Gedichten over verdriet – pagina 4

Schreeuwende stemmen, Vernietigende gedachten. Het is even wennen, Dat we toen nog lachten. Huilende ziel, Bloedende voeten. Je geest die viel, Had dat echt gemoeten? Dode roos, Moordende rouw. Een weg die ik koos, En voor altijd nemen zou.

De kamer is leeg. Alleen zij is er, de helleveeg. Ik voel me niet fijn. Het doet zeer, de hellepijn.

"Ik ben beland in de goot, Maar ik leef nog door. Ik ben niet dood. Ik ga er nog altijd voor. Als een geest van pijn en verdriet. In de duisternis zal ik weg kwijnen. 's Avonds hoor je mijn klaag lied. Een memorie die gaat verdwijnen. Daarom vraag ik het. Ken je dat gevoel dan niet? Als wees aan de kant gezet. Een parasiet die niemand ziet."

Nee, ik heb het niet meer. Ja, het doet erge zeer. Nee, ik zoek het niet op. Ja, je weet dat ik niet stop. Nee, mijn leven is niet druk. Ja, het is wel helemaal stuk. Nee, ik ben het gewoon kwijt. Ja, ik heb super grote spijt

Als ik opnieuw bij je zal zijn, zal ik doof zijn Voor de waarheid die me zo zal kwetsen. Als je van me weggaat zal het stil zijn, in mij en rond mij. Als ik opnieuw bij je zal zijn, zal ik blind zijn. Voor die blik in je ogen die de waarheid verbergt. De waarheid die me zo zal kwetsen. Als je van me weggaat zal het heel donker zij. In mij en rond mij. Als ik opnieuw bij je zal zijn, zal ik niet voelen met men hart. Want de waarheid zal me kwetsen. Als je van me weggaat , zal het koud zijn in mij en rond mij. Als ik opnieuw bij je zal zijn, zal ik zwijgen. Om de waarheid zelf niet te verraden. De waarheid die me zo zal kwetsen. Als je van me weggaat zal ik wennen, van verdriet en pijn. Pijn om de waarheid die we allebei verbergen voor elkaar. De waarheid dat niets is wat het lijkt!

Ooit heb ik eens geweten dat liefde mooi kan zijn Ooit heb ik eens geweten hoe heet is om bemind te zijn Ooit heb ik eens geweten hoe het is om je mooi te voelen Ooit heb ik eens geweten hoe het is je geliefd te voelen Ooit hen ik eens geweten hoe het is om te zijn bedrogen Ooit heb ik eens geweten hoe het is om te zijn belogen Nu weet ik wat ik toen niet wist maar soms best wel heel erg mist ga daarvoor een muurtje bouwen zodat ik van niemand mee ga houwen

Het kleine meisje, getuige van zoveel verdriet en ruzies. Steeds vrolijk lachend op momenten dat het moest. Vechtend, nog niet goed beseffend waartegen. Op zoek naar wat warmte en genegenheid. Het kind, verdrietig, verward, bang. Een jonge meid, ogen vol tranen, het lachen vergaan. Elk plekje van haar lichaam betast door handen die er niet thuishoorden. Elk plekje van haar hart doorprikt door woorden van afkeer. De luchtbel van haar leven is uiteengespat. Op zoek naar begrip en bescherming. Het kind, bedrogen, verraden, vernederd. Een volwassen vrouw, geen weg wetende met al haar gevoelens. Vol wanhoop en haat. Teleurgesteld in het leven, in zichzelf. Met een kapotte luchtbel, maar met een rugzak vol herinneringen. Bang om die volledig te openen, schrik om alles opnieuw te beleven. Op zoek naar zichzelf. Het kind, uitgeblust, moegevochten, leeg

Een jaar lang geprobeerd om me aan jou te kunnen geven, maar helaas gaat niet alles zoal je zou willen in 't leven. Steeds weer in gevecht met mezelf en mijn gevoel, jij weet als geen ander wat ik hiermee bedoel. Dat ik het niet zou willen is het probleem niet, en dat geeft me juist nog meer verdriet. Vandaag is het wit, maar morgen misschien weer zwart, Ik wou dat ik die verschillen onder controle had. Mijn gedachten en gevoelens lopen teveel door elkaar, maar voor mijn omgeving klinkt dit meestal erg raar. Iedereen denkt maar dat het goed met me gaat, maar dat is slechts de buitenkant die straalt. Vanbinnen voel ik alleen maar ontzettende verwarring en heel veel pijn, zal mijn leven ooit weer op 1 lijn kunnen zijn? Ik zal nog een lange weg moeten doorstaan. voor ik aan de top van de ladder zal staan. Hopelijk zal de tijd het leren , dus voor nu kan ik het verloop maar beter accepteren.

Ze rent in een donker gebied. Angstig, wanhopig, heeft verdriet. Het is een leegte van oneindigheid. Daar draagt ze de last van schuld en spijt. Ze valt in een bodemloos gat. Wat een grote pech is dat. Ze blijft in wanhoop vissen. Wie zal haar nog missen? Ze wordt wakker in zweet. Een deken is wat weg gleed. Ze springt door het ruit. Haar leven is nu uit.

Afscheid nemen is iets om te haten Afscheid nemen is iets kostbaars, een deel van jezelf achterlaten Afscheid nemen is iets wat je heel diep raakt Afscheid nemen is iets wat je vanbinnen gewoon kapot maakt

Ik ben het die schreeuwt in de nacht......... Ik ben het die naar een normaal leven smacht........ Ik ben het die geholpen wil worden, al heel lang! Het maakt me bang, ik wil niet dood, help me dan.... Kijk me aan praat met me zie me aan, vraag het me.... Help me hier een eind aan te maken, ik wil het niet, help me dan,zonder jouw kan ik het niet............ Ik wil geen pijn meer voelen, of angsten doorstaan , ik wil niets meer, ik kan het niet meer aan!

Kleine elfjes dansen in een kring. Kleine elfjes horen wat ik zing. Maar zo zien ze het niet. Ik heb pijn, schuld en verdriet Mijn dierbare ging gewoon verdwijnen. Ik zit daarom weg te kwijnen. Toch lijk ik op een meisje die vrolijk lacht. Maar ik snap niet dat je dat dacht. Maar ach, ik zit vast geboeid. Ik heb alles goed verknoeid. Voor altijd het masker houden. Hopen dat die elfjes het zien zouden.

