Zomaar een mooi gedicht – pagina 2

In het westen kruist mij pad een dierbare die mij weer vele dingen leert om verder te gaan op de weg die ik volg De weg draait na het zuiden het zuiden met de zon en warmte die ik bij me draag als een geschenk van mij dierbare zelf weet ik nog niet hoe de weg zal gaan wat ik wel weet, ik reis niet meer alleen op de weg die wij vieren nu volgen ieder ongevraagd een rugzakje vol volgen wij onze reis die het leven ons zal geven

Geluk vat je niet meteen in een of twee heldere zinnen samen. Geluk kan zijn als je iemand iets schenkt: een woord of gewoon al een oogwenk. Geluk kan iemand opluchten of juist heel gevoelig maken? Geluk is als geluk kan zijn wat het kan zijn. Maar als iemand je dat geluk ontneemt dan kan jouw geluk niet zijn wat het is. Dan kan jij je niet voor alles geven. Ik heb geluk geluk te hebben. Ik ben gelukkig. Ik heb een of meerdere personen waar ik op kan terugvallen of op kan rekenen. Want als ik vrienden heb dan ben ik gelukkig. Sommigen kunnen me dan begrijpen, anderen niet. Maar één ding zal ik onthouden: "Geluk is niet te koop!"

Dromen over pas gemaaid gras over de geur van vroeger en hoe het vroeger was. Over klimmen in de bomen, over spelen in de zandkuil, over lang vergeten dromen.

Een leven zonder streven, Een leven zonder doel, Een leven om te geven, Een leven met gevoel, Een leven te beleven, In een leven met “z’n allen” Een leven vol verwachten, Een leven lang begrip, Een leven lang met klachten, Een levenslange trip, Een leven met verschillende emoties, Een leven bekeken als één Een leven om te leren, Een leven om te delen, Een leven te vereren Een leven als zo velen, Een leven met anderen, In het leven van ons zelf.

Vandaag ben ik tot inzicht gekomen dat de wereld zal doorgaan, zelfs zonder mij. Zielen zullen nog altijd gekwetst worden, dieren zullen nog altijd sterven. De gruwelijke wereld die ik ken, waarin ik ben opgegroeid, maar niet aan de lijve heb ondervonden. Vroeger cijferde ik m’n angsten weg, maar dankzij dit inzicht heb ik geen angsten meer om weg te cijferen. Mijn leven werd vooral beheerd door die angsten te bevechten. Nu heb ik niets meer om tegen te vechten. Vreemd toch, dat dan die paar minuten dat je geen angsten meer hebt, die paar minuten dat je verstand niet logisch redeneert, je pas dan de banale dingen weer apprecieert. Zoals de dauwdruppels zachtjes wegstrelen van de blaadjes van een haag, of luisteren naar het geluid van mijn voetstappen in de stilte van de nacht. Die paar minuten ben ik volledig voldaan en geniet ik van alles. Dit is waarschijnlijk zoiets als innerlijke rust vinden. Maar toch vind ik geen bevrediging van de rust die in mij huist. Ik vind dat deze rust mij niet bevrijdt, maar mij een evenwicht geeft. Een evenwicht waar ik al heel m’n leven om strijdt, maar waar ik mij tegelijkertijd tegen verzet. Dit boezemt mij angst in, angst dat ik waarschijnlijk nooit iemand zal vinden, die mij begrijpt en die ik kan begrijpen. Zo heb ik opnieuw iets om tegen te vechten. Dus blijft ook mijn wereld doorgaan. En blijf ik vechten, tot ik sterf alleen.

Waarom vraagt hij of ik het erg vindt? Alsof ik anders tranen zou laten Waarom nu al? Ik moet nog zoveel van haar leren Waarom heeft niemand iets gezegd? Dan was ik misschien voorbereid Morgen is al snel Alleen vanavond is sneller Waarom kan ik niet huilen als zij erbij is? Ze is waarschijnlijk te fantastisch Waarom zong en zwaaide ik je niet uit met een ander liedje? Ik vond geen beter Vanavond is op z'n einde na nog tranen Morgen bestaat niet meer

Vermoord,vermorzeld dan verbrand, haar as zwerft nog over het land, het was een vreselijke moord, ik heb haar hulpkreet nog gehoord... Ik was te laat,'t was al gebeurt, en niemand die nog om haar treurt, Zorg dat dit niet met jouw gebeurt!!...

ik doe mijn ogen dicht en denk niet na en ik kijk niet naar wat ik schrijven ga ik laat mijn potlood glijden over het papier en ben met mijn gedachten ver weg van hier ik zie beelden voor me die mooi zijn ik voel me gelukkig, ik voel me fijn tot de beelden vervagen en langzaam verdwijnen en die nare gedachten weer in mij verschijnen dat die mooie gedachten en dromen helemaal nooit uit zullen komen

