Zomaar een mooi gedicht – pagina 6

er bestaat een boek in een stoffige hoek waarin met gouden stift ons namen staan gegrift een lijvig boek was afgesproken wie heeft de belofte verbroken nooit zal het geschreven geraken nooit zullen we de voldoening smaken dat we dit ten eind hebben gebracht de kiem in de kern versmacht kon niet ontbloeien onmogelijk groeien waren niet klaar voor deze taak blijft een bittergallige nasmaak er bestaat een boek in een stoffige hoek waarin met gouden stift ons namen staan gegrift een gedachte, ze is wat veeg maar weet, veel bladen bleven leeg en schuld daaraan ben ik onnoemelijke pijn, kun je't me vergeven.

Een traan van verdriet is niet slechts gevuld met vocht. Een traan van verdriet verteld zoveel meer. Het is niet de traan, maar het verhaal wat een uitweg zocht. De traan zoekt zijn weg, het verhaal herhaald zich keer op keer. Een traan die niemand ziet, een verhaal wat niemand hoort. Gevoelens verpakt in een traan, een verhaal zonder woord.

Waar is mezelf gebleven, ze lijkt wel uit mijn lichaam verdreven. Zal ik haar ooit nog tegenkomen, of kan ik er alleen maar van dromen. Ik wil haar zo graag leren kennen, en hoop dat ze niet nog eens zal wegrennen. Ik wil haar zo graag aan iedereen voorstellen, en alles over mijn ware zelf kunnen vertellen. Om haar te vangen wordt nog een heel gevecht, maar alleen zo kom ik lekker in mijn vel terecht. Ik zou er echt alles voor geven, om gewoon als mezelf te kunnen leven. Geen twijfels, angst of onzekerheid, het gaat wel lukken, maar kost tijd. Ik ga ervoor, voor deze lange strijd, net zolang totdat ik mezelf heb bevrijd

wie kent nog het kloppen van een specht in de bast van een boom? pneumatische hamer vervangt dit geluid een zware wals doet de huizen daveren. wie bemerkt nog een zonnestraal door de grijze wolken? die alles in kleur zet en vrolijker maakt een licht zo fel dat het oog dient dichtgeknepen om niet verblind te worden. wie kent nog de geur van een holle bosweg? direct na een regenbui, het groen dat vergaat de geur van versbewerkte grond, de harde kluiten, oliegeur en duft van vers gemaaid gras? wie kent nog de geur van een kraan aan de haven, het smeer en het geknars van de raderen? klettergeluid van kettingen en het schuivend gedoe van volgeladen paletten? een scharensliep hoort men niet meer hoefgetrappel, de oude knol die de bakkerskar trekt en de ijzeren banden rond de wielen laat ratelen over de kasseien waar roept nog een garnaalverkoper? waar zingt men nog liedjes bij de kachel ? we hebben veel verloren aan schoonheid en eenvoud die er vroeger was schoon die vervlogen tijd hij komt nooit nimmer weer we verkwanselen echte waarden, ruilen vriendschap voor tingel tangel geluid en winstbejag buurten niet meer bij elkaar haten onze naasten omdat ze meer bezitten dan wij wie kijkt er nog in zijn binnenste al was het een keer per jaar..... Mens-----dom Dieren----rijk.

Een kronkelbaan, een smalle weg elke bocht en ritmewissel is me bekend van de 7 km tussen ille sur tet en montalba le chateau De "gourk d'en genniquet" de oude watermolen ijzermijn en de "garrigue" ik weet het zijn tussen zero en vijfhonderdveertig meter hoogte. De geur van chèvrefeuille, chiste en roosmarijn ik weet er de bron om zich te laven de schaduw bij de "dolmen", verlaten casotte heb er mijn hart verloren. Het vredige Montalba le chateau waar de honing zoeter smaakt dan elders ik ken er de gezichten en de namen, weet er de stalen geiten staan die dit dorp sieren, heb eraan geholpen. In Montalba le Chateau heb ik mooie jaren een stuk van mijn leven doorgebracht heb er de wijnboeren geholpen bij de "vendange" In Montalba le chateau wonen vrienden een bezoek aan hen is een feest voor mij voel ik de weldaad van aanvaard te zijn erbij te horen. Veel woorden gebruikt men er niet een oogopslag, een handgebaar en die mensen verstaan mekaar op het dorpsfeest dansen ze en eten en lachen hun tanden bloot 't zijn kleine mensen voor mij zijn ze groot. Amper tachtig in aantal welk een concentratie van wat echt leven is.