Weet je hoe het voelt om jezelf niet te durven zijn, bang om te ontdekken dat je diep van binnen misschien helemaal niet zo lief en aardig bent als iedereen zegt. Bang dat iemand dat zal zien, en je dan gewoon weer afwijst. Weet je hoe het voelt om jarenlang te moeten horen dat je helemaal niets waard bent, dat je alleen maar een last bent en in de weg loopt. Ze stampen het zo in je hoofd, zolang, tot je het zelf gelooft. Weet je hoe het voelt, om de weg kwijt te zijn naar je gevoelens, want jarenlang probeerde je gewoon niet te voelen, drukte je alles gewoon maar weg. Geen pijn, verdriet en angst, maar ook blijdschap en genot voelde je niet meer. Je wordt het zo gewoon, dat gevoelloosheid na een tijdje zalig wordt, want als je al die gevoelens zou toelaten, dan ga je er gewoon aan kapot... Ik weet dat het niet makkelijk is, niet voor mij en niet voor jou: want telkens je me zo bemoedigend aankijkt, telkens je probeert me te begrijpen, zou ik willen huilen, maar steeds stuur ik mijn tranen terug naar binnen. Telkens je een stapje dichter bij die goed verstopte gevoelens van me komt, duw ik je wanhopig weer van me weg, ook al wil ik je zo graag toelaten. Gevangen in een web van gevoelens, ik wil ze uiten, maar het lukt me niet. Ik hoop dat je me begrijpt...

Ik voel me zwaar verrot. Ik ben gewoon de stomste zot. Ze noemen me een gedocht en dom. Ik kijk in de spiegel en denk: "Wat stom! Ze hebben groots gelijk over mij. Van wat ze van begin tot eind zei. Ik ben niks meer waard en hopeloos." Dat is de rede waarom ik voor deze weg koos. Gewoon weg kwijnen in een duistere hoek. Alles wat goed en licht geeft is zoek. Maar ach, ik heb diep in me gezocht. En daar vond ik ware ik, het gedrocht.

Ik houd van mezelf, als ik er niet ben. Ik houd van mezelf, als ik aan dit gedrocht wen. Ik houd van mezelf, als ik begraven word. Ik houd van mezelf, als ik in elkaar stoort. Ik houd van mezelf, als ik mij haat. Ik houd van mezelf, als ik tegen me in gaat. Ik houd van mezelf, als ik ga bloeden. Ik houd van mezelf, als ik op mij reageer uit woeden.

Niemand heeft het fijne ervan ooit geweten maar zelf kan ik het niet vergeten Die stekende pijn de eerste keer en daarna opnieuw telkens weer Zo jong en onwetend Niet weten wat het allemaal betekent Weet niet hoe te gedragen maar zit vol met zoveel vragen Heb gevoelens van schuld en spijt mijn eigen ik ben ik kwijt De geschiedenis herhaalt zich vaak maar drie keer is wel heel vaak raak Ben ik schuldig aan het geheel het is me nu allemaal teveel

Ik zie jou in mijn gedachten wat 5 jaar geleden begon. 5 jaar geleden: Zaterdag zaten we tv te kijken, Opeens telefoon om half 11, Mijn vader nam op, Het was mijn nicht, Ze was niet vrolijk, Mijn vader vroeg wat er was, Daar kwam het ongelukkige nieuws, Mijn vader werd heel serieus, Hij zei tegen ons doe de tv even uit, Wij wouden dat niet, Maar deden het toch, Daar kwam het nieuws, Mijn vader zij dat JIJ een ongeluk had gehad, Wij dachten dat het niet erg was, Mijn vader ging door, Hij zei dat JIJ opslag dood was, O Tsjeard wat mis ik jou, Jij was mijn leukste neef, Jij was een neef die altijd alles met de kleinsten deed, Schommelen, Ballen, Paardjerijden, Alles Nu neemt je broertje het over voor jou, Nu doet hij bijna alles wat jij toen deed, Ik mis je, O ik wou dat ik de tijd terug kon draaien, Dat je thuis was gebleven met je zere rug, Thuis van het basketballen, Tsjeard we missen je allemaal, de hele familie en ik nog het meest ! KOM TERUG!!!!

Verdriet en pijn. Is niet fijn. Verdriet en pijn. Is ongelukkig zijn. Pech en ongeluk. Zo maak jij je stuk. Pech en ongeluk. Zo verdween geluk. Geluk en lach. Niet elk dag. Geluk en lach. Niet nu, zoals ik zag. Toekomst en heden. Worden vermeden. Toekomst en heden. Worden al gesmeden.

Het verleden van morgen, Ze komt er aan. In het verleden van morgen, Kan je bestaan. Het verleden neemt afscheid. Morgen zal zeggen hallo. Het leven zit vol met spijt. Verdriet is nog niet vermijd. Het verleden van morgen, Zij bestaat al dagen. In het verleden van morgen, weer een boel te klagen. Het verleden is vermoeid. Morgen word nog geboren. Rode tranen worden weer gevloeid. De wonden zijn dan groter gegroeid

Nee, jij mag dat niet aanbieden. Alleen ik mag zeggen dat het me spijt. Ik moet er echt van koken en zieden. Dat dit gewoon tot een sorry leid. Het was mijn schuld, mijn stomme fout. Ik maakte er een verwarde hel van. Die excuus is niet voor mij behoud. Of ben ik niet diegene die dit zeggen kan?

Wanneer je op een dag de stap hebt gezet om eindelijk weer op zoek te gaan naar wat je écht voelt, merk je al vlug dat de weg naar je gevoelens uiteengevallen is, in wel honderden kleine stukjes, want jarenlang heb je geweigerd die weg te gebruiken, omdat het te pijnlijk zou geweest zijn, te confronterend. Tijdens je eerste zoektocht kom je dus al vast te zitten. Je kan je gevoelens niet meer bereiken. Je geeft het op en keert op je stappen terug, want die opgebroken weg lijkt je wel eindeloos lang... Tot iemand je bij de hand neemt, en je doet stilstaan bij al die stukjes, zolang, tot je inziet dat alle aparte stukjes ook weer in elkaar passen en zo weer één geheel kunnen vormen. Je krijgt weer moed, en jullie beginnen samen te puzzelen, stukje voor stukje. Stilaan krijgt je weg weer vorm; Sommige gevoelens heb je al opnieuw ontdekt, maar je bent er nog niet. De diepste gevoelens liggen nog veraf, maar samen puzzel je rustig door. Je ziet een lichtpuntje in de verte, want elk stukje dat past, is een stapje dichter naar je doel. De weg is nog steeds lang, maar hij is niet meer eindeloos...

