Gedichten over verdriet

alles zo koel kan niet beschrijven wat ik voel het is alsof ik mezelf niet meer vind vroeger was ik het speelse kind ik kan niet meer alles doet zo'n zeer geen leven meer in mij met jouw was ik blij ik voel mij zo klein wanneer mag ik eens terug gelukkig zijn

Je weet nog wel hoe dat was. Er word gepraat, over het meisje waar niemand mee spelen wil, Want die is altijd zo stil. Een heel stil meisje, met veel verdriet, Maar niemand die het aan je ziet. Iedereen loopt aan je voorbij, Ze dansen, spelen o zo blij. Maar dan op eens verschijnt er een ster, Ook al staat ie nog zo ver. Iemand die niet iets doet, alleen uit fatsoen, Maar ook die kan niet echt iets doen. Later toch ook machteloos, Om iemand die niet voor het leven koos.

Eenzaam,helemaal alleen. Eenzaam,niemand om me heen. Eenzaam dag en nacht. Eenzaam, niemand die op me wacht. Eenzaam,duister en koud. Eenzaam,niemand die van me houdt. Eenzaam,ik laat een traan. Eenzaam,wat is de reden van mijn bestaan? Eenzaam,ik hoop dat dit woord ooit uit men leven verdwijnt. Het woord "EENZAAM" waaronder iedereen wegkwijnt.

Niemand weet hoe eenzaam ik me soms voel.. Niemand weet wat ik met die pijn bedoel.. Soms, zo vele mensen om me heen en dan ineens weer héél alleen! De pijn is gewoon niet te beschrijven "een gevoel van gemis,en spijt..." DAT IS HET GEVOEL VAN EENZAAMHEID!!!

Waarom moet het leven zo moeilijk zijn? Waarom kan ik niet gewoon gelukkig zijn? Ligt het dan allemaal aan mij? Doe ik het dan allemaal zo verkeerd? Ik weet het echt niet meer. Maar één ding weet ik wel zeker; Leven dat doet zeer!!

Alleen…. Ik voel me alleen Ik voel me eenzaam Ik wil geen mensen om me heen Ik voel me verraden Ik voel me verloren Toch kan ik ze niet haten Ook al willen ze mijn leven verstoren Ik voel me verdrietig Ik voel me stom Ik voel me alleen….

In het donker durf ik huilen Wanneer niemand mij stoort In het donker durf ik zeggen Wat overdag niemand hoort Duizend tranen op mijn huid Die verdwijnen in het licht Al mijn woede moet eruit Proef het zout op mijn gezicht Mijn knuffels komen tot leven En verjagen de donkere nacht Gered door egels en beren Getroost door hun warme vacht In het donker kan ik huilen Zonder angst,zonder spijt In het donker kan ik zeggen Wat overdag niemand begrijpt

Er was eens een meisje helemaal alleen, ze had geen vrienden, helemaal geen. Het was weer pauze alweer, Gijs dacht nou zou ik haar nog meer. Ik ben zo verliefd op dat meisje, ze staat bovenaan op mijn lijstje. ze kijkt me nooit aan, volgens mij ziet ze me niet staan. Alle jongens uit de klas pesten haar, altijd op het schoolplein, altijd daar. Ik doe daar nooit aan mee, meestal wacht ik op de wc. Soms doen ze schoppen soms slaan, bij mij hebben ze dat nog nooit gedaan. Maar toch hou ik zo veel van haar, nu is de pauze om snel weer weg en klaar. In de klas pesten ze niet, dat komt door meneer Vergiet. Ik zal voortaan voor haar opkomen en nu niet meer langer over haar blijven dromen. Dit was het dan het gaat nu beter met haar, ook op het schoolplein, helemaal daar.

