Zomaar een mooi gedicht – pagina 11

In mijn ogen is de wereld is grijs. Het voelt koud, het voelt als ijs. Geen warmte, geen vrijheid op straat. Niks te voelen, behalve pijn en haat. De bloemen verwelken, geen vogelenzang. Niks van blijheid, ik ben eenzaam en bang. Ben alleen met mij, nergens kan ik schuilen. Mijn hart schreeuwt en ik moet huilen. In mijn ogen is de wereld grijs. Het voelt koud, het voelt als ijs. Geen liefde, geen hoop op straat. Geen licht, is het te laat?

Een oude vrouw in zwarte kleren. Staart uren naar de weg, dag en nacht. Hagel en vriespunt kunnen haar niet weren. Ze kijkt alsof ze iets al eeuwen verwacht. "Waarom?" vraag je aan haar. "Il s'est tué au volant de sa voiture." Zegt ze met een triest gebaar. Ze staat daar, elk lang triest uur.

Sterren vormen figuren. Erg mooi, vol met schoonheid. Van ver kan je er naar turen. Je fantasie is wat die vormen geleid. Kijk naar de donkere lucht. Daar tuurt hij naar benee. Een draak dat diep zucht. Neemt je naar boven mee. Sterren vormen figuren. Je krijgt geen spijt. Van ver kan je er naar turen. Ik bewonder hun schoonheid

De watervallen donderen naar benee. Met de rivieren gaan ze naar zee. Waar de golven hoger zijn dan bomen. Het strand is waar zeemeerminnen samen komen. In het water is er ongekende vrijheid. Je voelt je veilig en er heerst vrolijkheid. Je kan zwemmen, je kan vliegen. En echt waar, ik zit niet te liegen. De regendruppels uit de wolken in de lucht. Vallen met een plons en een warme zucht. De zeeën en oceanen zijn vochtig en prachtig. Het water is gewoon heel erg machtig.

Is het dan toch zover gekomen; ik heb geen antwoorden Zo erg zelfs dat ik mijn gedachten niet meer kan verwoorden Ik ga ook maar stoppen met proberen iets te verzinnen Het heeft geen zin, ik ben helemaal leeg van binnen Het was iets aparts dat me liet schrijven wat ik voelde en dacht En nu is het een gruwelijke kwelling dag en nacht De wereld om me heen veranderd en kennelijk zonder mij Ik heb het gewoon laten gebeuren maar was er toch echt bij Niets heeft mij wakker geschud uit de diepe slaap waarin ik lag Zelfs het verliezen van mensen om mij heen, bracht mij niet bij de dag Dat is iets wat ik mezelf moet aanrekenen en aan heb gedaan Het feit dat ik steeds eenzamer in deze wereld kom te staan Als je simpelweg niet instaat bent om jezelf te geven En je dat ook niet gunt, wat heb je dan nog eigenlijk in dit leven Ik lees nog maar eens na wat ik vroeger heb opgeschreven En bedenk dan dat ik dat gevoel waarschijnlijk niet meer ga beleven Mijn plek die wordt toch wel snel opgevuld door een ander En ik blijf innerlijk sterk hopen dat ik ooit weer terug verander Ik zit hier nu al een tijdje gereed om iets te schrijven Maar er komt niets uit mijn vingers, ik kom niet op dreef Ik kan er ook met mijn gedachten er niet meer bijblijven Daar waar alles voorheen vanzelf ging en zichzelf schreef Is er niets meer het beeldscherm blijft angstvallig leeg Stof ligt er op de toetsen, omdat ik ze niet meer beweeg

Machten die ik sinds je dood draag. Overweldigen me alweer vandaag. Rouwen doe ik alweer. Rouwen doet zo'n zeer. Ik kom nooit op de berg. Sorry, spijt me heel erg.

Ik loop op school door een gang. In een jurk van zwart en rood. Mensen gaan weg, ze zijn bang. Als me zien wensen ze me dood. Een jongen raapt alle moed bij een. Hij komt met een mes van hem. Er is niemand om ons heen. "Snij jezelf" bromt zijn stem. Ik pak het mes met snelheid. Die gast weet niet wat hij doet. O jongen, wat krijgt hij een spijt. Ik snij in zijn vinger, hij bloedt.

Op de dag dat jullie werden geboren, was ik zo trots, een ieder moest het horen. Mijn meisjes zullen jullie zijn, jong of oud, groot of klein. Ik weet dat jullie pijn hebben gehad, en dat jullie soms dachten dat ik jullie vergat. Maar nee, dat is geen absoluut niet waar, alleen het deed soms pijn en viel het me zwaar. Ik wist niet meer waar ik goed aan deed, en kon enkel zeggen dat het me speet. De tranen die ik zag in jullie ogen, het leven had jullie bedrogen. Opgroeien in een gelukkig gezin wil elk kind, maar bij ons werd dat wreed verstoord door storm en wind. Soms vind ik het moeilijk om jullie te bellen, want het soms pijn wat jullie dan vertellen. Ik mis nu zoveel van jullie leven, en kan mijn liefde maar beperkt geven. Toch ben ik blij met hoe het nu gaat, omdat niets een leuke jeugd voor jullie in de weg staat. En ja, ook dat doet weet pijn, want jullie papa kan niet overal bij zijn. Maar mijn gedachten zijn bij jullie altijd, altijd met liefde en soms met spijt. Maar ach, het is zoals het is, 1 tip van jullie Pa....Leef je leven zo vrij als een vis !

