Gedichten over verdriet – pagina 6

Een moeilijk moment dat je plots overvalt, onaangekondigd, onverwacht, zonder reden... Je lacht, terwijl je vanbinnen huilt bij het voelen van je innerlijke broosheid, onaangekondigd, onverwacht, zonder reden... Je hoofd zit vol, wat kan je anders doen dan vluchten, blindelings jezelf voorbij rennen, voorkomen dat je verdrinkt in jezelf, onaangekondigd, onverwacht, zonder reden... Vluchten om de momenten te vergeten waarop ze mijn ziel hebben vermoord, onaangekondigd, onverwacht, zonder reden... Maar het wordt steeds moeilijker, heb nu geen keuze meer tussen vechten en vluchten, het deurtje van mijn hart blijft dicht, het 'kamertje' is doorzichtig geworden maar nog steeds ontoegankelijk, onaangekondigd, onverwacht, zonder reden... Er is geen keuze meer, geen vluchtweg die nog helpt, ik verdrink haast in mijzelf, maar vluchten lukt niet meer, onaangekondigd, onverwacht, zonder reden... Vluchten lukt niet meer...

Hartverscheurend zijn zijn tranen twee armen om mij heen "Ik mis papa!"zijn zijn woorden snijdend door mijn ziel, ik voel me zo gemeen! Verdrietig zijn zijn vragen twee armen om mij heen "Zou papa ons missen?" brandend in mijn ziel ik voel me zo alleen! Troostend zijn zijn woorden twee armen om mij heen "Mama, ik hou zoveel van jou!" toch doet het heel veel pijn ik voel zijn eenzaamheid! Pijnlijk zijn zijn vragen twee armen om mij heen "Mama, jij blijft toch wel bij mij?" kerven in mijn hart ik voel zijn angst! Ach, mijn jochie ik wou dat ik je helpen kon door dit proces van groot verdriet maar sta machteloos in je pijn kan je alleen beloven: er altijd voor jou te zijn!

Ze hebben groots gelijk over mij Van wat hij van begin tot einde zei Je bent niks meer waard en hopeloos Dat is de reden waarom ik voor deze weg koos Mijn einde is nu gekomen Ik hoef nu niet meer van een fijn rustig leventje te dromen Ik heb het nu en een hele hoop mensen ook Ik zal nu opgaan in rook Alleen mijn familie zal om mij rouwen Nu hoeft niemand meer te snauwen Pa en ma ik weet dat jullie dit heel erg vinden Ik laat me nu niet meer om een vinger te winden En al die gasten die mij getreiterd hebben jullie zullen er nog wel spijt van krijgen Als jullie dat nu al niet hebben En al die leuke jongens jullie kunnen vast wel een ander krijgen Want ik ben toch alleen maar hulpeloos lelijk dik en niks waard Voor diegenen die me wel een leuk leven hebben bezorgd: dank je wel. Dat zijn mijn familie en vrienden. Treur niet te lang om mij ik heb het zo gewild dus laat het nu maar zo als het is

wat is er toch mis met mij? zijn het mijn haren, is het mijn kledij? waarom ben ik eenzaam, is er dan niemand speciaal gemaakt voor mij? wat kan ik doen zodat ik iemand zou vinden... ik moet iets doen, want mijn hart in aan het verslinden... ik heb iemand nodig die me liefde geeft... ik heb iemand nodig dat in mijn hartje leeft... ik heb iemand nodig om te zeggen dat hij me graag ziet... maar zo iemand heb ik niet... en ik ga er soms zo kapot aan... het lijkt soms alsof niemand me ziet staan... het lijkt soms of ik voor iedereen een geest ben, en van de wereld ben vergaan... diegénen dat ik graag heb, hebben mij niet graag... de liefde dat ik van gewone vrienden krijg is te vaag... wat is er toch mis met mij? wat kan ik aan mezelf veranderen, zodat de persoon dat ik mag mij ook zou mogen... wat kan ik doen om iemand te vinden dat net zoveel affectie wil als mij... wat moet ik doen? waar moet ik naartoe? naar wie moet ik opzoek? ik weet het niet... ik ben hopeloos alleen... hopelijk blijf ik niet zo voor de rest van mijn leven... want dan weet ik zeker dat mijn hart het zou begeven... begeven van de eenzaamheid, van verdriet... hopelijk zal iemand ooit in een speciale manier om me geven... al denk ik het niet... wat heb ik toch verdriet...

we zijn alles kwijt we slapen met 10 op een tapijt we vragen om geld en niemand die ons helpt we hebben geen eten zelfs geen appel om op te vreten ik heb pijn in mijn hart door alles die aan mij tart mijn kinderen zijn weg wat heb ik in mijn leven toch veel pech ik wou dat iemand ons onderdak gaf of zijn ze allemaal te laf ik ben al 10 keer verkracht en ik heb er eens goed over nagedacht ik wil zelfmoord plegen en niemand houd mij tegen en dan vraag ik de mensen om voor me te zorgen keer op keer want misschien ben ik er morgen wel niet meer aan de kinderen van Haïti

