Gedichten over verdriet – pagina 5

Als ik als kind niet zo stil had hoeven zijn, Had ik vandaag misschien het hoogste lied gezongen. Als ik als kind niet altijd zo alleen was geweest, Had ik vandaag misschien al lang iemand gevonden. Als ik als kind niet altijd zo bang had hoeven zijn, Had ik vandaag misschien van iemand durven houden. Als ik als kind niet altijd zon puinhoop had gezien, Had ik vandaag misschien kastelen kunnen bouwen. Als ik als kind de warmte van de zomer had gekend, Was ik die warmte in mijn winter nooit verloren. Als ik als kind de warmte van een nest had gekend, Had 't mijn hele leven niet zo gevroren. Als ik als kind niet zo oud had hoeven zijn, Had ik vandaag nog een kinderlied gezongen. Als ik als kind gewoon een kind had kunnen zijn, Was ik vandaag als kind opnieuw begonnen.

Wat is het donker, wat is het duister om me heen 'k hoor kinderen zingen, lachen, roepen, maar 'k zie er geen Een duisternis omhult mijn blik en ik gedenk al in een snik Wat is het erg, wat doet het pijn om blind te zijn Ik hoor de auto's, ik hoor de bussen, ik hoor de trein Ik hoor de mensen die op hun werk moeten zijn Ik sta alleen met hond en stok en in mijn hart,daar welt een wrok Omdat ik nooit meer zoals zij zal kunnen zijn.

Luisteren is meer dan horen. Luisteren is tijd durven verliezen. De ander laten uitpraten. Geen oplossingen geven, maar stapvoets met de ander op weg gaan. Niet jouw tempo opdringen, maar het zijne volgen. Niet jouw antwoord geven, maar hem 't zijne laten vinden. In het luisteren ervaart de ander dat je van 'm houdt. Met zijn onmacht, zoeken en tasten. Dan ervaart de ander dat hij onvolkomen mag zijn. En dat zijn pijn gezien wordt. Dan kan hij, vanuit de aanvaarding van dit onvolmaakte en van de pijn, zijn eigen zoektocht naar zelfverrijking en heelwording weer vervolgen. Wie durft te luisteren, voelt niet meer de dwang om de ander te verlichten. Maar begint te geloven dat het luisteren zelf al licht is.

ik kijk naar buiten door het raam... en stiekem laat ik een traan... de lucht is grijs en koel... en het is alleen kou dat ik voel! het is alsof de wereld is aan het vergaan... alsof de planeet aarde binnenkort niet meer zal bestaan! een briesje wind komt de kamer binnen... wanneer ik op mijn kamer een gedicht zit te verzinnen... ik zie geen straaltje zon... zal het nu ophouden... waar het ooit allemaal begon? zal de zon nooit meer schijnen? zullen alle blije gezichten verdwijnen? zal al de liefde vergaan? zal alleen haat nog bestaan? is god boos omdat er zo veel slechte dingen gebeuren? is hij boos omdat mensen zoveel harten en levens verscheuren? ik weer naar buiten... ik hoor geen vogeltjes fluiten... ik hoor alleen wind... ik hoor geen 1 blij spelend kind! alleen haat en kou hangt in de lucht... ik neem een diepe zucht? is dit nu het einde van het leven? zal de wereld het binnenkort begeven? zal god alle mensen straffen voor al die haat? tot uiteindelijk de hele wereld vergaat?

zwarte ogen staren zien de hele wereld niets met soms een fel licht betoverend neemt het je mee je zweeft een droom tot je wakker komt weeral naar het niets

Een mens in stilte , Zo voel ik mij . Veel verborgen voor een ander , maar het vreet wel aan mij . Elke keer een overwinning behalen , Is een gevecht in mij . Niemand hoeft het te weten , Het blijft in mij . Ben een gesloten persoon , Stil en wakend , Op dingen die gebeuren gaan . Pas me vaak aan , Al voel ik mij onaangenaam . Ik kan me helaas niet uiten , Ik ben denk ik niet zo spontaan . Zo ben ik blijkbaar geboren , Laat mij maar gaan . Ik voel me blijkbaar veiliger , Met de stilte in mij

Het verleden doet me teveel zeer. Het pesten, de pijn,. elke dag voelde ik deze weer. Ook voelde ik elke nacht weer die eenzaamheid, wat heb ik van het verleden toch zo een spijt. Geen vrienden, geen doel om te leven en grotendeels alleen Maar wat heeft het voor nut als ik eenzaam in mijn bedje ween? Ik ben echter niet de enige met zoveel pijn. Ik ken er zo vele, die ongelukkig op deze rotte wereld zijn! Nu hoop ik dat ik het ware geluk ontmoet want dan neem ik afscheid van deze wereld:Vaarwel, gij zijt gegroet. Maar ik zal dit nooit bereiken, dit universele geluk want wie gelooft nu deze woorden? De liefde voor onze medemens raakt nooit meer stuk.

