Zomaar een mooi gedicht – pagina 5

ik ben op zoek naar een plek waar het stil is waar ik heel alleen mezelf kan zijn heel even weg... ik ben op zoek naar een plek waar het stil is waar ik heel alleen kan denken aan het onbereikbare....

Een rups ontpopt zich tot een fraaie vlinder en fladdert van hier naar daar zonder hinder. Ik wou dat ik die vlinder was dan zou ik in m'n mooiste jas naar jou gaan zoeken. En als ik jou gevonden heb en jij net als ik ook vlinders voel , dan fladderen wij samen naar ons doel. Eenmaal daar gekomen overtref ik al je dromen ik zal je alle aandacht schenken, want het leven van een vlinder is niet lang moet je maar denken.

Steeds opnieuw je overdragen op je zintuigen, je laten prikkelen door wat er rond je heen gebeurt. Het piekeren laten overschaduwen door gewoon gezonde denkpatronen die opbouwend zijn en gewoonweg gecorrigeerd worden door de scène om je heen. Het leven waarvoor je open moet staan.

De levenssapjes verlaten het moe gevochten, bijna doodgemarteld en gekwelde lichaam. Er is niet langer een morgen meer alleen een grote leegte. De dood is de ene "levensgezel" die men nog, of beter kan tolereren. Men wil de leegte door een nakende dood laten invullen. Men vlucht ergens naar toe, maar naar waar? Het bewustzijn is niet langer iets dat men koestert, maar het wordt het tuig dat men in de kiem wil smoren nu en ten alle tijden. Gelukkig herleeft men weer.

Een gevoel borrelt het zoekt een uitweg uit de getorste hersenpan. Het is een explosie van opgekropte frustraties of juist de ingehoudenheid van een rustgevoel. Telkens vormt het kleurenpalet het instrument tot visualiseren van een gemoedgesteldheid. Het is een bevrijding van wat leeft in de schilder en vormt bovendien een spiegel voor de vele aspecten van zijn eigen ik-persoon, die onbewust het schildersdoek vinden. Bovendien brengt creatie steeds opnieuw een aangroei van zelfbewustzijn en zelfzekerheid met zich mee. Laat ons maar verder schilderen en bevrijding vinden

Tijd is kostbaar tijd is geld Alles kost tijd iets wat groeit vraagt de tijd. Zo is het ook in de liefde neem hiervoor de tijd en dan zal je liefde bloeien.

de ogen zien,de ogen huilen. de ogen voelen,de ogen schuilen. ze willen niet alles zien gebeuren. en niet dagelijks moeten treuren. zie daarom alles met een lach. dan hebben de ogen elke dag. ''een fijne dag''

Als een vogel die begint Aan zijn trektocht naar de zon Zo zoek ik ook Nieuwe horizonten Om de winter te ontvluchten Die zich nestelt in lijn hart Op zoek naar de Eerste zonnestralen Als de liefde schijnt En mijn ogen twinkelen Misschien komt de lente dan terug Misschien kom ik dan naar jou terug.

Hoog boven de daken Zweven vogels door de grijze lucht. Dat het vriest, lijkt hun niet te raken, Alleen oog hebben ze voor hun vlucht. Net alsof ze de wolken bewaken.

Blauwe lucht, de vogels fluiten net een droom Maar, waarom die tranen? Je huilt, alles wordt grauw, een ijzige stilte valt. Ontroostbaar, gesnik, rode ogen. Waarom toch? Het is nu gedaan. Nooit komt hij nog terug, je moest hem laten gaan. Geef het nu niet op, verlicht je hart en bloei weer open. Doe het voor hem, leef...

ik hou van mijn huis omdat er door de muren vaak een lach dringt omdat ik de stoel ken waarop je zit, het bed waarin je slaapt en de rand waar ik zit en troostend je hand vasthoudt als je treurig bent. ik hou van mijn huis, de sinaasappelboom die me koelte geeft op warme dagen het achtertuintje waar ik naakt kan zonnen, de witte bank waarop ik vaak ben weggesoesd. Marmeren vloer fris aan de voet op warme dagen warm in de koude wintermaanden. ik hou van mijn huis en de bescherming die ik er vind, de verzorging mij ongevraagd gegeven, de keuken waarin zo menig fijn gerecht wordt opgediend is een stuk van mijn leven. ik hou van mijn huis omdat je er tot rust kunt komen ik heb er gewerkt, getimmerd en behangen de garagepoort gemaakt, de inkomhal waar ik mijn vrienden heb ontvangen. ik hou van mijn huis, mijn veilige thuishaven bedank de hand, voor mij niet onbekend, die me hielp dit alles te verwezenlijken.

Waarom kan ik niet zijn, wat jij bent, Als ik weet wat jij weet, en doe wat jij doet, Identiek maar toch ...anders Ligt de oorzaak bij het feit, dat jij niet weet dat ik weet wat jij weet en doe wat jij doet? Maar als twee, één gesmolten zijn, is het dan nog JIJ?