Samen gelachen, Samen geleefd, Samen getennist, Samen beleefd. De wedstrijd is over, De tijd is voorbij, De scheids heeft gefloten, Ik ben nu alleen het is niet meer wij. De wedstrijd is niet eerlijk, De partijen waren ongelijk, Wat waren we vroeger rijk. Want het is vroeger, De tijd met jou is voorbij, Jij mocht hier niet langer blijven, Het was geen eerlijke partij. Want deze wedstrijd was niet goed, Hij was niet te winnen, Het was te sterk, Er was niets tegen te beginnen. De tijd is voorbij, De blessuretijd is gespeeld, De penalty´s zijn genomen, De punten zijn oneerlijk verdeeld. Ik ga naar het voetbalveld, Het is er kil, Leeg en verlaten, Het is er stil. De stilte heerst in de straten. Net zoals ik me voel, Leeg en verlaten, Want jij bent weg, En er blijven alleen maar gaten.

o, wilde wind wat wil je toch van mij dat ik mee waai in jouw stroom van zwaluwzwermend vliegen uiteen zal spatten op de scherpe rotsen waar eens een parel school o, wilde wind wat wil je toch van mij dat ik je schuimend scherts in 't korte van de dag mijn hoogmoed laat langs 't smalle pad gezeten op je wolkenrand o, wilde wind wat wil je toch van mij dat ik de hemel treur in winterrouw bevracht met dampen boete doen op zilv'ren voeten in onverluchte kreten zonder smet o, wilde wind de dag de dag, wil stap na stap mij overbrengen naar het lage water totdat de doop opnieuw mijn haren wast

Ik kan me niet hechten ik wil me niet hechten, Als ik elke keer weer tegen die tranen moet vechten. Straks wordt ik weer afgedankt aan de kant gedaan, Dat ze mij gewoon in de kou laten staan. Door familie en 'vrienden' ja, dat is wel eens gebeurd, En dat er daarna weer iemand komt en zeurt. Vertrouw je me niet ofzo was is er toch met jou, Dan wil ik graag zeggen ga weg donder op nou! 't Vertrouwen van mij in jou is moeilijk te winnen, Geduld moet je hebben m'n vertrouwen is verstopt diep van binnen. Omdat mensen te vaak gebruik van mij maken, Daarmee doen ze mij pijn daarmee kunnen ze mij echt raken. Bang dat als ik me hecht dat er dan iets ergs komt, Soms 't gevoel dat iemand al me energie wegpompt. Bang dat ik dan alleen nog maar een hoopje niks ben, Ik wil weten wat ik aan mensen heb dat ik ze wat beter ken. Bang dat iemand me zwakke plek vindt ja dan ben ik bang, Niet hechten maar vrij zij dat is nu mijn grootste drang. Ik kan niet goed hechten m'n vertrouwen is moeilijk te vinden, Te veel gebeurd en bedrogen ik kan me gewoon moeilijk binden. Ik wil niet dat iemand mij claimt dan heb ik het gevoel dat ik stik, Dan is er alleen nog maar wij geen eigen leven geen ik. Ik wil gewoon ik zijn me eigen ding eigen leven met mijn doen en laten, Fouten maken ervan leren met hier en daar wat steekjes en gaten. Maar hechten nee ik kan het gewoon niet hopen dat je dat ziet, Ik hecht waarde aan mijn vrijheid maar aan iemand anders nee dat kan ik nu nog gewoon niet. Als ik dan elke keer weer tegen die tranen moet vechten, Kan ik me niet hechten nee dan wil ik me niet hechten.

Ik ben gekomen, Speciaal voor jou, Alleen voor jou, Maar jij.. Jij was er niet, Je was er niet, niet meer, Je was weg, Weg van mij, Weg van iedereen, Van iedereen, Iedereen, Vrienden, Familie, Mij, Iedereen, die van je hielden, Iedereen, die om je gaven, Je hebt ons verlaten, In de steek gelaten, We moeten nu onze eigen weg zoeken, Zoeken, maar zonder jou, Zonder jou, want jij bent weg, Weg, je hebt ons verlaten, Verlaten, met problemen, Problemen, om jou, Om jou, je te verliezen was te zwaar, Deed me te veel pijn, Mijn leven was over, Voorbij, jij was weg, Weg uit mijn leven, Maar nog steeds in gedachten,