Ik heb verdriet De tranen rollen over mijn wangen Lachen kan ik niet De haren die voor mijn gezicht hangen Ik hou van hem Het is moeilijk om hem te verlaten Die jongen met die lieve stem Mijn pupillen zijn twee zwarte gaten Mijn hart is gebroken Ik heb pijn Het lijkt alsof er een pijl door mijn hart is gestoken Het is echt niet fijn Ik heb verdriet Verdriet..zoveel De lucht is grijs en grauw Ik krijg geen eten door mijn keel Toen ik nog bij hem was, was de lucht nog blauw Ik huil Van binnen en van buiten Ik hou me schuil In mijn kamer achter de ruiten Ik heb mijn vingers en lippen kapot gebeten Tot bloedens toe Het zijn eigenlijk noodkreten Ik hou van hem Ik heb verdriet

Ik voel me soms zo eenzaam. Dan staar ik naar buiten voor het raam. Ik kijk dan naar de mensen die plezier aan het maken zijn. Ik wou dat ik dat kon, dat lijkt me oh zo fijn. Ik voel me soms zo alleen. Dan kijk ik naar de mensen om me heen. Had ik maar iemand, waar ik mee kon spelen. En alle leuke dingen mee kon delen. Ik voel me soms zo triest. Waarom jij en is er niemand die voor mij kiest. Ik wil ook een vriend net zoals de anderen. Ik wou dat ik mijn leven kon veranderen. Iedereen lacht naar elkaar en vind elkaar lief. Waarom heb ik niet zo'n hartendief. Is er een reden dat niemand mij mag. Waarom voel ik me zo eenzaam elke dag. Ik wou dat het anders was. Dat iemand mij mocht al was die persoon van een ander ras. Ik ga mijn leven opnieuw beginnen met een schone lijn. Misschien dat iemand dan mijn vriend wil zijn. Kon ik nu maar gaan, Weg van dit kloterige bestaan, Ik wil er niet meer zijn, ik wil niet meer leven, Nu niet, Nooit niet en ook niet heel even.

Ik had nooit gedacht hoe groot het verschil is te maken hebben met armoede of tv of er in levende lijve mee geconfronteerd te worden je kan er immers niet aan ontsnappen overal kinderen,ouders die komen bedelen OF met van alles en nog wat rondleuren om te verkopen... hun getekende gezichten ze laten je niet los... die lijmsnuivertjes die overal opduiken... zo mager, zo zielig... de vuilnisbelt van Managua een immens stinkende vlakte vol afval bevolkt door "vel over been" koeien en Nicaraguanen. Mensen die daar wonen,daar moeten werken het is mensonterend! ik werd er misselijk van de geuren MAAR vooral door te zien hoe dit in 2002 nog mogelijk is hoe zelfs kleine kinderen blootsvoets mee moeten werken om daar hun eten bij elkaar moeten zoeken...Verschrikkelijk... Wat me vooral trof was het uitzichtloze van deze situatie er is voor hen geen ander leven dan dit de grote droom van al deze kinderen is: "Hacerse una vida"=een menselijk een waardig leven dat is een droom is een land als NICARAGUA haast ONBEREIKBAAR!!!

Racisme, waarom? Bekijk het eens van de andere kant. Wat zou jij doen, als JIJ die Afrikaan was? Racisme, waarom? Ze hebben geen huis als jij, Nou en!!! Ze hebben ook gevoel. Ze voelen zich alleen, Door jou! Racisme, waarom. Zeg tegen je vrienden: stop! Zeg wat je voelt... Ga bij die Afrikaan staan. Racisme zal het ooit veranderen.

lieve pappa van mij je was de eerste die ging na een periode van relatieve onwetendheid plots de knal die mijn lichaam verbrijzelde mijn ziel vermorzelde weg leeg hard lachen, word ik gek? Ik praatte tegen een boom (terwijl de dozen in de verhuiswagen werden geladen, mensen regelden, mamma opging in de menigte daar) en nu, tegen een computerscherm Maar pappa met jouw vertrek ging de deur open bij mij de deur van de angst en het zeker weten dat alles wat je lief hebt ooit zal gaan. En ooit duurt nog lang. Maar het kan net zo goed morgen zijn. Of zoëven. Wie zijn er allemaal al weg. Teveel oma en opa, en grootmoeder misschien ook? Lex en Marco, Michael en Colin, Jelle en Wilco, Vico en Angelique, Maartje, allemaal mensen die de dertig niet haalden, soms niet eens dertig uur..... Ik kan er mee leven nu, denk ik Maar de angst voor verlies is zo groot Ik durf maar net lief te hebben. En ik huil, blijf bang huilen zoekend, in de stille uren als de wereld rust.

Ik voel me steeds rot en slecht, ik vrees dat ik het gevecht verlies. Het duurt steeds langer en dat maakt me ook steeds banger. Niemand die snapt mij niet, zo is het in mijn volledige levenslied. Het doet me veel verdriet, dat ik niet meer van het leven geniet. Ik wil er heus wel over praten, maar ik kan het simpelweg niet. Hopelijk zul je me nu niet haten, en staat er nog iets moois in 't verschiet.