Waarom heb ik je pijn gedaan? Waarom wel voor die ander, maar had ik voor jou geen tijd? Waarom heb ik je zomaar laten gaan? Hoe graag zou ik je willen zeggen dat het me spijt. Op de chat was je mijn beste maatje. Waarom heb ik je zomaar laten gaan? Tot in de late uurtjes altijd een praatje. Waarom heb ik je pijn gedaan? Getracht je te vinden op de chat. Zonder resultaat, ik ben je kwijt. Vele zoekacties ondernomen op het internet. Hoe graag zou ik je willen zeggen dat het me spijt. Waarom heb ik je laten gaan? Een vriendschap verloren, toch hoop ik wellicht, als in een droom, als deze echt bestaan. Dat je na het lezen van dit gedicht, aan mij zal denken, al is het maar even. En dan.... Mijn fouten zou kunnen vergeven

hij neemt me in zijn armen, hij kust me overal, hij ritst mijn spijkerbroek open, ik duw hem van me af, hij drinkt aan, ik wil het niet ik zeg dat hij moet stoppen, maar hij luistert niet, nee, nee, ik wil het niet waarom? ik dacht dat hij van me hield, het doet pijn, ik ben verkracht door de man die ik liefhad.

Ik voel me gevangen, in een web van verdriet. Ik wil het niet uiten, en dat niemand het ziet. Mijn hart die krimpt samen , een brok in mijn keel. Ik probeer het te dragen, maar het word me soms teveel. Het liefst zou ik huilen, dus mijn hart gaat op slot. Want zou ik het uiten , dan ga ik kapot.................

Ik ben zo leeg Zo leeg van binnen Ik voel me klote Klote dat is niet fijn Als die mensen die lachen ik denk waarom? Ik ben zo leeg en ik weet niet eens waarom Het liefst ga ik slapen sluit ik me ogen voor heel lang ga ik naar boven naar het paradijs van god daar is waar ik naar verlang

Lieve mentrix.. hoezo moeten mensen leven met pijn, iedereen weet dat is niet fijn.Maar als god ze van ons afneemt gaat het beter, beter zonder pijn, dat is toch ook fijn.Je krijg veel verdriet om het verliezen van je vriend, maar nu heeft ze geen pijn, dat is pas voor haar heel erg fijn.nu rust ze in de handen van god, zonder pijn, zonder verdriet.nu pas kan iedereen zeggen dat ze toch nog even geniet, want god waakt over haar,zonder pijn dat is toch ook even fijn. Ze was m'n mentrix voor heen even,want helaas daarna was ze weg gebleven. Ze ging op vakantie, zo jong zo mooi. Ze was juffrouw van zwemmen en verzorging, maar met veel pijn. Haar hart kon het niet meer aan,en helaas ze moest gaan.. Lieve Franka rust zacht, u zou altijd in ons hart blijven bestaan. de kinderen uit 2c van het Mozaiek College Boulevard Heuvelink.te Arnhem..

Mam je gaat ons nu verlaten en al is mijn hart vol smart nog een keer met je kunnen praten is de gedachte die mij tart ik had nog zoveel willen zeggen en dingen die ik vragen wou ik weet ik moet me er bij neer leggen maar mam ik hou van jou

Zus... het zou misschien héél toevallig zijn, maar op deze site lezen meer dan 2000 mensen al deze gedichtjes. ik ben verkeerd geweest, met een reden. ik weet dat ik er met jou over had moeten praten! ik heb gelogen tegen je en het spijt me verschrikkelijk! nachten heb ik liggen piekeren... wenen omdat ik mezelf niet kon begrijpen! dagen liep ik de muren op van zenuwen, omdat ik maar al te goed wist wat ik je aandeed. alsjeblieft zus, vergeef het me. ik weet dat het je altijd zal blijven achtervolgen... dat je het me altijd kwalijk zult nemen, maar probeer ook een beetje aan m'n goede kanten te denken, ook al zijn dat er niet zoveel als bij jou. het spijt me... je zus

papa, ik ben nu 14 jaar Al 2 jaar heb je mijn verjaardag niet meer kunnen meevieren. En ik hoopte van wel, Ik hoopte dat je aan mijn deur stond, om een gelukkige verjaardag te wensen, Ik hoopte een dikke knuffel van jou. Ik hoopte dat je niet weg was. Ik hoopte echt heel veel. Ik was blij met mijn verjaardag, maar ik was niet blij omdat jij er niet bij kon zijn. ik mis je zo erg.

