Gedichten over verdriet – pagina 7

daar sta ik, in het holst van de nacht ik wil niet, maar ik kan niet anders, het moet.... want dit is waar ik al zo lang op wacht en dan alleen nog bloed mijn pols en handen zijn rood dan wordt het zwart voor mijn ogen is dit dan de dood ? maar zou dit wel mogen ? zomaar alles achterlaten zonder afscheid of zonder brief ach, wat boeit het, iedereen zal mij toch wel haten of vind iemand mijn toch lief ik wil nog niet dood een traan over mijn wang help me nou ik ben in nood ! want zelfmoord plegen is een soort drang 's ochtends vol angst en boosheid er ligt een mes naast mij in bed oh wat heb ik spijt ben blij dat ik het heb gered vele dagen zijn voorbij gegaan mijn pols is weer geheeld maar heel licht zie je de littekens nog staan wat een afschuwelijk beeld !

vertroetelt en verwent geen moment alleen de eeuwige bescherming alle vrijheid die verdween het lijkt een mooie droom een sprookje zonder verdriet alleen de werkelijkheid is hard niemand die het ziet ze heeft alles haar leven lijkt zo fijn ze lijkt zo gelukkig dit alles is maar schijn nooit een vriendin altijd hoog bezoek nooit een vriendje om mee te spelen in de hoek haar vader zo belangrijk haar moeder zo bekend nooit eens echte liefde ze raakte er aan gewend voor sommige een wens een eindeloze droom voor haar een verplichting met als beloning de troon geld maakt niet gelukkig ook al denken andere van wel maar voor haar was het teveel een regelrechte hel het leven ging vertragen alles liet haar koud een liefdeloos leven niemand die van der houd langzaam verdwijnt nu alle leven de glans trekt uit haar ogen haren hangen futloos een vlam die zal doven alle hoop is verloren geen levenslicht de poort naar vrijheid is gesloten geen einde meer inzicht in elkaar gezakt tegen de hoge muren die haar willen beschermen laat ze zich door haar gevoelens sturen huilend tot beslissing gekomen dat haar leven stoppen moet houd ze het mes voor der ogen wat opluchten doet tergend langzaam beseffend van de pijn dat deze diepe snee de verlossende zal zijn wankelend op haar benen struikelend naar haar bed loopt ze door der kamer het mes weer tegen der pols gezet honderden gedachten schieten door der hoofd beseffend dat nooit iemand haar enige liefde heeft beloofd nog denkend aan haar moeder die vaak haar verjaardag vergat denkend aan haar vader die altijd achter zijn bureau zat haar leven schiet voorbij na eindeloos lijden is dit het verlossende moment dat haar heeft willen bevrijden eenmaal alles achter de rug ligt ze daar zo mooi en vredig maar verguld van leegte haar leven was onvolledig een begrafenis plechtig, donker en kil nooit te vergeten niet Gods wil ze kon niet zonder liefde het maakte dat ze bloed vergoot nu eindelijk verdiende rust eindelijk dood

Mijn woorden zinloos afgezwakt vertellen niet wat ik kwijt wil. Mijn verhaal zinloos verzacht is niet wat ik met je delen wil. Mijn tranen zinloos verborgen vertellen wat ik niet zeggen kan. Mijn stil verdriet zinloos achter mijn lach je merkt het niet. Woorden tranen verhaal... zinloos geworden omdat we samen toch alleen zijn...

Ik wou, dat ik iedereen tevreden kon stellen. Ik wou, dat ik niemand verdriet deed. Ik wou, dat ik een perfect mens was. Ik wou, dat ik iedereen kon helpen. Ik wou, dat ik beter deed luisteren. Ik wou, dat iedereen blij was. Ik wou, dat ik mezelf kon zijn.