Op stap met niks anders dan Pen en Papier. Meer heb ik niet nodig om me gelukkig te voelen. Ik nestel me tussen de hoge hoge grassen van de weide, omgeven door witte bloemetjes die lijken alsof ze Licht geven door de weerkaatsing van het Licht van de felle middagzon. Terwijl de magische woorden van mijn Hart via mijn hand het papier oprollen, voel ik hoe de warme zomerzon de blote huid van mijn schouders doet tintelen. En hoe een bij zachtjes in mijn rechteroor gonst terwijl hij voorbij zoemt. Het gras kietelt mijn blote tenen, en ik ga achterover liggen, mijn Blad vol, mijn Hart leeg. Maar die wordt spoedig weer gevuld met de gelukzaligheid die ik voel wanneer de warme bries door mijn lange haar danst. De zon schijnt nu niet enkel op mij neer, maar ik schijn ook; mijn Hart is de zon, en hij stuurt al zijn zonnestralen door elke porie van mijn huid, naar buiten, de wijde wereld in. Mijn huid Als Goud Makend...

Er zijn van die momenten in het leven, welke je niet graag opnieuw zou willen beleven. Er zijn van die momenten ook al zie je dat niet, bijvoorbeeld het gevoel van innerlijk verdriet. Er zijn van die momenten dan kijk je om je heen, dan zie wat je bezit en toch ben je alleen. Er zijn van die momenten dat voelt beslist niet fijn, verdrietig bij de gedachte hoe het ook zou kunnen zijn.

Een hartje soms groot soms klein, maar wij zullen fijn samen zijn. Ons hele leven van jong naar oud lijden wij geen honger, wij lijden geen koud want liefde is wat je kunt geven elke dag je hele leven!!!!!!!!

Het leven wordt zalig het zelfvertrouwen groeit een uitstraling die steeds opnieuw vrouwen schijnt te bekoren. Waar bevind ik me tussen dit alles steeds weer onbeantwoord maar toch steeds grijpbaarder de afstand halveert, toch blijft er steeds een halve afstand overeind. Ben ik op weg naar mezelf of verlies ik me telkens weer meer zak ik verder in het moeras. De toekomst ligt open. Het leven gaat hoe dan ook gewoon zijn gang kabbelend naar een mooi einde?

Langzaam veranderd de natuur in een palet vol mooie kleuren rood, geel en bruin. De bladeren vallen van de bomen, het zal niet lang meer duren en dan hebben zij een kale kruin. Buiten is het guur en koud hier binnen is het lekker warm, bij een vuur van knappend hout. Regen en wind geselen de ruiten, ik ben blij dat wij hier binnen zijn en niet daar buiten. Met jou samen op de bank, zachte muziek een boek en warme drank. Dat is een heerlijk leven en zo vergeet je deze koude herfstdag even.

Elke lente opnieuw trekt de aarde haar mooiste kleren aan. Het frisse groen over velden en weiden. Dat doet de mensen in hun hart verblijden. De bloeiende bloemen en bomen in duizenden kleuren. Het is sprookjesachtig met al die heerlijke geuren. De mooiste woorden kunnen ons niet vertellen, wat een bloeiende krokus over de lente zegt.

Voorzichtig loop ik over een perkamenten pad. Langs de bomen met pennenvruchten. Verbaasd kijk ik naar de vormen en kleuren. Zelden zag ik een dergelijke variatie. Struikelend over de verfrommelde verhalen. Zoek ik de weg. Langs de stormende zee met gevouwen bootjes. Vaag zie ik de namen, angst en pijn erop staan. Gehaast loop ik verder naar de vrucht wanhoop. Ik pluk het van de boom, "ellende", en vouw haar open, Het is het in elkaar gedoken meisje. Troostend neem ik haar in mijn armen en huil. Samen versmelten we in een éénheid van liefde. Hongerig eten we de verhalen van mijn verloren jeugd. Boven me komt de zon van verlangen op. De nieuwe morgen van hoop is begonnen, Voor mij opent zich de weg van papier.

Vrijheid, op dit moment geniet ik er nog van, dat moet ik ook doen zolang het nog kan. Ben wel bang om me weer te binden, kan ik het met hem wel vinden? ooit zal mijn liefde wel komen, voorlopig blijf ik nog even dromen

Zo schoon zijt gij herfst met afgestorven kleuren in de bladeren, afgeworpen in de schoot van moederaarde. Knetterende klanken van vallende nootjes tussen twijgen. Geritsel in het najaar is even wonderdadig als verkeren in de lente. Maar liefste ik heb angst, ik wil jou nederlaag niet. Ooit zal je meevallen en niet meer rechtstaan. Als je greep verzwakt zal je oplossen in aardekleuren. Diep in de aarde zal je terug verworden tot mineralen. Ooit zal ik je vergezellen, hopend dat onze gedachten zullen overleven. Want ik heb angst om te verliezen wat ik zo lief heb, jou m'n liefste.