jij en ik waren vrienden voor het leven, ja..jij kon me de echte vriendschap geven. als ik eens problemen had waar ik in mijn eentje niet uitkwam, dan was jij er wel weer..die het voor mij opnam. had ik eens verdriet en bleven mijn tranen maar stromen, was jij het weer die mij in je armen hebt genomen. ja wij waren vrienden voor het leven... niemand kwam tussen ons in te staan, leek dit toch even te gebeuren..gingen wij samen de strijd weer aan. ja wij zijn vrienden voor het leven..... helaas heeft "ons" leven niet lang mogen bestaan, uiteindelijk ging jij toch je eigen weg op..... en moest ik je laten gaan.

Hadden geen geheimen voor elkaar, dat is wat ik zeg, we stonden altijd voor elkaar klaar, nooit hadden we, tot nu toe, pech. dromen over vele dingen, samen in de hangmat zingen, hadden altijd tijd zat, oh, wat wou ik dat ik jouw nu nog als vriendin had. Na het ongeluk, ging het achteruit met mij, ik was niet meer dat vrolijke meisje, altijd opgewekt en blij. Ik zie het je nog zeggen, "We blijven vriendinnen, voor eeuwig en altijd!!" Maar nu moet ik me er maar bij neerleggen, ik ben mij beste vriendin, voor altijd kwijt.

hand in hand, gingen wij door het leven, in elkaars ogen zagen wij een toekomst. een toekomst van jij en ik. je was speciaal voor mij, ik aanbad je! dat wij van elkander hielden, mocht iedereen weten. geen geheimen, voor niemand! als onze lippen elkaar raakte, dan voelde ik de passie. voelde ik, hoeveel deze liefde voor mij betekende! alleen herinneringen heb ik nog. want 't mocht niet zijn. het werd ons niet gegund, we leven in een wereld apart. ik nog steeds hier, maar jij nu alreeds daar. maar hoever we uit elkaar mogen gedreven zijn, nooit zullen ze onze mooie tijden samen, kunnen afnemen! en ik hoop, dat deze woorden tot in jouw wereld hoorbaar zullen zijn.

Telkens weer kras na kras zo verloren in het diepst van mijn hart Tranen vloeien maar kunnen de wonden niet helen het is als een bloem die blaadje na blaadje verliest zo verlies ik telkens weer de moed Personen met goede bedoelingen een troost, een haat hoe goed ze het ook bedoelen ik zak langzaam weg dieper en dieper telkens weer kras na kras zo verloren in het diepst van mijn hart

ik voel me zo waardeloos zo'n niksnut, en in mijn hoofd lijkt alles wel 1 grote frut. Ik wil zo graag gaan werken, ik heb al lang genoeg thuis gezeten, Maar iedereen stribbelt tegen en dat knaagt aan je geweten. Als je 42 brieven hebt verstuurd naar verschillende bedrijven, En je krijgt alleen maar negatieve reacties van die administratieve wijven Nou dan gaat het niet zo goed meer met me, wat doe ik hier in hemelsgodsnaam nog? Deze aardbol is een groot bedrog. Pijn en lijden is hier wel toegestaan, Je kunt er maar beter weggaan! Geen pijn, verdriet en wanhoop meer, daar hoop ik steeds meer op, elke keer. Ik geloof dat er maar 1 weg is om daar naar toe te gaan..... en dat is door voor een ....te gaan staan. Ik weet het niet meer en het doet zo'n pijn wat zou het fijn zijn als deze ellende allemaal voorbij zal zijn!