Die duizeligheid..benauwdheid.. Iedere keer heb ik het weer Vroeger,ja toen deed ik van alles. Ging uit in verre plaatsen Naar pretparken zonder een zorg Nu..zit ik thuis.. Zonder begrepen te worden Niemand die het ziet ? Ik wil zo graag weg. Uit gaan in plaatsen waar ik nog nooit ben geweest. Op vakantie durven gaan Maar die duizeligheid,dat is mijn grootste vijand Even te ver weg van huis..en ik voel me gek Waarom kan ik dat nou niet Even lopen is af en toe een ramp.. Dan moet ik me echt even vasthouden Zo graag wil ik uit zonder me klote te voelen Maar dat schijnt niet te kunnen Tuurlijk ga ik wel uit,maar met een masker opgezet Doe vrolijk en gek,net als ieder ander mens Maar ondertussen ben je bang om flauw te vallen,en wil je maar al te graag naar huis Niet dat ik me daar nou toppie voel Soms lig ik nachten wakker.. Kan ik weer eens niet slapen door die duizeligheid Ik kan niet zeggen dat ik gelukkig Want dat ben ik ook niet Kan de hele dag wel huilen.. Gewoon om alles wat er is gebeurd En wat er is Denk vaak na over de dood.. denk dat het daar allemaal wel beter is Geen gezeur..niet benauwd.. Gewoon helemaal niets Af en toe denk ik van : Ja zou ik het doen..? Ik wil het dan ook wel..maar heb het lef niet om me zelf van het leven te nemen Dan pak ik een mes of schaar en begin maar wat te krabben.... Ik haat mezelf. Hoe ik tekeer ga tegen mensen En dat ik altijd maar mijn zin moet hebben. Hoe ik over andere mensen praat En ze bedonder Ik vloek met de ergste ziektes en wens op dat moment iedereen wat toe... En waarom ? Ik weet het niet He godverdomme..waarom nou ik Word er gek van Soms kan ik er niet meer tegen Dan loop ik echt tegen het randje aan Doe ik dingen die ik niet hoor te doen..maar fijn voelt het wel aan Ik ben niet gek... Of zielig... Wil gewoon dat ik een normaal leven kan leiden zoals ieder ander Die dagelijkse bezig heden..zoals werken Je eigen centen verdienen. Lekker ver weg op stap gaan,en niet thuis zitten omdat je je weer fucked up voelt Ik heb nog een lange weg te gaan... Om weer lekker normaal te leven. Maar soms wil ik dat niet Je kunt er met niemand over praten,niemand begrijpt mijn pijn Tis altijd van Dat gaat wel weer over.... Ja,zou het toch ?

Ik blader door een fotoalbum Juni 1992 Foto's van jou Tranen in mijn ogen Er valt een traan op het blad Ik denk aan toen jij was zo jong Een paar maanden pas Je lag in het ziekenhuis Je was ziek We waren bang Bang dat je dood ging Hoofdpijn Ik wil er niet aan denken Ik doe het boek dicht Ik kijk een oude videoband Juni 1992 Foto's van jou Met muziek Je hoort mijn moeder snikken De tranen rollen over mijn wagen Mijn schouders schudden Ik denk aan toen Je zat aan het infuus Je armpjes vastgebonden Je was zo klein Pa en ma bij jou En ik Ik bij oma en opa Ik miste jou Hoofdpijn Ik wil er niet aan denken Ik doe de tv uit Ik zit op MSN Ik chat met een vriendin Ze vertelt over een kindje Hij heeft nu de zelfde ziekte De foto's schieten door mijn hoofd Een traan valt van mijn kin K voel me versteend Ik denk aan toen Langzaam werd je beter Na 2 lange weken Doe je je oogjes open Ik ben vaak bij je Ik miste je zo Het ging weer wat slechter Hoofdpijn Ik wil er niet aan denken Ik neem afscheid Ik zit op internet Ik lees een gedicht Het gaat over die ziekte Het beeld wordt wazig Van alle tranen Ik denk aan toen Na 2.5 weken ging het beter Je bleef langer wakker Je mocht uit bed Leerde alles opnieuw Je kon eerst niets meer Alle aandacht aan jou Ik voelde me alleen 's Nachts huilde ik in bed Hoofdpijn Ik wil hier niet aan denken De pc moet uit! Ik ga naar bed Ik val in slaap Ik droom Je wordt beter Je mag naar huis Je gaat naar therapie Leert alles opnieuw Iedereen blij Behalve ik Altijd maar Paul, Paul, Paul Altijd aandacht Dat wil ik ook Ik ben pas 2! Jaren gaan voorbij We worden ouder Heel veel ruzies Veel verdriet Toch weer in therapie Ik begin te geloven Dat ik weg wil Zelfmoord is aantrekkelijk Ik schrik wakker Hoofdpijn Kussen nat Ogen rood Ik wil hier niet aan denken Ik blijf maar wakker JIJ Ik kijk naar jou Ik zie je zitten Tranen vullen mijn ogen alweer Ik denk aan toen Therapie hiel Ik zag het licht weer Terwijl niemand toen wist Dat ik weg wilde Ruzies blijven Dat is niet erg Jaren verstrijken Soms leuk Soms stom Tot nu Verder kan ik niet denken Ik sla weer terug Je was zo jong Een paar maanden pas Hoofdpijn STOP!!! Ik wil er niet aan denken Ik loop weg ***Elke dag, elke minuut zelfs elke seconde word ik herinnerd aan vroeger. Ik wil het niet meer, ik wil het afsluiten en verder leven, maar blijkbaar is dat niet de afspraak. Ik blijf er aan denken wat ik ook doe. Het is goed om het niet te vergeten maar het doet me gewoon te veel pijn nu.***