Ik kan er niks aan doen Ik zit op mijn bed en te denken aan toen Ik kan er niks aan doen Ik huil omdat ik blijf denken dat ik er wat aan had kunnen doen Ik kan er niks aan doen Dat zei je ook tegen mij voordat je jezelf doodschoot voor mijn ogen Jij kon er niks aan doen Dat ik niks deed om je te laten stoppen Ik kon er wat aan doen Daarom vraag ik je nu om vergeving Die je me helaas nooit zal kunnen geven

ik draai in een cirkel al mijn hele leven lang ik geraak er niet uit ik weet niet of dat kan? wil ik er wel uit geraken misschien komt het door al dat braken of misschien door het snijden ik kan het gewoon niet doen verdwijnen ik ga kapot in mijn eigen verdriet ik wil het niet! ik wil er gewoon mee stoppen maar ik kan het niet wanneer gaat het eigenlijk voorbij zijn? want het doet allemaal zo'n pijn

ik heb zo veel vragen maar ik krijg er nooit een antwoord op hoe komt dat zijn ze dan zo moeilijk waarom kan niemand mij er antwoord op geven ik ben nog maar 15 en hen toch zoveel vragen vragen over de dood vragen over mezelf o God wat zit ik met mezelf in de knoop wat kan ik er nu aan doen niets meer ik schrijf een brief naar jou en je zegt me dat je het zo moeilijk vindt om op mijn vragen te antwoorden aan wie moet ik ze dan nog stellen als zelfs mijn beste vrienden ze niet snappen at kan ik er aan doen dat is mijn hart!

Ik voel me als een blad in een wervelwind, Als iemand die de weg terug niet meer vindt. Voor mijn gevoel ben ik alle controle kwijt, Het is alsof mijn lichaam zich in tweeën splijt. Dit is niet wie ik ben, hoe ik me voel, Achter mijn lacht schuilt een boel. Gedwee plaats ik 's ochtends een masker op mijn gezicht, Laat ik anderen zo min mogelijk zien wat er achter die lach ligt. Achter die lach ligt er veel verdriet, Een tere ziel die alleen maar donker ziet. Ik wil komen tot inzicht, Ik wil terug naar het licht. Maar de voetstappen zijn niet meer te zien, Er is geen weg terug meer misschien. Ik wil huilen, smijten, schreeuwen, Voor mijn gevoel heb ik dit gevoel al eeuwen. Maar er komt niets, geen enkele traan, Zal dit rotgevoel ooit nog weggaan?

De Draad weer opgepakt uit het verleden de naald steekt me in het heden niet wetende hoelang het draad was dat ik achterliet liep ik verder achter jou aan m'n ogen vol van verdriet de naald prikte me keer op keer zonder dat jij het doorhad mijn god..... wat deed dat een zeer...

zestig jaar samen het is nogal niet zomaar iets voor mij de zwaarste beslissing uit mijn leven lange tijd gezorgd en gezorgd als baby geboren ook zo klein weer aan het eind de rollen veranderd best wel eens zwaar beide bedlegerig het overkomt je als kind zomaar heb jullie verzorgd kan het nu niet meer aan zelfs de doktoren verbieden mij verder te gaan ik moet mijn handen terugtrekken wat mij heel erg pijn doet de mensen waar je heen gaat die kunnen het beter jullie voelen je veilig met mij aan je zij maar heus het is beter voor beide partij vandaag de beslissing oh oh wat een ramp ik wou dat ik een beetje anders was iets meer nonchalant jullie zijn mijn kinderen geworden en nu moet ik je laten gaan geen mens kan het meer stoppen vergeef me pap en mam dat ik niet verder mocht gaan

vrolijk en uitbundig speel je vaak de clown zo verberg je dat stukje in jezelf dat verdrietig is en down weet je niet dat je je bij mij helemaal bloot mag geven ook voor die sombere dagen heb ik een plaatsje in mijn leven

Vergeten dat is wat ik wil doen. Soms wel ver hier vandaan. Vroeger ik kreeg nooit eens een zoen of een liefhebbend gebaar. Zo heel alleen, maar toch met mensen om je heen. Liefde nooit gekregen, een verloren jeugd Je zou haast denken dat je nergens meer voor deugt. Ik wil nu mijn gevoelens kunnen tonen. Nooit meer wil ik zijn zo als vroeger, ik zeg nu gewoon: Stik maar moeder. Jij hebt me dit alles aangedaan en deed ook nooit erg je best Je hebt me altijd in de kou laten staan. Er is een ding wat me nog rest Ik Kan er niet zomaar vandoor gaan. Ik maak er wel wat van met de mensen die ik lief heb en waar ik liefde van krijg, dan voel ik mij nooit meer zo alleen