Het verlangen naar de pijn, Het doet pijn maar fijn. Het is een hele opluchting. Waarom? Om je je beter te voelen. Al die narigheid achter je te laten. Die wonden die je later terug ziet. Voor eeuwig en altijd. Niet te genezen, geen medicijnen of niks. Het enige medicijn is positief blijven, Maar dat is moeilijk te begrijpen. Al die mensen die naar je kijken. De mensen snappen niet waarom. Ze zien je als een ziek persoon. Al ben je heel gewoon, Net als de andere, Je grote wens is je beter voelen zo als eerst het was. Geen pijn geen verdriet. Het pad blijft je volgen, jaar na jaar. Waar je ook bent, Het zal nooit stoppen, Het verdriet en de pijn, overal.

Ik ben bang Bang voor morgen Wat er weer eens zal komen Ik huil tranen Tranen over mijn pijn En over mijn gebroken hart Ik heb kramp Kramp in mijn buik Als ik aan mijn verleden denk Ik ben teruggetrokken Teruggetrokken tegenover de mensen Want ik vertrouw ze niet meer Ik heb hoop Hoop dat dat God mij gaat genezen Van mijn grote zware intense pijn

elke avond, rolt diezelfde traan, steeds over de zelfde plaats van m'n wang, eng toch, zo'n traan, een traan van verdriet, liefde, woede, angst, haat, maar vooral pijn! pijn om anders te zijn, of misschien net pijn om juist, hetzelfde te zijn als iedereen, pijn, pijn zal er altijd zijn, diep in mij, leef ik in een eigen stijl, mijn pijn, pijn van angst, liefde en haat, pijn om iedereen te verliezen pijn om de woorden : 'afscheid' op men lippen te drukken, pijn om die ene persoon, die me zo dierbaar is, te verliezen, 't is erg dat mensen soms egoïstisch zijn, en geen rekening houden met gevoelens, wel ik zeg het jullie nu, 't doet pijn, afscheid te nemen, afscheid neme, is niet alleen dag, vaarwel, je zegt vaarwel aan alles, het verleden, de persoon, de zalige periodes met die persoon, de gevoelens die je koesterde, af en toe een zwoele kus, zo heel intiem en zeer oprecht, maar nu, nu is alles zo ineens voorbij, net als een verhaal/boek, boek is uit en je leest er al een ander, wel, ik ben geen boek, niemand is een boek, ik ben ik, wat ik hier doe, dat weet ik niet, maar ik ben geen boek! er is geen mooi einde aan mijn besluit, aan mijn gedicht, dus met deze woorden, eindigt dit gedicht!

elke dag wandelt ze door donkere straten. gevolgd door haar schaduw. omsingeld door het donker. de sterren op haar neer kijkend. de maan is haar enige licht. er komt nooit een eind aan haar weg... ze loopt en loopt maar nog steeds omsingeld het donker haar... alles is zwart. ze is bang. en hoe verder ze loopt; hoe donkerder het word. haar hoofd is vol van problemen, ze is eenzaam, ze heeft niemand om tegen te praten, ze is alleen... alleen in het donker. ze weet niet wat te doen, een beetje wind komt haar richting uit gevlogen en streelt haar lichaam... ze heeft koud. ze roept, maar niemand hoort haar, niemand ziet haar... niemand houd van haar... ze is alleen in het donker... iedereen is haar vergeten... het regent, en ze durft niet te schuilen, want ze is bang van het donker dat haar elke dag omsingeld. het liefst zou ze weer licht zien. het liefst zou ze weer vrolijk zijn... maar haar enige licht is de maan... ze loopt elke dag, zoekend naar meer licht... maar ze vind geen. ze is vergeten... eenzaam... en alleen...

ik wil niet wakker worden vandaag ik wil deze dag niet leven ik wil blijven dromen geen realiteit meer Is het een nachtmerrie dan word ik wakker en droom weer verder over iets anders iets slechter of iets beter het maakt niet uit ik word toch altijd terug wakker toch moet ik opstaan moet ik leven goed en kwaad tegemoet gaan elke dag opnieuw en opnieuw waarom kan ik niet blijven dromen

Papa alsjeblieft Stop nou met schreeuwen Papa alsjeblieft Stop nou met me af te kraken Papa alsjeblieft Stop nou met die woede aanvallen Papa alsjeblieft Stop nou met me om te kopen Papa alsjeblieft Stop nou met boos op me te zijn Papa alsjeblieft Stop nou met de herinneringen van het slagen Papa alsjeblieft Stop nou met al die dingen Papa alsjeblieft hou jij wel van mij