Het kleine meisje Getuige van zoveel verdriet En ruzies Steeds vrolijk en lachen Op momenten dat het moest Vechten Zich niet beseffend waartegen Opzoek naar warmte En genegenheid Het kind Verdrietig verward bang Een jonge meid Ogen vol tranen het lachen vergaan Elk plekje van haar lichaam Betast door handen die er niet Thuishoorden Elk plekje van haar hart Doorprikt door woorden van afkeer De luchtbel van haar leven Is uiteengespat Opzoek naar begrip En bescherming Het kind Bedrogen verraden vernedert Een jonge vrouw Geen weg wetend met haar Gevoelens Vol wanhoop en haat Teleurgesteld in het leven En in zichzelf Met een kapotte luchtbel En een rugzak vol Herinneringen Bang om die volledig te openen Schrik om alles opnieuw te beleven Opzoek naar zichzelf Het kind Uitgeblust meegevochten, leeg

je gaf me liefde, aandacht je liet me voelen, dat ik bijzonder was je liet me jou vertrouwen je zei dat ik je kon vertrouwen die ene avond, die ik nooit meer vergeten zal jij maakte misbruik van dat vertrouwen je gaf me en gaf me, tot op een punt dat ik jou moest geven ik wilde niet, en je wist het! ik wilde niet, maar durfde niks te zeggen ik was bang, ik kon het niet ik schreeuwde, maar geluid was er niet dit schrijf ik nu, 4 jaar later met gemengde gevoelens boosheid, verdriet, angst weet je wel wat je me aangedaan hebt? ik kan het niet uiten, krop het op al die emoties door elkaar in mijn lichaam ik weet niet hoe er mee om te gaan ik weet niet waar de uitweg is tot ik een punt bereik, dat ik het niet meer kan ik leg mijn arm bloot en kras ik kras en kras, tot het bloeden gaat ik kan mezelf niet meer stoppen! op een gegeven moment is het genoeg dan stop ik, kom ik weer tot mezelf kijkend naar mijn arm zie hoe mijn huid eruit ziet ergens heb ik spijt, maar aan de andere kant even voel ik die innerlijke pijn niet hoef ik niet te denken aan toen, die woede, pijn en verdriet even niet voelen.. ik kan niet beschrijven wat ik voel als ik snijd al die emoties die ik weggedrukt heb, komen er uit, allemaal tegelijk het voelt zo licht, als een verlossing ik weet dat het niet de juiste oplossing is dat ik anderen pijn doe, door mezelf te beschadigen maar als ik eerlijk ben naar jou en naar mezelf op dit moment weet ik even geen andere oplossing...

Bijna twee jaar zijn voorbij Dat je weggebracht bent door mij Het ging niet langer thuis Je woont nu in een verpleeghuis Wat lijfgoed, een stoel en een nachtkast Is daar nog je enige hou-vast Geen wonder dat je blijft zoeken en dwalen En vragen, wanneer kom je me halen? Een leugentje om bestwil is gauw verteld Het zoveelste smoesje word je op de mouw gespeld Je slikt het als zoete koek Het is toch zo in je gedachte zoek En ik, je dochter, vind het niet De moeder die haar troost met dit grote verdriet

Je weet het het is zover het is tijd om te gaan ik weet dat het moeilijk is maar mijn tijd is opgegaan maar de liefde in mijn hart zal er altijd zijn als je het moeilijk hebt of juist heel fijn denk dan aan mij en mijn liefde zal door jouw lijf stromen als water door een rivier een mierenhoop met een mier niet als persoon maar als gedachten en die zullen je altijd bijblijven ik leef voort in jou en in de wind de zee het land alles waar ik ooit van gehouden heb ik ga weg en zal terug keren ik ben er voor je altijd als je mij nodig heb

