Gedichten over liefdesverdriet

Het was in de nacht, wie had dit verwacht. Ik keek je aan en zag mezelf, we waren niet meer een, maar ieder een helft. Dat er toch tussen ons iets in is gekropen, zonder het te zien naar binnen geslopen. We huilden samen voor de laatste keer, de liefde was voorgoed over, ’t kwam nooit meer.

Daar in het donkere zand, op ons lievelingsstrand. Dreef de wind ons uiteen,’t voelde koud en gemeen. We keken nog samen naar de zee, niet voor lang, we waren weer twee.

Ik liet onze liefde verdwijnen, liet onze passie wegkwijnen. Ik heb toch van je gehouden, maar het kon me er niet van weerhouden, Om afscheid van je te nemen, om mijn vrijheid te claimen. Zodat ik opnieuw kon beginnen en iemand anders kon beminnen.

Plotseling klapt die deur voor je dicht, het voelt als een klap in je gezicht. Allerlei gedachten schieten door je heen,wat voelt dit toch gemeen. De gevoelens van liefde en geluk, zijn vervangen door diepe pijn en blijven een tijdje stuk. Je voelt je vervreemd en alleen, je gedachten zijn van streek en kunnen nergens heen. Trillende handen en een langzaam kloppend hart, wat je nu ook doet, je voelt je leeg en behoorlijk verward. Het zal een tijd lang je gevoel bederven, want weggaan is toch een vorm van sterven.

..... De dag die komt, mijn denken verstomt. Want wat we hadden is met de wind ver weggevlogen, van de werkelijkheid wegbewogen. Een grauwe kleur, vervangt het goud, rood en vermiljoen, wat verlang ik nu toch naar onze allerlaatste zoen. Deze klap treft mij vreselijk hard, al het moois van onze liefde verglijdt naar donkerzwart. Maar al voel ik van binnen zoveel pijn, mijn hart zal nooit verlaten zijn. Want jij, ontstak een vuur in mij.

Eens was ik gelukkig, vrolijk en blij, maar dat alles lijkt nu zomaar ineens voorbij. Woorden schieten mij dan ook tekort, nu mijn wereldje is ingestort. Als ik terugkijk op mijn hele verleden, zie ik alleen maar ellende, Niets is er nog van mij over, zoals ik mijzelf vroeger toch altijd kende. De dag waarop ik jou ontmoette is dan ook de mooiste uit mijn hele leven. Het had zo mooi kunnen zijn, als ik gewoon mezelf was gebleven. Eindelijk dacht ik gelukkig door het leven te kunnen gaan, maar in plaats daarvan heb ik jou alleen maar veel verdriet en pijn aangedaan!! Ik heb mijn eigen leven vergald en daarmee ook een mooie toekomst met jou verknald. Alles wat me lief was, heb ik juist verloren laten gaan, Maar in mijn dromen zal een mooie toekomst met jou nog blijven bestaan.

Ik zit alleen aan de tafel en voor mij ligt een berg met scherven, de restanten van wat eens mijn hart was. Op de grond om mij heen liggen allemaal lege lijmtubes, herinneringen aan eerder pogingen om de scherven aan elkaar te plakken. Ik doe elke keer mijn best en ben heel voorzichtig maar ik krijg het niet meer in elkaar, het zijn er zoveel en alle stukjes lijken hetzelfde een begin kan ik niet echt vinden. De lijm resten verraden eveneens de eerdere mislukte pogingen om de zaak te herstellen, maar het lukt eenvoudig weg niet, misschien ben ik toch nog stukjes kwijt Maar waarom krijg ik het niet meer tot een geheel het is toch mijn hart en ik weet hoe het origineel eruit zag, voor dat ik het spontaan in jou handen heb gelegd. Jij kon er niets aan doen dat je het liet vallen in duizend stukjes, ik had je eerder moeten waarschuwen hoe broos en breekbaar het was. Het vreemde is ook dat van de stukjes ook geen schittering meer uitgaat geen glans, daar waar het in jou handen straalde en licht gaf. Nu blijft elke reflectie uit en is het slechts een dof hoopje scherven, zelfs zonder scherpe randen. Misschien kan ik de scherven maar beter weggooien en een nieuwe kopen een die niet breekt en die ik gewoon kan weggeven zonder dat ik het gevaar loop dat iemand het zomaar laat vallen.

ik weet nog goed de laatste zondag toen je hier zat, het was een ontmoeting heel apart het was de eerste ontmoeting waarin je wist dat ik van je hield jammer genoeg wel de laatste, want ik heb je nooit meer gezien ik weet dat je nog van me houdt, dat je me nooit vergeten zal maar op een dag zul je me moeten laten zodat ik kan gaan naar de sterren en de maan, om over je te waken want ik heb verdomme wel voor je iets goed te maken.