Clown zijn we eigenlijk allemaal, achter onze maskers een eigen taal, om onze echte inborst niet te verraden, spelen we ons nummertje maskerade. Clowns voor immer en voor de kinderen om voor heel even te verhinderen, dat de waarheid komt aan 't licht rode neus, we kleuren ons gezicht. Maskers verdoezelen ons echte gelaat, niet zien wat in 't hart geschreven staat, onze pijn en armoe kent men niet, bemerkt niet eens ons verdriet. Geruit kostuum, ros haar, grote voeten, dikke lippen, wit gezicht vol zomersproeten, wat we vertonen is maar banaal, want clowns zijn we altijd allemaal. Voor anderen klaar met paillettes en glimmer, we zijn klaar voor altijd en immer, ons hart te tonen van klatergoud, en onze wereld op illusies gebouwd.

JIJ hebt een krachtige, warme uitstraling die je in staat stelt datgene te bereiken waarnaar je streeft in het leven. (lukt je dat niet dan kunnen we daar samen aan werken) JIJ hebt zoveel goede eigenschappen in je zoals een flinke dosis humor, moed, je geeft zoveel liefde aan me (nu al doordat je dit leest > dat besef je niet) en je ontwikkelt aan je doorzettingsvermogen Zeker nu je een geheel nieuwe start wilt maken. Ik denk en weet bijna zeker dat de toekomst nog veel te bieden heeft voor JOU en ons samen en dat JIJ er in zal slagen er een succes van te maken. Ik geloof in jou LEZERES en ik weet zeker dat je alles in je hebt om je dromen te verwezenlijken enne ben je daar NU al niet mee begonnen........... Ik hoop dat wij elkaar gelukkig mogen en kunnen maken en wil je iets met me delen schroom dan niet om dat na te laten.

Soms loop ik door en donker en eindeloos dal geheel onzeker en bang over wat komen zal. Uitgeput leg ik me uiteindelijk neer om weg te zinken in de eindeloosheid van welleer. Tot er aan het eind van de tunnel er een lichtje verschijnt waardoor mijn twijfel en angst in het niets verdwijnt. Als ik dan weer de ogen open om naar de wereld te kijken sta jij daar steeds om mij de hand toe te reiken.

het perron is nog verlaten, het station is leeg ik hoor het geluid van auto's die door de straat schuiven, het is een grijs geluid, grijs zoals het beton van dit perron van het station. mijn blik kijkt van waar je komen gaat volgt de lijn der glimmende sporen het hart slaat rustig, met regelmaat straks worden we herboren. welk een aangename sensatie te weten dat we dit moment nooit zullen vergeten hergeboren worden het kan op elke stond in ieder mensenleven, op elke grond. het onbekende trekt aan, een raar gevoel maakt onrustig, overweldigd, innerlijk gejoel de spanning stijgt, ook de adrenaline wil verlost worden, zit nog vast van binnen. krijsende, slierende, piepende remmen stopt de sneltrein, opgewonden stemmen veel vreugde, gedrum, alom begroeting alle lui lachen om de nieuwe ontmoeting. dan is het zover, gevoelens bevrijd heerlijk moment, vrolijke tijd iedereen gaat, op de straat, nooit meer in ons verdere leven dit op dezelfde manier beleven immer zal zulk ontvangstfestijn een nieuwe geboorte zijn.

Ik ben op zoek naar de ware mij, pas als ik mijn gevonden heb, ben ik vrij. De ware mij wil zo graag naar buiten, om mij met heel mijn hart te kunnen uiten. Mijn verlangen tot uiten moet worden gesust, en tot die tijd vind ik geen rust. Pas als dat lukt ben ik vrij, en keert de rust terug in de ware mij.

