Zomaar een mooi gedicht – pagina 9

Mijn lief van de e-mail je bent nu nog virtueel, mijn hart slaat voor jou we spraken al van trouw. In gedachten al dolle pret mijn zinnen op je gezet. Zullen we bij mekaar geraken? Kunnen we elkaar gelukkig maken? wees niet verwondert als je via het "net" wordt bedondert, valse nicks en gespeel veel is irreëel en virtueel. Kijk dus goed uit je doppen, laat je niet te vlug foppen, wees alert en curieus maak dan de goede keus, ik heb geluk gehad, vond er mijn lieve schat.

Ik heb zo het gevoel dat ik mij op een heel onstabiel vlot bevind, op de rivier van het Leven. Maar dankzij die enkele mensen om me heen, heb ik geen schrik meer om te verdrinken. Via onberekenbare watervallen en mysterieuze draaikolken drijf ik langzaam naar de zee, op zoek naar ruimte, naar rust, naar vrijheid. Die onzekerheden op mijn weg, die gevaarlijke en moeilijk te nemen hindernissen, neem ik er graag bij, omdat ik ergens wel besef dat het alleen maar beter zal worden. Wetende dat ik het ooit zal halen, omdat die enkele bijzondere mensen om me heen, het nooit zullen toestaan, dat ik verdrink...

Soms dan wil ik een hele dikke muur om me heen, een muur die niet te doorbreken is, waar niemand door heen kan. Soms dan wil ik een heel groot slot op mijn hart, een slot dat nooit nog iemand open krijgt, in de hoop onbereikbaar te zijn, onkwetsbaar, onverwoestbaar. Maar soms dan vind ik het fijn, dat er iemand is die, met heel veel geduld, steen voor steen, die dikke muur kan doorbreken, tot ze bijna bij me kunnen komen. Soms dan vind ik het fijn, dat er iemand is die moeite doet om de sleutel te vinden tot mijn hart, in de hoop weer eventjes bereikbaar te zijn, eventjes mijn masker te kunnen afnemen en geen schrik te moeten hebben om mijn verdriet en onmacht te tonen. Het voelt goed te weten dat mijn hart op slot kan, maar dat er steeds iemand om me heen is die de sleutel binnen handbereik heeft...

Waarom begrijp je het niet? Je kent me zo goed, en je betekent heel veel voor mij, maar waarom begrijp je het niet? Je probeert me te overtuigen, maar ik voel niets voor hem. Niet voor hem, niet voor een ander... Waarom begrijp je dat niet? Je zegt dat je het je niet kan voorstellen, maar ik heb echt geen nood aan een vriend, ik voel me goed in mijn eentje, maar je gelooft me niet... Probeer me te begrijpen, alsjeblief, probeer te begrijpen dat ik anders ben dan anderen, door wat er vroeger met me is gebeurd, dat ik geen nood heb aan liefde, en dat ik ook geen liefde in me heb om aan iemand te geven. Ik kan niet van iemand houden, ik wil me an niemand binden, maar je probeert me toch te overtuigen, omdat je het niet normaal vindt, dus je snapt het niet... Waarom begrijp je me nou niet????

zoals de geboorte innig is zo ook de dood een mens wordt geboren een ander gaat dood voor beiden is het een worsteling het snakken naar adem voor leven wat voor de één het begin is betekent voor de ander het einde of is het omgekeerd?