Ik zocht naar de hemel ik zat in de hel ik zocht naar het licht dat gaf je me wel je gaf me mezelf je gaf me veel moed je gaf me je steun dat is wat je doet ik vraag je om morgen ik vraag je om vreugd ik maak me geen zorgen dat doet me veel deugd

Een wereld zonder hiv zal een droom zijn voor de mensen die aan het virus lijden, Het zal hun uit de onzekerheid en dood bevrijden. Duizenden mensen die er dood aan gaan, wat zo'n gedachte wordt je echt niet blij. Voor duizenden menens is het leven ook snel voorbij. Alleen omdat er geen medicijnen voor hiv zijn, Waren die er wel dat was de kans van het overlijden heel klein. Heel veel mensen lopen maar te denken, Wat wij aan de mensen die aan hiv lijden kunnen schenken. Liefst geven wij het leven nog een keer Zodat ze nooit meer hiv krijgen, nooit en nooit meer. Toch krijgt men snel hiv, een mens verdient zoiets niet Ook de familie niet, die heeft dan ook veel verdriet Maar waarom? Die mensen die aan het virus lijden hebben toch niks misdaan? Hiv is het virus die gewoon nooit heeft mogen bestaan

In de verte zie ik silhouetten Bij het ondergaande licht Scherp als siffletten Ontheven van elke plicht Laat ik mijn gedachten drijven Zie een prachtig vergezicht Hier zou ik altijd willen blijven In de verte de Delftse toren Daarover te schrijven Oude stad waar ik ben geboren Statig silhouet Laat door je jas heen de klokken horen Wijzers draaien een pirouette Verborgen achter linnen doek Of zouden zij zijn stilgezet.

Mensen zijn rare wezens De een is dik, de ander dun. Niemand is hetzelfde, niemand is gelijk Iedereen is uniek. De een is droevig, de ander blij. De een is daar jaloers om, de ander vindt dit stom. Er wordt alsmaar gepiekerd, mensen die vol stress zitten de zenuwen stijgen ten top De een kropt dit op, de ander barst uit. Massa's leed, verdriet en pijn. Maar ook vreugde, liefde en blijdschap Het slechte weegt bij sommige zwaar door. Maar je van je leven beroven, Nee,.. Daarmee zal je je inwendig, schreeuwend, scheurend en brandend hart niet mee , doven. Integendeel het wordt steeds erger. De pijn verzachten door alcohol, drugs en pillen. Dat is wat je zou willen . Je wil inslapen en nooit meer ontwaken . Je wil weg ,dood ,ver weg, maar helaas je wordt wakker en nog steeds, Ben je op die wrede aarde en nog altijd niet in dat hemels paradijs . De pijn is duidelijk verdoofd, je brandend hart tijdelijk gedoofd. Maar wanneer je terug bij je zinnen komt, word je weer met de harde waarheid geconfronteerd. Je moet weer je weg proberen uitstippelen, weer de slechte geest binnenin je tegenstribbelen. Je denkt oh, wat een hel ! Je wil uit je verdriet verlost worden. Anders zijn ,anders doen ,je anders voelen. Oh, het is allemaal zo frustrerend. Maar misschien is er toch 1 klein lichtje aan de donkere tunnel, Misschien is er nog redding. De wil , de moed en durf bijeen geschraapt, ga je op zoek . Op zoek naar de bevrijding uit je lijden . Op zoek naar het normale. Op zoek naar de verlossing . Je zoekt en zoekt en vindt het niet. Opnieuw zink je weer in je verdriet. Maar dan opeens zie je het. Iets heel eenvoudig en toch zo speciaal. Het is de liefde, ja, de liefde ,houden van. En je wordt weer beter . Een dochter die je nodig heeft, een familie die enorm veel om je geeft. Ja, je ziet het, je hebt het door . Grote vraagtekens klaren op, enorme antwoorden komen in de plaats. Houden zo en je zal er komen, houden zo en je komt er uit . Maar onthoudt dit voor altijd: Iedereen is uniek en niemand, maar dan ook niemand buiten jezelf, kan alles terug in rechte banen leiden ! Veel sterkte

Uit de hoeken van mijn ogen rolt mijn tastbaar verdriet. Dit alles gebeurt stiekem, Zodat niemand het ziet. Het vormt zich een baan over mijn wangen, Tot onderaan mijn kin, Ik probeer er tegen te vechten,, Maar het heeft geen zin. Het streelt nu ook mijn lippen, En ik proef het in mijn mond. Het loopt over mijn handen, Valt te pletter op de grond. Uit de hoeken van mijn ogen, Rolt mijn tastbaar verdriet. Dit alles had ik willen delen... Maar momenteel lukt me dat niet.