Als er hoop is is er leven, Dat is een wijze leer. Maar tussen hoop en wanhoop zweven, Dat beangstigd me veel meer. Apparaten die het leven moeten garanderen, Zusters vechten voor een ziek persoon De regels van overleven moet je leren. Ook al is angst de ondertoon. Vol twijfel verdriet en tranen Heb ik aan je bed gestaan. Me zelf tot kalmte manen, Want er wordt alles voor je gedaan. De dood zweeft door de gangen. Angstvallig houdt ik jouw deur dicht. Tranen over mijn wangen. En angst op mijn gezicht Hij glijdt voorbij In een donkere stille pas Ik ben opgelucht en blij Omdat je hem te slim af was. Nu is er hoop voor morgen Je staat nog maar aan het begin Steeds blijven er de zorgen Maar lieverd ik geloof erin. Er zal een hele tijd verstrijken Veel bergen en dalen op je pad. Het zal je leven verrijken Want JIJ hebt een tweede kans gehad.! Dus open nu je ogen Vecht tegen de narigheid Alle dingen die vroeger zo wogen Zijn nu verleden tijd

Ik ben gekomen, Speciaal voor jou, Alleen voor jou, Maar jij.. Jij was er niet, Je was er niet, niet meer, Je was weg, Weg van mij, Weg van iedereen, Van iedereen, Iedereen, Vrienden, Familie, Mij, Iedereen, die van je hielden, Iedereen, die om je gaven, Je hebt ons verlaten, In de steek gelaten, We moeten nu onze eigen weg zoeken, Zoeken, maar zonder jou, Zonder jou, want jij bent weg, Weg, je hebt ons verlaten, Verlaten, met problemen, Problemen, om jou, Om jou, je te verliezen was te zwaar, Deed me te veel pijn, Mijn leven was over, Voorbij, jij was weg, Weg uit mijn leven, Maar nog steeds in gedachten,

Een ziekte kan je leven totaal verwoesten Ik maak een moeilijke tijd door, ik vecht met een ziekte en ben amper 14 jaar Waaraan heb ik dit verdient ? Door die ziekte kan ik geen kinderen meer krijgen. Ik ben bang voor de toekomst, omdat ik niet weet wat die me zal brengen. Als ik kinderen krijg zal ik de ziekte doorgeven, niet veel mensen begrijpen mijn situatie. Ik voel me vaak machteloos en hulpeloos. Mijn vader heeft de ziekte ook en takelt steeds verder af Ik weet ook niet wat er met hem zal gebeuren, Ik trek me het verschrikkelijk hard aan. Mijn moeder begrijpt mij niet en iedereen zegt dat ik moet doorzetten, maar soms heb ik daar de moed niet voor als ik weet wat me nog allemaal te wachten staat. Mijn hart breekt als er iemand over zijn toekomst spreekt en over kindjes! Ik probeer de moed erin te houden maar soms wordt het te zwaar.....

Tranen worden geboren in je ogen, Bij mij in mijn hart, Mijn tranen zijn zwart. Nu stromen ze aan de rand van het ravijn, Alles laat ik nu toch los, De parels van de pijn.

Ik zal voor altijd een vlinderjong blijven verkrampt verscholen achter schaduwen van beteren verloren vechtend tegen tranen van dauwdruppels in de krassen op de bladeren van mijn leven al zouden alle zonnestralen me verblijden met hun lach en al zou ik het willen ik zal nooit kunnen of durven ontpoppen tot een vlinder die de cocon van donkere duisternis vaarwel zei en zachtjes zwevend op de wind aan een nieuw leven begon

Stemmen dansen in hun hoofd Gesproken woorden maken doof Door hun hersenspinsel geweven Wonen gevoelens in verleden Geen toekomst meer Als Zon zonder kleuren Geen warmte voelend Mens waar ben je heen Ben zo moe Van het zoeken naar Een oprecht gebaar Stemmen in hun hoofd Barsten in hun hart Leegte in hun ziel

Soms kan ik zomaar roepen en tieren tegen mijn moeder, vader, broer of zus Soms kan ik zomaar in tranen uitbarsten in een hoekje, waar niemand mij ziet staan. Maar soms ben ik zomaar blij zonder enige reden gewoon, blij met mij. Soms ben ik boos, op vriendinnen in school en dan kijken ze verwonderd want dan ben ik weer eens boos. Maar ik ben niet altijd blij, boos of verdrietig, meestal ben ik gewoon, ja, gewoon gewoon ...

zwarte liefde is niet rood zwarte liefde spreekt en verdoofd de pijn die ik vroeger had is erger nu de pijn die jij maakte diep in mij is erger nu erger dan erg zo erg dat er geen einde is en geen einde aan komt laat me gaan ik wil vooruit maar met het verleden ik wil leven maar met iemand anders leven laat me slapen laat me vallen en vang me nu eens niet als ik val dan val ik als jij mij vangt vang je ernaast ooit, is het gedaan, ooit, zeg ik vaarwel

Daar zit je dan in je stoel voor het raam Wachtende tot er iemand komt Zachte lieve handen in elkaar gevouwen Ogen die uren staren in het niets Niemand kan vertellen wat jij denkt of beleeft Misschien gaan er jaren door je hoofdje Over wat je vroeger allemaal heb beleefd Mensen die je nu eten geven ja je wordt nu geleefd Een lieve lach op je gezicht Als je denkt dat is een bekend gezicht Een advocaatje met slagroom Doet je even stralen Opeens vraag je me in een helder moment Wil je ook een hapje lieverd En ik voel me hart dan schreeuwen Omdat je er dan weer even bent