Dit is toch zo super leuk. Ik lig er echt van in een deuk. Over later denk ik dan even. Als hoe of wat ik wil leven. Dromen over toekomstige bezigheden. Niet denkend aan het zwarte verleden. Maar nee, wat ik wil dat lukt nooit. Iemand heeft roet in het eten gegooid. Ik krijg toch alleen maar kritiek. Daar van word ik nou erg ziek. Maar ja, gelijk heeft hij toch. Waarom zou ik denken nog?

zomaar een gedicht vaak pijn en verdriet , maar niemand die dat ziet, met een traan en een lach, kom ik er toch elke dag, vaak vrienden of familie,als je er in gelooft. ze trappen je na, ze zien je niet, en dan krijg je nog verdriet, maar je kijkt ze wel aan, en dan weer een lach, je laat je weer gaan. wat is de wereld toch nog vreet. maar ik die ze dan toch vergeet. dit is een traan met een lach, en nog ben ik die een, die ik zelf mag.

De dikke duisternis wiegt me Voorbij de mist, de menigte, een stemmenvloed. Straks kies ik wat ruimer sop, de deining van de stilte waar ik struikel over oud speelgoed. Jeugd... de deugd waarin ik klauwen drijf De prachtprooi die me nooit verliet me ooit verwondde. Zoals de zebra die de adem van de leeuwin hoort Haar muil treft met een hoeftrap Kan je een herinnering herkauwen tot de laatste vezel? Nog graaf ik in zand en stof naar de beroerde beul, de rotmof die in mijn oor vloeken blaast. Wie belooft het paradijs? Soms waan ik me daar. Al knarsen de bomen in hun ruwe mantel Al rot de verboden appel tussen de kastanjes. Hoor je die hoestbui tussen de takken? Adam liep te koppig, te naakt in de kou bewaarde zijn listen in krakende kisten.

Tik tik tik tik tik. Typende typexamen is aan de gang. Tik tik tik tik tikt. Er gaat wat gebeurden ben ik bang. Tik tik tik tik tik. Joepie, geslaagd, dat ben ik. Tik tik tik tik tik. Maar dat interesseert me nu geen sik. Tik tik tik tik tik. Waarom, o waarom, is dit waar ik aan begon. Tik tik tik tik tik. Hij is onder gegaan, de rode zon. Tik tik tik tik tik. Voor hem ook, mijn lieve hond. Tik tik tik tik tik. Eeuwig verdriet, omdat hij nooit meer opstond. Tik tik tik tik tik. Waarom hem, waarom hij? Tik tik tik tik tik. Waarom mijn hond en niet mij? Tik tik tik tik tik. Maar tijd gaat gewoon door. Tik tik tik tik tik. Mijn leven, ik ga er maar voor.

Wij proberen nu uit alle macht zelf hieraan invulling te geven Op een manier die wij beter kennen onder de naam leven Het probleem is alleen dat niemand weet waar hij nu mee bezig is Het doel. de richting, het pad alles is gehuld in volmaakte duisternis Iedereen denkt voor zichzelf te weten welk pad de juiste kant opgaat En elke keer komt het besef van de verkeerde richting te laat. Het is bewonderenswaardig dat de meesten het blijven proberen Ze hebben echt het idee dat ze van hun fouten zullen leren Nu gaan ze het juiste pad kiezen en dat brengt hun de verlichting Maar helaas al snel blijkt dat ook nu ging men in de verkeerde richting Misschien als we gaan beseffen dat we nooit het juiste pad treffen dat we dan de humor van het leven eindelijk eens gaan beseffen en als we dan dat zoeken kunnen stoppen en gewoon gaan lopen dan kunnen we volmaakt genieten van het leven met ons hart open Ik weet dat ik hiermee waarschijnlijk een open deur intrap Maar is het leven eigenlijk niet gewoon een grote grap Is het niet gewoon iets dat iemand voor de lol heeft verzonnen En uiteindelijk nooit heeft afgemaakt wat hij is begonnen

Wie kun je nog vertrouwen? Waarop kun je nog vertrouwen? Mensen denk je te kunnen vertrouwen Mensen beschamen dat vertrouwen Mensen beloven je te helpen Mensen zeggen zo veel Mensen draaien je dan de rug toe Mensen kijken dan niet meer om Ze weten niet wat dat betekent Je had misschien teveel op hen gerekend Zoals de enige overgeblevene nu zegt Meid laat je niet kisten maar vecht

Bekruipend gaf zij mij wat nooit bestemd was voor publicatie op aarde, een kind noch van vlees noch van bloed. Het klein zijn uitgemorst in wijde vertakkingen over de beboste delen van mijn melkweg tot zwepen scheren en de rand van het water waar schorem zich bevindt, schittert. over de ratten heen.

De dominante roddelteef..., de vrouw die roddel een leven geeft. Halve waarheid en leugen, verspreid in gemeente en stad, wist je dit en wist je dat... Fantasie en waarheid worden gestuurd door haar, wat is nu vals en wat is waar. Waarom zij verteld, over andermans leven, is een vraag waarop ik geen antwoord kan geven. Misschien verteld ze, omdat ze niets te vertellen heeft, ze heeft geen idee waarom ze leeft. Ze gelooft en leeft haar eigen leugen en verhaal, is ze intelligent of eerder marginaal? Beide is mogelijk, roddel leeft in alle klassen, voor de dominante roddelteef moet een mens oppassen. Oppassen voor wat men zegt en verteld, want zij maakt van een held de dader en van de dader een held. Maar dan nog, ook al verteld men niets over dit en dat, de dominante roddelteef verteld altijd wat. Zo wordt de leugen verspreid van man tot man, van straat tot straat, onze dominante roddelteef staat altijd paraat. Zo zal ze vuur spuwen over de braafste mensen of kinderen, en niets of niemand kan de vrouw verhinderen... om te roddelen, te vertellen over schande en schandaal, maar weinigen kennen het echte verhaal. De dominante roddelteef... ze leeft in dorp en stad, verspreid over land en planeet, zij is de vrouw die denkt te weten, zij die alles beter weet. Zij is de vrouw die luidkeels over anderen roddelt en praat, hoor je ze spreken, dan is het reeds te laat. De dominante roddelteef kent vele gezichten, ze zal veroordelen; de onschuldige betichten... van moord, brand, ruzie en veel meer... AHAaa... daar volgt de roddel weer!