Niet zolang geleden voelde ik me zo, prachtig verwoord door iemand die ik niet ken, maar blijkbaar het zelfde voelde..... Ik leef in het verleden, Waardoor ik me niet thuis voel in het heden. Er is iets dat ik mis, Ik weet niet of het liefde is, Maar er is een heel stuk uit mijn leven gehapt, Waardoor ik mij niet meer in staat voel om te "leven". Diegene die het heeft gegapt, Gelieve het ook terug te geven. Mijn levensdoel verdween, Waar is het heen? Hoe lang moet dit nog doorgaan? Is er echt niemand die mij ziet staan? Ik kan dit niet langer aan. Ik barst nog eens open als een vulkaan Die alles in zijn razernij verwoest. Daarna houdt hij zich weer even koest, Tot het hem weer te veel wordt. Wat is het dat er schort? Ik word nog zot, Ik ga eraan kapot. Moet ik naar een psychiater, Of zijn dat zorgen voor later? Twee ex-klasgenoten zitten nu al in de psychiatrie, Soms vraag ik me af: word ik nummer drie? Ik beweeg me tussen de massa, Zonder te weten wat ik doe. Ik betaal aan de kassa, Ik ben het zo moe. Stop me maar in het gekkenhuis, Misschien voel ik me daar een beetje thuis. Losse gedachten dwarrelen door mijn hoofd. Is er iemand die nog in mij gelooft? Buiten is het warm, Maar ik heb het kouder. Ik verlang naar een arm, Rond mijn schouder. Ik wil wel een vrouw, Maar er is niemand die ik nog vertrouw. Ik voel mij nergens meer goed bij, Ligt het aan de wereld of ligt het aan mij? Het leven gaat me te vlug. Er is geen weg terug. Hier (in dit gedicht) zit geen structuur in, Maar heeft dat wel zin? Mijn leven is ook niet gestructureerd. Misschien is er nog de mogelijkheid dat het tij keert. Zeg nu niet: "het is genoeg". Het is niet daarvoor dat ik zwoeg. Als je me zegt: "ik heb je verstaan", Pas dan is dit gedicht gedaan. Ik heb eigenlijk geen tijd om dit alles neer te schrijven, Maar waar moet ik met mijn gedachten blijven? Ik zit hier weer te zuchten, Want ik kan niet vluchten, (niet in drugs, noch in drank, is het daaraan dat ik mijn leven nog dank?) Het beste is gewoon mijn hart te luchten. De hemel ziet grijs, Misschien ben ik echt niet goed wijs. Ik wil eens goed huilen, Maar ik vind geen plaats waar ik kan schuilen. Het doet verdomd veel pijn, Als je gewoon jezelf wilt zijn. Ik ben verbitterd Er is niets in mij(n leven) dat nog schittert. Ik zie leeftijdsgenoten: Ze hebben alles al gedaan. Eén ding ontbreekt: het gevoel waaraan ze zijn ontsproten, De liefde is hier vaak ver vandaan. "De jeugd van tegenwoordig .", hoor je ouderen vaak zeggen. Maar ook ik als leeftijdsgenoot vind het nodig Hen eens uit te leggen, Waar het leven om gaat, Maar ik vraag me af of er iemand is die mij verstaat. Alle hoop Gaat tesamen met de tijd op een loop. Waarom blijf ik lijden, En de medemens vermijden? Ik zit met mijn gedachten jaren terug, En ik mis de brug, Die het verleden Moet verbinden met het heden. Ik zie de maatschappij stuk gaan, Ik wil hier weg, ver vandaan. Problemen zijn er om op te lossen, Maar kan dit nog met zulke kolossen? Het geluk, bepaald door de maatschappij, Beperkt zich tot het oppervlak, Mede daardoor voel ik mij Hier niet op mijn gemak. Alles is onnatuurlijk In dit land. Is dat dan zo avontuurlijk? Bekijk het eens van een andere kant. Zit ik fout? Het laat me koud. Het werkelijke geluk zit in de kleine dingen, De vogeltjes die zingen, De bloemen die bloeien, De lammetjes die stoeien. Wat is er nu zo leuk aan uitgaan, het zuipen? Ik voel een onbehaaglijk gevoel mij weeral bekruipen. Ik zit voor mij uit te staren, Probeer mijn gedachten te bedaren, Maar ik kom er niet van los, Ik ben opnieuw de klos. Ik huil, Om het verleden, Het heden, En om de toekomst. Ik pruil, Want ik word gemeden, De mensen doen en deden, Om ter domst. Al van kleins af aan Had ik mijn idee over uitgaan. Ik kan het nog steeds niet laten gaan. (Hoeveel zit er nog in mijn kop? Straks is het papier op.) "Iedereen experimenteert", is er dan niemand die het leert? Ik heb moeite met mijn principes, Maar de rest lijkt te behoren tot eenzelfde type, Ze volgen allemaal in een lange rij, Ze lijken schijnbaar blij, Maar ze zijn het niet En er is niemand die dat ziet. Ik wil mijn ziel blootleggen, Maar ik durf niemand méér te zeggen Dan "hallo" en "goedendag", Ik durf zelfs niet zeggen dat ik iemand graag mag. Ik bouwde een soort harnas om me heen, En ik zou willen dat het onmiddellijk weer verdween. Maar ik heb angst om gekwetst te worden door iemand, Waaraan ik mijn hart dan verpand. In gedichten schrijven ben ik niet goed, Maar nu weet ik niet meer waar ik stoppen moet. Ik ben hier al weken aan 't pennen En hoop dat degenen die dit lezen mij wat leren kennen. Help me toch, want ik verdrink in de kolkende stroming van mijn gedachten. Misschien is het op jou dat ik zit te wachten. -geschreven door mijn goede vriend-