Elke dag, elke dag opnieuw, Pijn in mijn hart, pijn in mijn hoofd, Pijn die ik niet verwerken kan, Ik wil niemand anders pijn doen, alleen mezelf... Niemand anders belasten met mijn problemen. Snee na snee, kras na kras... Elke pijn die ik krijg verwerken in mijn arm... Wonden op mijn vel, littekens in mijn huid, maar toch blijf ik doorgaan , ook al willen sommigen van niet.

klein, en diep. zo gaat het keer op keer, ik voel me steeds klein, te klein voor wat ik ben te klein voor wat ik kan zijn. niemand die me begrijpt! hier leef ik nu, hier schrijf ik nu de waarheid neer van wie ik ben, maar voor wie? voor wie is dat belangrijk? zou iemand het ooit lezen,? en zo ja, dan gaan ze gewoon weer verder, terwijl ik gebroken achter blijf, met veel pijn, en zeer klein verloren in mezelf vind ik me ooit nog terug?? help me zoeken vind je me dan?? roep me dan, maak we wakker, uit deze droom

Als er iemand zelfmoord pleegt Blijft iedereen achter met vragen "Waarom? Hoe hebben wij het niet zien aankomen?" Ik weet hoe het komt Dat wij het nooit zien aankomen Iedereen is bezig met zichzelf In zijn eigen wereldje De rest kan hen niets schelen Nee, ik ben niet grof, Het is de maatschappij Iedereen rent, loopt Vlug, vlug, vlug Wanneer maken wij eens tijd voor elkaar? Niet, toch?! "mama, ik wil praten." "Nu niet kindje, mama is druk bezig" Zo'n antwoorden krijgen veel kinderen Maar hoe kunnen ze dan hun problemen oplossen Als niemand naar hen wilt luisteren? Als niemand tijd maakt voor ze? Waarom is het zo moeilijk om eens te luisteren naar elkaar? Om elkaar te helpen

Ik zie haar weer lopen, een klein eenzaam figuur. Zou ze nog ergens op hopen? Wie maakt haar 't leven zuur? Weer treft mij haar schuwe blik. Ze komt iets dichterbij. Ik lees iets van schrik. Steeds weer denk ik dan: Waar zijn haar vriendinnen? Weet dan niemand van wat er daar schuilt vanbinnen? Ik groet haar bedeesd groet ze terug. Verbaasd staat ze daar en weg is de brug. Haar nu stralende blik. Liep iedereen bij haar vandaan? Alleen daarom al kon ik haar niet laten staan.

Ik heb mijn moeder niet verloren. Daarvoor gaf zij mij teveel. Wat zij mij zei dat blijf ik horen. Van wat ik ben is zij een deel. Ik kom haar overal nog tegen. In wat ik doe in wat ik laat. Zij was en blijft voor mij een zegen waarvan het spoor steeds verder gaat.

Ik herken het verdriet geschreven in jullie ogen Ik voel jullie pijn gegraveerd in jullie hart Ik weet van jullie strijd het vechten met je gevoel Het doet me zo'n pijn ik had voor jullie een ander doel Zo graag had ik het anders gewild jullie deze pijn willen besparen Zodat je alleen maar de fijne dingen van je jeugd zou kunnen bewaren Het onbegrip is net zo groot als toen En helaas kun je als moeder ook niet alles in je eentje doen Opnieuw een vader die zij kinderen laat staan en zonder gevoel een nieuwe weg is ingegaan! Alleen deze pijn, voelt nog groter aan... want hieraan heb ik mee gedaan!

Ach, mijn grote griet jij denkt dat niemand jouw tranen ziet verstopt in een hoekje net alsof lezend in je boekje. Maar meis, ik weet van je pijn en hoe oneerlijk het leven kan zijn! Weet dat alles anders wordt en het leven weer mooi zal zijn Vol liefde, geluk en zonneschijn!

Ga maar even lekker zitten Hier heb je de krant Ze kijkt hem wazig aan Hij streelt even haar hand Nog even en dan kent ze hem ook niet meer. En dat doet hem zo zeer. Hij kijkt mij aan In zijn ogen blinkt een traan Het gaat helemaal niet goed, het is zo raar We zijn al zo lang samen, ik wil niet verder zonder haar Ik pak zijn hand Hij kijkt me aan, een traan glijd naar beneden Snel snuit hij zijn neus. Het gaat nu wel weer.. heus

Het is koud, ik ben helemaal alleen, niemand om me te troosten, niemand om me heen. Ik lig hier op mijn bed, het is donker buiten, alleen een beetje maanlicht schijnt door de ruiten. Er zit bloed op mijn handen, het is al gestold, en tranen van verdriet komen uit mijn ogen gerold. Ik voel mijn hart trager gaan kloppen, hij kan elk moment gaan stoppen. Voor de laatste keer schreeuw ik heel hard, en dan wordt het ineens voor mijn ogen zwart.