Nu ik hier zit.. Nog eens na te denken over jou. Over wat ik nou gedaan heb. En hoeveel ik van je hou.. Begrijp ik niet.. Waarom ik dit heb gedaan. En vraag mij dan af. Of jij met mij verder wil gaan.. Tranen in mijn ogen.. Denkend welke woorden ik moet hebben. Dwaal ik steeds verder af. Naar jou! En realiseer dan hoeveel ik geef om jou.. Wetend dat ik fout ben geweest. Beelden vliegen voorbij. Dat wij niet meer zijn wat het is geweest.. Zoekend naar een oplossing.. Maar die keus ligt bij jou. Wat voor keus het ook zal zijn. Weet, jij bent voor mij nog steeds de mooiste vrouw.. Die ik tegen ben gekomen, zomaar ineens.. Wat uitgroeide tot een ware liefde. Gelukkiger heb ik mij nog nooit gevoeld. Als ik met je zoen.. je bij me bent en ik je stevig vast houd.. Hopend dat je zal begrijpen waar dit om gaat.. Dat ik, wat ik gedaan heb achter mij laat. Niet om kijk naar het verleden. Maar kijk naar jou.. die mij zo gelukkig maakt.. Ja, vergeving is een groot woord.. Als jij echt veel voor mij voelt en weet hoeveel het mij spijt. Dan zullen we bij elkaar zijn. Ondanks het feit, dat ik niet nadacht hoeveel jij voor mij betekent. Made For Tabitha Stolk

Ik hoor nog alle lieve woorden die je tegen me zei, maar ik weet, die tijd is helaas voorbij. Je vond een ander, waar de woorden die ik mis nu bestemd voor zijn. Nu vraag ik mij af "die lieve woorden" waren die nu schijn of heb ik toch een tijdje echt de jouwe mogen zijn? En doet het daarom zo'n pijn dat je niet meer de mijne wilt zijn?

ik was een vogel, vrij, zonder zorgen zonder pijn en gemis. toen kwam jij, je was mijn nieuwe paar vleugels, zo zacht en sterk, het kon niet kapot. toen veranderde je, je werd men kooi. ik was gevangen, gestrikt in jouw ijzeren baren van jaloezie, ontrouw, ik wou..och, ik hou van jou.

Wie heeft verzonnen dat liefde regels heeft? Die regels houden ons ver van elkaar vandaan. Waarom regels als je voor elkaar leeft? Daar komt toch niemand aan? Als die regels er niet zouden zijn, zou ik je zeggen wat ik voor je voel. Dan zou ik vrij zijn van alle pijn, en hield ik het niet voor mezelf zonder doel. Wie weet, trotseren we die regels ooit, vinden we elkaars hart voorgoed. Verlaten we elkaar nooit, en laten we niks, omdat het 'moet'. Lieve M. ik heb je lief, Al mag ik het je niet laten weten. Je stal mijn hart, jij bent de dief. Ik zal je nooit vergeten. XxXxX ik hoop dat we elkaar ooit vinden.

kijk naar me, ook al zie je me niet, kijk naar me, en zie het verdriet, kijk naar me, ik weet dat je niet van me houdt, kijk naar me, maar ik weet dat je me vertrouwt, kijk naar me, ook al doet het pijn, kijk naar me, en ik zal blij zijn.

nu begin ik jou te haten. je vrienden zeggen dat ik jou achter doe... heb je het nu nog niet begrepen? ik wil niet meer met jou! na alles wat jij me hebt aangedaan. je wist dat ik op was... en ik dacht dat het wederzijds was. dit was niet zo, want je hebt me verweten voor b*tch! de dag erna zie je dan tegen je vrienden dat ik een lelijk wijf ben. ik dacht... ik dacht... ach wat ik ook dacht het was toch verkeerd. na al die pijn dat je me nu hebt aangedaan haat ik je zoals ik nog nooit iemand heb gehaat!