Ik wou je vragen, "wat doe je nu?", maar je ogen keken me zo gemeen aan, dat ik heel stilletjes mijn woorden terug inslikte. Ik wou schreeuwen "laat me los, ga weg!!" maar mijn stem bleef steken in mijn keel. Ik wou wegrennen, heel ver weg van jou, maar mijn benen voelden als verlamd. Ik wou huilen van de pijn, want de eerste keer was ik pas 11 maar je zei: "zo word je groot!" en ik duwde mijn tranen dapper weg. Ik kon niet duwen schreeuwen vragen huilen rennen ... Is het dan toch mijn eigen domme schuld????

Waar moest ik beginnen Ik de start niet vinden Onsamenhangend en dwaas Emoties niet meer de baas Alles weer helder voor de geest Of het nooit is weggeweest Het horen kraken van de treden Hij kwam weer naar beneden Drie keer kraken in het totaal Dat deden ze namelijk niet allemaal De donderavonden misselijk en bang En dat bijna twee en een half jaar lang Vervolgens de schakelaar klik klak En dan de klink die de stilte verbrak "Jtje" zo duidelijk omschreven "Jtje" laat het allemaal weer herbeleven.

Ik zie jou door de menigte verdwijnen In je gele T-shirt met een elfje erop Een kleine meid maar toch al zeventien Ik moet weg ik word meegesleurd "Nee ik wil niet! Steph kom terug!" Ik zie jou door de menigte verdwijnen Tranen springen in mijn ogen Je besluit staat vast: je wil echt weg Het voelt als een stomp in mijn maag En ik doe er niks tegen Ik zie jou door de menigte verdwijnen Ik zie je echt niet meer Ik zal je voorlopig niet zien Je bent weg Op weg naar je geluk...

Ik ben bijna gebroken, maar wanneer zal ik breken... ik had bijna gesproken, maar wanneer zal ik spreken? ik zou zo graag landen, maar waar ligt het land... het lot ligt in mijn handen, maar wat is er aan de hand? Mijn gevoelens, liggen in de knoop met mijn verstand... ik zit op een rots, maar bevind mij op de rand. Van op de rand... van deze rots, staar ik naar het water... ik denk na over vroeger en ik droom over later. Ik denk heel diep na, en twijfel zit naast mij... hij helpt mij niet, want de keuze ligt bij mij. Blijf ik deze rots bewandelen met twijfel langs mijn zij... of spring ik in het onbekende... zet ik een stap opzij? Het vertrouwde pad, of de branding van de zee... maar als ik spring, springt dan ook twijfel met me mee? Zal twijfel mij verlaten, als ik mijn keuze maak, of zal hij bij me blijven, zodat ik nooit "echt" verder geraak. Nog steeds... zit ik hier, te staren naar het diepblauwe water, nog steeds... denk ik aan vroeger en droom ik over later. Een dag... wordt dagen, een jaar... wordt jaren, en nog steeds... kan ik geen keuze maken.

De pit zakt weg. De fut heeft pech. De geestkracht is er aan. De ruggengraat kan niet meer bestaan. De energie is niet te vervangen. Weer aan het slap hangen.

In een hoekje, weggedoken. Ik hoor geesten, ik hoor spoken. Dat kan gewoon niet meer. Mijn bloedpomp doet zeer. Paranoïde word ik er van. Is er iets wat ik er aan doen kan? Ik wil er echt vanaf. Hij duurt te lang, de straf. Is mijn schuld nog niet gelost? Heeft het me niet genoeg tranen gekost? Heb genade, alsjeblieft, ik zal smeken. Na je dood was ik al bezweken. Maar laat me nu met rust. Is je geest nog niet gesust? Je weet dat ik van je hou. Ik kom bij je en gauw.

LIEVE PAPS Soms denk ik, waarom waarom maar ik weet zo denken is gewoon dom. Want wij komen allemaal een keer aan de beurt, zo is het leven dus wees niet getreurd. Maar dat is moeilijk als je veel van iemand houd, geloof mij zoiets laat je beslist niet koud. Ik zou zo al mijn geld willen geven, als ik jou weer gezond kon laten leven. Helaas is jouw ziekte met geld niet te genezen, maar dat jij een taaie bent heb je toch wel bewezen. Jij blijft mijn vader voor de rest van mijn leven, daarom wil ik jou bedanken voor alles wat jij mij hebt gegeven.

Ik voel me al de hele week zo rot en maak m'n polsen weer kapot ik zie het nut van het leven niet meer dit gebeurt me keer op keer ik gewoon het gevoel dat niemand om me geeft zal ik er ooit overheen komen? Tot de dag van vandaag heb ik met pijn geleefd de enige mooie herinneringen zijn mijn dromen ik vind het moeilijk om erover te praten maar ik moet wel nu jij het weet ik voel van binnen zoveel lege gaten Kun je begrijpen waarom ik het deed???

Er zit een clowntje op de stoep ik zie het en ik roep He clowntje,wat is er met jou waarom zit jij hier helemaal alleen in de kou Ik heb heel veel verdriet maar voor wat weet ik niet Kom eens bij mij en huil maar luid zo komen al je traantjes eruit Dat zei ik terwijl ik naar het clowntje keek ik begon het te begrijpen en weet je waarop het leek Hij zat in een diepe put helemaal onderaan Ik kan hem niet helpen dat kan niemand Maar er zou een dag komen dat hij weer helemaal boven zou zijn helemaal bovenaan

Mijn ogen stralen als fonkelende diamanten. Ik ren door valleien en over bergen. Ik ren door de zee. Het avontuur neemt me mee. Over, door en onder diepe dalen, toch zal in niet falen. Mijn lach ontmaskert mijn diepe gevoelens. Gevoelens van hoop na een lange intense strijd. Een strijd van woelige zeeën. Van hoog opgelaaide emoties. Nare gedachten die als een duistere schim naast mij staan. Mijn hoop vervaagt de schim en mijn innerlijke duisternis verdwijnt. Ik ben niet bang, ik voel me voor altijd vrij.