ze zeggen het gevaar ze geven een gebaar ze zijn belangrijk en niet te missen er zijn droevige en vrolijke maar welke moet je hebben

De school is de plaats, Waar we veel hebben geleerd. Met drukke leerlingen erbij, De lessen zijn voorbij. De schooltas was zwaar. De werkweek is gedaan en het was keigaaf! Er wordt gezongen Er wordt gesprongen Hier wordt geleefd. Nu wordt het even stil. De vakantie kan beginnen

Op deze wondermooie dag, klinkt er een lied en gelach. want vandaag is het een heerlijk feest, voor mij een beetje, voor u het meest. De mooiste zegen die ik u kan geven, is een lang en gelukkig leven. Je weet dat ik je graag mag, daarom wens ik jou een prettige dag, vele jaren vol dromen en wensen die uit zullen komen. Wees vrolijk, gelukkig en blij... van harte gefeliciteerd, speciaal van mij.

Afscheid nemen van je zelf. Doe de deur maar achter je dicht. Het eerste "boek"is uitgelezen. Je jongste jeugd raakt al uit zicht. Je kijkt omhoog en steeds naar voren. Herinneringen laten je koud. De toekomstwil je graag intens beleven. Het heden maakt je soms benauwd. Een nieuwe weg wordt uitgestippeld. Lijnen komen samen in een punt. Kansen liggen voor het grijpen. Er is zoveel dat je pakken kunt. Je bent zo jong en toch zo oud. Tussen twee werelden sta je in: Het vertrouwende van voorbije jaren. En het adembenemende van het nieuwe begin. De weg naar ouderdom ligt open. Je kunt hem nu helemaal begaan. Beslissingen moet je durven nemen. Werkelijk op eigen benen staan. Afscheid nemen van jezelf. Doe je pas als je ouder bent. Het zal nog vele malen gebeuren. Toch raak je er toch nooit aan gewend.........

Mijn zondagse jurk was heel erg nat ooit hadden we zondagse jurken en oh wee als er een vlek op kwam Maar het jongensachtige van mij liet mij er niet van weerstaan om op een mooie dag slootje te springen er over was de bedoeling maar het uitglijden voor de sprong je raad het al helemaal erin De bagger tot aan mijn nek en bevend naar huis moeder pakte de mattenklopper en sloeg mij op mijn kop huilend en boos moest ik naar boven en dacht word de jurk nu weer schoon? het heeft geen zin om zo te straffen je slaat er er alleen maar in nu moet ik lachen als ik er aan denk maar ergens zit er waarheid in slaag help niet bij een kind nu jaren later zelfs toch een beetje wrang van waarom zo gedaan en niet met liefde je slaat het toch alleen maar erin

Een gevoel van veiligheid koesterende warmte een volle gevende tepel armen die houden maar niet gevangen houden die jouw laat smelten met één aanraken wij spreken van een wereld waar de liefde net zó vanzelfsprekend is als de lucht die wij inademen Zullen de klemmen hun buit loslaten daar in zicht van de oase waar wacht de waarheid als door heldere water weerspiegelt het geroep van de woestijn uil weerklinkt met een echo die zijn weergave vindt in zijn zoeken dit alles een lichtgids naar een 'thuis waar hij zijn schilden zou kunnen neerlaten veiligheid.

Eindelijk mijn geluk gevonden maar waarom doet mijn omgeving mij pijn mag ik dan echt niet een klein beetje of liever gezegd zo gelukkig met je zijn. Wat ik ook probeer ze willen het niet, alleen zijn breekt mij op ik moet delen dan pas kan ik gelukkig zijn. De mensen snappen het niet wat het betekent, wanneer je thuiskomt zonder hallo te kunnen zeggen maar ik laat mij deze keer niet kisten ik ga ervoor zoiets laat ik niet meer gaan jaren niet meer zo gelukkig geweest Er is gelukkig wel een persoon die mij dat gunt je kent mij zoals geen ander, en weet dat je zou zeggen doe het word gelukkig het is jouw leven en maak er iets moois van. en als ze van je houden dan moeten ze accepteren dat je zelf ook nog leeft bedankt vriend dat ik jou zo kan schrijven zo kan ik doorgaan met jou achter mij

Waarom doet iedereen nou zo ligt het aan mij? ik ga hier kapot aan donkere wolken drijven voor bij zelden zie ik nog zonnestraal ik voel de pijn in al mijn ledematen soms denk ik eraan ik ga voor mijn gevoel doe ik nooit iets goed en toch probeer ik het telkens weer leuk zijn de clown uithangen ik verrek ik doe het niet meer niemand is nog te vertrouwen het zal mijn straf zijn je krijgt het drie maal terug als je ooit een zonde heb begaan ik krijg het wel drie maal drie terug oh wat rottig voel ik mij nu kon er maar iemand bij mij zijn die mij even wou vasthouden en zeggen kom maar schuil maar bij me ooit zal het misschien een keer komen maar ik ben bang dat het dan niet meer nodig is ik wacht niet meer ben zo moe ben aan mijn laatste beetje moe zijn toe

Soms heb ik een moment van, laat me gewoon maar even. Dan heb ik geen zin om te praten of mezelf open te geven. Dan wil ik alleen zijn, het liefst dat ik voor heel even verdwijn . Ik wil dan niet dat iemand me tranen ziet . Alleen huil ik met mijn muziek . maar dat begrijpt een anders soms niet!!