Krassen verzacht mijn verdriet dat niemand ziet. 'k weet of vind geen andere manier om een beetje rust te vinden nee 'k weet of vind geen andere manier om m'n verdriet aan een rustig plekje te binden. Andere mensen zien het Verkeerd en verafschuwen dit gedoe Maar dit doe ik als alles tegen zit En ik geen uitweg meer weet, En dan als ik me even afsluit Van deze wereld En mijn hoofd wordt dan helemaal verdoofd, Ben ik blij dat iemand mij hier Uithaalt en mijn verhaal aanhoort.

Woede uitbarsting, Zelf niet beheerst. Komt de kwaadheid weer naar boven Komt de haat , Het eerst. Ja , wat HAAT ik mezelf, Wat HAAT ik mijn leven . Ik begin te krassen , En ga maar door . tot ik het heel even weer besef, en voel mij hier dan schuldig voor. Ik begint te meppen op mijn kussen , Ik begin te slaan , Want wat heb ik niet mezelf, Maar mijn ouders weer door te krassen, Veel verdriet aan gedaan. Tranen rollen koud over mijn wang, Gevoelloos uit de zelfde bron ontstaan , En laat ze ongewild hun eigen gang maar gaan. Want het meisje met de lach, Dat ik nu niet meer zie, Wil ik niet meer zijn, En daarom wil ik het voelen. Het voelen van de pijn. Ja die kleine meid van toen, Ja die lieve kapoen. Is zomaar zonder reden, Uit mij verloren gegaan. Mama komt naar me toe , Want ze hoorde mijn gesnik , Ze zag de krassen op mijn armen, Die haar vertelde ik mis mijn kleine ik.

Weet je Men zegt: "Het leven staat uit vertrouwen" waarom durf ik er dan niet op te bouwen Men zegt: "Gevoel is iets moois in het leven" waarom heb ik er dan zoveel straf voor gekregen Men zegt: "Zonder liefde kan men niet bestaan" waarom houd ik het dan zover van mij vandaan Geloof me als ik zeg: "wat zou ik graag vertrouwen" maar ben bang dat het me weer zal berouwen Geloof me als ik zeg: "Wat zou ik graag eens dat moois voelen" maar ik weet niet wat jullie daar mee bedoelen Geloof me als ik zeg: "Wat zou ik jou graag eens omarmen" maar mag ik me dan ook door jou laten verwarmen Kan men mij ook zeggen "Waarom dit alles mij zo jong is ontnomen" vergeef me als ik zeg "Sorry" voel me hierdoor zo vaak verloren en genomen

Van m'n wang loopt een traan, na al die tijd kan ik het nog steeds niet aan... De gedachte alleen al maakt me triest. Ik ben het die opnieuw verliest. En terwijl ik dit alles neerpen, denk ik steeds aan hen. Ze maken plezier, en ik, ik zit hier. Hier, alleen in het maanlicht schrijf ik dit gedicht. Nog steeds niet gezwicht, maar de pijn evenmin verlicht.

Ik kom uit school, Ik kijk in de spiegel. Ik zeg in me zelf, bah wat een lelijk ding ben ik toch.! Ik heb geen zelfvertrouwen meer. Keer op Keer Ze hebben me kapot gemaakt. En dat heeft mijn ouders en familie heel erg diep geraakt. Ik neem het me kwalijk, waarom ik niks deed. Ik durfde niks, ik was bang om weer uitgescholden te worden. Maar zelfvertrouwen heb ik nu niet meer.

nee ik huil niet dat lijkt maar zo het is de regen nee ik tril niet dat lijkt maar zo het is de wind nee ik schreeuw niet dat lijkt maar zo het is de donder nee ik ben er niet dat lijkt maar zo het is een schaduw

Ik schrijf dit voor jou. Omdat ik van je hou. Ik moest het je vertellen maar ik durfde niet. Wanneer jij dit leest, ben ik er niet meer. Maar weet wel, ik wilde je nooit kwetsen. Ik wist dat mijn leven kort ging zijn, en dat jij er niet tevreden mee kon zijn. Ik durfde het niet aan jou vertellen omdat ik je zou kwetsen. Daarom vertel ik het je met letters op papier. Ik ben nu op weg naar de hemel. Sorry,sorry,ik moest je wel verlaten. Hoe kon ik het toch in mijn hoofd halen? Gewoon door een stom bolletje in mijn hoofd, ben ik zo ontzettend ver van jou. Het was klein en fijn maar groot genoeg om jou te kwetsen. Ik wist dat je van me hield. Je hebt zelfs voor me geknield! Ik laat je één cadeautje achter. Ons zoontje die jou zo hoog in de wolkjes bracht. Ik wil je maar één ding zeggen: "Ik wilde je nooit kwetsen!"