Weg uit deze sleur Weg uit al dit gezeur Ergens anders overnieuw beginnen met nieuwe vrienden en vriendinnen Weg uit dit dorp, uit deze straat Ergens anders heen.. dat zie ik niet als verraad In een stad waar niemand me kent en niemand van me verleden weet Jou zal ik altijd bij me dragen je weet dat ik jou nooit vergeet Als ik nou hier ben, in Amerika of in Portugal Ik zal je blijven missen Jij was de gene die mijn hart stal Ik wil overnieuw beginnen schone lei, nieuw begin Misschien krijg ik mijn leven dan op orde en heb ik het naar mijn zin De mensen die mij lief zijn zal ik niet vergeten Ik zal contact houden De mensen die ik kan vertrouwen, mijn gevoelens kennen en van mijn verleden weten Vaarwel mensen, straat, dorp...

Om te weten hoe lang een jaar duurt, Vraag het aan de student die niet slaagde voor zijn examen. Om te weten hoe lang een maand duurt, Vraag het aan de moeder die een maand te vroeg haar kind kreeg. Om te weten hoe lang een week duurt, Vraag het aan de uitgever van een weekblad. Om te weten hoe lang een uur duurt, Vraag het aan de geliefden die wachten om elkaar terug te zien. Om te weten hoe lang een minuut duurt, Vraag het aan degene die zijn trein, bus of vliegtuig heeft gemist. Om te weten hoe lang een seconde duurt, Vraag het aan degene die iemand is verloren bij een ongeval. Om te weten hoe lang een honderdste seconde duurt, Vraag het aan degene die een zilveren medaille won op de olympische Spelen. de tijd wacht op niemand. Geniet van de momenten die je hebt en ze zullen van grote waarde zijn. Deel ze met degene die je lief hebt.. en ze zullen nog waardevoller zijn

Hoelang ik al buiten op het balkon zat weet ik niet meer, maar toen ik mijn ogen open deed zag ik in de boom voor mij een duif. Ze zat dichtbij, keek me aan maar was niet bang en vloog niet weg. Ik bedacht me dat dit de eerste keer en mogelijk ook de laatste keer was dat ik haar zag. Ik dacht aan mijn verlijf hier, en de duif schudde met haar hoofd en lichaam. Ik dacht aan mijn vertrek van hier, en de duif knikte met haar hoofdje, alsof ze ja wilde zeggen. Raar dat een duif zo klein en eenvoudig, zo slim kan zijn. Het kostte mij meer dan 2 jaar om te begrijpen dat ik moest vertrekken. Zij begreep het meteen, terwijl ik me dat bedacht vloog ze weg. Ik wist nu dat ik ook moest gaan, het was goed, het was tijd.

Straks gaan jullie naar het middelbaar Voor nog zeker zes jaar. Al die gedachten wat kun je erven verwachten? Zuchten blazen uren lang en leren onder dwang. Van de meester moeten zwijgen om er gezaag voor terug te krijgen. Papieren volgekribbeld met nutteloze leerstof bestippeld. Over de letters heen geleerd en met een leeg hoofd terug gekeerd. Jullie leren alles over talen en lezen andere soorten van verhalen. Jullie mogen ons echt niet vergeten dat moet je nu wel weten. Ik verdrink soms in een boek, de spanning sleurt me mee. In een stroom van woorden drijf ik naar de zee. Meestal strand ik als ze roepen kom je eten. Alleen als ik lees mag iemand me vergeten

sterretje O sterretje Van het hemels licht luister en kijk naar mijn gedicht omarm me met gedachtes Van vervlogen tijden En laat me weer even in diepte verdwijnen Zwoel zijn de nachten Als ik kijk en hier wachtte Tot jij verschijnt O sterretje zo mooi en helder licht Als ik jou zie schijnen Voel ik me weer even verlicht

Ik zit niet lekker in mijn vel, waardoor het komt, dat weet ik wel. Er word zo laconiek over gedaan, maar mijn collega's en ik komen wel op straat te staan. Jaren van inzet worden niet geteld, het is zomaar een directie die een oordeel veld. De winkel gaat sluiten, nou dat is dan pech maar de rust in je leven is helemaal weg. Dat je soms opstandig bent geeft geen pas, gewoon doorgaan zoals het was. Begrijpt men dan niet, vraag ik me soms af wat voor impact dit bericht aan de mensen gaf? Dat je soms schopt maar het niet zo bedoeld kan men begrijpen hoe iemand zich voelt? Ik zit niet lekker in mijn vel, waardoor het komt, dat weet ik wel. Ik denk met mij veel collega's hier en ieder verwerkt het op zijn eigen manier.