Ik zie je staan, een blik in je ogen, die vragen over hoe het morgen zal gaan Ik zie je staan, lange donkere lokken, grote vragende ogen, vragen naar iets Ik zie je staan, fier is je houding, maar je ogen vragen. Ze vragen een vraag, een vraag over iets, maar die vraag, die zegt je niets Ik zie je staan, pijn in je ogen, onbegrip en verdriet Maar ooit op een dag, zul jij je vraag vragen. en dan hoop ik dat je ziet, ik zag je staan, met je pijn en verdriet mijn kleine meisje, vergeet dat niet mamma

Ze laten me zakken, dieper en dieper. Mensen lezen iets voor, mensen huilen, tranen die vallen. Ik ga steeds dieper en dieper. Ik wil ze troosten, maar. dat gaat niet, ze nemen afscheid van mij. Ik wil naar boven maar kan het niet. Het is te laat. Het is voorgoed gedaan.

(over kindsoldaten) Het past niet in mijn handen Het is een last voor een kind als ik Maar toch draag ik het mee al is het maar door de schrik Ik draag het mee langs mijnen voor een oorlog die ik niet ken in deze uitzichtloze wereld, is mijn geweer een deel van wie ik ben

Vroeger Aanrakingen Naakt Ergens alleen? Schreeuwende pijn Steeds dichterbij Altijd maar verder weg

het brand van binnen mijn hart groeit dicht ik durf niet opnieuw te beginnen daarom dat masker voor me gezicht het doet me niks is wat ik telkens zeg maar van binnen zit de pijn ik loop er voor weg maar ik weet dat het er zal zijn zodra het masker valt zodra ik het verdriet laat gaan zodra er weer een draadje knalt dan kan ik niet meer in dit leven staan een leven vol met verdriet een leven dat nou eenmaal zo is een leven met wat in het verschiet een leven met geluk als gemis een wereld vol met kwaad een wereld waar een mens de ander schaad een leven je dierbare raak je kwijt een leven met zoveel tijd

hoe kan ik beschrijven wat ik voel... ik voel van binnen uit helemaal koel... ik ben heel erg kil... weet niet eens meer wat ik wil... er is geen leven meer aan met mij... jij wordt vast en zeker met een ander blij... ik voel me vaak alleen... helemaal niemand om me heen... ik wou dat ik dood was... zodat ik kon zweven door het glas... ik voel me heel klein... wil graag iemand anders zijn... waarom moet mijn leven zo ongelukkig zijn??? kan ik nog wel eens iets anders voelen als pijn??? op school gaat het niet goed... zit alleen maar te denken hoe dood gaan moet... heb een eenzame dag en nacht... en dan is er nog niemand die op me wacht... over mij gezicht loopt een grote traan... wat is het nou 't nut van mij bestaan??? dit leven doet mij zo zeer... waarom ben ik al tijden mezelf niet meer??? wie zou moeten weten hoe ik me voel??? wat ik met die harde pijn bedoel... als ik ' s avonds in mijn bed lig en zeker weet dat ik niet wordt gestoord... dan pas kan ik vertellen wat niemand anders hoort... alle gedachten komen voorbij... heeft 't leven ooit nog zin voor mij?

mijn leven begint weer op pootjes te staan ik begin dingen weer te overzien ik geniet weer van wat het leven me geeft die lach om mijn mond, hij straalt weer wat maar soms.. soms zijn er nog wel van die momenten dan voel ik me rot, dan ga ik terug naar het verleden weer die pijnlijke herinnering die dan naar boven komt weer maak ik mee, wat ik toen voelde en dacht ieder detail voel ik dan weer, herinner ik me weer en iedere keer weer doet het zo verschrikkelijk veel pijn ik probeer het van me af te zetten, er niet aan te denken vaak lukt het wel, maar soms ook niet.. dit zal altijd wel zo zijn het is een stukje van mijn leven geworden dus ik zal er maar mee moeten leren leven alleen het is zo verdomde moeilijk