"mis"kend dat zit in een kleine vraag zonder antwoord dat zit in een brief, een kaart waarop jij geen naam hebt "mis"kend is een gezicht, MIJN gezicht dat is een snerpend antwoord op eerlijke woorden dat is een borend verwijt van mensen die niet kunnen of niet willen zien "mis"kennen dat doen alleen mensen die je niet kennen of, erger, niet willen kennen geef aan de "mis"kenden het recht om niet te willen kennen niet (willen) kennen doet immers geen pijn

opa heb je heel even de tijd ik moet gewoon even wat vertellen wil je nog zoveel vragen moet gewoon heel wat aan je kwijt ik heb zoveel vragen in mijn hoofd zoveel dat ik het niet meer weet wat me leven zo erg verward wat me soms genadeloos verdooft opa vindt ik de liefde van me leven ? zal er ook iemand voor mij zijn die diep bij mij naar binnen reikt die mij de echte liefde kan geven opa weet jij of papa en mama van me houden ? of ze echt veel om me geven of leven ze in hun eigen wereldje hatelijk,eenzaam en koud ? opa waarom heb ik zoveel pijn? doe zoveel goeds voor iedereen heb allen voor sommige gedaan waarom hoort het zo te zijn ? opa is hij de juiste man? moet ik voor hem gaan strijden me nog eenmaal blootgeven er allen aan doen wat ik kan opa soms wil ik zograag opgeven denk ik het heeft toch geen zin zoveel ellende die ik niet verdien wat is nou de reden van dit leven kon je me dit alles maar vertellen al zei je het maar in een droom om me even een opstapje te geven zodat ik al de wonden goed kon maken lieve opa je was voor mij een wijze man hoop al mijn antwoorden te vinden gewoon weer wat zekerheid in me leven zodat ik alles weer met een lach aankan.

zwanger en daar moet ik om liegen waarom zou ik zo iemand moeten bedriegen de zwangerschap is nog erg vroeg maar de leugens zijn er nu al genoeg je geloof mij niet het is maar hoe jij het ziet we hebben samen een test gedaan we zullen er ook samen voor gaan je hebt al een ander gevonden en ik ben met de baby gebonden de baby van jou en mij ik weet nog wat je tegen mij zei we doen het samen en laat je niet in de steek het is niet zo mooi zoals het leek nu is het weer zover en ben weer alleen maar ik hou het dat is wat ik meen samen met mijn zoontje en de baby leven we door wij gaan gewoon ervoor niet zoals jij, jij wilt moord ik heb dat nu al vaak genoeg gehoord wat ben jij voor een vent ik weet nu dat jij gewoon geen vader bent!!! ook geen partner die ervoor gaat het is mij en de baby die je in de steek laat wees gelukkig en ben blij maar zonder de baby en zonder mij

Waarom voel ik me, elke dag weer. Elke keer anders, zo verschillend elke keer. Waarom kan ik nooit, intens gelukkig zijn. Wat ik ook doe, mijn hart doet altijd pijn. Wat heb ik de wereld, in godsnaam misdaan. Ik probeer iedereen te helpen, maar kan zelf alleen maar achteruit gaan. Het is echt raar, hoe het kan gaan in je leven. Ik was ooit een gelukkig meisje, maar daar is niks van overgebleven.

Niemand weet hoe ik me voel... Niemand snapt wat ik bedoel... Ik voel me soms zo alleen... Net alsof niemand van me houd, Maar dan ook geen één! Ik weet dat veel mensen van me houden... En dat ik eigelijk nooit alleen ben.. Ik weet ook niet hoe dat ken... Ik ben gewoon niet zeker van mezelf... Ik heb in mijn leven al heel veel mee gemaakt... Echt dingen die mijn hart hebben geraakt... Ja, ik heb een gevoelig hart... Ik ben gewoon apart... Mijn gevoel valt niet uit te leggen... En al helemaal niet in woorden te zeggen... Ik heb één tip voor de mensen om me heen...! Zeg tegen liefde nooit "Neen"...

Een bewuste leeuw heeft kanker als naam, en kanker.....je sloop door mijn man's lichaam. Kanker....je bent vals en heel gemeen, want jij nam mijn man van top tot teen. Hij had jouw toch niets gedaan? ...ga weg en maak ruim baan. Jij hebt mijn man bijna helemaal verslonden, zelfs in mijn lichaam bijt je diepe wonden. Waarom ben je niet in je hol gebleven? ...het is MIJN man, die zo graag wil leven. Nu kanker jij, je klus hebt geklaard, haat ik je, omdat je mijn man niet hebt gespaard. Kanker nooit zal ik jou vergeten, ...mijn man uitgemergeld en jij volgevreten. Ga nu maar heen en zoek een andere prooi, maar luister naar MIJ....eens is er voor jou ook een gouden kooi!

Ik ben alleen met mijn gedachten. En iedereen die mij zo ziet, hoeft van mij niets te verwachten. Ik ben alleen met mijn gedachten. Zonder geluid in mijzelf gekeerd, zodat geen enkel mens, mij weer bezeerd.