het leven valt niet altijd mee op alle antwoorden is het antwoord nee iedereen heeft wel eens zijn dag niet maar dat geeft toch niet het leven is niet altijd eerlijk soms is het leven heerlijk en soms is het om er van te huilen en dat je dan van leven wilt ruilen iedereen heeft een favoriet plekje of een favoriet stekje ergens waar je rustig kunt zitten lekker in je eentje pitten dan denk je soms nog aan die mooie tijden toe je nog op je hobbelpaard zat te rijden O wat was dat toch fijn waarom kan dat niet voor altijd zo zijn

Perfectie is niet aan mij besteed te veel impulsen dagen mij uit, winden mij op, trekken als wervelwinden door mijn hoofd. Spelen haasje over, verstoppertje, het gevecht om de macht. Willen allemaal aan de bak, de eerste zijn, gezien worden, nog liefst begrepen misschien zelfs vertaald. Creativiteit dringt zich op, neemt me mee, op sleeptouw. Ongedisciplineerde ideeën floepen er uit, tegendraads onconventioneel. Techniek is larie, baren de boodschap en het gebeurt, het komt na zwoegen en zweten, stijve nek, stramme handen, voeten doortrapt van zich laten gaan. Creativiteit is belangrijker dan perfectie.

Lekker wandelen langs het strand Samen lopen hand in hand Bij het haardvuur lekker warm Samen naar het park arm in arm Dineren bij kaarslicht met een glas wijn Dat mag van mij de toekomst zijn Genietend naar goede muziek luisteren Elkaar lieve woordjes toe fluisteren Heerlijk dansen tot s"avonds laat Treuren als hij naar huis toe gaat Italiaans leren een romantische taal Als dat toch eens gebeurde allemaal Dan word ik wakker,mijn droom spat uiteen En weet ik ben nog steeds alleen.

ik zoek een uitweg voor mijn gevoel. Want waar gaat dit naar toe. Het brengt bij mij verwarring. Want ben ik hier al wel aan toe Ik zoek naar een sterretje tussen de wolken. Glinster, sprankel en ik bewonder. Geeft dat sterretje mij de uitkomst? Ik hoop het ik wacht op een wonder. Ik zoek de maan in het donker. Schijn, breng licht bij mij de kamer in. Schijn op het plekje van mijn hart. Misschien brengt die straal me naar een nieuw begin. Ik zoek de zon in moeilijke dagen. Want dat geeft me kracht om verder te gaan. Moeilijk omdat ik het zo graag wil weten. Hoe het met mijn leven verder zal gaan. Als wij elkaar vinden wijs ik het sterretje voor je aan. Zal de maan ons al het licht willen geven. Zal het dan misschien nooit meer donker worden. Als de zon ook ons de liefde en warmte wil geven.

Leven Inspirerend Toekomst Assertief Feest Raadsels Afscheid Liefde Intens Tederheid Aandacht Fluisteren Romantiek Altijd Lachen Iedereen Tranen Aardig Fantasie Realiteit Actief

Elk kind dat wordt geboren, krijgt van zijn goede fee die binnen in zijn hartje, Een brandend lampje mee. Dat is het licht van binnen, en wie dat heeft geblust die kan geen weg meer vinden, geen blijdschap en geen rust. nu hoop ik lief kind, al word je nog zo oud, al heb je nog zo'n zorgen, dat je je lampje brandend houdt.

...Waarom zijn er zoveel racisten in dit land.... ...Mensen wat is er toch aan de hand.... ...Er stroomt bloed in mijn ader net als bij jou.... ...Dus weet ik niet waarom jij mij haten zou.... ...Wat hebben wij verkeerd gedaan.... ...Dat we nu op jullie zwarte lijst staan.... ...Waarom worden wij altijd aangekeken... ...Wat is de verschil jij met mij vergeleken.... ...Meeste mensen willen dat we terug gaan naar onze eigen land.... ...Maar als dat gebeurd dan loopt het hier erg uit de hand.... ...Economie zou om laag gaan.... ...En bedrijven zouden aan de einde komen aan hun bestaan.... ...Mensen die ons haten.... ...Die ons maar niet met rust willen laten.... ...Hun blijven doorgaan met discriminatie.... ...Als we wat doen worden we gepakt door de fucking politie.... ...Je hoort vaak dat een Marokkaan een vrouwtje heeft berooft.... ...Weet je, je bent dom als je in die onzin gelooft.... ...Ik weet niet.... ...Waarom worden wij altijd slecht behandelt door de politie.... ...En nooit serieus genomen door de justitie.... ...De goeden moeten onder de kwaden leiden.... ...Maar zullen al deze racisten spijt van krijgen.... ..Het is waar.... ...Ik zeg dit niet zomaar....

Alleen op de wereld, hoe zou dat toch zijn? Geen gevoel van liefde, geen gevoel van pijn. Geen vrienden geen familie, wat een eng idee. Helemaal niemand, niemand leeft met je mee. hoe zou de wereld dan zijn? Geen vrede geen ruzie.. Geen warmte geen pijn.. Toch denk ik, dat een leven met vrienden en familie, heel wat mooier kan zijn.