Pluk dag na dag een blaadje van een roos Geef niet wat ze nodig heeft Kijk hoe ze sterft Ik ben een roos

We zullen pas vrienden zijn als we in staat zijn als vrienden te leven ! Maarrrrrr Je bent mijn vriend(in) niet als ik nergens je hart voel kloppen, als ik in je gave geen vriendschap vind. Je bent mijn vriend(in) niet als je van mij niets verwacht en ik je niets geven mag. Je bent mijn vriend(in) niet Als je denkt dat ik arm ben, omdat ik de dingen niet heb die jij hebt. Als je denkt dat ik lui ben omdat ik jouw tempo niet volg. Als je denkt dat ik dom ben omdat ik jouw diploma's niet heb. maarrrrrrrr Je bent mijn vriend(in) als je mij aanvaardt zoals ik ben, ook al doe ik niet alles zoals jij wenst. Je bent een vriend(in) als je bereidt bent te luisteren naar een ander en als jij je geeft zoals je bent.

Als je verdrietig bent het is stil om je heen je liefde mist en begrip. Zou ik je mijn hand willen geven. Als je vermoeid bent en voor je uit zit te staren en de dag raakt aan zijn eind je vrees hebt voor de nacht er niemand is tot wie je je kunt wenden en je denkt hoe kom ik hier doorheen? Zou ik je mijn hand willen geven. Als het kussen nat is van je tranen je het niet meer ziet zitten niemand die je problemen begrijpt je leeg naar de wijzers van de klok staart. Zou ik je mijn hand willen geven. Mijn handen zijn warm waarvan ik er één op je natte wang leg en met de andere zou ik door je haren willen strelen net zolang tot je weer rust vind. Bij mij die jouw vriend wil zijn.

Na een dag van hard labeur, is het aangewezen te verpozen. Overloop in gedachten wat deze dag je bracht. laat alles kalm bezenken, ga voort aangenaam te denken. Kijk vanuit je bed door het raam, geniet van een sterrenhemel of volg het spel der wolken, laat het tot je komen alsof ze je wenken. Begin dan aangenaam te denken. Luisteren naar muziek; knieën opgetrokken, armen eromheen. Sluit je ogen en laat de rust in je komen. Niks om je heen aandacht schenken, zo kun je aangenaam denken.

Het is weer het begin van een stralende nieuwe dag, zo zegt men. Maar wat is er dan zo anders dan de dag ervoor, dat zegt men niet! Stel je gaat zoeken naar de vernieuwingen, wat vind je dan? Zijn er dan dingen overnacht anders geworden of vind je van niet! Is het soms een onbewust verlangen, dat de volgende dag anders is? Dat zou betekenen dat de dag die we gehad hebben, niet heeft gebracht wat we verwachtte. Zijn we gisteren dan niet vergeten iets te doen, waardoor de dag de moeite waard was! Hopen we echter toch niet tegen beter weten in, want wat als de volgende dag echt anders is! Je zou elke avond onzeker en angstig naar bed gaan, maar ook nieuwsgierig voor de nieuwe dag. Dat zouden we niet lang kunnen volhouden, daarvoor willen we te veel in controle zijn. Elke dag die onzekerheid en dat verlangen dat zou ons volledig van slag brengen. We zouden in een spel gevangen worden, waarvan we de regels niet kennen. Angstig als opgejaagd wild zouden we om ons heenkijken, om te kunnen overleven. Elke dag weer zoekend naar de uitweg uit het labyrint en zoekend naar de rust van het bekende. Weer verlangd naar de dag van gisteren, toen alles nog vertrouwd en zeker was

Zij twee naast mekaar op een bank in het park, altijd hebben ze erop gehoopt. Nu zitten ze vaak zo bij elkaar en kijken naar de wandelaars. Hun ruggen zijn gekromd, door werk en door de jaren. Geen woord hoeven ze te spreken, toch communiceren zij, een blik, een handgebaar volstaan om mekaar te begrijpen. Hun speelse gedachten laten zich lezen in hun ogen. Als ik die guitige blik zie, weet ik welk commentaar er volgt. Een korte knik met het hoofd, de lippen naar voor gedrukt, bevestigt "g'hebt gelijk" De ogen naar links boven gericht, mondhoeken naar onder en tegelijkertijd diep inademen, betekent "begrijp zoiets niet" wat zijn de tijden veranderd. Een zwaar geaderde hand op haar frêle bleke vingers even erin knijpen, samen staan ze op. Sloffend naar huis, hun eigen haard. De manier van gaan verraad echte getaande liefde. Twee oudjes, arm in arm, nog elke dag groeit hun liefde.