Wat moet ik toch met mezelf beginnen. Alles lijkt zo leeg van binnen. Mijn hart bevroren, alsof niets mij nog kan bekoren. Niet meer weten wat te denken of te voelen. Is dat nou wat mensen met innerlijke leegte bedoelen? De ene dag zo klein, de andere dag weer groot. Ik leef, maar van binnen ben ik dood. Ik voel me alleen en alles lijkt zo kil, Weet niet eens meer wat ik eigenlijk wil. Niet meer kunnen genieten van de dingen in het leven. Ik wil zo graag, maar kan het me niet meer geven. Waarom moet het allemaal zo ingewikkeld zijn? Bestaat er nog iets anders dan verdriet en pijn? Waarom voel ik me toch zo verward? En kon ik niet genieten van mijn nieuwe start? Altijd weer die onzekerheid die me aan het twijfelen maakt. Waarom word ik daar toch altijd door geraakt? Waarom maakt het leven mij zo zuur. En loop ik met mijn gevoel telkens weer tegen een muur? Ik wil een leven zonder al die twijfels en zorgen, maar dat alles lijkt voor mij nog ver verborgen. Hopelijk komt hier ooit een einde aan, zodat ook ik weer lachend en vrolijk in ’t leven kan staan!

? Zwijgend zit ik voor me uit te turen, mijn gedachten maken overuren. Huilend met een prop in mijn keel. Het word me allemaal even iets teveel. Allerlei gedachtes die zich in mijn hoofd maar blijven binnendringen, wist ik maar hoe ik ze kon bedwingen. Waarom doet ‘t leven toch zo’n zeer? Waarom ben ik al jaren mezelf niet meer? Wat is er toch in hemelsnaam met mij aan de hand? Het lijkt wel of ik van de top in de afgrond ben beland. Dit gevoel is de afgelopen jaren beetje bij beetje bij mij naar binnengeslopen.En ik bleef steeds maar op verbetering hopen. Ik heb er zelfs bepaalde dingen voor opgegeven, maar zelfs dat gaf geen verbetering in mijn leven. Dat ik positiever moet denken, dat weet ik best, maar voor mijn gevoel heb ik het allemaal zelf verpest. Soms weet ik niet eens meer een reden voor mijn bestaan, en moet ik vechten voor de kracht om er mee om te kunnen gaan. Ik wil zo graag weer de wijde wereld in. Maar met zo’n gevoel heeft dat gewoon geen enkele zin. Voorlopig zal het ook nog wel even zo blijven. Dus kan ik beter maar gaan stoppen met schrijven.

Een moordende bloem geschonken aan het hart waar het aan toebehoorde vergiftigd in het geschenk werd het hart vertederd door de mooie kleuren doorboordt met een dolk Bloedend wachtend zoekend naar die ene bloem geliefd door de liefde

Ik wil nu zo graag bij je zijn En je troosten Want jij voelt nu die pijn Die ik ook voelde Dat je niet meer wilt leven Dat er niemand is die van je houdt Dat je niemand je liefde kunt geven Het gevoel dat je alleen op de wereld bent Dat je alles fout doet En iedereen slecht over je denkt Je weet niet waarom ze zo doen Want jij hebt niks fout gedaan Je voelt jezelf een oen Je geeft jezelf ook alle schuld Je kan je wel voor je kop slaan Je wordt langzaam gek Want er is niemand Die dat lege plekje opvult Ik wou dat ik dat voor je kon doen Want ik weet wel hoe lief jij bent Ik hou van jou Ik ken jou Jij bent de enige die mij écht kent Zeg het me als ik wat voor je kan doen.

Pijn doet mijn hart hoe het komt weet niemand Dagen verstrijken jaren lang. Zonder zorg en zonder pijn. maar niet om bij jouw te zijn. Het doet pijn vanbinnen niet van buiten maar van binnen. Het kan jou toch niet *linde*. Ik mis iemand waar ik mee kan babbelen en plezier mee kan maken maar ik vindt dat gene niet wat ik zoek. in hoeken en gaten heb ik jouw gezocht maar ik vind je niet. ik heb gezocht in boos,rivieren,weide maar daar vond ik je ook niet. Pijn doet mijn hoofd. Het doet overal pijn vooral hier dichtbij mij. Ik hoor ze, Ik zie ze maar daar ben ik niet. Ik ben ergens anders ik ben in de wereld diep in mij. voor altijd. Niemand weet het, niemand ziet het niemand begrijpt het niemand weet het. boeken helpen me om niet te denken. Maar telkens ik mijn boek moet sluiten denk ik wat heb ik misgedaan dat ik de pijn voel niemand helpt mij. En niemand zal dat ook willen doen! niemand moet. Ik blijf ik jij blijft jij voor altijd. Denken en voelen kan iedereen proeven en zien. voelen:ik voel je. proeven:ik proef je zien;ik zie je: denken: denk aan je. Weet het dat ik van jouw hou.