Langzaam stroomt het lucht. Van long naar pijp. Van pijp naar buiten. Je allerlaatste zucht. Je tijd is rijp. Magere Hein staat voor de ruiten. Alles doet zeer. Alles is zwaar. Gillen kan niet. Je kan niet meer. Je tijd is gaar. Magere Hein is wie je ziet. Je draait je weg. Het gaat te snel. Je was even blind. Wat een pech. Je tijd roept je wel. Magere Hein is wie je vind.

Als jij gaat, ga ik mee. Ik wil niet weer een tranen zee. Of weer zo'n leeg gevoel. Snap je nou wat ik bedoel? Met dat soort dingen los je niks op. Geen kogels, messen of strop. Want zo verdrink ik in tranen rood. Ik mag je! Jij mag niet dood!

Jij en ik wij zijn dezelfde jij bent alles ik ben niets, maar toch gelijk jij bent rijk, ik ben arm, maar toch hebben we evenveel jij wordt geliefd, ik ben eenzaam, maar toch hebben we enkel onszelf. want ooit ga jij dood, en zal ik sterven. in dezelfde grond worden we begraven, dus waarom zou jij meer waard zijn dan mij?

maagdelijk wit stroomde voorbij bloederig rood huilende tranen mensenmassa graaien naar geld zwarte dauw modderige massa smerige handen vuil van het geld kolkende zee in opstand meeuwen die schreeuwen ontwortelde bomen oorverdovend lawaai

Alles in slaap! alles in rust! de moeilijkste lessen voor morgen gesust morgen gezond vol kracht een nieuwe dag de tijd zal het leren wat die dag brengt veel vreugde en liefde wat ieder verwacht het zonnetje op je bol doet wonderen geeft kracht een aardig iemand zegt zomaar gedag het leven als een cirkel soms een carrousel teveel vaart maakt draaierig vallen en opstaan dat maakt het uniek leren en houden van zoiets als muziek

Is gisteren zo belangrijk voor vandaag? Of is vandaag een dag zonder verleden? Er is maar 1 dag in een mensenleven zonder gisteren, En 1 dag zonder morgen. Wat als een mensenleven drie dagen lang was, Gisteren, Vandaag, Morgen. Zal gisteren dan vandaag bepalen hoe je morgen leeft? Niet lang, 3 dagen voor een mensenleven

proberen te zeggen Zonder woorden proberen uit te leggen Zonder woorden Dat is sprakeloos

Mijn herinnering, is mijn geest. Mijn geest, uit het verleden, het heden, en de toekomst. Mijn geest uit het verleden. Komt uit alle emoties, door alle dingen die ik heb moeten doorstaan. Gebeurtenissen waarvan je liever had gehoopt, dat ze nooit hadden bestaan. Mijn geest van het heden. Komt uit verdriet en haat, en het punt waar ik nu stilsta. Bij gebeurtenissen van nu. Waar ik me ook weer doorheen sla. Mijn geest van de toekomst. Komt uit onzekerheid, of er nog goede of slecht dingen gebeuren gaan. En alleen maar kunnen hopen, of ik het allemaal nog kan doorstaan.

ik dacht dat ik op alles een antwoord had maar nu weet ik dat`t leven niet altijd mijn kant op gaat. ik voel dat ik er precies tussen in sta en op dat moment realiseer ik me dat ik geen meisje meer ben maar ook nog geen vrouw. `t enige wat ik nodig heb is tijd. een moment voor mezelf en terwijl ik er precies tussen in sta ben ik geen meisje meer maar een vrouw. misschien wel de vrouw waar jij op zit te wachten. dus heb nog even geduld geduld en tijd meer vraag ik niet van je

Aan de golven van de zee geef ik mijn herinneringen mee. Laat mij leven in het heden en mijn gedachten van het verleden die zich met mijn herinneringen bind laten meevoeren met de krachten van de wind. Ik ben niet langer bij machten te leven met de vele gedachten die dwalen in mijn hoofd en mij hebben beroofd van diegene die ik werkelijk ben van de ware die ik zelf ken. Laat mij trachten de rust te vinden de persoonlijkheden die het verleden met mijn herinneringen binden in alle rust een plaats te geven laat mij weer leven in het heden.

de tijd zal het leren die staat niet stil het tikt langzaam door naar mate je ouder word tikt het ietsje harder door dus geniet zolang het nog kan je leven hier is zo voorbij pluk de dag elke keer opnieuw zolang je dat blijft doen heb je in je leven plezier verdriet dat hoort erbij maar kun je beter snel vergeten wie lacht in de morgen is tot laat in de avond de zorgen voor morgen alweer vergeten

ik ben alleen in verre landen alles achtergelaten ver van huis oh mocht ik noch maar 1 keertje mij opwarmen in uw huis de haard zo warm en prettig het knetterige geluid de asla vol van oude herinneringen ooit was dit ook mijn huis het slooppand is nu bouwvallig de ruiten stuk ik kijk nog een keertje om je staat er nog mijn haard met de asla helemaal vol