Regen regen bij het meer, druppel druppel keer op keer. Getik tegen de ramen, het gehuil van de wind. Een heel orkest wordt het nu samen, mijn ogen blijven niet meer open, de regen blijft maar verder lopen. Wat een mooi geluid is het, zo'n droom-orkestje bij je bed.

Afscheid nemen, wat klinkt dat raar, echt voor de allerlaatste keer bij elkaar. De laatste dag! Het zal niemand bevallen, dit was het dan, het doek is gevallen. Jaren lang lief en leed kunnen delen, roddelen mopperen lachen, het kon ons allemaal niet schelen. Nog één rondje door het pand, de kelder, de lift, ontvangst goederen, het magazijn, even mijmeren en het doet pijn. Voor zoveel mensen ligt hier een deel van hun leven, betrokkenheid, inspanning, alles gegeven. Handtekeningen, brieven, de krant, niets mocht meer baten, we hebben net een deel van ons leven los moeten laten. Maar laat je leven niet leiden door kwaadheid of verdriet, zorg dat je het positieve ziet. Alles is nu even anders, maar geloof in jezelf en heb vertrouwen, zodat je aan een nieuwe toekomst kunt gaan bouwen. Ik hoop, dat met wat geduld, al onze wensen worden vervuld. Met dit gedicht wil ik bedanken voor al die jaren dat jullie mijn collega's waren.

De struiken vormen links en rechts Hagen van natuurlijk groen Beperken dwingend de koers En de stappen ik kan doen Ik vergroot mijn lichaamslengte Door op mijn tenen te gaan staan Maar de hoge, groene muren Zijn ook dan niet te verslaan Bewust loop ik voorwaarts Naar links of rechts is nu de vraag Twee pijlen met je naam beschreven Versieren de frontale haag Warm denk in aan onze afspraak Alleen nog rechtsaf te gaan Ik negeer de linkeroptie Wetend dat jij dat ook hebt gedaan Het labyrint voelt vijandig Ook dat moet jij hebben gevoeld Ik volg maar steeds de rechterpijlen Nu door onrust overspoelt Ik schreeuw je naam in alle talen Hopende dat je mij horen zult Maar de dieren rond het doolhof Zorgen voor een tomeloos tumult Het wandeltempo wordt steeds hoger En gaat over in gestrekte draf Ik voel waar ik je kan vinden En sla nog éénmaal rechtsaf Ik zie je in de verte lopen Je lichaam toont de zware tocht De hele wereld wil ik danken Omdat ik je toch vinden mocht Ineen gestrengeld lopen we verder De zoektocht is dan toch bekroond En we lachen samen zelfverzekerd Als het bordje Uitgang wordt getoond

Tijd heelt wonden en creëert er nieuwe. Al strooiend met zout, verbitterd tot het einde. Opent de ogen, fantasie verdwijnt. Niet wetend, lijdend sterven in een hemel. Tot het voorbij is, tot de tijd passeert...

Wat ben ik, Is dit mijn schrik. Eigenlijk heeft iedereen zijn eigen kick. Bijna iedereen heeft zijn eigen doel. En iedereen heeft zijn eigen gevoel. Niemand Heeft de zelfde levens spoel. Iedereen is bang voor een andere Kijken naar een andere en niet de levenslijn veranderen. Werken en leren dat is mijn leven Als maar alles geven. Alles in mijn leven word net als een boek geschreven. Radeloos sta ik af en toe alles word zwaar geheven. Omdat mijn gevoelens neervallen als regen. Maar dat is even en dan ga ik weer verder met mijn leven. Wachten tot ik mezelf kan vinden. Een wijze les zijn mijn vrienden. Ergens zijn ze het zelfden. Toch hebben ze andere levens velden. In mijn leven heb ik fijne tijden gehad maar ook narigheden. Kijk maar in mijn verleden. Dansen zingen spelen wat heb ik niet kunnen doen. Altijd alles kunnen krijgen we hadden genoeg poen. Tijden verstreken ik werd ouder ik had genoeg aan de dingen toen. Na een tijdje miste ik iets Ik had niet genoeg aan spullen het was niets. Een ding miste ik: en dat was IK Toen ik er achter kwam ben ik er eindelijk naar gaan zoeken en het is nog steeds mijn dagelijkse tik.

Kom op broers neven en nichten. Wij gaan over het schilderswijk gezellig even dichten. Er was eens een clubhuis 'De Mussen' daar kon je met je handen altijd klussen. Sporten en op kamp voor de maatschappij, het maakte de armen blij. Opvang voor de jeugd en ouders het hoeft niet moeilijk te zijn, deze rijm. Meester De Bruin, Boellie en velen met hen, zij lieten horen hun stem. Wees vier in het dragen van moeilijkheden. Het is de weg naar ons geluk voor elkander met een ander. Het geloof in deze jeugd is haar kracht. Meer clubhuizen moeten er komen, voor blank en allochtonen. Je gaat vandalisme uit de weg, dat is wat ik zeg. Het Meester De Bruinplein nog velen kunnen met zijn naam gelukkig zijn.