Je moeder verliezen, dat gevoel kun je niet beschrijven, ik had gehoopt dat je wat langer bij mij kon blijven. Dat mocht helaas niet zo zijn, dat doet pijn, heel erg pijn. Vele vragen die ik heb , 1 daarvan is waarom ? Waarom moest het gebeuren ? Vandaag werd ik ineens heel verdrietig, ik dacht aan jou. Even zag ik weer jou stralende gezicht, vol levenslust. Heel even was ik me weer van de realiteit bewust. Jij was altijd de gene die voor me op kwam. Jij was de gene die de schuld altijd op zich nam jij hebt ons helaas moeten verlaten maar in gedachten blijf ik nog altijd met je praten Waarom moest dit gebeuren ? Waarom jij ? jij was toch nog zo gelukkig en blij ! Maar hopelijk ben je dat daar ook , en 's nachts kijk ik soms uit het raam, en dan zie ik jou , daar als een mooi sterretje staan ! Lieve Mama Ik zal je nooit vergeten

Vlagen die gaan door nat gras. Toen jij nog niet jij was, droeg alles een andere naam. Wanneer jij jij niet meer zal zijn, als ik je niet meer kennen zal, ik niet meer zal zijn wie ik ben. Je lichaam er niet meer toe doet, blijft alles zoals het is, dit en alles door jou, nog slechts wind.

Soms staat de tijd heel even stil, en ben je gelukkig. Maar meestal gaat alles niet zoals je wil. Soms wil je zo graag iets in je leven, maar het is je niet gegund. Het is iets dat je leven nooit vervult. Het verdriet de pijn, alles bij elkaar zo groot. Maar toch zo klein. Dat kleine beetje geluk, dat kleine beetje om "normaal"te zijn. Het is er gewoon weg niet, en dat doet zo verschrikkelijk veel pijn. Tranen lopen over mijn wangen, tranen van verdriet. Ze houden niet op..nooit niet, ze blijven lopen ook al zie je ze niet. Van binnen zijn ze er, van binnen doet het zo'n verdriet. Soms staat de tijd heel even stil, en ben je gelukkig. Maar meestal gaat het niet zoals je wil, en is er verdriet... Maar of je dan ongelukkig bent, ik weet het niet. Het leven bestaat uit vele wegen, en elke weg zul je op je eigen manier moeten beleven. Met alle zorgen diep in me verborgen, weet ik: komt er toch iedere dag weer een nieuwe morgen. Gelukkig of niet? Vreugde bestaat er, maar zeker niet te vergeten ook het verdriet..

ik hou van jou, en dat is iets dan nooit veranderen zou. ik doe je soms misschien pijn en verdriet, maar dat is mijn bedoeling niet. wat ik soms zeg lijkt alsof het mij niets doet. dat moet je niet denken dat is niet goed. van jou eb ik mijn leven, ja dat heb jij mij gegeven. wie koopt mijn kleren? en moedigt mij aan om te leren? ik wil jou bedanken voor allen speciale dagen, de dagen dat iedereen ons samen lachen zagen. jou kan ik alles vertellen, en ik wil je echt niet kwellen. ik weet dat je van mij houd, toch is er een plekje in mij en dat plekje is erg koud. wat dat is moet ik zelf achterkomen, misschien is het iets dat mij nog moet overkomen. toch heb ik verdriet, en dat is iets dat jij niet ziet. dat is misschien de rede van mijn gedrag, en het verpesten van onze dag. met dit gedicht wil ik ook sorry zeggen, ik kan je dit niet uitleggen. wel wil ik het proberen, ik kan daar altijd van leren. vaak heb ik het gevoel dat jij mij niet hoort, en dan sluit voor mij de poort. dan heb ik er geen zin meer in, en dit is niet iets dat ik verzin. dit moet je nooit vergeten, het is echt iets dat je moet weten. ik hou van jou, dit is dat ik je dit hele gedicht zeggen wou. ik kan heel erg anders zijn, en die gedachten doet mij pijn. omdat ik het weet, en ook nooit vergeet. ik weet dat het voor jou ook niet makkelijk is, dat jij geen problemen hebt is de gedachten die ik mis. ik hoop dat je wat ik net heb verteld zal accepteren, dan zal ik mijn andere kent uitproberen.

Waarom.. Moet IK altijd pijn hebben ? Moet IK altijd Lijden ? Moet IK altijd Verdrietig zijn ? Moet IK altijd degene zijn die word gehaat ? Moet IK altijd aan horen dat JIJ mij verlaat ?

ik ben bang, bang om naar school toe te gaan. bang, bang om gepest te worden. bang, bang om te verliezen. bang, bang om geslagen te worden. bang, bang om vrienden kwijt te raken. bang, bang om iets fout te doen. bang, bang om voor eeuwig te blijven leven.

Er was eens een stoer meisje zo dacht iedereen toch over haar , maar niemand wist hoe ze echt was elke avond liet ze een traan in haar bed een traan omdat niemand haar echt kende . iedereen kent ze als de stoerste van het school maar ze doet zo gewoon omdat ze bang is bang om nog eens gepest te worden zoals ze vroeger bij haar deden.