'k heb gehoord van een stad boven de wolken boven aardse benevelde landen 'k heb gehoord van de zonlichte stranden en ook eens is daarboven mijn thuis. halleluia, moet mijn ziel zingen, halleluia, ik reis naar de stad toe. ook al is hier mijn weg soms vermoeiend, maar het gaat naar omhoog en naar huis. ' kheb gehoord van een stad zonder tranen, zonder nood, zonder angst, zonder strijden. waar ik nooit meer van ziektes zal lijden en ik weet dat ik daar eens zal zijn. halleluia, daar juichen wij allen, halleluia en twijfel verdwijnt daar. daar ik nooit meer zal struikelen of vallen. ik ben thuis, thuis bij mij heer!

Waarom zit ik, als ik kan gaan staan? Waarom blijf ik, als ik zou moeten gaan? Waarom blijf ik stil, als ik jou kan vragen Waarom zeg ik niets, als ik ook kan klagen Waarom zwijg ik, als ik met jou kan praten Waarom lach ik naar je, als ik je ook wil haten Waarom blijf ik denken waarom blijf ik hier aandacht aanschenken Waarom denk ik zoveel deze dagen Waarom heb ik nog zoveel vragen Maar ben ik wie ik ben, Wat als ik mezelf niet ken? Hoe kan ik echt zijn, als ik het nu al niet weet Niets is wat het lijkt te zijn, behalve hoe ik heet....Linda

Ik ben vrolijk en blij. Jij lacht en ik doe mee. De gelukkigste, dat zijn wij. Kijkend over de magische zee. Maar helaas denk ik toch, Met tranen over mijn wang, Waarom doe ik aan zelfbedrog? Toch verledentijd, ben ik bang.

Een roos, Zo rood. Een roos, Zo dood.

Dichten over verdriet en tranen. Iemand in een zwart gat. Dichten over liefde en geluk. Hoe doe je dat?

Zoveel vragen, zo weinig repliceren. Zoveel willen zeggen, zo weinig kunnen zeggen. Zoveel memorie, zo weinig existeren. Zoveel tranen, zo weinig die vloeien.

Op zoek naar een ziel met wanhoop. Dat doet ze met haar gegil. Door de bosjes is waar ze kroop. Opzoek naar wat ze horen wil. Ze hoort de kreten van een ziel. Gevangen in wanhoop en eenzaamheid. De ziel is alleen, de ziel die viel. Ze gaat er op af met beleid.

Als ik dood ga huil maar niet, Ik ben niet echt dood moet je weten, Het is alleen maar een dood lichaam dat ik achter liet. Dood ben ik pas als jij me bent vergeten.

Ik werp nog een laatste blik op jou, Een dierbaar stukje in mijn hart, Wachtend op het eind. Jij met je zachte handen, Een streling door mijn haar, Wachtend op het eind. Liggend naast mijn zijde, Pratend tegen jezelf en mij, Wachtend op het einde. Je slaakt een laatste zucht uit, Ik hoor en voel je afsterven, Wachtend op het eind. Afstervend, Een laatste adem, Wachtend op het eind.

Op de top Hoor ik je fluisteren. Op de top Hoor ik je stem. Op de top Voel ik je ziel. Op de top Voel ik je geest. Op de top Ben ik bij je. Op de top Fluister ik je naam Galdhøpigge.

Wat is dat voor shit? Waarom doen we dit? Wat een kutzooi maken we toch. Waarom oorlogen nog? Zijn we wel zo goed bezig als we dachten? We zijn gewoon bezig Gaia te verkrachten. AL dit kloot gedoe kan met 1 druk op de knop. Dan rot Gaia ook vanzelf op. Een vloek, dat is wat de mensheid is. Macht, rijkdom, alles wat te pakken is. Dat willen we alleen maar. Vernietig Gaia en we zijn klaar. Is iedereen echt levens moe? Nee? Kap dan met dat stomme gedoe. Waarom is de mens toch zo dom? Waarom doe we nou toch zo stom? Gewoon met 1 druk op de knop. Dan blazen we Gaia gewoon op. Want ja, we zijn niet zo slim als we dachten. Geweldig bezig Gaia te verkrachten.

Als een wolf huil ik naar de maan. Ik vraag me af waarom wij bestaan. Waarom we komen en weer gaan. Ze blijft schijnen, die mooie maan. Als een wolf huil ik naar de maan. Ik vraag me af waarom wij bestaan. Waar je kwam en was gegaan. Ik blijf huilen naar die mooie maan.

Een warme dag vandaag, 't leven verloopt dus traag, iedereen schaars gekleed, elkeen gereed om in de zee te springen, vakantieliederen te zingen en belust om te genieten van de zomerzon en de vrije tijd. De tijd waarvan ons weinig is gegeven, dus van elk moment in je leven moet je het beste maken, zo zal je tot in je latere levensdagen, nog naar zulke warme dagen vragen

Vermoord,vermorzeld dan verbrand, haar as zwerft nog over het land, het was een vreselijke moord, ik heb haar hulpkreet nog gehoord... Ik was te laat,'t was al gebeurt, en niemand die nog om haar treurt, Zorg dat dit niet met jouw gebeurt!!...

het is liefde. het is begrip. het is het leven. waar je mee zit. het zijn je tranen. het is verdriet. maar geloof me , niemand die dat aan je ziet. het is een geloof zegt me dan. het is een gevoel van een man. het is een leven met begrip. ja als je dit gelooft , zit je in een dip. ik geloof het wel want ik zit er in.