Ken je dat gevoel van graag gezien te zijn of meer dat van alleen te zijn Ken je dat gevoel van altijd iemand om je heen te hebben of meer dat van alleen die foto te hebben Ken je dat gevoel dat je alles kan of meer dat je nog geen veer opheffen kan Dit gedicht klinkt wel dom maar kijk eens om Iedereen sluit wel eens iemand uit dat haal ik niet zomaar uit mijn vuist Na vijftien jaar open ik mijn ogen en vraag mij af waarom niemand mij heeft gemogen Nu ben ik er eindelijk uit en sluit ik nooit meer iemand uit.

Je weet er is een plaats voor jou, een plaats recht in mijn hart! Als je eens zou willen praten met mij, dan zouden wij één ster kunnen vormen! Ik wacht hier al een lange tijd op, dat jij je zou omkeren. Praat nu met mij.... Praten is de plaats waar onze liefde is gevonden. Het zou één gehuil zijn, als we nu niet zouden praten! Praat met mij.....laat het niet aanslepen! Want dan kunnen we de liefde voor elkander wel vergeten.

iedereen ziet altijd de sterren en de maan ik wou dat je mij altijd zag zien staan maar ik ben zoals lucht, dus onzichtbaar ik waai weg, maar weet niet waarnaar was ik maar zoals de zon dat ik alles zelf gewoon regelen kon wanneer ik wil schijnen en wanneer niet wanneer ik dus blijdschap heb en wanneer verdriet en in mijn hart, het verdriet en pijn kon dat nou maar regen zijn dat ben ik een wolk, die het regen loslaat en dus het pijn uit mijn hart gaat maar helaas ben ik gewoon een meisje die op aarde leeft een van de miljarden die gedachten een naam geeft

Verder gaan, Je leven leiden. Ga je vrienden maar verblijden. Verder gaan, Je mening geven. Dit is een manier om te leven. Verder gaan, Ook al is het bijna voorbij... Dood gaan hoort erbij.

Noten vliegen om je oren muziek dringt tot je door het is fijn om aan te horen Muziek, daar ga ik voor. Vroeg in de morgen fluiten de vogeltjes zacht Opstaan, wakker worden, voorbij is de nacht! Ook 's middags is het tijd voor muziek Maar nu met een ander soort techniek. Dan 's avonds een lekker feestje bouwen Lekker stampen zonder een keertje op te houden Noten vliegen om je oren muziek dringt tot je door het is fijn om aan te horen Muziek daar sta ik voor

een doel om te bereiken een hindernis om te overwinnen een doel om te nemen een weg om in te slaan. Het leven om voor te gaan!

Wat moet men in het leven, als er niets is om te geven? Leven zonder liefde, dat is toch geen leven. Verdriet zal er altijd zijn, je voelt alleen de pijn. Je verlangt naar iemand, iemand in dit land : Die je kunt vertrouwen, waar je van kunt houden. Ik wens ooit iemand tegen te komen, die nu alleen nog leeft in mijn dromen. Ik ben nog jong vertellen ze over mij, maar luisteren ze wel eens naar mij? Dat ik iemand mis die van me houd, iemand mis die me vertrouwd. Gewoon een geliefde om me heen, zoals hij is er maar één. Nee ze luisteren nooit, tot blijf ik wachten want ooit.. Ga ik ze zeggen dat ik gelukkig ben, De liefde heb gevonden van mn leven. Dat ik van hem hou en hem vertrouw, Dat ik hem mij leven zal geven.

ik ben mijn jeugd Vergeten te vragen waar mijn portie verdriet en geluk op mijn wegen des levens verborgen lagen en waarom mijn jeugd mij verzwegen heeft wat in mijn verre toekomst ergens langst eenzame wegen voor mij lag bewaard Ik zou aan mijn jeugd willen vragen maar zonder ik het wist was ik ze kwijt waar ergens ik zou het niet weten waarschijnlijk verspeeld aan de tand des tijd nochtans werd ik door vreugd en verdriet royaal bedeeld...