Mijn naakte ziel Mijn onschuldige kinderblik Vervuild en beduimeld Veel te grote handen Op een klein lichaam Gebruikt als klaarkominstrument (maar jij maakte wel de geluiden) Jij, de gemene slang Die leven-slang vergiftigt En steeds terug op me kruipt in het donker Voor een hond had je meer respect Was ik maar één. En was jij maar Druppels in mijn vacht Eenvoudig af te schudden.

ik voel veel te veel ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan moet ik het delen of kan niemand het iets schelen wat moet ik doen moet ik er over praten of moet ik het in me laten mijn gevoel remt me of het stemt me het is veel te veel voor mij

Zat ik maar op een klein onbewoond eilandje, ver weg van alles en iedereen. Eenzaam stil en verlaten, met kilometers water er om heen. Zittend in de schaduw van twee bomen, luisterend naar de vogels die fluiten. En het zachte gekabbel van de golven, verder alleen maar rust en stilte om me heen. Terwijl er binnen in mij een storm woed, die maar niet wil bedaren. Problemen, emoties, gevoelens en pijn, voeren een oorlog bij mij van binnen, Toch moet ik deze strijd proberen te winnen, dan pas heb ik weer de rust en vrede met mezelf. Wanneer deze strijd is achter de rug, kom ik weer als mezelf terug.

als de zon bij mij, even zou schijnen.. en ik kon denken , niet aan jou, maar aan mij.. zou ik dan geluk krijgen, zou liefde naar boven stijgen? jij hebt mijn leven verknalt, je geeft er niet om. en dan vind je mij stom.. je deed me zoveel zeer, je verlangde telkens naar meer.. gedraag je nu eens als een heer.. mijn leven is verknoeit, omdat jij je ermee hebt bemoeit. jij bent de oorzaak, ik denk niet dat ik je raak.. maar ik hoop van wel, maar eerst denk ik even aan mijn herstel..

Een ziekte met een naam maar zonder een gezicht Van buiten niet te zien wat het in mij heeft aangericht De wanhoop, het verdriet, vermoeidheid en de pijn Ze worden niet begrepen in een wereld waar alles toch te zien moet zijn Ik lach en doe maar vrolijk dat zijn ze toch van mij gewend niet altijd meer even oprecht Het sloopt me soms van binnen en ondanks hen die van me houden blijft het een lang, eenzaam gevecht Ik ben niet meer wie ik ooit was ik kan niet meer wat ik ooit kon Maar altijd nog schijnt ook voor mij de warme levenszon Ik heb mijn gezin en lieve vrienden zij kennen mijn enige wens Ze luisteren en beschouwen me niet als zieke maar als mens..

Verslavingen Roken Drinken Eten Sporten Medicijnen Drugs Het verschil tussen sociaal gedrag en verslaving is een flinterdun membraan Verslaafd; Niet zonder kunnen Niet zonder willen Niet zonder doen Stoppen met een verslaving; Paniek Onrust Angst Agressie Pijn Verdriet Gestopt met een verslaving Trots Kracht Zelfwaardering Zelfvertrouwen Fitheid Evenwichtigheid Rust Verslaving Hoe mooi een ex-verslaafde te zijn.

ik ben helemaal alleen, er staat niemand om me heen Opeens wordt het donker en kil, de bomen ruisen niet meer en de wind ligt stil Daar loopt een spin met haar jongen knusjes bij elkaar, was dat sprookje voor mij ook maar waar mijn ziel zit verborgen onder de grond, waar ik voor de laatste keer levend stond

Wanneer het lege gevoel je bekruipt Wanneer het langzaam en heel zacht Iedere keer weer je lichaam binnensluipt. Voel je je eenzaam En is het raam Te klein om uit te gaan. Je kamer is te klein, De wereld te groot. Je hebt behoefte aan die pijn. Maar wil niet dood Misschien om je te laten beseffen dat je leeft. Misschien omdat er een heel ander probleem aan je kleeft. Maar iedere keer Steeds weer opnieuw Word er in je huid gesneden, Hoewel je de vorige nacht zo had gebeden Om het nooit weer te doen.