Tweede van links, die ene ster. Hij is dichtbij, maar lijkt toch ver. Hij schijnt zijn volle macht. Hij laat zien zijn kracht. Daar ligt mijn wereld van vrijheid. Alles gaat goed, alles op zijn tijd. De dromen van eenhoorns, elfjes en dwergen. De draken vliegen hoog in de bergen. Zeemeerminnen komen aan land. Nooit overvol, alles is in stand. Vogeltjes zingen hun hoge zang. Zelfs vriendelijk is hij, de tweekoppige slang. Bloemetjes bloeien en geuren pracht. Een elf in de groene wei glimlacht. Zo is het op die ene ster. Hij is dichtbij, maar lijkt toch ver.

Sommige beweren: "Jij bent deprie." Dan kijken ze naar mijn kleren. Zal ik hem dan maar smeren? Sommige zien: "Jij bent deprie." Een klap is wat je dan verdien. Dichten is mijn uitlaat, tuthola mien. Het antwoord is dan weer: "Jij bent deptie." Dat doet nu even erg zeer. Dan maar dichten, steeds meer.

Zie jij die halo ook staan? Ze staat rond de volle maan. Voor de wolf in de nacht, Schijnt de halo haar pracht. De wolf jankt een lied. Verdwalen kan hij zo niet. De maan waakt over dit dier. Ze doet dat met veel plezier.

Ik heb een brandende vraag. Hoe haal je jezelf om laag? Geen vrienden, geen luisterend oor? Geluk, dat gaat er niet voor? Jezelf zijn, dus gewoon een gedrocht? Of is dat toch allemaal te ver gezocht? Op de wereld, helemaal alleen. Is het daarom dat ik zeeën ween?

"Ouderdom brengt wijsheid." "Vrouwen houden van mannelijkheid." "Vader weet het beste, want hij is de ouwe." "Mannen houden van vrouwen." "Eerlijkheid is het beleefdste van dit." "Mensen die op gelijke niveau zit." "De familie is de grond van sociaal." "Politie zijn vrienden en geen schandaal." "Jezus houdt van je het meest." Ik snap niet waarom je dit nog leest. (De bron van dit gedicht is uit The Satanic Bible.)

Als het leven een cyclus is Dan is er geen begin en geen eind Waarom dan de drukte over het einde Dat is dan toch weer een nieuw begin Elk einde van een liefdesrelatie Is het begin van een nieuwe Het uit een vallen van een droom Maakt weer ruimte voor een nieuwe Het verdriet dat hoort bij het verlies Zorgt voor de vreugde van de winst

Wie kent het niet Broederliefde Niemand die het ziet Broederliefde Bezorgde alleen verdriet Broederliefde Vergezeld van pijn Broederliefde Er de dupe van zijn Broederliefde Drie in het totaal Broederliefde Eén ging met alles aan de haal Broederliefde Moest nu de gok wagen Broederliefde Een papier vol vragen Broederliefde Het enige dat werd gezegd Broederliefde Kon er niets aan doen en de hoorn werd neergelegd

Anders, zou je denken... Maar je kent me nog niet goed. Misschien zul je me nooit leren kennen. Ook al zeg ik dat je dat wel doet. Het is zo vanzelfsprekend, zo logisch Maar ook weer vreemd. Dat jij me wilt begrijpen, zal luisteren, Het echt meent Maar het middelpunt van mijn gedachten, Mijn gevoelens, liefde en pijn Die zal je nooit helemaal ontleden, Nooit echt snappen hoe ze zijn. Ik stop ze in een kamer, die gedachten, dat gevoel. Voor niemand zal ik ze onthullen, nu nog niet... Het heeft geen doel. Maar als het dan zo ver is, en ik draai De sleutel rond. Laat ik je toe in mijn geheime kamer, Met beide benen op de grond

De dag is stil gemeubeld nu nochtans vier seconden voller gestouwd als gisteren, toen geloof gebakken in klei de wereld raspte in streepjes op mijn blauwe, onbewolkte pak en elke ochtend in de krant te lezen stond: van twijfel groei je niet. Dus werd ik groot en sterk, gleden dagen in jaren voorbij, gedreven door uitroeptekens verkleed in herdershond. Op een morgen in de lente, de zon scheen nochtans weer rond te komen, onthield ze mij haar ritmisch geel geluid. Weigerde de dag nog langer groot te worden. Het was die dag waarop niets nog van mij overbleef dan zalige jaren.

Vanavond zo'n herfstavond alweer zonder ajuinen. Regen giert in alle hoeken van het huis en buiten snerpt gejank van een belegerde kat. Nochtans alleen te overleven hoeft zij, ik daarentegen moet mijn wereld verbeteren.

Soms ontwaken we met een herinnering, een herinnering aan een droom. Ontstaan in de diepte van de slaap, gedreven door een onbewuste stroom. Een stroom van verlangens..., verlangens, vreugde, angsten en veel meer. We begrijpen meestal niet wat we zagen of zien, toch dromen en ontwaken we keer op keer. We stellen ons vragen over de betekenis, de betekenis van een onbekend verhaal. Een verhaal... een droom, een moeilijk te begrijpen, maar verstaanbare taal. Wat we zagen was een raadsel, veel word onthouden, maar nog meer word vergeten. Een raadsel houdt ons bezig, want... wij willen weten, door nieuwsgierigheid gebeten. Maar hoe goed we ook proberen, een droom valt zelden juist te verklaren. Wij willen ontcijferen..., maar wij allen zijn... of blijven...onervaren. Dus wij dragen herinneringen, herinneringen aan onbekende oorden. Dromen geven ons vele vragen, maar zelden brengen ze ons,... de gehoopte antwoorden. Maar... dromen spreken de waarheid, de waarheid over wat je voelt en wie je bent. Wij allen zijn reeds zoveel gewoon... maar nog steeds zijn wij allen... zo weinig gewend.