Gisteren verloren op een weg vol verdriet gelukkig willen zijn blijkbaar mocht dit niet. Helemaal verdreven tot over de liefdesgrens was mijn intiemste wens. Ik was niet de ware waarmee zij leven wou dit gruwelijke gevoel zei dat ik nooit in haar hartje zijn zou. Deze dagen zonder haar waren het einde vandaag de laatste dag dat de zon op haar gouden haren scheen. Gestorven aan de enige Kwaal: Een gebroken hart. Alles gegeven en mijn liefde nooit verward. Van ergens daarboven zie ik echter hoe een bittere traan stilletjes op mijn graf valt en dat ik niet als enige hiervandaan met een gebroken hart ben heen gegaan

Wat heb ik jou misdaan? Waarom ben je zo ver gegaan De familie staat achter jou En ik, ik sta in de kou Ik blijf maar hopen Dat het op een dag anders zou lopen Ik wil zo graag een keer weer plezier maken Maar het enigste wat je doet is je dochter afkraken Wat doe ik in jou ogen niet goed Vertel mij als een echte moeder hoe het dan wel moet Ik wil er ook bij horen Maar ik kan jou alleen storen Maar de woorden wat je zei zullen altijd bij me blijven Ik kan over ons zowat een boek schrijven Ik wil niks meer te maken hebben met dat geouwehoer en zelfs geen relletje Want wat wij met elkaar hebben als moeder en dochter is geen SPELLETJE!

Een stem klinkt vanuit de hemel... Vader, moeder wees niet boos, anderen hebben me meer nodig...Verdriet en pijn, vergeef me De wereld heeft mij nodig Jullie kunnen dit nog niet zien Konden jullie mij nu maar zien...Zo groot Ik straal, Ik raak jullie aan maar je voelt het niet Ik blijf nog even heel dicht bij jullie Als je luistert met je hart,moet je mij ook kunnen horen Ik zal niets verzwijgen,wees niet bevreesd Bedankt moeder voor al die uren aan mijn bed. Bedankt vader voor al je steun. Als je niet weet wat er gebeurt,wat je overkomt Rare dingen,wees dan zeker,Ik ben het Ik ben bij jou. Ik zou je nooit echt verlaten Ik dans nu in het licht, Ik maak me sterk voor mijn grote taak Bij jullie was ik te beperkt Ik kon het niet meer aan Ik draag jullie liefde mee Ik zal mij hier veel sterker voelen dan bij jullie Je gelooft dit niet, Ik weet het Het is moeilijk te begrijpen

kist gesloten gebed gezegd graf dichtgegooid zerk staat recht ik ben dood ik ben heengegaan maar mis mij niet dat heb je nooit gedaan

mijn gezicht een masker van schijn harde woorden gebeiteld in mijn hart mijn stem verloren stilzwijgend koude ogen vastgeroest in mijn ziel mijn lichaam bevroren

Slechts één aarde maar twee werelden in mijn land: de meerderheid rijk: met bescherming met toekomst met rechten MAAR met egoïsme met eenzaamheid EN zonder liefde. in jouw land: de meerderheid arm met machteloosheid met gruweldaden met bedreigingen MAAR met het verlangen naar liefde en geluk EN zonder rechten Het lijkt al daar geen leven is. Het lijkt of kinderen MAAR soldaatjes zijn, soldaatjes die nooit ophouden. Ik zou één enkele wereld willen.

Ik laat een traan omdat ik gepest ben ik laat een traan voor de pestkop ik laat een traan voor mijn klas ik laat een traan voor mijn verleden ik laat een traan voor de wanhoop MAAR nu is er hoop ik laat geen traan meer!

Over mijn wang rolt een traan, M'n hart doet zeer. M'n ogen lijken wel een kraan, Iedere dag weer. Wat gaat er allemaal gebeuren, Het duurt allemaal zo lang. Iedere dag zit ik te treuren, Met een rollende traan op mijn wang. Ik wil het ooit verwerken, Je ziet het niet, Ik laat het niet merken, Maar ik heb verdriet, veel verdriet (geschreven op 23 januari 2003 toen ik nog 13 was)

Ik ben zeker niet blind en toch kan ik niet zien. Ik ben ook niet doof en toch hoor ik helemaal niets. Ik ben niet verlamd en toch kan ik niet lopen. Ik ben nog niet dood en toch leef ik niet meer. Er is niets met mijn neus en toch ruik ik niks meer. Er is niets met mijn hart en toch klopt hij niet meer. Er is niets met mijn zenuwen en toch heb ik geen gevoel meer. Er is niets met mij aan de hand en toch gaat het heel erg slecht.