Liefde en een traan mocht je met hem delen. Een lieve dochter, een kei van een zoon hebben jullie groot gebracht. De verlossing uit zijn pijn, was een gemis voor velen. Met al je zorgzaamheid en liefde heb je betracht, zijn lijden en verdriet te verzachten. Deze taak heb je tot het uiterste volbracht. Een schuldgevoel mag je jezelf zeker niet verwijten, Je was er voor hem tot op het laatste moment. Daar twijfel ik geen enkel moment aan, omdat ik weet wat voor een bijzondere en lieve vrouw je bent

Starend in de duisternis, gedachten gaan voorbij, jezelf afvragend, heeft het leven nog wel zin voor mij. Tranen niet meer in bedwang, zoeken zich een baan, in stilte dragend de pijn, hoe lang deze weg nog voort te gaan. Zij, die delen in mijn verdriet, in mijn gedachten bij mij staan, geven mij de kracht, om door te gaan.

Waarom duurt geluk zo kort? Waarom duurt geluk maar heel even? Waarom duurt pijn zo lang? Waarom duurt pijn mijn hele leven?

ik voel me zo leeg ik voel me zo verlaten en er is niemand waar ik mee kan praten ik ben bang ik heb veel verdriet en niemand die begrijpt me niet.

Soms heb ik een raar gevoel, het is alsof ik helemaal wordt leeggezogen. Soms heb ik het gevoel dat ik alleen sta op deze wereld. Soms moet ik terugdenken aan prachtige tijden, niet alleen aan jou maar aan de vreugde die ik kon delen met velen. Soms voel ik me niet begrepen of is het ik die onverstaanbaar ben? Maar nu moet ik denken aan mooie dingen, want ik leef geen twee keer.

Ik ben de warmte kwijt ik kan geen warmte voelen de kou zit in mijn lijf gedachten overspoelen de herinnering van heel mijn leven herinneringen die mij nooit verlaten mijn verdere leven lang die zal ik nooit verliezen daarvoor ben ik niet bang maar zal ik ooit hervinden de warmte om me heen? ben ik op deze wereld dan niet meer zo alleen?

Mama, Mama waarom moest jij weg uit me leven, 8 jaar lang was je bij me mocht je verdriet mee beleven, Nu weet ik wat het is om zonder een moeder door te gaan, Mama ik heb je nodig ik ben nog zo jong, Nu ik in de puber tijd kom weet ik wat het is, Zoveel wil ik je vertelen, maar het gaat niet meer, Jij bent ver weg maar toch dichtbij, Waarom mama , Waarom moest jij weg ik wil je zoveel laten zien, Ik moest je nog zoveel vertellen over jongens en vriendinnen, Nee mij leven zonder jou is niks meer waard mama ik mis je zo, maar uit jou kracht ga ik door leven ik hoop dat je trots op je bent! Je dochter

mijn oma was voor mij een steun. als ik het moeilijk had was het mijn oma die me er boven op hielp. nu is ze er niet meer ik heb verdriet keer op keer. als ik aan haar denk denk ik aan een engel als ik aan haar denk denk ik aan een schat ik hou van mijn oma zoveel ik maar kan maar ze is er niet meer ik mis haar elke dag ik mis haar liefde en haar lach ik mis haar. mijn oma ik mis haar

als ik kon ,liep ik weg naar het einde van de wereld waar niemand me kent waar rust en vrede heerst waar het onbelopen gras nog naschittert van de ochtenddauw als ik kon , liep ik weg maar... ik heb geen tijd