doodmoe op versleten niets op m'n geweten pijn verdriet alles verdwijnt in het niet hulp gevraagd maar niet opgedaagd miljoenen dingen ooit geschreven meestal over het "wat" in het leven zelfde ideeën zelfde gedachten maar er is nog niets veranderd tijd om te slapen morgen komt eraan voor de meesten

liggend in het gras kijkend naar de zon grasspriet in m'n mond het verleden in mijn rugzak altijd bij me dragend nooit meer los laten en om na te denken moet ik onder in mijn rugzak zijn en voordat ik er ben heb ik een stap terug gezet in het verleden en voor ik daar weer uit ben tast ik in het diepst van mijn ziel want wat ik daar tegen kom wil ik nooit meer zien.

mijn eigen afscheid ik ga dood mijn leven is mij afgenomen het was kanker die mij in zijn armen sloot hoe is het zover gekomen ik heb gevochten voor mijn leven Maar het duurde me te lang geluk werd me niet gegeven en het maakte me niet eens bang Ik zal je missen mijn kleine meid je komt nog maar net kijken onthoud dat nu niet echt lijd hoe het verder gaat dat moet nog blijken Mijn man ik zal er altijd voor je zijn Nu ben ik hier in jou gedachten Ik ga mijn lief al doet het pijn Maar ik zal op je wachten Ik ga en heb het geaccepteerd Ik voel zelf geen verdriet Het is een les die het leven me leert maar geloof me lieverds vergeten doe ik jullie niet Ik zal over jullie waken mijn kind mijn man en ik schreeuw het van de daken door jullie liefde ben ik niet meer bang

Nu gaat het even niet zo goed. Wie helpt mij ? En vertelt me weer hoe het moet ? Ik ben alleen en erg moe Wie reikt mij de helpende hand toe ? Niemand ziet hoe ik me voel Niemand begrijpt wat ik bedoel. Voel me buiten gesloten en alleen Wie helpt me nou door deze donkere dagen heen ? Alleen maar negatief en moe Wat doet het er eigenlijk allemaal nog toe ? Voor mijn gezin moet ik er zijn. Maar ook die doen mij steeds weer pijn Ik voel me alleen. Wie helpt mij hier doorheen ?

Onder een groep mensen en toch alleen. Niet alleen en toch eenzaam. Veel mensen die luisteren en vertellen en zelf niet worden gehoord. Aanwezig zijn en toch niet worden gezien. Je verhaal doen en geen interesse van de andere kant voelen. Je uiten en geen begrip vinden. Je raar in je buik voelen. Je buitengesloten voelen. Zelfs voelen alsof iedereen raar doet. Of is het juist andersom dat jij raar doet en de rest normaal? In een wereld vol mensen, dieren en natuur en je toch alleen voelen. Onbegrijpelijk.......

Ik heb geen enkele inspiratie, alles is leeg Heb ook nergens meer zin in Het liefst zou ik dagen in mijn bed willen blijven Nergens aan denken en niets doen De deur naar buiten stond even op een kier En ik zag een gelukkige en zonnige wereld Een geheim land waar ik zo graag naar toe wil Toen sloeg de deur weer hard dicht En stond ik weer op de gang in het donker Het gebeurt me elke keer weer Een onbekende kracht trekt me naar het licht En laat me het geheime land zien Maar het is altijd maar voor even En dan moet ik in het donker mijn weg terug vinden Ik stoot in het donker overal tegenaan Mijn lichaam zit onder het bloed en de blauwe plekken Maar het is al zo lang zo, inmiddels voel ik het niet meer Mijn bloed is ook al lang niet meer warm het is koud Ik ga weer liggen op mijn bed en wacht maar af Tegen beter weten in, want hoop heb ik al heel lang niet meer

Tranen liepen over moeders wangen en vaders ogen waren koud allemaal mensen stonden om me heen ik proefde hun tranen, warm en zout ik kon me Echt niet meer bewegen en praten lukte ook al niet ik wilde schreeuwen, huilen, gillen want iedereen had zo'n verdriet een hele nacht heb ik daar gelegen in de kille duisternis en ik vroeg me al die tijd af is er nog iemand die me heeft gemist? ik hoorde mensen praten en huilen het was muf en donker om me heen opeens drong de Waarheid tot me door De Harde Waarheid, zo hard als steen zacht gepiep van de katrollen een doffe klap van een houten kist korrels zand drongen door de kieren het lot had nu voor mij beslist.