Dwalend in het inktzwart. Ik zoek licht. Ik weet het, tja ach. Het is gewoon een verhaal apart. Het is geen gezicht. Maar toch waar wat ik zag.

leven is geven leven is nemen leven is goed leven dat is het enige wat je moet

zomaar liefde zomaar verdriet zomaar pijn zomaar maar dat zie je niet

Mishandeling is iets wat hier niet hoort, ik noem nu een soort. Lichamelijke mishandeling is slecht maar toch gebeurt het echt! Ik zit te denken dan, Dit is toch schandalig dat dit kan! Kinderen gaan op hun kamer zachtjes janken. En denken dat ze die mishandeling aan zichzelf hebben te danken. Maar dat is niet waar, want het is die mishandelaar, DIE DOET RAAR! Het is het kind zijn schuld niet! Hij kan er niks aan doen! Die mishandelaar moet gestopt worden! Die gekke oen! De aantal dagen waarop kinderen worden mishandelt moeten stoppen met tellen! Want als een kind mishandelt wordt, moet hij de kindertelefoon bellen!

8 jaar zat je in onze school, je was ons groot idool... maar dan wel van de vriendschap en nu plots maak je een grote stap. Je gaat uit onze klas weg, nog een jongen minder, zeg! Je zou ons laatste jaar weer zin geven. Maar je kan niet blijven,zelfs niet heel even!!! Het was vandaag ongeveer de laatste dag dat we je zagen, daarom nog heel veel leuke en toffe dagen!

Het leven met al haar plussen en haar minnen je kan van het ene moment genieten en omslaan als het weer zoiets als het pijpenstelen giet geen mens is altijd vrolijk onmogelijk zou dat zijn gevoelens spelen mee met getijden maar goed ook dat maakt mens zijn juist uniek daar waar het vandaag een feestje is met alle toeters morgen op hetzelfde plekje een buitje soms met harde windstoten en onweerslagen dan komt de zon weer door en kijk het plekje is weer helemaal droog op naar de volgende bui zo draait het rond zoals de aardbol ben ik de enige die het zo ziet?

Lieve Tonnie v/d Wouw, Dit gedicht heb ik helemaal zelf geschreven voor je. Dit is een titel van mijn gedicht: Ik beschouw jou... Ik beschouw jou als een lieve moeder Jij beschouw mij als een lieve dochter. Ik kan goed met jou praten als ik het moeilijk of verdriet heb. Je geeft alle adviezen aan mij. Ik zie jou als een lieve moeder Jij ziet mij als een lieve dochter Ik kan altijd met alles bij je terecht Als ik jou weer zie dan voel ik me vrolijk. Als ik jou niet zie dan mis ik je. Ik schrijf een mooie brief aan je omdat ik je mis en aan je denk. Voor al die fijne tijd wil ik je bedanken, Want ik stel het zeer op prijs dat je het voor me deed. Je vergeet mij nooit en mis mij ook. Dan weet jij dat ik bij jou zit als je aan mij denk. Je vergeet mij nooit en mis mij ook. Dan weet jij dat ik bij jou zit als je aan mij denk. Ik wil jou nooit meer kwijt omdat mijn goede band is zo bijzonder met jou. Daarom laat ik jou nooit meer in de steek. Onthoud dit voor eeuwig: Onze bijzondere band is goud waard en zal voor eeuwig bestaan. Ik vergeet jou nooit meer van mijn leven. Jij bent zo bijzondere dame die ik ken. Ik zal jou in mijn hele leven dragen in mijn hart. Daarom wil ik jou niet kwijt raken omdat ik van je hou als ik jou beschouw als een lieve moeder.

Kijk naar de Hemel. Je loopt, een prachtig bos in. En ontmoet hem. Je vraagt waarom. Al die pijn, al dat verdriet. En hij antwoordt: "Ik heb de hemel met donkere wolken bedekt. Om jouw blik, naar de hemel te doen heffen" Dit gedicht is voor mensen die niet goed kunnen begrijpen waarom hen zoveel verdriet is aangedaan.

De zon maakt plaats voor de maan de nacht maakt plaats voor de dag het gras buigt neer voor de wind was het leven ook maar zo simpel

Er zijn dagen dat ik de vrede in mijn hart voel ik hoor dan een enorme stilte Er zijn dagen dat ik de pijn in mijn hart voel mijn hart schreeuwt het dan uit Er zijn dagen dat ik blijdschap in mijn hart voel mijn hart danst dan door mijn lichaam Er zijn dagen dat ik boosheid in mijn hart voel de woede raast dan als een storm door mijn lijf Maar de dagen dat ik vrede in mijn hart voel die dagen zijn mijn krachtbronnen waar ik op andere dagen steun uit kan putten Petra de Lange

Iemand voor je zien met je eigen ogen, door eigen pupillen wordt je nooit bedrogen, iemand voelen in je omgeving, kan trillingen schenken, zoals bij een aardbeving, iemand in je hart, wat kan men nog meer aan moeder natuur vragen ? Niets, want met zo'n gevoel ben je heden al tevreden, daarbij het is toekomstgericht dat je moet kijken, en niet in het verleden.