Ik Mis Je Jouw nummer ken ik uit m'n hoofd en toets het eindelijk in De telefoon wordt opgenomen ik hoor je zachte stem Ik mis je maar durf het niet te zeggen Bang om fouten te maken stamel ik maar wat We nemen afscheid voor hoe lang... Als je de hoorn neerlegt geef ik je een zoen

haat en liefde liggen dicht bijeen dat zie je aan ons,dat merk je meteen ik mis je elke dag meer en meer mijn hart doe telkens zo'n zeer waarom heb je het pijn gedaan, en ben je van me weggegaan alles heb ik opgeven, simpel weg om met jouw verder te leven maar zoals de meeste sprookjes duurde dit van ons ook niet lang mijn hartje is gebroken en dat maakt me bang ik kan je niet opgeven nu niet,nooit je hebt mijn bange ik voor altijd ontdooit en toch heb je gekozen en me verlaten en daarvoor zou ik je moeten haten maar ik haat je niet,heb je lief want ooit wordt je weer mijn hartendief want die passie blijft laaien tussen ons geeft dit gewoon eerlijk toe ik zal blijven vechten voor je, en wordt dit nooit niet moe opgedragen aan mijn lieve mottomuis die ik elke dag verschrikkelijk mis vanwege sabbeke

ik voel tranen over mijn wangen stromen hoe zou dat toch komen m'n ogen worden rood omarmd wat is er toch aan de hand voor de zoveelste keer voel ik het weer ik ben verliefd van kop tot teen ach, ik wou dat dat gevoel verdween want hij is onbereikbaar dat vind ik niet meer raar ik heb het nog eens meegemaakt het heeft me helemaal gekraakt nu ga ik het anders aanpakken niet meer in een diepe put zakken laat het alsjeblieft lukken breek mijn hart niet meer in stukken

Je bent bij me weggegaan Dat heeft me echt veel pijn gedaan Ik denk dat ik wel weet wat je van me vind Ik ben voor jou gewoon nog een klein kind Maar ben ik dat wel dan? Ik voel me wel ouder, maar ik weet niet of dat kan Ik had heel graag nog verder met je willen gaan Maar nu is onze verkering al naar de maan Ik had gewoon meer tijd nodig Dus al jou vragen en smsjes waren overbodig Je gaf me in het begin het gevoel dat ik bijzonder was Maar later weer het gevoel dat ik totaal niet bij je pas Maar als ik nu terugdenk aan jou Dan weet ik dat ik nog steeds heel veel van je hou Ondanks het gevoel diep in mij Het gevoel dat tegen mij zei: "Hij gebruikt je alleen maar" Ik wil het nog steeds niet geloven, ook al is het volgens mij waar Je wou alleen met me vrijen verder niets Of was er heel misschien toch nog iets...?

Gebroken mijn hart, mijn ziel verwart, dit gedicht heel apart. De pijn niet klein, maar groot, onze liefde in de goot, mijn gevoel is dood. Ik hoorde je was op de toer, als een echte hoer, gaf je onze liefde daarom geen voer. Met dat rijkelui's kind, geld het gaat jullie voor de wind, ohwee als ik hem vind, oh waarom maakt liefde toch zo blind. ooit wordt hij net als pappie een tandarts, raadt eens waarop ik gooi met mijn darts. Lydiaantje hier noem ik je naam, en ontneem je faam. ooit was de liefde hier niet ver vandaan, ach het is niet voor niets uit gegaan. hier is waar ik stop, Stanley je wordt toch een flop, dit lucht op, Ik voel me weer top.

pijn echte pijn liefdesverdriet echte liefdesverdriet tranen echte tranen ik weet nu wat ze daar mee bedoelen nooit meer ik hou van je horen nooi meer een zoen krijgen van jou ik zal snel weer een ander krijgen maar ik zal je nooit vergeten

waarom ben je van me weg gegaan alleen kan ik nog niet leven ik kan nog niet op m'n benen staan mijn hart stopt niet met beven ik was er nog niet klaar voor oh kom alsjeblieft toch terug hoor mij dan toch HOOR het was nog veel te vlug wat moet ik toch doen zonder jou je was te goed om al te gaan je weet dat ik van je hou! en nu laat je me helemaal in deze koude wereld staan...

waarom een schuldgevoel aanpraten ik had me toch zo voor genomen dat niet toe te laten. plots is daar nu weer die dip terwijl ik dagen liep te stralen ik moet me daar tegen verzetten en de zon weer terug gaan halen ik wil het niet het krijg mij niet klein ik wil gewoon weer heel gelukkig en een vrolijk vrouwtje zijn.