Nacht met zijn donkere vleugels,als ik niet kan slapen en lig te wachten op het zoete wegvloeiende gevoel situaties en gesprekken van die dag, spelen in mijn gedachten nu begrijpt iedereen mij en kan ik uitleggen wat ik bedoel. Alles is nu bereikbaar ik beklim de hoogste top een adembenemend uitzicht en een verpletterend inzicht ik voel een golf van liefde voor degene die mij dierbaar zijn het stroomt, bruist nu kan ik spreken waarom sla ik zo vaak dicht Ik zweef vlieg weg mijn droom tegemoet verkeer tussen twee werelden geestelijk en materieel zouden dromen je onbewuste wensen laten uitkomen? ik geef me over aan mijn nachtelijke gids pak maar een wens ik heb er nog zoveel

Je hoort wel eens mensen zeggen dat ze zich leeg voelen Je hebt dan alleen geen idee wat dat precies inhoud Je weet pas wat het betekend als je het zelf mee maakt Je voelt dan pas hoe veel pijn het doet om leeg te zijn Je voelt je bestolen van de essentie van je bestaan Je hebt geen geloof meer in je om verder te gaan Je ziet helemaal geen vandaag of morgen Je ziet geen hoop allen nog maar zorgen Je kijkt nog eens goed bij jezelf naar binnen Je denkt daar moet het toch allemaal weer beginnen Je zoekt vergeefs naar een nieuwe weg om te bewandelen Je verwacht dat het wel vanzelf komt en gaat daarna handelen Je merkt dat je helemaal niets meer hebt om te geven Je zal echter toch weer iemand moeten toelaten in je leven Je kan die leegte niet alleen proberen weg te werken Je hebt liefde en warmte nodig dat zal je snel merken Je kan de wereld echt niet alleen te lijf gaan Je hebt iemand naast je nodig in dit bestaan Je zal pas dan de stukjes weer kunnen laten helen Je bent weer echt gevuld als je alles met iemand kan delen

Kannonen en geweren, een heel leger is gevormd Alle verloren gebieden, weer hopeloos verloren De overwinning leek nabij, een vage droom, zo blijkt Weer vanwaar 'k was begonnen, alleen... dit keer niet alleen Mijn ergste vijand, wordt opnieuw mijn beste vriend Misschien kan ik deze keer wel overwinnen Want met jou vriendschap aan mijn zijde is de beste strijdmacht ooit ontstaan

Lieve Viona, 19 jaar geleden werd je geboren net als elk kind had je toen al een vader, maar die wilde niks van je horen. 18 jaar lang heb ik alles gedaan, ben voor jou door heel wat modder gegaan. Alles wat ik deed, deed ik voor jou, gewoon omdat ik heel veel van je hou. Toen je klein was, was je een leuke spontane meid, Op de middelbare school raakte je dat al gauw kwijt. Je walste over me heen zonder spijt. Als klap op de vuurpijl ben je naar je zogenaamde vader gegaan, Wel degene die jou 18 jaar in je hemd heeft laten staan. Dat hij je vader is heeft hij altijd al geweten, koos alleen net als jij maar voor één ding, dat is zichzelf. En ik hield je al die jaren aan het eten. In elk opzicht heeft hij je wel 18 jaar vergeten, Nu ben je plots de dochter die ook naar hem mag heten. Wel de lusten niet de lasten, met geen pen te beschrijven Jezus wat een fratsen. Dat je op een gegeven moment naar je vader op zoek bent gegaan, vind ik niet fout, juist heel spontaan. Dat je echter na 18 jaar zijn zijde kiest.. Ach je bent nog maar een kind en weet weinig of niets. Materialistisch heb je weinig gehad, qua liefde des te meer en dat is heel wat. Nog voor je geboren werd heb ik voor je moeten vechten, om je in leven te houden en voor je rechten. Ik heb het van het begin alleen gedaan Ben in die tijd wel door een hel gegaan. Dat je nu voor diegene kiest die je nooit hebben zien staan, dat kwam even heel hard aan. Ik heb je grootgebracht, met alles wat ik kon. Mijn leven draaide om jou, was misschien wat dom. Maar als ik het moest overdoen, zou ik het niet willen missen; zelfs niet voor een miljoen. Ik wens je alle geluk wat het leven maar kan geven, geniet ervan want het duurt maar even. Maar een ding lieve meid vergeet niet, wat een ander word aangedaan, keert zich 3x terug denk daaraan. Ik kies vanaf nu ook voor mijn leven maak er wat van, ik heb nog even. En met de gedachte dat mij niks valt te verwijten, dat ze boven zeggen "terug meid, je doet het goed en moet nog blijven"; Dat gevoel geeft me heel veel kracht... Iets zegt me "vanaf nu heb ik de macht". VERA WERTER

kansloos loop ik naar jou. ik vraag of je me vast houden zou. want als jij mij vasthoud, voel ik me in de zomer koud. jou wil ik alles geven. en met jou leven. jou wil ik nooit meer weg. ook al geef je me uitleg. jou wil ik bij mij. dan voel ik me altijd vrij. een ster heeft alle kleuren. en zonder jou heeft een bloem geen geuren. als ik aan je denk moet ik huilen. als ik met je broer kon ruilen. dan kon ik bij jou zijn. dan voelde ik me altijd fijn.

Is het moeilijk te dingen te nemen zoals ze zijn Omdat het nu eenmaal zo is gegaan Omdat er geen weg meer terug is Omdat het geen zin heeft stil te blijven staan Blijven zitten met de vragen in je hoofd Omdat je sommige dingen niet kunt weten Omdat er soms geen antwoord is Omdat het onmogelijk is het te vergeten Kwaad worden op de wereld om je heen Omdat niemand kan weten wat jij voelt Omdat anderen gewoon verder leven Omdat ze toch niet snappen wat jij bedoelt En toch verder gaan in het leven Omdat je leert leven met de pijn Omdat je het achter je moet laten Omdat de dingen zijn zoals ze zijn (Over de onmacht die je voelt als je bijvoorbeeld iemand kwijtraakt, iets waar je niks tegen kunt doen. Ik heb het geschreven toen een meisje van 16 jaar dat ik goed kende onder een auto kwam en overleed.)

ik haat je verdomme!!! waarom heb je me in de steek gelaten toen ik klein was?? ik was toen 7 jaar en je scheidde van men moeder, toen verhuisde je naar Indonesië en we zagen je maar 1 keer in het jaar!! toen verhuisde je weer naar China en we zagen je zelf niet meer!!! je zegt dat je er niets aan kunt doen en dat het gewoon voor je werk is en dat het toch niet zo erg is?! maar dan zeg ik je nu pa; spijtig voor jou maar deze kleine meid begint toch al een grote meid van 13 te worden die toch alles verstaat wat je zegt. ik ben geen kleine kleuter meer wie je blaasjes kunt wijs maken en gewoon een beetje sussen alsof er niets aan de hand is!!! ik haat je gewoonweg!! je bent er nooit, je komt ons eens een weekeind halen omdat dat in het contract staat en omdat mijn moeder het wilt! mama is nu opnieuw getrouwd en ik heb een toffe stiefvader! veel toffer dan jou!!! ik wil jou niet meer, voor mijn parthoef je er niet meer te zijn als ik maar van je verlost ben!! als we iets maakten vroeger op school voor vaderdag vertikte ik het om iets voor jou te maken, je verdiende het gewoonweg niet! je bezorgt me altijd problemen en ik zit er maar over te piekeren en als jij niet zo stom was geweest zat ik hier nu niet vol haat en al bijtend een gedicht te schrijven, jij verstaat me niet!! en waag het niet om me eens lastig te vallen, het liefst zou ik je gewoon nooit meer willen zien! ik haat je verdomme!