Lieve zus, Papa is heel verdrietig, omdat jij zegt dat hij gewoon maar een goeie vriend is. Ik kan het wel begrijpen,want jullie hebben elkaar nooit gekend. Tot anderhalf jaar geleden wist ik niet eens dat ik een zus had. Maar toen mama en papa gingen scheiden kwam jouw mama opeens, en jij wist niet eens dat mijn papa je echte papa was. Het was moeilijk, dat begrijp ik wel, maar papa begrijpt dat niet. Hij verwacht dat jij hem herkent als je papa. Voor hem is het ook moeilijk, dat weet ik zeker.maar ik kan het best verstaan.

wanneer het lachen niet meer mag en dat komt nog wel, op een dag, dan is iedereen somber, klein en groot en dan...en dan...dan gaat de wereld dood de zon gaat minder stralen de bloemen verschralen en de mensen zuchten en klagen: wat saai toch al die lange, lange dagen ja, wanneer het lachen niet meer mag en dat komt nog wel, op een dag, dan is iedereen somber, klein en groot en dan...en dan...dan gaat de wereld dood

ik staarde naar de grond, ik zag een plas water. toen ik er overheen wou stappen, zag ik jou. een nooit eerder geziene vrouw. eenzaam en vol tranen. nog nooit zo'n mooie vrouw gezien, de pijn en haar verdriet maakte haar mooi! ze was kwetsbaar, ik durfde niet tegen haar te praten. want ik wist dat als ik tegen mezelf zou praten, dat ik mezelf niet meer mooi zou vinden.

Pijn en verdriet, hoort in jouw leven niet. Liefde en geluk, kan in jouw leven niet meer stuk. Mijn leven is al verwoest, jij blijft altijd koest als ik kwaad wordt of als ik je negeer. Ook al hou ik van je, elke dag meer. Ik kan je niet verlaten omdat ik van je hou. En ik laat je niet alleen staan in de kou. Je bent voor mij de enige mooiste jongen uit mijn hele leven. Ik heb al mijn liefde nog lang niet gegeven.

Ik kom aan alles is stil waar zou iedereen zijn het is hier zo kil ik voel een stekende pijn in mijn hoofd ik zie het licht voor mijn ogen dat stilletjes dooft dit is de dood die ik voel is dit mijn verlangen is dit mijn doel?

Erge dingen gebeuren! Maar toch wil je leven, en nieuwe dingen beleven. Hoe moeilijk het die ene keer ook is, na slechte tijden komen weer de mooie. Hoewel je weet dat die mooie tijd, ook wel weer omslaat in narigheid. Maar toch wil je leven, en nieuwe dingen beleven. Dat is wat telt, dat heeft uiteindelijk ook mij laten leven. Ook in slechte periodes je komt er wel uit. Want uiteindelijk is dit het gene, dat het leven het leven maakt. En ook al zijn er eens slechte tijden, die je heel naar en rot zult beleven. Uiteindelijk weet je diep in je hart, dat die mooie tijden toch het zwaarste wegen...

Ik voel me als een steen kan me niet bewegen Stil in de koude regen in mijn hoofd storm verdriet enorm verdriet om jou voor iets dat ik totaal niet wou.

Ik heb het lef niet om te zeggen wat ik voel,ik heb de woorden niet om te zeggen wat ik bedoel. Ik heb tranen van verdriet,en er is niemand die dat aan me ziet. Verdriet omdat pijn jou lichaam blijft slopen, vaak kun je nog maar moeizaam lopen. Altijd maar weer pijn, hoe zou het 1 dag zonder zijn? Het doet me echt ontzettend veel pijn,ik wou dat ik er voor je kon zijn. Ik heb iedere dag veel verdriet om jou,en dat is omdat ik zielsveel van je hou. (naam):voor jou is het ook geen makkelijke tijd,want het raakt jou ook dat papa zoveel lijdt. Jij bent ook altijd degene die voor papa klaarstaat,en nooit iemand in de steek laat. Jij doet niks omdat het moet,je bent altijd voor iedereen heel goed. Met z`n allen komen we er wel,nu nog niet maar wel heel snel. We hopen dan op een hele mooie tijd,zonder al dat verdriet,pijn en strijd. Je staat nu nog zo machteloos,en dat maakt me ontzettend boos. Nooit de moed opgeven ook al is het soms zo zwaar,we zullen er zijn voor elkaar. Blijf genieten van de dingen die je ziet,dat verlicht een stukje van het verdriet