De nacht in haar fluwelen kleed is zuinig met haar geheimen de nacht verenigd alle dromen geeft en neemt verzacht de pijn des levens 's nachts gaan de elementen te keer de geen daglicht kunnen verdragen belicht door de vaalgele maan haart men ver weg wenen en klagen van verborgen angsten en verdriet in haat en liefde gegoten gekneld in een kwade droom.. Als morgen bij 't ontwaken een nieuwe dag de ogen streelt en de zon de huid verwarmt zodat ge voelt dat ge leeft en de nacht in de nieuwe zonnegloed verdwijnt een aanloop naar nieuw beleven maar alleen als god het wil geven de nacht gekleed als een hoer met een bakkes van een kwade teef....

is met zachte vingers wat voorbij is dichtdoen en verpakken in goede gedachten ter herinnering... Afscheid nemen is verwijlen bij een brok leven en stilstaan op de pieken van pijn en vreugd... Afscheid nemen is met dankbare handen weemoedig meedragen wat waard is om niet te vergeten... Afscheid nemen is het moeilijkste in het leven. Men leert het nooit.

Ik loop door de straten Van dit godvergeten dorp Op weg naar waarheid, op weg naar leven Terwijl ik loop denk ik aan alles Alles wat er in me opkomt Eigenlijk niets Leegte die me vult Als ik door de straten loop Zo snel verdwenen als gekomen hoop Ik loop omdat ik ben Leef zoals ik leef Leegte en niets Ik loop door de straten Van dit godvergeten dorp Weg van waarheid, weg van leven

het leven geeft het geeft je situaties, gebeurtenissen het wordt zo in je schoot geworpen laat het verder aan jou over, wat je er mee doet.. de keus is dus aan jou! sta je in een moeilijke situatie? doet het je verdriet en pijn? nee, dat doe jij zelf.. ik voel de boosheid, die jij voelt nu ik dit gezegd heb maar geloof me, ik was ook zo ik haatte het leven soms maar nu, nu weet ik beter het is een gevecht met jezelf, met jouw leven wat het leven je geeft kan je niet bepalen, maar jij kan wel bepalen, hoe je er mee omgaat.. wees sterk, want je kunt het! anders zou het leven, je dat niet toewerpen vecht! zeg tegen jezelf dat je het kunt het leven is van jou, jij bent niet van het leven..

Chaos in mijn hoofd Chaos overal Chaos tot over het einde Waar ik altijd over nadenken zal Chaos na de aanval Vol bloed Nee, enkel met een gloed Een gloed of een glimp Warrig overgebleven Overgebleven na het ongeval Liggend Of geheel in trance Nooit te begrijpen Tenzij je er open voor staat Ik begrijp er al niks van Omdat er voor mij niks open staat Ik besef mijn problemen Voor nu Voor altijd Voor mijn leven Was ik maar gewoon Gewoon Als jij Want jij Bent toch ook maar Dat gewone mens

Geen keuze lijkt de juiste, goed lijkt zo goed niet meer, winnen en verliezen, hetzelfde. Alles waar je over droomde, alles waar je voor leefde. Het gaat op in rook. Elk pad heeft obstakels, elke relatie heeft pieken en dalen, elk leven heeft een zwarte periode. Maar... Na kale winterbomen, de bebloesemde lenteplanten, Na natte koude regen, de hitte van de gouden zonnestralen. elke roos heeft doorntjes maar als je hem voorzichtig aanpakt... prik je jezelf niet.. en zie je alleen maar hoe mooi hij is....

ik merk er helemaal niks van. maar toch gebeurt het nog altijd. mensen die maar lijden. dit gevoel dat wil ik kwijt. met de tijd wordt het wel minder. maar je voelt het nog altijd. de wereld wordt niet beter. het verslechterd met de tijd. mensen levens worden weggenomen. je ouders zijn zo kwijt. als je leeft in een oorlogsland. dan heb je niet veel tijd.....

soms ben je vrolijk zonder verklaring. zomaar zin om te gaan springen. mensen kijken je vreemd aan. maar het enige dat je wil is zingen. niemand kan je dag meet verpesten. er gebeuren alleen maar goede dingen. soms zit het leven mee. hoe het kan geen enkel idee.

Afscheid nemen bestaat niet, dat schreef Borsato ooit in een lied. Maar wat als afscheid nemen nu toch gebeurt, en je leven word plots ontkleurd? Zet je leven voort en trek het je dan niet zo hard aan. Want er zijn er genoeg die je steunen, en op hun schouders kun je altijd leunen.

En als ik DOOD ga, huil maar niet Ik ben niet echt DOOD moet je weten Alleen het lichaam wat ik achter liet Want DOOD ben ik pas, als Jij me bent vergeten. En als ik DOOD ga, treur maar niet Ik ben niet echt DOOD, moet je weten Ik zal ze ook missen die ik achter liet Maar echt DOOD ben ik pas als Jij me bent vergeten. Want DOOD is iemand pas, als Wij. Hem.. of Haar. zijn vergeten !