Spelen met gevoelens, als zijn het legoblokjes. Opbouwen en afbreken, steeds opnieuw en opnieuw tot de blokjes versleten zijn. Maar dan vervang je ze gewoon door een volgende hulpeloze speelbal, die al je grillen zonder weerstand ondergaat en het uiteindelijk ook begeeft. Op naar het volgende spelletje... Mensen zijn toch geen speelgoed, marionetten, waarvan jij de touwtjes in handen hebt Stop nu toch eens met spelen!

gevangenen van ruimte en tijd verstrikt in een web van emoties met schakeringen van hemel en hel angst en twijfel en jaloezie naast liefde, muziek en poëzie de ziel wordt misleid door nuchter denken verstand vertroebeld door fysische wensen het aftasten van onze grenzen bewustheid en instinct het graven naar ons diepste zelf tot bij de warme hand van de spirituele verwant wij worden van onze kluisters bevrijd door inzicht in onze menselijkheid

Ik loop over de brug, kijk naar de treinrails en zie een knooppunt van spoorwissels. Heel herkenbaar, want lange tijd stond ik ook aan zo'n knooppunt. Ik stond voor een spoorwissel, maar bleef stilstaan. Stilstaan omdat ik niet wist welke richting ik uit wou. Ik kon beslissen om gewoon rechtdoor te gaan, en het spoor te volgen waar ik al zo lang op zat. Een spoor met heel wat hindernissen, maar dat toch zo bekend en zo veilig aanvoelde. Maar enkele weken geleden, heb ik, met hulp van vrienden, besloten om een ander spoor te nemen, een spoor met een nieuwe, maar onbekende bestemming, met een ander en hopelijk beter eindpunt, maar juist daardoor ook eentje dat niet zo veilig aanvoelt. Reeds enkele keren ben ik teruggegaan, maar gelukkig staat daar altijd iemand die me weer de juiste richting toont. Alleen zou het mij niet lukken, dan zou ik blijven stilstaan, blijven twijfelen. In mijn eentje zou ik nooit de moed vinden om een stap te zetten in die onzekerheid. Ik ben van spoor verandert, maar dat veilige gevoel is zoek...

Spelen met zinnen is als schaatsen. Maar dan zonder vallen, en zonder handjes. Glijden van woord naar woord, zweven als een vogel in de vlucht

Het wordt nooit eens stil in mijn hoofd. Gedachten gaan voortdurend heen en weer. Ik wil ze van me afzetten, maar het lukt me niet. Hoe hard ik ook probeer, steeds blijft er van alles door mijn hoofd spoken. Rondom mij is het muisstil, maar in mijn hoofd is er zoveel aan de gang. Waarom wordt het nou nooit eens stil in mijn hoofd???

alleen op een onbewoond eiland zou jou ontbreken waarrond dit leven draait: een echo voor jouw gedachten een antwoord op jouw vraag de wisselwerking tussen wezens de mensen op wie jij je verlaat want elk woord eist een lezer elke noot een luisteraar elk lied een zanger elk kunstwerk een publiek dat ernaar staart in de bijbel staat geschreven: het is niet goed dat de mens alleen zij waarop god een tweede schiep waarom moet ik mijn hele leven zoeken welk mans ribbenkas ik toebehoor mijn Adam misschien niet vinden of één die geen rib mankeert en wat als ik hem onherkend reeds heb ontmoet?

