht of het nu heren zijn of pieten zij laten hun zotheid de vrije teugel zo trekken zij groep na groep voorbij mannen en vrouwen in vrolijkheid burgers, boeren en buitenlui en stille melancholie strijdt in mij tegen luidruchtige uitbundigheid

voorgerecht:opstaan, oogjes open, snel uit je bedje gekropen, eerst en vooral gaan plassen, dan douchen, zepen, wassen, ook het baardje niet vergeten alvorens te gaan eten, bokes of cracotjes met marmelade erbij een tasje warme chocolade. hoofdgerecht: 's middags uitgebreid en fijn vis of vlees, wild of konijn overgoten met lekkere wijn, dan is het simpelste eten een festijn. tussengerecht:neem tijd, het verhoogd je pretje met een citroen - sorbetje, om 't af te ronden een stukje kaas, dat kun je nog wel de baas. nagerecht:om allerlaatste gaatjes te vullen vlug een dessertje smullen. voor en na : neem af en toe een aperitiefje ijsblokje erbij, pittig geriefje helemaal op 't eind een likeurtje een zoetje met anijs-geurtje. net voor het slapengaan een cognacje er achteraan. zo zullen je dagen gelukkig verlopen en dit geluk is wèl te kopen.

Aan de hemel een zonneke, slapen in een japonneke, wassen met een savonneke, broekje en vestonneke, kostuum met een plastronneke, speelgoedgeweer met pistonneke, zakje, flesje, kartonneke, kindje speelt met balloneke, oorlog met een kanonneke, ik't klooster tante nonneke, bier in een tonneke, domein van een baronneke, geknipt het treinkoeponneke, van de rol stof een couponneke, bediening door een garçonneke, muzikant met een trombonneke, draagt sloefjes met een pomponneke, en een hagelwit calçonneke, dit alles droom ik op mijn balkonneke.

en nog houden we het vol, zeg doe me nu eens een lol en lees dit nog maar eens door, want ik blijf zeggen ik wil ervoor. want elke keer die twijfel is niet nodig volgens mij volstrekt overbodig, maar toch gebeurt het telkens weer en gaan we af een toe als teeners te keer. we moeten ons niet laten lijden door al die kutgevoelens van het leven want keer op keer zit ik te beven en denk waarmee kan ik jou nu verblijden. ik moet je je eigen gang laten gaan maar daardoor laat ik wel af en toe die traan ieder mens, wij ook, heeft een hart en bezit een kamer of twee. vanaf dat je je leven start, neem je het hartje mee. iedere gebeurtenis van het leven krijgt zijn eigen plek, dat door de kamers zijn gegeven ook al klinkt het een beetje gek. iedere persoon die je ontmoet krijgt een plek in jou of mij, ook al is het niet altijd goed het hoort er nu eenmaal bij. maar jouw hart is zo groot daar passen zoveel mensen in en dat hartje bloeit nooit dood, maar gebruik hem, in de goeie zin. ik mag je niet verplichten om te houden van maar weet echt dat je me vertrouwen kan, maar ook al weet ik dat dat niet lukt onze vriendschap mag niet stuk. want je weet als geen ander dat ik van je hou en dat ik al, zij het op afstand toch voor mijn gevoel, op je bouw. om dan nu eens weer aan de liefde te kunnen ruiken moet je toch dat hartje wel gebruiken, om in te zien hoe fijn het is, leven zonder liefde is een waar gemis. de beide kamertjes van mijn hart een vol liefde en de andere vol smart. nu weet ik waarom de kamers verschillend zijn die van de liefde overschaduwt die van de pijn. het zit jou en mij niet mee de laatste tijd en van binnen voelt dat als enorme spijt. alles maar dan ook alles zit tegen en in ons hart is er constant regen. je wilt vluchten, maar weet niet waarheen. je wilt je hart luchten, maar je bent bang van iedereen. constant leef je in een duisternis. zwart is de enige kleur, het enige wat ik of jij wil is vergiffenis, terug het kunnen herkennen van die bloemengeur. een kus dan op de juiste plaats en op tijd gegeven, zal er altijd voor zorgen dat fouten worden vergeven, want weet een mensen-leven kan zo bijzonder en prachtig zijn. als iemand je kan geven wat je prettig vind en fijn. mensen zijn pas mensen als liefde wordt gedeelt, zonder eeuwig te wensen dat de passie niet verveelt. en nogmaals toen ik jou ontmoet(te) besefte ik me eigenlijk pas, het leven is nu helemaal goed sinds jij in mijn leven was en dit is het resultaat. ik kan nog altijd zeggen en dat hoef ik je niet uit te leggen ik hou nog steeds van jou ! ook al heb ik het gevoel ik sta in de kou. 2003, alweer bijna 3 maanden voorbij. keer op keer zet je dan weer je gedachten op een rij. alles van de afgelopen tijd laat je aan je voorbij gaan. bij vele ogenblikken blijf je even stilstaan wat er thuis in je leven en de wereld allemaal gebeurd. waar werd het meest over gezeurd, wel, ik zou het wel weten eigenlijk, moet je sommige dingen zo snel mogelijk vergeten, ook al is dat voor mij soms niet weggelegd. ja ik weet het, ik heb het je al zo vaak gezegd maar,......weet je wat zo fijn zou zijn een wereld zonder oorlog, ruzie, verdriet en pijn. net zoals deze paarden wil ik vluchten, naar iemand waar ik mijn hart kan luchten, iemand die tijd voor me neemt en voor jou klinkt dat vaak vreemd. je zegt steeds dat ik je niet begrijp, maar je bent ook zo'n gesloten boek. en elke keer als ik iets zeg dan heb ik spijt, want dan doe ik het letterlijk bijna in mijn broek. ik weet echt niet meer wat ik zeggen moet. ben hier nu vanaf half 10 mee bezig geweest, het is nu 1 uur en moest me haasten als een beest want moet nu naar een vergadering toe omdat het moet. het spijt me dat het allemaal zo moet lopen en ik moet het ook maar weer zuur bekopen ik weet wat er met jou aan de hand is en dat ik er niet ben voel je ook als een gemis.? en wacht nu af wat je zelf gaat schrijven (Helaas zat een relatie er niet in maar ondanks dat hoop ik dat we nog lang vrienden mogen blijven............... Dit gedicht heb ik geschreven 10 maart 2003 en heb dit met toestemming geplaatst voor diegene waar het voor bestemd is.....)