Er liggen woorden klaar. ze gaan over jou. Ogen, bijvoorbeeld. En boeken. En ergens lees je liefde. Maar jij en die woorden Ik kan ze niet Ik kan je niet Jij en ik gaan niet samen in één zin.

de pijn toen jij daar lag de pijn toen ik jouw zag oh de pijn,de pijn, van het besef jou kwijt te zijn

Zonder hem heb ik verdriet Zonder hem voel ik me leeg Zonder hem ben ik oncompleet Zonder hem ben ik verloren Zonder hem begin ik te vervagen Zonder hem heb ik geen vragen Zonder hem ben ik niets Zonder hem voel ik me eenzaam Zonder hem ben ik alleen En dat allemaal wanneer hij niet bij me is dan beginnen mijn tranen te vloeien ja te vloeien dan beginnen mijn tranen te rollen vanuit mijn ogen over mijn wangen vanaf mijn wangen over mijn tere lippen die al vele malen zijn gekust en dan vallens ze op het papier een golf van tranen vagen mijn geschreven teksten weg in die granen zit mijn verdriet mijn eenzaamheid mijn onbeantwoorde vragen, mijn leegte en dat alles spreid zich uit op het papier voor mijn eenzaamheid zijn geen worden genoeg maar mijn tranen vertellen mijn verdriet om jou volledig...

Ik voel me zo triest, zo bedrogen, Ik was te eerlijk tegen jou, over niets heb ik gelogen. Ik vertrouwde je van 't eerste moment, nu besef ik pas wie je werkelijk bent. Jij hebt me misbruikt, het doet zo'n pijn. Waarom kon het toch niet anders zijn? Waarom kan eerlijkheid niet overwinnen, zodat ik jou weer kan beminnen. Nog steeds krijg ik je niet uit mijn gedachten, het zou mijn pijn alleszins verzachten. Maar mijn hartje schreeuwt om jou, omdat ik toch nog zielsveel van je hou!

Eenzaam en verlaten schrijf ik deze woorden op papier. Ik wil je omhelzen, maar je bent niet hier. Als ik terugblik op ons verleden, voel ik me ongelukkig voor het heden. Ik zie een foto uit vroegere uren, zo verliefd en heel gelukkig, maar het mocht niet eeuwig duren. Nooit gedacht dat onze liefde stuk zou gaan, maar toch wilde ik mijn eigen weg inslaan. Echter op 1 ding had ik me niet bedacht, Mijn hart houd meer van jou dan verwacht. Ik leefde al die jaren met een muur om mij heen, en zelfs jij kwam daar niet doorheen. Nu die muur dan eindelijk is afgebroken, blijkt ook mijn hart te zijn gebroken. Hier zit ik dan, helemaal alleen, zonder jouw aanwezigheid om mij heen. Misschien moet ik proberen je te vergeten. Maar ik besef dat dat onmogelijk is, want elke dag weer voel ik dat vreselijke gemis. Tranen in mijn ogen, tranen van verdriet. Ik wist niet dat het zo'n pijn zou doen toen ik jou verliet. Met mijn ogen open of dicht, iedere keer nog zie ik jouw gezicht. Hoor nog steeds jouw stem en je lieve lach. Ik heb je verlaten, maar voel de pijn nog elke dag. Hoe kon ik zo stom zijn? Ik zit hier nu met mijn verdriet, en dat omdat ik dacht dat ik niet meer van je hield. Dacht ik soms dat ik alles zomaar kon vergeten? Ik had toch beter kunnen weten. Nu moet ik proberen door te gaan, maar ik kan het niet, daarvoor voel ik veel te veel verdriet. In mijn hart alleen nog maar die vreselijke pijn, omdat ik zo graag weer met jou zou willen zijn. Dat ik nog steeds van je hou is mij nu wel duidelijk, maar voor jou waarschijnlijk onbegrijpelijk. Ik besef heel goed dat ik je veel verdriet heb aangedaan, en daardoor zal ik misschien wel nooit meer naast jouw zijde staan. Misschien ben ik je nu wel voor altijd kwijt, maar geloof me als ik zeg dat het me heel erg spijt. Alleen met spijt kun je liefde helaas niet terugwinnen, daarom voel ik ook die extra pijn vanbinnen. Je kreeg van mij niet de liefde zoals het hoort, maar ik weet nu zeker dat mijn hart alleen aan jou toebehoort. Mijn liefde voor jou is nog steeds niet voorbij, al is er misschien geen hoop meer voor mij. Graag zou ik mijn hart weer aan je willen geven en je willen laten zien hoeveel ik van je hou. Of is het nu te laat, mijn gevoel van berouw? Jouw verlaten is de grootste fout uit heel mijn leven, Ik ril, ik voel me beven. Alle nachten zijn zo koel en kil. Nee, dat is niet wat ik in mijn verdere toekomst wil. Dat ik me groot hou, is alleen maar schijn, want een leven zonder jou zou voor mij het einde van mijn leven zijn !!!!!