Een Palestijns kind dat net nog kan lopen, Een kind, dat nu al op de straten wordt beschoten, Een kind, wie kan zoiets nou echt gaan geloven, Een kind, dit is toch de waarheid voor onze ogen, Een kind, waar zijn moeder thuis zit te treuren, Een kind dood zien gaan, het wil ze niet nog eens zien gebeuren, Een kind, dat samen met zijn vader stenen staat te gooien, Een kind, dat thuis hoort om met zijn broertjes te spelen, Een kind, getroffen door kogels en rondvliegende granaten, Een kind, wat niet weet wat de inhoud is van mensen haten, Een kind, dat toch zijn jonge leven heeft moeten geven, Een kind, dat je nooit meer in de straten hoort lachen, Een kind, dat door haat nooit de kans heeft gekregen, Een kind, dat geen tijd had om in liefde en rust te groeien, Een kind, dat alleen tranen heeft gegoten zijn hartje dat nooit kon bloeien, Een kind, zo is het nooit bedoeld en Allah is daarvoor mijn getuige.

Door de Hogere Machten ben ik gepakken. Gevangen gezet tussen scherpe takken. Geen liefde, geen hoop, geen geloof. Jou nooit vergeten is wat ik beloof. De Hogere Machten geloven me niet. Zo blijf ik doorgaan met het klaag lied. Ik ben stout geweest en zal boeten. Voor eeuwig en altijd, zoals gemoeten.

De tranen komen uit mijn ogen. Wouden, dood en ziek, zijn bedrogen. Alleen de leegte van bedrog niet. Leven is niks waard, zoals je ziet. Evenals de liefde, die vergaat. Niks, niemand, niets bestaat.

Werken in zweet en bloed. Gewoon, omdat dat moet. De tranen die blijven glijden. Het licht proberen te vermijden. Het is mijn straf voor mijn daad. De actie was vrienden verraad.

Steeds moe, steeds duf. Ik voel me ziek, ik voel me suf. Het eten komt uit mijn maag. Over hoofdpijn is waar ik klaag. Ik wil niks eten noch drinken. Ook wil ik niet verder zinken. Het is te warm en ik tril. Beter worden, dat is wat ik wil!

Verraden, gehaat, bedrogen. Vertrapt, bespuugd, niet gemogen. Vermorzeld, vergeten, gelogen. Geslagen, gepest, ontweken. Gestaard, afgewezen, bekeken. Verlaten, gebloed, bezweken

alleen doet zo zeer ik weet het allemaal niet meer elke keer wil ik ze weer vertrouwen en dan wil je een leven met ze opbouwen maar ze doen je dan ineens weg en zeggen je vrienden je hebt gewoon pech je komt je liefde wel tegen dat weet ik zeker maar ik voel me daarom niet beter zo veel meegemaakt en hoop op een kleine wonder maar t helpt geen donder geen hoop meer ik kan t niet elke keer was ik maar even gelukkig voor 1 keer maar waarom t wil niet meer zo vaak bedonderd en zo veel verdriet ik kan t niet,echt niet wat moet ik nou ik kan wel zegge dat ik van je hou maar ik ben zo bang voor t gevoel maar niemand weet wat ik bedoel geen leuke jeugd geen leuke tijd maar ze hebben nooit maar dan ook nooit spijt zo veel pijn dat ik had en ik t niet vergat een zus die ziek is en verdrietig en met zo veel pijn en een moeder die zo veel heeft meegemaakt dat is mijn leven word ik dan ooit gelukkig zonder pijn? iemand die ooit van me zal gaan houden iemand die me echt lief heeft en ik niet meer zo alleen ben? word ik zo gelukkig? of blijf ik altijd alleen?

De clown kijkt eenzaam vanuit de piste naar het publiek Daar op de plek waar hij haar altijd zag, ziet hij haar nu niet Zijn huidige verdriet verbergt hij onder zijn vrolijke mimiek Hij moest haar laten gaan maar ze begreep hem niet Hij struikelt over een veertje en valt in een emmer water Gelukkig krijgt hij het publiek nog steeds aan het lachen en blij Zijn ontevredenheid en pijn bewaart hij maar steeds voor later Pas als hij weer alleen is in zijn wagen, laat hij zijn emoties vrij Met posters aan de muur van de plaatsen waar het circus is geweest Plekken waar hij met haar de tijd doorbracht tussen de voorstellingen Waar ze samen liepen en lachten om niets en samen hebben gefeest Nu slechts een weerspiegeling van locaties van leegte en teleurstellingen Hij zou willen dat hij het beter kon verklaren waarom ze moest gaan En waarom het beter was dat hij hun gezamenlijk gekozen pad ineens verliet Maar dat lukt hem niet en voor het eerst sinds tijden laat hij een traan Ze huilende toen hij het zei, boos en vol onbegrip over het aangedane verdriet Hij krabbelt op uit het zand zet zijn bolhoed met bloem weer op en kijkt om zich heen De tent is gevuld met mensen die blij zijn en denkt; kon hij er maar een van zijn Echter de plek waar zij altijd zat en mee lachte, zal voortaan verder altijd leeg blijven De schmink zal steeds dikker aangebracht moeten worden ter verberging van de pijn Want als hij in de piste staat en iedereen om hem lacht, pas dan voelt hij zich echt alleen

Over mijn blote buik, handen zo koud. In mijn nek je zachte gefluister. Een smaak in m'n mond, zo bitter zout. Mijn kamer wordt donker en duister. IJskoud, zo voelt de vochtige lucht. Spook, ga weg, ga nu heen! Je vertrekt met een diepe zucht. En ik ben weer helemaal alleen.

Een klein hoopje cellen vormt iets schoon. Zo uniek, zo lief, zo klein, zo ongewoon. Dat kleine hoopje cellen word groter en groeit. Een levend wezens is wat er uit bloeit. Jaren verstrijken en maanden vliegen over. Het lijkt nep, niet echt, onwerkelijk, getover. De schone schoonheid rot en vergaat. Een hoopje as is wat er nog bestaat. Zo was jij ook geëindigd aan een touw. Ik snap niet waarom je die weg nemen zou. Maar een vriendin blijf je van mij. Ook als hoopje as dat niks terug zei.