Ik wil stilte Ik wil rust Ik wil vrede Ik wil slapen En nooit meer ontwaken Gewoon in stilte Gewoon in rust Gewoon voor altijd in vrede slapen

kennis en lot heilig gevonden en eeuwig gezocht diepte van lagen tot in de dood hemelse liefde vond ik nooit vergeven en los gelaten tijden die mij zullen sparen wanhoop waarom alles is eeuwig onder de zon

Ik wil terug naar Utopia, de wereld waar ik gelukkig kan zijn!... Ik wil terug ja, naar de wereld waar ik kan leven zonder angst & pijn!... Hier heb ik geen leven, hier leef ik voortdurend in verdriet... Het lijkt of men niets om elkaar kan geven, hier is waar men altijd naar rijkdom zal blijven streven! Nee, ik kan hier niet gelukkig zijn, voortdurend te moeten leven in angst & pijn!... Om voortdurend de Kilte der Eenzaamheid te moeten doorstaan, om maar met het Leven te kunnen verder gaan!... Ik wil terug naar Utopia, de wereld waar ik gelukkig kan zijn!... Ik wil terug ja, naar de wereld waar ik kan leven zonder angst & pijn!... Even dacht ik het verdriet achter mij te laten, maar ik kon er met niemand over praten! Ik voelde mij al snel alleen & vergeten, maar dit weigerde ik te weten! Hopen om vrienden te maken, om het verdrietige gevoel kwijt te raken!... Ook dit ging maar niet, ik belandde in een put van verdriet... Kan ik hier echt niet gelukkig zijn, zonder voortdurend te moeten leven in angst & pijn?!... Steeds maar de Kilte der Eenzaamheid te moeten doorstaan, om maar met het Leven te kunnen verder gaan!... Ik wil terug naar Utopia, de wereld waar ik gelukkig kan zijn!... Ik wil terug ja, naar de wereld waar ik kan leven zonder angst & pijn!... Ik wou dat ik niet meer alleen zou zijn, ja, een goede vriend is altijd fijn... Zou ik erover moeten praten, of moet ik het erbij laten?... Ben ik eigenlijk wel anders dan de rest? Wie weet dit nou het best?... Nee, ik zal hier gelukkig kunnen zijn!... Ook hier kun je leven zonder angst & pijn!... Misschien ben ik vergeten hoe ik moet leven, & vergat ik hierbij mijn streven... Ik weet dat men wel om elkaar kan geven, & ik weet nu dat ik hier gelukkig kan leven! Ik wil terug naar Utopia, de wereld waar ik gelukkig kan zijn!... Ik wil terug ja, maar eigenlijk is het hier ook net zo fijn... Ik wil terug naar Utopia, maar het is hier ook erg fijn ja... Maar toch blijft mijn wens bestaan, & hoop ik ooit terug naar Utopia te gaan...

de dichter wordt geschapen door zijn wereld en niet andersom het is een stem omkaderd met oneindig veel gezichten hij leeft tussen de regels in volmondig eindelijk uitademend en laat zijn dromen in dit zeldzaam gunstig klimaat bloeien hij nestelt zich in onze hoofden tussen bewustzijn en onderbewustzijn om daar dan te zingen of te schreeuwen naargelang

hier een plek van veel plezier een plek waar ik alles aan durf een plek die zeer bijzonder is een plek waarvan ik jaren droom een plek waar ik steeds naast grijp totdat ik ineens besef, die plek ik leef erin mijn leven, mijn wereld is die bijzondere plek ik hou ervan

Ik ben bang Bang voor de nacht Dat de dood een keer op mij wacht. Ik ben gelukkig Dat ik mag leven Dat god mij dit leven zo heeft gegeven. Ik ben blij Dat de zon mag schijnen En niet achter de wolken zal verdwijnen. Ik ben boos Door al dat geweld Iedereen moet gelukkig zijn, dat is toch wat telt. Maar toch blijf ik het meeste bang Bang om hier alleen te zijn Dat voelt niet goed, dat doet mij veel pijn.

Er rust een leegte in de straten, kleurloos en verlaten. Sneeuwvlokjes dwarrelen neer, kinderen spelen buiten, een grote sneeuwpop bij het meer. IJspegels hangen onder de daken, Sneeuwvlokjes dwarrelen neer. Het grasveld is nu één wit laken, De winter is begonnen. Wat een heerlijke rust, Die alle drukte sust.

Ik ben mezelf... Ik ben ik... Ik ben niet volmaakt... Maar zo ben ik... Ik weet wie ik ben... En ik weet wat ik wil... Soms ben ik aan 't praten... Soms ben ik heel stil... Om mij te leren kennen... Moet je dit leren... Ik ben wie ik wil zijn... En zo moet je me accepteren...

Stop! Hou ermee op! Stop! Ga niet door! Stop! Kom van dat verkeerde spoor! Stop! Hou op met schoppen en slaan! Je moet gaan! Stop! Eindig je gevecht! Leg je mes weg! Stop! Alsjeblieft, Stop! Stop! ZINLOOS GEWELD!