Wat moet ik nu beginnen ik weet het allemaal niet meer Ik ben moe van alle leugens van alle vernederingen elke keer Heel vaak heb ik verdriet ik leef in eenzaamheid Er is niemand die het aan me ziet ze zien me als een vrolijke meid Maar de waarheid is anders dan ze denken ik ben anders dan ik me gedraag de ware gevoelens hou ik achter de gevoelens die ik elke dag weer wegvaag Zodat niemand er ooit achter komt het is zo'n zware taak Elke dag met vrolijkheid vermomt en huilen wanneer ik alleen ben, zo vaak Het kan me allemaal niks meer schelen ik wil dat het stopt Zodat ik mijn wonden kan helen dat mij leven weer klopt Dat ik me niet meer zo nietig voel, en zo klein ik wil de echte waarheid kennen zodat zelfs mijn glimlach geen leugen meer zal zijn Laat mij een echt leven lijden...

Neerslachtig, onbelangrijk en zwak Een gebroken hart Een gebroken ziel Een diep gat waar je inviel Tevredenheid verdwenen Niemand wil nog tijd aan jou besteden Iedereen is zich aan jou aan het storen Kracht verloren Alles weg Wat een pech In een te diep gat gevallen Alleen nog maar vijanden, in grote getallen Niemand die zich nog om jou wil bekoren Alles weg Alles verloren Wat een pech Wat een gevecht Om terug te krijgen wat je wil Alles weg Wat een pech Toen was het stil, Dodelijk stil

tranen boren als spechten in mijn keel slechts een grimlach kan ik schenken alle maskers neer niets meer om te geven ik ben op de doos is leeg sluit nu maar het deksel laat me alleen in stilte rouwen tot alles is verteerd vraag me geen verklaring ik heb geen woorden meer enkel tranen ,borend als spechten in mijn keel

donkere wereld vol oude spoken zo lang geleden de poorten weer open alleen treed ik binnen leg bloemen neer aan het graf van het kind dat ik ooit ben geweest zo lief en teer ongewenst, te jong begeerd haar lichaam is dood haar hart huilt nog steeds mijn bloemenmeisje ze is niet meer is mis haar zielsveel zo lang ik leef

Klein meisje, kijkt me angstig aan, vragend ook een beetje, hopend op die ene blik die haar vertelt dat zij er mag zijn. Ik sluit mijn ogen, wil haar niet zien, durf haar niet aan te kijken... Klein meisje slaat haar oogjes neer... Klein meisje, steekt haar armpjes uit, op zoek naar wat genegenheid, op zoek naar een warme knuffel die haar de liefde geeft die ze zo nodig heeft. Ik sla mijn armen over elkaar, wil haar niet vasthouden, durf haar niet aan te raken... Klein meisje, krimpt in elkaar... Klein meisje, huilt in haar hoekje, schreeuwt om hulp, hopend op een troostend woord dat haar verdriet en onmacht kan verminderen. Ik hou mijn lippen stevig op elkaar, wil haar niet troosten, durf haar niet aan te spreken... Klein meisje, duikt eenzaam weg in haar donkere hoekje... Klein meisje, fluistert me zachtjes iets toe, wil me iets vertellen, hopend dat ik haar verhaal geloof zodat ze eindelijk erkenning krijgt. Ik hou mijn handen op mijn oren, wil niet horen wat ze te vertellen heeft, durf haar niet te geloven... Klein meisje, gedwongen te zwijgen... Kleine ik... met neergeslagen oogjes, ineengedoken in haar donkere hoekje, tot zwijgen gedwongen...