Een uitgestrekt veld, met daarin een in bloei staande bloem. Wind, storm en regen heeft ze reeds doorstaan. Maar haar hoofdje nog steeds naar de zon gericht. Genietend van de kleurenpracht van haar eigen blaadjes. Een bloempje, nog zo klein, die er alles aandoet om verder te kunnen open bloeien. Tot er op een dag iemand haar plukt, en zo haar rust verstoort. Weg is haar veilige omgeving, ze kan niet langer meer genieten van de zon en van het licht. Ze richt haar hoofdje naar beneden, haar kleuren vervagen, en langzaam, één voor één, verliest ze al haar blaadjes, tot ze helemaal verwelkt achterblijft. Het komt nooit meer goed. Een bloeiende bloem, haar groei abrupt onderbroken, door iemand die niet besefte wat hij deed...

Watervallen uit mijn ogen. Ze zijn niet gelogen. Ze zijn niet bedrogen. Door jou word ik niet gemogen. Maar geliefd hoeft ook weer niet. Het is gewoon steeds hetzelfde lied. Tranen die regen en worden vergiet. Ik snap niet dat je dat niet ziet.

Binnen wordt vermoord door buiten. Ik weet niet hoe het te uiten. Dus met tranen, rood van kleur. Over de wonden graag geen gezeur.

ik zou zo graag wegdromen ik zou zo graag mezelf verliezen ik zou graag de wereld ontkomen ik zou zo graag een dag eens niet zitten te kniezen ik zou zo graag weglopen ik zou zo graag weten ik zou zo graag eens hopen ik zou zo graag een vergeten ik zou zo graag ik zou zo graag kunnen huilen ik zou zo graag eens lekker traag ik zou zo graag schuilen ik zou zo graag schuilen in de armen ik zou zo graag bij jou zijn ik zou zo graag iemands hard verwarmen ik zou zo graag verlost zijn van al die pijn.

Hoe snel kwam alles naar boven kan het nog niet geloven Die zinnen gaven alles aan en kwamen voorbij als een woeste orkaan He kwam allemaal met geweld weer omhoog ik hield het niet meer droog De verleden tijd raak je dus nooit kwijt Alle pijn die je vroeger is gegeven ga je weer opnieuw beleven Voor iedereen nu verjaart maar wel voor altijd schuldig verklaard

Als een klein hoopje, hoop je Dat er een mooie dag gaat komen Als zo'n klein hoopje, hoop je Dat de werkelijkheid gaat dromen Maar als een klein hoopje, hoop je Niet te hopen op pijn en verdriet Maar dat je als hoopje blijft hopen Dat er een eind komt aan het klaaglied

Een waarschuwing vooraf gekregen Gevraagd wat er ging gebeuren Kan nu alleen de gang van zaken nog maar betreuren Was het maar duidelijker gemeld Dan was ik niet eens gegaan Had ik aan niemand iets verteld Of had dat gedeelte over kunnen slaan Ik had dan niemand verantwoording af hoeven te leggen Had gewoon mijn trots opzij moeten zetten Dan had ik tegen niemand iets hoeven te zeggen Niet op mijn zelfvertrouwen moeten wedden Praten en schrijven is het enige dat ik nu nog kan doen Praten en schrijven over het verleden van toen

Vragen in je hoofd vragen over schuld Vragen om hulp Vragen moeilijk te stellen Vragen aan wie Vragen onbeantwoord Vragen om vertrouwen Vragen om geduld Vragen hoe nu verder Zoveel vragen in duisternis gehuld

Sombere dagen waren er veel Donkere dagen waren er veel Trieste dagen waren er veel Eenzame dagen waren er veel Mooie dagen waren er gering Gekleurde dagen waren er gering Blije dagen waren er gering Gelukkige dagen waren er gering Het leven was er, maar waarvoor? Het leven was er, maar voor wie? Het leven was er, met welk doel? Het leven was er, met welke zin? Niemand dat je begreep Niemand dat het kon begrijpen Niemand dat die pijn voelde Niemand dat kon helpen

Een mengeling van pijn en tranen Slechts af en toe een sprankeltje hoop Gedreven door een sterke wilskracht Hoewel het onheil nader sloop Je gedachtenis zal immers blijven Te vroeg ben je van ons heen gegaan We houden van je en zijn dankbaar voor alles wat je voor ons gedaan hebt. Wij willen je de rust gunnen Al is vol droefheid ons hart Jouw lijden zien, je niet kunnen helpen, dat was onze grote smart

Al mijn zorgen, Gedicht en verborgen. Niemand ziet ze nog Eh ..... Dat is waar, toch?

Weer een belofte van groot belang. Weer niet aangehouden ben ik bang. Waarom doen jullie dat nog? Waarom doen jullie aan zelfbedrog? Ik kan het niet geloven. Ouders die veel beloven. Vele dingen van groot belang. Nergens weer aangehouden ben ik bang. Zijn jullie mijn ouders wel eigenlijk? Het maakt niet waar naar ik rijk. Weer niet aan jullie woord gehouwen. Maar dit keer zal het jullie berouwen.

Vandaag de eerste vaderdag dat je er niet meer bent. De eerste maal dat ik je niet kan bellen, geen bericht versturen. Je niets kunnen geven. De eerste keer dat ik je bloemen moet geven, niet aan jezelf maar wel aan je zerk. Liever ging ik met jou iets drinken. Nu rest mij alleen de herinneringen aan jou, maar mijn gedachten zijn vaak bij jou. Ik hoop alleen dat je nu ook weet dat ik je mis en vaak aan je denk. Pa waarom jij en waarom zo snel. 56 jaar dat was veel te vroeg

Gisteren, doet pijn, er is zoveel met je gebeurt. Het wereldje dat jij zo veilig achtte, valt in scherven uit elkaar. Maar je toont je sterk, je bijt door... 's Avonds alleen in je bed, zit je verward voor je uit te staren, niet goed kunnen vatten wat er allemaal gaande is. Je kan niet huilen, want je duwt alle gevoel gewoon van je weg. Vandaag, opnieuw je masker opgezet, je bent weer die vrolijke, spontane meid, maar het masker weegt steeds zwaarder door. Hoelang nog voor je door de mand valt... 's Avonds alleen in je bed, zit je moe en verslagen voor je uit te staren. Je kan niet meer, je kan gisteren niet langer wegduwen, en je huilt, want gisteren doet plots zo'n pijn. Morgen, is een nieuwe dag, een nieuwe start. Vol goede moed ga je er weer tegen aan. Maar ook morgen, sluit je af, alleen in je bed, zwijgend en leeg voor je uit te staren. En opnieuw huil je, maar nu stilaan beseffend dat er elke dag een traantje minder zal zijn voor de scherven van gisteren...