De woorden op haar lippen, die in de stilte blijven ... Door een traan worden onderbroken, en door de wind verder drijven... Gedreven naar de zee , waar ze nooit worden gevonden ... De pijn zit nog steeds, diep in haar vastgebonden ...

ik eet. ik eet veel,veel te veel ik eet me de gedachte dat als ik gedaan het er toch allemaal kan uit krijgen ik eet,ik eet nog meer en dan als ik gedaan heb met eten braak ik het er toch weer allemaal uit! ik wil dit niet meer doen maar ik kan het niet stoppen ik schreeuw voor hulp maar niet niemand dat het hoort ik weet niet meer wat gedaan HELP maar niemand reageert ben ik hier alleen of de wereld of is er gewoon niemand die me graag heeft?

ik dacht dat ik je kon vertrouwen weer eens verkeerd gedacht zeker hoe kon ik nu zo stom zijn om me weer eens te laten vangen ik ben weer eens de dupe ik heb je alles verteld waarom waarom heb ik dat nu gedaan ik heb gewoon een luisterend oor nodig je zij dat je me begreep en me zo goed mogelijk ging proberen helpen en dit krijg ik ervoor in de plaats bedankt hoor ik dacht echt dat ik je kon vertrouwen weer eens fout gedacht van mij!

door kapot geschoten straten zonder vader zonder land loop je hulpeloos verlaten aan je moeders warme hand als een schaap tussen de wolven een bestemming onbekend maar niemand ziet hoe klein je bent, niemand ziet hoe klein je bent Morgen zal het vrede zijn zal de zon je strelen zal de wereld weer een speeltuin zijn dan kun je rustig spelen. na de winter komt de lente wordt de grijze lucht weer blauw maar ook al ben je uit de oorlog komt de oorlog ooit uit jou mooie ogen zijn vergiftigd zijn aan net geweld gewend en niemand ziet hoe klein je bent, niemand ziet hoe klein je bent

Wat verrassend mooi, Dacht ik even, Turend over het water, De steen van daarnet, Rimpelt het oude gelaat, Doorbreekt de rust. Klotsend klopt het water tegen de oevers aan. Een vogel kijkt verschrikt op, Vliegt niet weg, huppelt en trippelt enkel, Zich van geen gevaar bewust. Zo mooi toch, dit alles, De moeder eend die haar kuikens te water laat, Angstig piept er eentje, hij zag zijn moeder even niet. En toch, dit eenvoudige gegeven, zo onzichtbaar. Als ik de ellende om me heen zie, Waarom kunnen zij het niet zien? Pure schoonheid, voor ieder toegankelijk, En blijkbaar toch zo oneindig ver.

Zaterdagavond. Het was weer zo ver. Daar stond je dan met een mes in je handen. Ik smeekte je weg te gaan, maar je bleef. Je kwam naar me toe. Ik moest huilen. De ellende begon opnieuw.. Voor de zoveelste keer. "Incest heet dat," schreeuwde ik. Geen reactie... Deze keer werd me te veel. Ik pakte het mes.. Het ging allemaal zo snel. Daar lag je dan. Ik had je vermoord.

Waarom gaan mensen dood? Je kan dood gaan van ouderdom maar dat beslist god Hoe komen ze er dan bij om iemand te vermoorden Zijn ze beïnvloed door hun ouders of omgeving Denk eens na als je op iemand schiet Hebben die mensen dan helemaal geen medeleven Er komen er steeds meer bij nabestaanden Van al die mensen die wapens bij hun dragen De nabestaanden hebben verdriet en pijn Waar gaat het heen met deze wereld Kunnen we straks nergens meer veilig zijn ?

Waarom is het`goede´leven zo moeilijk? Terwijl het zo gemakkelijk is om de andere weg in te slaan! Waarom bemoeien mensen zich overal mee? Terwijl ze zelf ook niet echt perfect zijn! Waarom zeggen mensen sommige dingen? Wetend dat ze iets kapot kunnen maken! Waarom gebeuren er dingen? Soms zonder enige reden en of verklaring ?

verdrietig, dat ben ik maar wie ben ik? vergeleken met al die mensen, die hem missen, die verdrietig zijn, nu zit ik hier, alleen op mijn kamer, de zon schijnt, maar dat zie ik niet, want hij is weg, weg uit mijn leven. 1000 gedachten, ze vliegen voorbij, kon ik ze maar vergeten, en verder gaan met mijn leven. Al die gedachten, ze zijn weg, maar waar blijft hij? hij blijft in mijn hart, als een herinnering, een herinnering die in mij woont.

je zegt pijn in mijn ogen te zien dat er meer achter schuilt dat er achter die mooie ogen een klein bang kind huilt een klein verloren kind dat lekker wil schuilen iemand zijn armen nodig heeft om eens lekker uit te kunnen huilen gewoon klein voelen net als die onbezorgde tijd toen toen ik nog niets van de problemen wist en kon rekenen op een ouderlijke zoen elke nacht ben ik bang lig ik opgerold helemaal alleen tranen rollen soms over me wang over het verleden is dan dat ik ween zal de pijn ooit verdwijnen? ooit is niet meer in mijn ogen te zien ik hoop dat dat ooit gebeurt zodat ik alles weer eens anders kan zien