Maakt niks uit wat jij zei. Mijn mening is van mij! Me verrot te schelden hoeft dus niet. Ik snap gewoon niet dat je dat ziet. Doe eens kalm, heb respect. Geen wonder dat je schuim lekt. Altijd gezeur over andermans woorden. Als je niet blij bent, waarom dan niet moorden? Als je ook een mening heb zeg het dan. Maar zonder scheldwoorden als het kan. Dus het maakt niks wat ik zei. Mijn mening is van mij!

Dag lief oud heertje ik weet ik ben wat laat het werk moest af vandaar u zit al klaar lief heertje met thee en een sigaar ik heb een verassing voor u we gaan wandelen naar de het strand even de rolstoel pakken jasje aan en we gaan lief oud heertje ik moet u onderweg iets vertellen over het verleden was u ook wel eens verdrietig hebben ze u wel eens pijn gedaan ik weet het ben iets te druk maar ik wil nog zoveel van u weten hoe het vroeger was of ze u zijn vergeten luistert u nog wel naar mij u zit wat scheef kom ik trek u recht u voelt zo koud aan lief heertje we gaan weer terug u beeft lief oud heertje gaat het wel goed redden we het wel tot thuis oh jee lief heertje u moet nog even volhouden vertel iets over vroeger over uw vrouw of uw huis laat nou niet de moed zakken ik heb mij zo gehaast kan er zo slecht nog tegen weer een lege plaats

'k heb gisteren men laatste blad geschreven, De achterflap, heb ik vandaag beklad, Eén grote leugen. Twee jaar uit men leven, Eén boek, Eén leven vol pijnlijk geluk heb ik het genoemd. . morgen zal ik een nieuwe pagina beschrijven, De eerste bladzijde, Meestal een voorwoord, soms een inleiding, Morgen niet, Tijd om opnieuw te beginnen..

de gouden zonneschijn maakt ons blij daar hoort een mooie glimlach bij het gevoel te zweven dat maakt ons blij we voelen ons rijk in die goede zonneschijn

een traan als een parel gaat zijn eigen weg de grond bezaait met kleine plekjes iets zouts en tegelijk iets zoetig zonder de traan zou leven geen leven zijn maakt sterk je kan er weer tegen aan wachtend op de nieuwe traan vreugde verdriet staan nauw bij elkaar de traan is het vocht van het hart zoekt een uitwerking in een situatie droogt het uit geen toekomst zonder traan de traan op allerlei manieren vreugde verdriet en pijn maar het mooiste van dit alles laat het de traan van vreugde zijn

Op 11 september tweeduizend een, werd de wereld opgeschrikt als nooit voorheen. Vier vliegtuigen door terroristen gekaapt, hadden Amerika in het hart geraakt. DE zelfmoord commando's door blinde haat bewogen, wilde de wereld van vrijheid en democratie beroven. Zij boorde zich in New York in de twee machtigste torens van het land, de mensheid was even door ontreddering, wanhoop of ongeloof overmand. In Washington stortte zij zich op het militaire bolwerk genaamd het Pentagon, het leek even of de derde wereldoorlog begon. Vele duizenden onschuldige mensen vonden zo de dood, dit leed te bevatten is onmogelijk, het is te groot. Het is een van de meest laffe en bizarre gebeurtenissen uit onze geschiedenis, we moeten gaan strijden tegen een vijand die onzichtbaar is. Het grootste deel van de wereld beloofde Amerika hun steun en macht, de democratie heeft door dit gebeuren verbroedering gebracht. Mijn gedachten gaan uit naar hen die hun geliefden betreuren, en bid tot God: Laat dit nooit meer gebeuren. Geef de wereld de kracht dit kwaad te bestijden en verhoor de gebeden, zodat onze kinderen in de toekomst kunnen leven in VREDE.

Ik zie vlekken voor mijn ogen, als je zomaar voor me staat, je hebt vast nog nooit gelogen, en de weg die je begaat, verandert in een bed van bloemen.

Stilzwijgend weg te dromen terug in de tijd, soms verdwaald in gedachten de weg even kwijt. Gevoelens niet kunnen uiten levend in een tweestrijd.

de kunst van het leven is datgene te geven wat van je wordt verlangt maar alleen maar datgene te geven wat je geven noemt is niet datgene wat men bedoelt dus laten we geven en ook iets nemen geven en nemen ik word er duizelig van ik geef het maar weg nemen jullie het maar aan al dat geven en dat nemen kijk maar of je er iets mee kan ik heb hier echt niets aan ben blij dat ik het heb weggegeven ooit hebt iemand er wat aan misschien wil ik het terug als ik het kan aan nemen als jullie het geven dat is maar de vraag al met al blijft het raar geven en nemen of is dat alleen voor een echtpaar

Ik hou van dromen alleen van mij, van mij alleen niemand erbij.

dit is de begin voor een nieuw leven die god je heb gegeven gebruik dit leven goed en geef je veel moed dus werk met je innerlijk kracht en gebruik elke dag een mooie lach

Ga nooit weg zonder een knuffel Ga nooit weg zonder een zoen Want wie het nootlot zal ontmoeten Kan het nooit meer overdoen Ga nooit zonder te groeten Dat doet een hart soms zo pijn Want wat je 's ochtends hebt verlaten Kan er 's avonds niet meer zijn

Het was te wensen dat vele mensen Hun eigen gebreken wat beter bekeken Dan zou men het praten over een ander wel laten.