Was er maar voor de liefde een handleiding, dan wist je wat er in die ander om ging, Waarom houden van niet altijd eeuwig kan zijn, en waarom het niet altijd vreugde is maar ook soms pijn. Je weet dan eindelijk waarom die keuze is gemaakt, waarom jouw hart zo pijnlijk is geraakt. Heb je er een dan weet je hoe je de liefde moet beleven, er ontbreekt alleen nog een ding, deze handleiding moet nog worden geschreven.

Het is voor moeilijk om ’t je zo te zeggen, daarom hoop ik het je op papier wel uit te kunnen leggen. Wat je gisteren niet hebt gezien of gevoeld, was een traan om jou bedoeld. Ik hou meer van jou dan verwacht, echter op een ding had ik me niet bedacht Dat ik je ergens tekort aan zou doen, liefde kan je niet kopen al heb je nog zoveel poen. Heb alsjeblieft geen medelijden met mijn, al krijg ik soms het gevoel dat je liever vrij zou zijn. Daarom, zou je onze liefde niet meer willen, ga dan geen onnodige tijd verspillen. Want mocht het daarom toch niet meer gaan, laat ons dan tenminste als vrienden uit elkaar gaan.

zonder jou hier dichtbij mij. Dagen lang heb ik op je brief gewacht, maar hij kwam nooit aan. Wat is er zo mis gegaan met ons. Ik heb je alles gegeven dat ik had, maar was niet genoeg. Nu ben ik hier alleen zonder jouw twee armen om mee heen, die me riepen uit mijn dromen om zo dichtbij jou te kunnen komen. Nachten lang heb ik gehuild om je maar je hoorde het niet. In mijn dromen zag ik jouw tot mij komen. Maar telkens ik wakker wordt dan zie ik telkens een lege plek naast mij liggen, waar jij ooit lag. Ik voel steeds je aanwezigheid naast me. Gevoelens beginnen te vervagen zoals jouw beeld in mijn hoofd. Ik probeer je niet te vergeten ,maar jij bent mij vergeten. Zonder die ene brief welke jij nooit hebt geschreven. Mijn hart is weg de liefde is weg je beeld is is weg uiteindelijk ben ik weg van jou. Misschien omdat ik van je hou ?

ik ga een moord plegen, omdat ik zo veel van je hou was het maar wederzijds maar nee, je hebt mijn hart gebroken je hebt me gekwetst, je genoot er nog van ook zo'n mensen noemen zich dan vrienden toch heb ik je het vergeven en je mijn hartje nogmaals gegeven, je bent vertrokken met pijn en verdriet je zei dat het was omdat je me achterliet nu sta ik hier zonder jou

waarom is de vraag die in mijn hoofd blijft spelen Waarom is liefde zo moeilijk dat ik het niet met je kan delen waarom moest jij nou je gevoelens met mij delen waarom ben ik verliefd op jou waarom kan ik mijn liefde niet aan jou geven waarom is de vraag...waarom waarom waarom doet het zo'n pijn ,alleen bij die gedachte niet bij jou kunnen zijn. Waarom maak jij mij gek van binnen waarom denk ik altijd aan jou waarom waarom dat kan ik me blijven afvragen waarom hou ik zo veel van jou. Beide wetend dat het niks wordt ..door invloeden van anderen. Waarom niet met zijn tweeën op de wereld. waarom ben ik bang bang om in de toekomst te kijken vrezend dat ik mijn kans niet heb geslagen waarom ... dat woord blijft in mijn hoofd steken het woord waarom en de pijn van mijn liefde voor jou! waarom mag ik niet bij jou zijn?