De angst om te spreken is even groot als de angst voor verwijten Alle schuld en pijngevoelens in je hoofd Die hebben me opnieuw van mijn zelfvertrouwen beroofd Heb nu de eerste stap genomen die me kan verlossen van alle nare dromen Niemand heeft het in de gaten Maar het is en blijft moeilijk om erover te praten De angst om weer de schuld te krijgen gevoelens zullen waarschijnlijk altijd bij me blijven

Voor zover je kan zien is de grond droog en gebarsten Wat vroeger vruchtbaar was, is dat lang niet meer alles is dor De niet aflatende brandde zon heeft haar werk goed gedaan Overal waar je kijkt doet de wind stofwolkjes opblazen Zelfs de weinig overgebleven struiken zij slechts stokjes Het pad is bezaaid met allemaal kleine steentjes Achtergelaten door de wind om dat ze te zwaar zijn Ook het huis ziet er vervallen uit, het hout is gebladderd De luiken voor de ramen hangen scheef in hun scharnieren En bij elke wind vlaag hoor je alles vervaarlijk kraken Dan eindelijk uit het niets een wolk een regenbui Maar de vreugde voor het water is van korte duur Het regent uiteindelijk te kort om diep door te dringen in de grond En te hard om goed van elke spat te kunnen genieten Al snel is dan ook weer alles bij het oude en vertrouwde De grond is weer even droog en zelfs iets meer gebarsten De wind heeft zichtbaar weer vrijspel met het zand En het huis kraakt inmiddels weer bij elke zucht wind En het pad, dat is steeds onbegaanbaarder geworden.

Jij bent de maan die waakt over de nacht, Ik ben de zon die eenzaam op je wacht, We kunnen elkaar niet bereiken We zitten niet op dezelfde baan! Want als jij opkomt, Zal ik ondergaan...

Ik was gelukkig en blij. Ja, "was" is wat ik zei. Nu zit ik hier weer in. Wat heeft alles nou voor zin? Maar toch wil ik er weer uit. Daarom dat mijn noodkreet luid. Ok, ik ben niet geliefd. Maar help me, alsjeblieft...

Wist je dat... ... Ik weer diep ga zinken? Wist je dat... ... Mijn klaaglied gaat klinken? Wist je dat... ... Ik het weer ben, bang? Wist je dat... ... Je het niet hoort, mijn treurzang? Wist je dat... ... Ze weer gaan stromen? Wist je dat... ... De grijze wereld gaat komen? Wist je dat... ... Alles weer tegen werkt? Wist je dat... ... Je het niet merkt? Wist je dat... ... Het nu te veel word? Wist je dat... ... Ik weer geestelijk ben vermoord? Wist je dat... ... Ik nu echt om hulp roep? Wist je dat... .... Niemand staat op de stoep?

wat doe je me nu aan. Om van me weg te gaan. Ik heb je mij liefde gegeven, Maar jij hebt mij de bons gegeven. Ik heb jou het leven gegeven, jou eerste lachje.....stapjes....woordjes. Jou eerste stap naar school, Naar tiener worden, Dit alles is nu verloren. Want je denkt dat je nu volwassen bent, en zet mij nu opzij. Niks kan ik nog goed doen of zeggen. dus zal ik me maar erbij moeten leggen. Het enige wat ik nu nog zou willen, is dat je nadenkt wat ik nu voel, want een moeder wil toch het beste met je ook al vindt je dat niet goed. Maar ik hoop dat je weet, Dat ik dit nooit vergeet. je mama

In wat ooit was een veilige haven werd haar roep niet gehoord Angstig en onzeker sloot ze zich steeds vaker af Niemand zag haar pijn Vooral niets laten merken Vaders houden toch van hun kind..? Zij las 't in haar ogen een mengeling van schuld en verwijt Gebogen schoudertjes verpakt in hoog gesloten pyjama de schemerlamp vooral niet uit Maar nu mag je huilen laat je tranen stromen en sla je armen om me heen Ik zal je wiegen als een baby je hoeft nooit meer bang te zijn Niemand zal nog aan je komen we dragen samen deze pijn

Ik ben overleden, in het diepst van mijn zijn, te ver afgegleden te groot is de pijn ik ben hier zonder reden ik hang maar wat rond zoekend naar een gevoel dat niemand hier ooit vond vaarwel, die ik liefhad het is nu voorbij treur er niet om je had toch niets aan mij!

Wat is geluk, Je denk het kan niet stuk. Maar er zijn van die dagen, Dat ik me loop af te vragen. Meid waarom ben jij zo nukkig, Je voel je nu toch gelukkig. Maar dan is daar weer die pijn, Waarom moet die er toch steeds zijn. Er is nu weer een man in je leven, Die jou van alles wil geven. Hij ziet jou niet als last, Dus pak die hand dan vast. Er is genoeg wat je nog allemaal kan, En geniet er dan ook samen van. Dan is dat jou geluk, En die ga niet meer stuk.

De wereld is ineens zo totaal anders Overal om mij heen schijnt de zon Maar waar ik ben daar is slechts regen De wereld is niet meer een paradijs Overal om mij heen hoor ik nog je stem Maar waar ik ben zal jij nooit meer zijn De wereld is nog slechts een gevangenis Overal om mij heen zijn mensen samen Maar waar ik ben sta ik steeds alleen De wereld is weer een pijnlijke spiegel Overal om mij heen hoor ik mensen lachen Maar waar ik ben daar is het stil De wereld is weer hard en kil Overal om mij heen is het warm Maar waar ik ben is ijskoud

In dagen of maanden geleden Kwam een Indiaan naar me huis Hij was heel raar bekleden Zonder te praten betreden hij mijn thuis Hij ging zitten op de bank Begon te praten over verkrachting en moord Ik heb Europeanen als dank Mijn land is niet mee naar mij toebehoord Ik ben kwaad, maar moet rustig blijven Jij bent ook een Europeaan Je zal ooit in je eigen zee van bloed drijven En dan ben ik voldaan Meneer de Indiaan, het is niet mijn schuld Het waren mijn voorouders Ik wil het uitleggen met geduld Maar u zal mij nooit vergeven

soms zijn de tijden niet zo makkelijk soms zit het even tegen dat kan doordat iemand overleden is of iemand die heel ziek is dan denk je kon ik maar even bij je zijn kan ik je maar even tegen mijn lichaam drukken kon ik je nog maar een keertje zien waarom gebeurt dit nou zal je denken de hele dag in de war door dat stomme ziekenhuis elke dag en avond in dat ziekenhuis daar word je ziek van zo ziek zo ziek