ach... ik weet niet wat ik verkeerd doe. waarom toch altijd ik. ik ben altijd het slachtoffer van dit. thuis heb ik ook al zoveel problemen. versta het toch! zoek toch iemand anders om uit te schieten. ik dacht dat jullie me graag hadden. ik weet dat jullie me niet waard zijn maar jullie doen het toch altijd aan m'n hart komen. iedereen zegt dat ik jullie uit m'n hoofd moet zetten... maar ik had jullie zo graag!!! nu nog altijd. ik weet dat jullie het voor de fun doen maar... och:t,j,j,j,m,j,k,n,p,r,en m. stop a.u.b. met me uit te lachen anders zou ik er niet meer willen zijn. en ik heb er al aan gedacht om zelfmoord te doen door jullie en de vriend van m'n ma...

Je was van ons... het heeft niet lang mogen duren... Je bent terug geroepen... Je hebt ons nu verlaten... Je taak op aarde is vervuld. Wij hielden van jou. Ons verdriet heeft zijn tijd nodig... maar vergeten doen wij jou niet, want..... Je mocht even van ons allen zijn.

Wanneer je je rot voelt, eenzaam...of gekrenkt, kijk dan in de spiegel en zeg tegen jezelf... "Je bent véél meer dan je denkt"!

Dingen zeggen uitleggen Hart luchten vluchten Weg willen gillen Ik snap het niet verdriet Waar is het geluk stuk Wat ik bedoel een akelig rot gevoel.

als jij je gelukkig voelt dan voel ik me gelukkig voel jij je droevig dan zal ik me droevig voelen dus als je me echt wilt helpen kijk je eerst voor jezelf dan kan ik mezelf helpen dan vecht ik door maar vecht eerst voor jezelf dan pas kan ik het

Want ik weet niet wat er dan gebeurd Ik zorg alleen maar voor ellende Ik ben te lelijk, van binnen en buiten Ik ben bang voor de dood Ik doe mama pijn en mezelf ook Mama weet niet dat ik steel en dat ik rook Ik ben slecht, heel erg slecht Ik ben bang voor de dood Mijn ex wil me niet meer terug Ik vind mezelf stiekem toch soms best knap Ik zal altijd blijven houden van mijn ex Ook al is hij slecht... dat ben ik ook... Ik ben bang voor de dood Ik wil mezelf vermoorden Lekker van alles af... Maar ik kan het niet Ik wil iets doen waardoor mensen medelijden met me krijgen, maar ik weet niet wat.. Ik ben bang voor de dood Jongens die goed voor mij zijn, die wil ik niet Nee ik wil natuurlijk weer het slechte, omdat ik slecht ben.. Ik verdien niet de moeder die ik heb Ik verdien slechter.. Ik ben bang voor de dood Net dacht ik nog dat ik doodging Dat is dus toch niet zo.. Maar ik zou willen dat ik gewond geweest was Dan had ik medelijden gekregen in plaats van shit Ik ben bang voor de dood Ik zal wel veel dingen verkeerd gedaan hebben Want ik ben degene die altijd ongeluk heeft Ik zal het wel verdienen Het is raar: ik verlang naar medelijden, liefde, maar toch ook slecht.. Ik ben bang voor de dood...

Wanneer jij glimlacht Dan zie ik het verlangen Jouw ogen rood Van de eenzame tranen Die je achter jouw masker Niet meer kon verbergen Jouw bleke gezicht Die mij aanstaart In jouw angstige blik Voel ik het verlangen De pijn van lijdende jaren De confrontatie met jou Mijn zielige spiegelverwant Elke keer opnieuw Marteling jou zo te zien . Een eeuwigheid geleden Jouw verlegen lach Stilletjes van hun toneel Verdwenen