ik begrijp het niet... je stond altijd klaar voor me, als een goede vriend! ik wist dat je iets voor me voelde, ik durfde alleen niet toe te geven dat ik zoiets ook voelde. nu ben ik te laat, je hebt al je liefde weggegeven aan die andere meid. ik ben niet goed genoeg meer, ik ben te dik of zo of ik ben nu niet meer zo stoer zoals jij. ik heb je nu verteld dat ik van je hield, maar je wees me af. niemand ziet mijn verdriet, ze zeggen allemaal dat dat wel zal slijten maar dat voel ik nu toch nog niet zo. ik wacht gewoon op je, tot je aan mijn deur klopt!

de laatste dag de dag van mijn vertrek ik zat met mijn voeten in de zee onze zee waar we zoveel in hebben beleeft in hebben gespeelt en dat dat is nu allemaal over allemaal gedaan alles door iets onnozels iets wat ik mezelf misschien nooit zal vergeven want het is zo dom we zagen elkaar graag en toch toch moest ik vertrekken voor altijd ik wou dat ik je nog is had gezegd dat ik je echt graag zie en dat je altijd maar dan ook altijd een plaatsje in mijn hart zult hebben ik zal je nooit vergeten ik zie je graag

Ik droomde dat ik van je hield, wij samen onder de sterren. En in dromen kan alles, dus hield jij ook van mij. We waren een stel, ik was gelukkig. Ik hoopte dat jij dat ook was, want ik hield van je. Maar de nacht was te kort, ik werd plotseling wakker. En in het daglicht zag ik dat er geen liefde was: We zullen vrienden zijn.

Ik heb zo hard mijn best gedaan Om jouw hart te stelen Het is zelfs zo ver gegaan Dat ik mijn liefde wilde delen Meiden kwamen, meiden gingen Jij wilde hen verleiden Meiden kwamen en wilden dingen Maar wilden je liefde vermijden Ik, die zo hard mijn best deed Heb besloten je te laten gaan Heb veel gehad aan het leed Die op mijn hart is blijven staan

Een nieuwe fase zo noemt men dit Dat is uitleg die men geeft Waarom ben ik dan degene die hier zo eenzaam zit Die zich voelt alsof hij in het verleden leeft Je bent een stipje aan de horizon Het heeft weinig zin dat te aanschouwen Nooit geweten dat je zo hard vliegen kon Het is nooit goed op een droom te vertrouwen Ik had kunnen vechten voor de zoveelste keer Of kwaad op je kunnen zijn Maar zoals ik van alles wat leer Denk ik dat het misschien zo heeft moeten zijn Zo zie je hoe snel een mens kan opleven Ik begon dit gedicht als somber man Nu al weet ik waarnaar te streven Omdat je anders niet verder kan

de bijtjes zoemen, de vlinders vliegen, jij zou mij toch nooit bedriegen de ezeltjes balken, de schapen mekkeren, jij zou mij toch nooit beflikkeren de beren brullen, de koetjes doen bhoeeeee, jij zal mij toch nooit verdriet doen. is dit waar of zeg je later sorry maar ik heb het allemaal gedaan...

Bedankt, voor jou dat ik je kennen mocht en ik van je mocht houden Bedankt, voor al je liefde en je sterke vertrouwen Bedankt, dat jij er voor mij was en zoveel hield van mij Bedankt, voor wat we samen hadden want `samen` is nu voorgoed voorbij................ Joyce

Starend uit het raam Wat is er toch misgegaan? Fluisterend noem ik je naam Maar moet je misschien laten gaan... Je foto recht voor me Mijn blik starend gericht Ik dacht dat jij ook wilde Wat heb ik me vergist! De gedachte aan jou doet pijn van onze tijd samen heb ik geen spijt Ik wil alleen bij je zijn Maar dat is verleden tijd Met mijn ogen dicht blijf ik je toch nog zien Ik weet niet waar het aan ligt Het begon te snel misschien Kijkend naar je foto's Rolt een traan over mijn wang Ik weet dat het fout is Maar ik ben bang... Ik ben bang je kwijt te raken Bang je nooit meer te voelen Bang je niet vrolijk meer te maken Bang je te verliezen.. Ik wou dat het anders was gelopen Dan was ook mijn hart niet gebroken