Het is eng en eenzaam om verloren te zijn in deze grote wereld Je weet niet meer welke kant je op moet of waar je vandaan kwam Het concept van het bestaan is losgelaten en volkomen ontregeld De adviezen en raadgevingen van voorheen, klinken als gezwam! Je normen en waarden zorgen ineens voor onrust en verdriet Alle ervaringen die je hebt opgedaan zijn niet meer constructief De basis wordt aangevallen en maakt dat je geen grijs meer ziet Er is geen verschil tussen vriend en vijand, niemand is meer lief! Eigenlijk zou er nog meer moeten komen, maar het papier blijft leeg Geen woorden om op te schrijven geen gedachten om over te denken Er is niets meer over van wat je ooit bij je geboorte mee kreeg Het verschil tussen geven en nemen, tussen krijgen en schenken

Ik kan het nog steeds niet geloven na al die tijd niemand die me ook maar begrijpt Ben ik dan zo anders? kom ik soms van een andere planeet? of ben ik gewoon een fout van de natuur? Alles wat ik belangrijk vind, niemand die erom geeft niemand die het begrijpt Tis moeilijk te verwoorden de pijn en 't verdriet zijn erg soms ondraaglijk om leven.

De verstikte ogen De gemaakte lach Overtuigen mij Dat je anders straalt Niet als een gezegde Of een klaar gedicht Maar een heel karakter Dat verbergt zich En de tijd zal zwerven Tot het zijn eind ontmoet En de straf kronen Voor alles wat je doet Maar ook weten zul je Dat je fout zat En het besef zal raken Als een koele staf

Ik staar om me heen Tranen rollen over mijn wangen Mijn handen trillen Alles tegelijk Mensen praten met elkaar Mij slaan ze over Mensen omhelzen elkaar Mij slaan ze over Mensen zoenen elkaar Mij slaan ze over Mensen dansen met elkaar Mij slaan ze over Mensen lachen met elkaar Om mij...

Ik zoek in het leven een klein beetje hoop, het moet niet veel zijn, een duimpje hoog. Ik zoek in het leven een beetje geluk, waar moet ik zoeken mijn duim ging stuk. Ik zoek in het leven een klein beetje liefde al was het maar even maar ik ben zo alleen. Ik zoek maar drie dingen die misschien nog bestaan, al zijn het drie dromen die zomaar vergaan. Misschien komt er straks of morgen een gevoel dat me zou leiden naar hetgeen wat ik bedoel. Ik ben bijna zeker of ik het vind, al is het in de bomen of in het suizen van de wind. Wanneer ik het zou vinden wil ik het nooit meer kwijt want niets is erger dan eenzaamheid.

Ik wil vergeten wat u hebt gedaan wat u hebt gelaten de pijn veroorzakend ontkennend, maar zeker weten niet om geven, maar wel alles kwijt. Ik zal vergeten het eenvoudige bedrog de levensverandering wij nietsvermoedend u leugenachtig alles wetend verdwenen liefde opborrelende afweer door u. Ik ben het vergeten

De dood loert om de hoek maar ik wil hem nog niet op bezoek Ons leven heeft nog zoveel zin we hebben nog zo veel te geven nog zo lang te leven En toch denk ik soms: "gedaan met de problemen, gedaan met de zorgen" Maar dan komt een nieuwe dag: "het is morgen!"

ik mis je als je niet bij me bent waarom moest dit gebeuren ons leven stort helemaal in was ik nou maar bij je om je te omhelzen waarom deed hij het waarom moet het ons overkomen? we hebben zoveel vragen maar hebben er geen antwoord op we hadden zo een hechte band het is moeilijk voor ons beide om het te vergeten we zien elkaar niet zo veel meer als vroeger maar ik wil dat je weet da ik er altijd voor je ben! je blijft voor altijd men beste vriendin!!

Waar auto's grommend langsrijden En mensen haastig voorbij gaan Waar nooit iemand omkijkt Of even stil blijft staan Daar wuift het gras in de wind Alsof het weg wil vliegen in de lucht Weg van deze ene plek Zelf de vogels gaan snel voorbij in hun vlucht Niets wil hier nog langer blijven Als zelfs de herinnering door de tijd wordt weggesleurd Zal iemand dan nog weten Wat hier ooit is gebeurd? (dit gedicht heb ik geschreven over een plek waar een vriend is omgekomen, doordat hij met zijn auto uit de bocht vloog)

een blad zo rood en vol passie voor het leven, maar op een dag heeft het blad het begeven, omdat het is vergaan, en zich opmaakt voor een ander bestaan, waar zijn kleuren niet belangrijk meer zijn, enkel de herinnering zo puur,zo fijn, het diepe verdriet van verlies zal eens vervagen, en u juist om mooie herinneringen vragen. liefste papa ik mis je zo! Waarom ?

Jij hebt ongeluk gekend, maar heeft dat gemaakt tot wie jij nu bent? Want toen je daarna koos voor mij, ging jouw droefheid niet voorbij... Ik hoor de tranen in jouw stem, als ik even bij je ben. 't Is moeilijk je niet op te winden, maar ik weet je zult weer rust vinden! Ook al vind je dit alles maar raar, is wat ik denk ook niet echt waar, ik hoop dat je ooit nog eens vind wat je zoekt, voor je je eigen leven vervloekt...

waarom is het leven voor jou een zegen en voor mij een straf waarom wil de een leven en de andere in het graf waarom,waarom zijn we op deze aard als we het zelf beslissen heb ik wel ..... een hele grote fout gemaakt

Ik word gek van die stilte, Knettergek, gestoord! Stilte in mijn kamer, Stilte in mijn hart, Stilte in mijn kop, Stilte in mijn leven, En dan: Het is alsof ik terugvlieg in de tijd, Onze eerste kus, En dan: Een harde KNAL, Terug in de harde werkelijkheid, En dan: weer stil

Denk wanneer het je tegenzit, vandaag gaat weer voorbij. Er komt vanzelf een nieuwe dag, voor jou en ook voor mij. Denk wanneer het je tegenzit, bij wat je denkt en doet. Er komt vanzelf een nieuwe dag, en eens komt het weer goed...

nog veel wou ik je uitleggen maar je hebt geen geduld dus beter niks meer zeggen vriendschap is bij mij voor 't leven was dat niet zo afgesproken ? je hebt eenzijdig afgebroken. vriendschap is vrij en geen verplichting vriendschap is helpen, en verlichting brengen waar nodig. Vriendschap kan ook stilte zijn, meer dan een jaar in een vriendenhart blijft men bij elkaar. Het heeft niet mogen zijn, blijft bitterheid en pijn mag ik je nog één ding vragen ? blijf trots kleine geschenkjes dragen en denk af en toe aan mij. Het is mooi geweest en denk eraan: vrienden mogen kijven maar moeten vrienden blijven