mijn naam is Jennifer ik ben nog maar 15 mijn ogen zijn opgezwollen ik kan niet meer zien ik zal wel dom zijn ik zal wel slecht zijn wat anders heeft mijn vader zo boos gemaakt ik zou willen wensen dat ik beter was misschien zou mijn mama me knuffelen ik kan niets spreken ik kan niets fout doen anders word ik opgesloten heel de dag als ik wakker word ben ik alleen het huis is donker mijn ouders zijn er niet wanneer mijn mama thuiskomt probeer ik heel lief te zijn misschien dat ik dan maar een klap krijg...... maak geen geluid. mijn vader is terug ik hoor hem schelden het is mijn naam die hij roept ik druk mezelf tegen de muur ik probeer me te verstoppen voor zijn kwade ogen ik ben nu zo bang ik begin te huilen hij vindt me huilend hij schreeuwde lelijke woorden hij zegt dat het mijn fout is dat hij leid op zijn werk hij slaat en schopt me ik bevrijdt me eindelijk en ren naar de deur maar die heeft hij al op slot gedaan ik rol me op tot een bal hij pakt me op en gooit me tegen de harde muur ik val op de grond met me botten gebroken maar mijn papa gaat door nog meer slechte woorden worden er gesproken ik schreeuw 'het spijt me' zijn gezicht draait in aanzienlijke haat van het kwetsende en de pijn opnieuw en opnieuw.... o god alstublieft het medelijden plotseling stopt hij en loopt richting de deur terwijl ik daar lig onbewegelijk, op de vloer

door het lachen heen, voel ik de stilte, door het huilen heen, hoor ik het geschreeuw, door mijn stilte, hoor ik mijn herrie, in mijn slaap, voel ik de tranen, in mijn beweging voel ik mezelf, ik mis het gevoel , van even niets voelen. als je begrijpt wat ik bedoel

Een prille liefde. Zweven zonder vleugels. Tot het vreselijke moment. dat de realiteit ingrijpt. Want als het liefdespad. Gevuld is met obstakels. Is het makkelijker. Hartgrondig te haten. Dan intens lief te hebben. Als de liefde over is. Is immers al wat overblijft. Een koffer vol emoties. En een bezwaard hart.

De bres is geslagen, de dijk begeeft het water zoekt zijn weg langs uitzonderlijke wegen zelfbedruipend, niet te stuiten als plengende regen geboren uit donkere, zwangere wolken als opwellende bronnen die pas ontspringen en hun uitweg langs mijn wangen in een stroom van tranen vinden niet meer te weerhouden je heengaan verzwolgen in een stortvloed van ritmische schokgolven het is mijn verdriet om jou jij die me zo dierbaar was.

Het stormt hard buiten, de wind huilt om het huis en de regen slaat tegen de ramen. De koude en kilte zijn in het huis voelbaar. Het stormt hard binnen, mijn hart huilt in borstkas de tranen lopen uit mijn ogen. De koude en kilte in mij zijn voelbaar.

Nu is het toch wel over? Dat is wat ze zeggen. Nu gaat het toch weer goed? Dat is wat ze denken. Niet wetende dat het slecht is, lig ik nu te huilen. Ik lig te huilen om hen, die me geen warmte meer geven, de warmte die ik zo mis

Vroeger, toen schreef ik verhalen over de wereld Tot ik over mijn schouder de werkelijkheid zag staan Toen verloor ik mijn pen en stopte met schrijven Als vervanging in mijn leven begon ik met vormgeven en toch schrijf ik nog steeds Vroeger, toen huilde ik om het leed in de wereld Tot ik over mijn schouder de waarheid zag staan Toen verloor ik mijn medeleven en stopte met huilen Als vervanging voor het geven begon ik met leven en toch huil ik nog steeds Nog steeds moet ik huilen alleen niet meer van verdriet

Klein meisje, kijkt me angstig aan, vragend ook een beetje, hopend op die ene blik die haar vertelt dat zij er mag zijn. Ik sluit mijn ogen, wil haar niet zien, durf haar niet aan te kijken... Klein meisje, slaat haar oogjes neer... Klein meisje, steekt haar armpjes uit, op zoek naar wat genegenheid, op zoek naar een warme knuffel die haar de liefde geeft die ze zo nodig heeft. Ik sla mijn armen over elkaar, wil haar niet vasthouden, durf haar niet aan te raken... Klein meisje, krimpt in elkaar... Klein meisje, huilt in haar hoekje, schreeuwt om hulp, hopend op een troostend woord dat haar verdriet en onmacht kan verminderen. Ik hou mijn lippen stevig op elkaar, wil haar niet troosten, durf haar niet aan te spreken... Klein meisje, duikt eenzaam weg in haar donkere hoekje... Klein meisje, fluistert me zachtjes iets toe, wil me iets vertellen, hopend dat ik haar verhaal geloof, zodat ze eindelijk erkenning krijgt. Ik hou mijn handen op mijn oren, wil niet horen wat ze te vertellen heeft, durf haar niet te geloven... Klein meisje, gedwongen te zwijgen... Kleine ik... met neergeslagen oogjes, ineengedoken in haar donkere hoekje, tot zwijgen gedwongen...