2 jaar al,maar nog altijd niets je ogen,je lach. ik kan uren naar je staren. zonder dat je het beseft. je bent m'n alles,het van het het puntje op de i. maar niets kan er wat aan doen. wachten en wachten jaren aan een stuk. maar niets gebeurt. alleen ik blijf hier zitten met m'n gevoelens voor jou. en jij kan mij die liefde niet geven. maar ik blijf hopen en proberen want op een dag zal het me lukken en zijn we voor eeuwig te samen bij elkaar

ik dacht dat ik een kansje maakte, ook al was deze dan heel klein. Alleen al aan de gedachte aan jouw, maakte het leven fijn. Maar toen ik je het vertelde, zat je de hele tijd de grijnzen. Je zei helemaal nix, niet dat je me leuk vond, niet dat je met me wou. Dat snap ik wel, maar snap jij dan niet dat ik van je hou!! Waarom moest je nou lachen, Waarom was de lol. Maar waarom zei je nou nix? Kom op dit hou ik niet vol. Zeg nou eens wat je van me vind, ook al vind je me een klein zielig kind. Dit lukt niet langer, dus zeg nou eens iets!!!

Mijn leven is niet meer wat het ooit is geweest, zonder jou erbij. zonder jou ben ik hopeloos. waarom moest je nou gaan? Mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Zonder jou erbij. Je zag een ander en je ging ervandoor. Waarom vind niemand mij echt leuk? Mijn leven is voor altijd verwoest. Zonder jou erbij. Je moest zonodig gaan. En kwam nooit meer terug...

Ik gaf jou een bloem, een roos, een rode roos. Je pakte het aan: "en smeet het op de grond". Daar lag mijn mooie rode roos. Het leek wel dat het huilde: "mijn mooie rode roos". Het was bestemd voor de liefde. De liefde die niet mocht bestaan: "tussen ons". Mijn mooie rode roos, daar begon het mee. (Geschreven door J. Rietman)

nu weet ik pas wat alleen zijn is wat er toen was en wat ik nu mis ik huil, ik lach ik weet niet wat ik doe uitziend naar een nieuwe dag voor mij alleen zonder doel

vergeet me niet hoeveel ik van je hield vergeet me niet hoe ik je mijn hart gaf vergeet me niet hoe schatig ik was vergeet me niet hoe lief ik was vergeet me niet hoe knap ik was vergeet me niet hoe mijn stem klonk vergeet me niet dan zal ik jou ook niet vergeten

Ik weet ik moet je laten gaan. Er is je al zoveel aangedaan. Jij bent de verstandigste van ons twee. Maar in mijn gedachten neem ik jou nog steeds overal mee. Maar ik wil je niet opnieuw bezeren, en zal het daarom ook nooit proberen. Dan nog maar liever zelf veel pijn. Je moest eens weten dat er iemand zo gek op je kan zijn. Het is voor mij heel speciaal en zo zal het blijven. Jij wordt van haar en ik ben de zijne. Jij gaat jouw weg en ik de mijne.... ik mis je...xx nog steeds....

ik hield van jou en jij hield van mij tot dat ander meisje in je leven kwam en mij niet meer zag staan ik had zo'n verdriet maar dat zag je niet mijn hart was gebroken maar dat zag jij niet je dacht alleen aan haar je hield geen rekening met wat ik voelde toe kijk me aan en zeg me niet 'het is tussen ons gedaan'

Ik snap jou niet dacht dat je van me hield de tijd met jou samen niks voor te schamen toen hield je ineens van me vriendin waarom? is zij beter misschien? ik heb nu nog steeds 1 vraag ook al vind ik je nog zo laag waarom ben je bij me weggegaan? wat heb ik verkeerd gedaan? Ik hou nog steeds heel veel van jou en ik dacht nog ik blijf hem trouw maar nog steeds de vraag waarom? waarom ben je bij mij weggegaan

Zoveel pijn, zoveel verdriet Het doet onmenselijk veel zeer ons huwelijk, redden wil je het niet nu niet en nooit meer. Hoe kun je mij zo laten gaan onze liefde was zo sterk? jaren lang heb ik voor je klaar gestaan had ik begrip voor je intensieve werk. Nu, terwijl ik nog zoveel van je hou kies je voor je werk, telt onze liefdesband niet je vlucht gewoon weg, laat mij in de kou ik blijf achter met zoveel pijn en verdriet. Ik moet door, een moeilijk weg over zwaar terrein, de tijd zal wel verlichting geven Maar nooit meer zal ik echt gelukkig kunnen zijn want jij bent de liefde van mijn leven.