Waarom lukt het me niet om verder te gaan al mijn pogingen ten spijt Ik blijf achterom kijken naar wat daar ligt en overal zie ik de brokstukken van mijn hart Onmogelijk om weer samen te voegen tot een dat is inmiddels wel heel duidelijk geworden Soms gaat het een tijdje echt best goed tot ik je dan zomaar op een afstand weer zie als sneeuw voor de zon verdwijnt de opgebouwde muur ik sta weer zo machteloos als een baby kansloos tegen je blikken en je lach snel draai ik me om en begin weer te bouwen misschien kom ik nu hoger en blijft er meer staan zo blijf ik proberen elke keer hoger te komen hopend dat eens de muur zal blijven staan

Ik ben alleen met mijn gedachten. En de mens die mij zo ziet, hoeft van mij, niets meer te verwachten. Ik ben alleen, en peins, kijk ver voor me uit, zonder gevoel of geluid. Ik ben alleen, in mijzelf gekeerd, opdat geen enkel mens, mij weer bezeerd.

We hebben je niet nodig... Je bent overbodig... Als je zulke woorden net iets te vaak hoort, Is de beslissing snel gemaakt... Het mesje op haar polsen heeft haar Deze keer te diep geraakt! Voor deze wereld was zij blijkbaar niet gemaakt....

Ogen vol vuur en kwaad, Dit meisje werd geboren uit Satans haat. Haat voor mensen, Haat met wensen... Wensen voor de dood. Zij heeft spijtig genoeg Satans lovende woorden geloot. Donker en diep in het duister, liggend op haar bed. Zo heel even niet opgelet. Haar gevecht tegen het kwaad verloren. Niet meer vechten tegen zijn brandende pijn, maar verlost zijn... Aan zijn kant staan, en altijd kunnen winnen. Niet meer toekijken zonder iets te kunnen beginnen. Een zalig leven in de hel is voor dit meisje niets wonderwel. Luister... Even stil...Misschien hoor je wel haar gil. De Gillen die ze slaakt, de schreeuwen die ze maakt. Ze wil niet geloven dat ze voor dit leven is gemaakt. Dat ze vanaf het begin aan als slecht was gemaakt! Maar nog enkele dagen in deze hel, En ze gelooft het wel. Zij Heeft nu gedaan met vechten, Haar hart is nu vervuld van het slechte...

Het was beter te stoppen, het werkte niet meer. Mijn keuze gemaakt, maar ook jij legde je erbij neer. Ons kleine meisje, nog niet eens 1 jaar alle afspraken samen waren geen bezwaar. na een paar weken draai je alles om je wilt haar niet meer zien en ik begrijp niet waarom een klein wondertje met een voortdurende lach zou jouw hart zoiets verdragen als je het elke dag zag? Een verdrietige mama

Ze zijn gemeen. Praten over pijn en haat. Laten me niet met rust. Ben ik gek? Of zijn zij gek? Ze willen niet stoppen, Gaan niet weg. Laten me denken aan slechte dingen. Dingen die fout zijn, dingen die me verdrietig maken, dingen die ik haat. Ik zal het hun nooit vergeven. De stemmen....

Op de fiets op weg naar school, Komen er een stel jongens aan. Ze schelden me uit voor trut, dombo, en mongool. Dat hoor ik iedere dag hoor, ik heb er niks aan. In de klas vol haat vol pijn, hoor ik iedereen over mij praten, De leraar waarschuwt dat ze stil moeten zijn. Maar ze kunnen het niet laten. In de pauze doen ze me vreselijke dingen aan, Het doet overal zeer, Ze schelden, schoppen en ze slaan. Ik weet het gewoon niet meer. Op weg naar huis gaan ze achter me aan Ze pakken me en trappen me helemaal rood. Ik hoop vurig dat ze weg zullen gaan, Maar ach, waarom trappen ze me niet dood Ze laten me halfdood achter, maar ik verroer geen vin. Ik heb nog maar 1 ding in mijn gedachte, Heeft het leven nog wel zin..?