Alles is heimwee wolken en water alles is heimwee naar vroeger-naar later vroeger is óver later is een ster gisteren is oud en morgen nog ver

In het donker durf ik huilen Wanneer niemand mij stoort In het donker durf ik zeggen Wat overdag niemand hoort Duizend tranen op mijn huid Die verdwijnen in het licht Al mijn woede moet eruit Proef het zout op mijn gezicht Mijn knuffels komen tot leven En verjagen de donkere nacht Gered door egels en beren Getroost door hun warme vacht In het donker kan ik huilen Zonder angst,zonder spijt In het donker kan ik zeggen Wat overdag niemand begrijpt

Als ik zit achter de PC en luister naar de mooie muziek bij die mooie gedichten moet ik raden naar alle gezichten sommige met pijn verdriet en hoop zelfs vreugde is wat ik zie zelf kan ik geen gedichten maken maar laat mezelf er wel door raken ben blij met vrienden die om me geven die niet verdwijnen als het me slecht gaat ze geven me meerwaarde aan me leven dat weer schittert de mineur het duurde even

Nooit gesproken woord, op het puntje van mijn tong. die jou toebehoren, maar die ik steeds verdrong. woorden als glas zo breekbaar, gebroken in mijn mond. voor eeuwig onuitspreekbaar, omdat ik er niet de moed voor vond. als ik je gedachten kon doorgronden, door te kijken in je ogen, zou ik je ogen voor je open doen, en kijken in de dood. als ik je gedachte kon doorgronden, zou mijn leven dan veranderen?? zal het leven dan de hel zijn?? en de dood een paradijs?? als ik je gedachte kon doorgronden, zal mijn leven dan veranderen? zal ik mij levendiger voelen? of misschien halfdood?? als ik je gedachten kon doorgronden, door te kijken in je ogen, zou ik dan je ogen voor je openen, en kijken in de dood?? misschien is het beter om mijn ogen te sluiten!!

Jaren geleden, Ik was een drop hoog, Viel er iets vreemds uit de lucht, iets wit, zo zuiver wit. Het voelde nat en koud aan. Brr, wat een vreemd iets! Ze noemen het sneeuw... Een ogenblik later, zag alles wit, zuiver wit. Het voelde zacht aan. Snel bemerkte ik, dat het een leuk en gezellig iets iets, hoewel m'n vader er anders over denkt... Ik werd er koud van, van te spelen in sneeuw, maar met een groot genoegen, kon ik mijn 'sneeuwpop' bewonderen. Toen ik blauw zag van de koud en door en door nat was, kreeg ik heerlijk warme chocolademelk en zat heel dicht bij de haard... Ja, Vroeger toen ik klein was... was sneeuw een pret! Sneeuw is heel lang weggebleven. (Soms kwam ze is heel even) Maar nu, bleef ze nog eens, een dag of vier, en heel even voelde ik me dat kind weer van vroeger!!!!! Nu reeds zit ik in mijn zestiende jaar, hopend op dat beetje sneeuw... zo zuiver, wit en helder...

Ik wil zoveel, en ik wil zoveel niet. Ik word moe van al dat nadenken, zo moe dat ik eigenlijk niet meer weet wat ik wil. Ik wil urenlang praten en de juiste woorden vinden voor mijn gevoelens, maar tegelijkertijd wil ik alleen zijn en met rust gelaten worden. Ik wil huilen en getroost worden, maar ik wil niet dat iemand mijn tranen ziet. Ik wil beschermd worden, bemoederd worden, maar ik wil niet langer afhankelijk zijn van iemand. Ik wil vastgehouden worden, geknuffeld worden, maar ik wil niet dat iemand me aanraakt. Ik wil vertrouwen hebben, vertrouwen geven, maar ik wil me nooit meer volledig blootgeven aan iemand. Ik wil mensen om me heen, maar ik wil niet meer bang zijn om van hen te houden. Ik zou willen dat alles niet zo verdomd moeilijk is, niet zoveel pijn doet. Ik wil iets doen aan m'n verleden, werken aan m'n toekomst. Maar ik ben zo bang om te vallen onderweg, om te falen...

Ik wil zwemmen, oneindig ver. Samen met de walvissen en dolfijnen naar het onbereikbare. Ik wil vliegen, oneindig ver. Samen met zwaluwen en zwanen naar het onbereikbare. Ik wil dat, omdat ik zelf met mijn gedachten mijlenver ben, om het onbereikbare te kunnen bereiken! Mijn lieve vriend, waar blijf je???

Ik liep maar nu ik vlieg weet ik niet waarheen

.... die de wereld nemen zoals ze is. Ze zeggen: de mens zal wel altijd zo blijven, de wereld veranderd niet. Er zijn er die boos worden, omdat ze vinden dat iemand er schuld aan heeft dat er zoveel verkeerd loopt. Er zijn er ook die uitkijken naar een nieuwe morgen, een morgen als vandaag waarop alles anders zou kunnen zijn. Er zijn slechts enkele die zeggen: ik zal de eerste mens trachten te zijn die anders is.. MAAK ZO IEMAND VAN MIJ !