Hoop doet leven, al is het soms maar voor even. Even weer dat lichtpuntje zien, en je voel je weer even gelukkig voor tien. Als een kaartenhuis stort het ook zo weer in, en denk je wat heeft het allemaal voor zin. Toch moet je altijd in dat tikkeltje hoop blijven geloven, want dan komt steeds je gelukkige gevoel weer boven. Steeds maar blijven geloven in wat je wilt in het leven, want hoop doet leven, al is het soms maar voor even!

Je houten muziekje speelt in de wind, dit eenvoudige deuntje oriëntaals getint verteld me over oosterse landen en onze intense vriendschapsbanden. het klingelt en tingelt zijn deuntje gewis omdat de wind giert en het avondstil is geen wild gedoe van auto's of trein geen vliegers die in het luchtruim zijn. Alles ademt rust nu en zachte sfeer bijna een zeldzaamheid denk ik elke keer de geluiden te horen van de natuur eenvoudige klanken, zuiver en puur. Zelfs de wind spreekt een eigen taal komt van over zee, verteld zijn verhaal dat het 's avonds bij duisternis over heel de wereld vredig is.

scharlakenrood zijn haar ogen het kost veel moeite ze te drogen nog nooit kende zij een dergelijk plezier als haar betaalde verlof alhier

Je gedachten, te verwoorden in gedichten, is verwachten, dat de gedichten, je gedachten, zullen verlichten

Een hoop geschiet en geknal, maar dat interesseert Bush geen bal. Er speelt een kind op het plein, oh waarom moest het daar net zijn. Plots werd het stil,en toen het gegil van een kind dat verdomme geen oorlog wil...

is een strijd en wordt bedreigd. Door mensen die het beter weten en door oorlog om het te meten. Waarom toch al die strijd als het zonder beter lijkt. Maar, ik ben God niet als ik zeg dat hij het anders ziet.

Ze zong over triestheid ook over blijheid over vaak gemiste kansen en traditionele dansen over liefde en mededogen en een jeugd die is vervlogen, een Portugese gitaar en een klassieke gitaar begeleiden haar met sierlijk gebaar. Kardinaalsrode doeken, een firmament spots, gedrapeerd als hemels element, warme lage tonen en de schrille hoge ze zong vaak met gesloten ogen als in trance, een stem die de ruimte bereikt in de harten van de luisteraars kijkt, ontroerd, applaus vult plots de zaal iedereen recht, begeesterd allemaal. Een avond "Fado" brengt je in een andere wereld.

Teveel denken kan geen kwaad dat maakt je wijzer. Teveel denken over verkeerde dingen dat maakt je voller in je hoofd, maar leger in je KRACHT. Keer daarom terug naar je eigen zielenenergie ...... je echte zelf en accepteer daarin je MACHT.

Dit zijn mijn laatste woorden, Woorden van verdriet, vreugde maar ook pijn Het zijn er velen in een dozijn, de meeste zijn net akkoorden Mijn leven is in een sneltreinvaart achteruit en voorbij gegaan. Soms met een lach maar vaak vele met een traan. Al ben ik spiritueel ingesteld en al help ik ook mensen met hun pijn en verdriet, ook ik raak eens uitgeteld en ik wordt ook wel eens gezien als een vergeetmeniet. Ik ben een gevoelsmens mettertijd, was ik dat maar niet, heb nu soms al spijt Ik heb mijn leven verwaarloosd. Degene die mij goed kennen weten wat ik voel en ook wat ik met bovenstaande bedoel. Ik leefde voor het grootste deel van mijn leven voor een ander. Ik cijferde mezelf als het ware weg, was dat wel zo verstandig geweest. Ja ik denk van wel want ik wil niet leven als een beest >(GEEN "IK" WERELD) En dat diegene die dit leest weten dat Hij/ik verder leef Ja, en Hij/ik leef voort in andermans harten en gedachten, vanuit een nieuwe wereld (het Paradijs)zal ik opnieuw starten. En met hulp van GOD mijn vleugels uitspreiden over diegene die mij/Hem hart nodig hebben. (Dit gedicht heb ik geschreven mei 2002, het moment waarop het vanwege gezondheidsredenen veel slechter met me ging en even tijd voor bezinning wilde hebben, hierop heb ik veel steunende reacties gehad)