als ik ' s ochtends wakker word, in die kleine kamer met mooi behang men oude ik zo was ik er waren toen geen zorgen, geen last, geen vragen, geen pijn... wij mensen zijn de fout, wij maken pijn, wij laten andere huilen, wij zijn fout, 't is moeilijk zoiets uit te leggen, 't is moeilijk de wereld te laten zien dat wij onszelf veel pijn aandoen we kunnen er zonder leven, zonder al die pijn zonder al dat denken, mens je leeft! je leeft maar 1 keer, vergooi die tijd nu niet

ik loop over van verdriet alleen niemand die het ziet iedereen denkt dat het goed met me gaat waarom is er niemand die echt wil weten hoe het gaat ze denken dat het hetzelfde is als de vorige keer maar het is meer ik voel meer meer angst meer verdriet meer boosheid meer van alles waar kan ik heen met mijn gevoel als niemand vraagt hoe het gaat en ook echt wil weten hoe het gaat....

Verward, Waar was jij, toen ik je zo nodig had ? Was ik zo overbodig, was je mij zo snel zat? Als klein kind, moest ik al zo groot zijn, voelde mij onbemind. Dat deed pijn! Verward... nu jaren later, voel ik die smart. Nu moet ik, die herinneringen zelf rooien, kon ik ze maar weggooien! Ik voel me verward..... en dat gevoel is soms, Te hard.

Heeft alle cellen in mij uitgehold tot in diepste van het zijn tot lege kamers zonder ruimte voor liefde noch voor haat het legt de klanken in een mond die niet meer spreken wil de onmacht, machteloos verwond tot zinnen zonder taal En zo gedreven door hetgeen wat niet meer eigen is stoot dan meer af dan het behouden laat

Ik sta met mijn aangezicht Naar de branding van de zee. Heel zachtjes spoelt die mijn gedachten mee. Ik hoor het ruisen van de stille oceaan. Vraag me af wanneer is het gedaan met mij Het schuim spoelt over mijn voeten En ik vraag me af waarom ik moet boeten meeuwen wieken schuw voorbij... En weer denk ik.. Wanneer is het gedaan met mij. en plots voel ik zout in mijn mond. Het water stroomt nu binnen. en ik verdrink zachtjes in de grote oceaan. Nu is het met mij gedaan

Eenzaamheid is geen fijn gevoel Je voelt je alleen en leeg van binnen Het lijkt dan alsof je alleen op een eiland zit Misschien ben je wel genegeerd Of voel je je buitengesloten Anders wel geïsoleerd Je voelt je totaal niet gelukkig Soms zou je zelfmoord willen plegen Want het is helemaal niet fijn om eenzaam te zijn Als je er niet over kunt praten Dan wordt het alleen maar erger En zou je willen dat je het wel gedaan had Toch zal je een teken moeten geven Een teken om hulp in te roepen Je zult zien dat je je daardoor geen eenzaam persoon meer voelt

Sommige pijn oppervlakkig Ik constateer en ga verder Sommige pijn wat dieper Ik huil ik treur ik zoek de zon en ga verder Sommige pijn tot diep in mijn wezen Ik breek Ik voel me neergeslagen waarom verder gaan In dat diepste dal maar één uitweg naar het licht verdergaan Sommige pijn laten me zien Hoe Sterk ik ben Wie ik ben en hoe Prachtig mijn leven is. Mijn Pijn Mijn zegeningen.

Een kleine, dunne spriet, Groeit ooit uit tot een boom. Verdringt mijn verdriet, Geeft een beetje realiteit aan m'n droom. Een korreltje zand, Wordt ooit een steen. Duwt me verder weg van de rand, Leidt m'n gedachten af van "the plane". Een klein stroompje water, Wordt ooit een grote rivier. Geeft me weer hoop voor later, Geeft me die toekomst, ver weg van hier. Een kleine, twinkelende ster, In een donkere nacht. Het is nog eindeloos ver, Maar enige waar ik nog op wacht. Een hele kleine zonnestraal, Die de donkere schaduw doorbreekt. Spreekt voor mij bekende taal, Praat, Waardoor machteloosheid langzaam verbleekt. Een druppeltje hoop, In de hele zee. Klein, Maar overal waar ik loop, Neem ik het met me mee..