Sluit je ogen volg het spel der kleuren. Er tekenen zich landschappen op het scherm in je hoofd. Het is of alles leeft. Een knaapje loopt dartel op blote voetjes door het ochtendgras. Een meisje zit aan een weefgetouw, ze maakt een jachttafereel. Felle kleuren flitsen her en der, ze komen en gaan, van links naar rechts, van achter naar voor, van ver tot nabij. Het schouwspel maakt me blij. Alles wriemelt door mekaar. Ik denk er muziekjes bij, het is één bonte musical. Ieder speelt zijn rol, zonder black-outs. Met visioenen zit ik in mijn privé theater.

"Vrijheid is het hoogste goed" werd ons op school aangeleerd. Waarom begrijpen mensen dat verkeerd ? willen ze anderen hun vrijheid beroven. De drang vrij te zijn komt telkens boven, soms driest en hardhandig, wees dus verstandig, heb eerbied voor elkander, en je krijgt respect van de ander. Ik ook wil vrij zijn, niets aanvaarden wat me bind. De vrijheid om "nee" te zeggen, ook al doet het pijn laat ik me niet ontnemen. Opdringerigheid verdraag ik slecht. Hou niet van wat me knecht. Laat me mijn vrijheid geef me dit recht, het is daarvoor dat ik vecht.

Lieve tante, ga weer naar buiten, Hoor de vogels weer voor je fluiten. Zie het gras weer voor je groeien, Kijk hoe de bloemen weer gaan bloeien. Zie de bladeren aan de bomen krinkelen, Doe iets leuks en ga weer winkelen. Praat met mensen, kijk om je heen, Lach en wees blij, je bent niet alleen. Ga weer fietsen het zal je bevallen, Het leven gaat door met opstaan en vallen. Geniet van de zon, die straalt voor jou, Die geeft je warmte, verjaagt de kou. Zoek 's avonds de maan en kijk naar haar lach En droom dan van deze mooie dag.

Een leeg blad geen woord, geen idee komt tevoorschijn, toch wil je iets neerschrijven. Pijnigt de hersenen, de blik dwaalt door de kamer, dan valt het oog, op een spin aan de wand. Plots begint het te dagen, niks meer zeggen, niks meer vragen, dan vloeit het zo uit de pen, "Hoe is die spin daar geraakt ? " en hups het gedichtje is gemaakt

ik moet dus gaan, kheb lang bestaan, ik ben nog jong, en heb een droom, dat ik later 100 jaar mag worden, en dat ik je niet moet laten gaan maar je moet weten en nooit vergeten , dat ik je toevertrouw met 4 lieve woordjes, ik hou van jou, en je moet ook weten , ik ga niet echt dood, zolang jij me niet vergeet en veel aan me denkt !!!!

Waarom krijg ik altijd weer van die lullige reacties, Waarom krijg ik nooit een keer Een leuk antwoord op mijn acties? Ik heb pas nog wel verteld, Dat ik zo dikwijls teleur werd gesteld. Ben ik soms te vrij? Ben ik te spontaan? Ik stel alleen een leuke vraag Dan heb ik toch niets verkeerd gedaan! Telkens weer krijg ik een steek En weet je wat ik dan wens? Was ik maar een beetje harder En niet zo'n gevoelig mens.

Voor iedereen met verdriet en pijn, weet dat er een einde aan zal zijn Kijk weer naar de planten, bloemen, bomen. En zie dat er weer nieuw leven is gekomen. Ook de winter gaat steeds voorbij en de lente volgt met lammetjes in de wei. Kijk naar de lach op elk gezicht en zie mij zitten ik die dicht Ik wil graag jullie verdriet helen en ik weet met mij willen dat velen. Je moet ze alleen de kans geven het te doen en bedanken met een dikke zoen.

Tranen, je hebt ze in zoveel soorten. Je kan tranen hebben van blijdschap, of van ontroering. Maar tranen kunnen ook een teken zijn van pijn, van oprecht verdriet. Soms, dan ben je zo gekwetst, dat je enkel nog tranen hebt. Als je iemand tegenkomt, en er rolt een traan over hun wang, neem hen dan altijd ernstig. Want één enkele traan, kan soms meer zeggen dan honderd woorden...