En je speelt het spel van leven en verdriet, je bent er wel, maar niemand die je ziet, want je beleeft het spel, je leeft zo snel, en je leeft je in andermans verdriet. Zij heeft het wel maar hij heeft het niet.... Beoordeelt de rest en je bent de beste in je spel maar niemand vraagt naar jou! Niemand vraagt om jou! En je speelt het spel, ze kennen je niet echt, je doet het voor ieder die maar wil! Voor ieder is er een ander woord een woord dat men het liefste hoort....

Als de zon schijnt Voel ik me goed Dan ben ik vrolijk Met andere mensen samen Maar zodra de zon weg is Sluit ik me zelf op in droevigheid Want het verdriet wat ik overdag tegenhoudt Is 's avonds niet meer weg te stoppen zelf ben ik gebroken maar mijn tranen geven niet op

jij bent gekomen maar snel weer gegaan van al die dromen heeft geen eentje bestaan waarom moest dit gebeuren hou je niet van mij altijd maar treuren en toen kwam hij die vreemde man kwam in mijn leven vriendelijk als hij maar kan nu zit ik te beven alles kapot zelf mijn hele leven

een felle schreeuw door merg en been mijn geest uit mijn lichaam verdreven Het was een machine die jij bezat een lichaam zonder hart of ziel zonder gevoel of geest maar het beetje ziel dat ik nog had scheurde jij kapot en met een zwaar gekrenkte ziel leefde ik ik hoop dat je spijt voelt spijt voor de daad die je verrichte voor het verleden dat je maakte en de toekomst die ik niet meer wou

Donkere wolken hangen boven mijn hoofd ze zijn het spiegelbeeld van mijn gevoelens duisternis geeft een groot gemis. de zonnestralen zijn verdwenen, het droeve verdriet verschenen. een felle donderslag weg is mijn laatste lach. op mijn wang een traan mijn toekomst gaat eraan. neen, dit is geen geklaag maar 't begin van een regenvlaag! Eindelijk kan ik mijn tranen laten vloeien. de druppels stoeien in 't rond en eindigen op de grond. Nu is ook verdwenen mijn grote mond. Ik voel me één met de glinsterende parels. 't Zijn er zoveel, heel even heb ik 't gevoel niet meer alleen te zijn met m'n tranen van verdriet niemand die ze nog ziet. Stilaan klaart het weer op vanachter mijn sombere lach weerkaatst een heldere kreet, het maakt me bang, het gaat weer beter maar voor hoelang...

Hoe kan een gebroken hart helen Hoe kan ik weer geloven in de toekomst Hoe kan ik het licht weer verdragen Hoe kunnen mijn tranen stoppen met vallen Hoe kunnen mijn gedachten weer leven Hoe kunnen mijn dagen weer zonnig worden Hoe moet ik weer leren lopen Hoe moet ik weer leren geven Hoe moet ik weer leren vertrouwen Hoe zal ik weer kunnen liefhebben Hoe zal ik weer kunnen geloven Hoe zal ik weer mezelf worden

Bij wie waren mijn gedachten, waarom trok ik je steeds bij mij vandaan? Net als het hoogtepunt zou komen liet ik het weer voorbij gaan. Ik probeerde je te overtroeven en gooide alles in de strijd Inwendig deed het mij bloeden, waar bleef nu mijn spontaniteit? Telkens hoorde ik weer praatjes, die gebaseerd waren op jou en toch speelde ik dat spelletje en hield ik van jou. Zo deden we elkaar steeds weer verdriet, want echte vriendschap was er niet. Die wat gewoon tussen droom en daad was, waardoor je elkaar niet meer verstaat..

gevoelens als een wonder in mijn hart geschreven tot aan het einde aan toe jij een stukje in mij voelen leven verloor ik me verstand? of was het een ego van een band beter is om niks te weten want dan heb je ook niks om te vergeten