Zwaar lag je te ademen alsof je een wedstrijd liep Knalrode wangetjes zweet dat over je voorhoofd liep. Je wilde niets eten 'k kreeg er nauwelijks drinken in Lieve schat, je lag zó te hijgen het voelde écht niet goed binnenin Nog maar eens je koorts meten 41,1 en ik schrok, meteen de dokter gebeld Ben je niet érg ziek voor een oorontsteking al dagen lag je op de bank, uitgeteld. Nu ben ik terug, 'k kom bij je vandaan gisteren ben je naar het ziekenhuis gegaan Het blijkt dus veel erger te zijn dan verwacht maar ik was steeds bij je, deze lange donkere nacht Je rechterlongetje was voor de helft zwart een grote ontsteking, wie had dat nu bedacht? 'K heb je vanavond bij de Heer gebracht Hij zal over je waken, je bent niet alleen vannacht Morgen kom ik snel weer naar je toe Jezus zorgt voor jou deze nacht Zie je de engel, die staat bij je bed? Hij geeft je de vrede, waar je zo naar smacht. Je hoeft niet meer te vechten, de strijd is gestreden mijn lieve kind, je hebt al genoeg geleden Ik heb je vertrouwd in de handen van onze Heer en morgen gaat het beter en elke dag steeds meer.

waarom geloof je me niet ik voel me echt kut! ben jij nou een moeder die der eigen kind niet gelooft daarom hield ik het geheim ik wist het eigenlijk al hoe jij zou reageren je vind me een klein kind Wie gelooft zijn kind nou niet heb ik ooit gelogen? over hoe ik me voel? nee dus! Ik snap jou niet waarom luister je nooit? waarom geef je niet om me? waarom doe je zo Waarom ben je niet zo'n moeder zo'n moeder die om je geeft? iemand die naar je luistert en je gelooft! Waarom leg je geen arm om me heen? troost je me niet? praat je niet met me en nog veel meer Waarom maak je altijd ruzie niet ruzie met papa maar met mij en Paul over allerlei domme dingen Maar jij wint altijd waarom nou mama? waarom doe je zo stom? waarom zeg je niets liefs? Ben jij nou een moeder? Ik vind van niet maar ja wie ben ik om dat te zeggen? straks word je weer boos... Alweer boos omdat ik wat zeg Omdat ik zeg dat ik me kut voel Of omdat ik iets laat liggen Of omdat Paul je niet begrijpt? Gelukkig werk je hele dagen En zie ik je heel kort Dan kan ik even ontspannen En even denken aan mezelf En niet hoe ik mij of Paul moet verdedigen Of ik vandaag maar op mijn kamer moet blijven Niets moet zeggen En je niet aankijken Waarom denk je dak lieg Over alles wat ik zeg? Als ik zeg dat ik trots ben denk je meteen fout Als ik met een 6.5 thuis kom Wordt je boos Je kan makkelijk een 7 halen Meld je meteen Waarom mama? Waarom doe je het dan net zelf? Zie maar hoe moeilijk het is Ik doe me best hoor! Waarom kijk je zo boos mama? Waarom zie ik die haat? Waarom mag ik niets doen wat ik zelf wil? Waarom denk ik dat je niet van me houd? Is het echt zo? Dat je me haat? Of vind je me gewoon stom? Mag je me niet? Waarom mama Zeg me wat ik kan doen Ik houd van je Ik wil dat jij ook van mij houd Waarom mama Waarom zeg je niets Moet ik anders maar weg? Of gewoon altijd stil blijven? Waarom mama? Waarom vraag ik het eigenlijk nog? Je wilt het toch niet Maar waarom mama?

Het is een gevoel Heel vreemd Je vergeet alle problemen om je heen Niet alleen Een mes bij je Het lijkt een goede vriend die je steunt Maar eigenlijk is het juist andersom Een gemeen, scherp ding Waarmee je jezelf pijn doet Niet goed Maar het voelt plezierig Het klinkt allemaal heel eng Als je er mee bezig klinkt voelt het heel anders Zwart gevoel Je leven staat stil In je hoofd, gegil Ineens krijg je hele nare ideeën Wat je jezelf aan kunt doen Expres laten vallen, snijden of met je hoofd tegen de muur knallen Eigenlijk allemaal enge dingen Ze dwingen Om iets te doen bij jezelf Een enge stem in je hoofd Je bewustzijn word gedoofd.

Waarom weet je wat morgen komt? Waarom verwachten mensen zoveel van hun leven? Waarom ziet niemand mij zoals ik mijzelf zie? Ik wil hier weg Weg van mijn angst Weg van de pijn Waarom begrijpt niemand mij? Waarom leef ik eigenlijk nog?

M'n kind ik heb je lief jij m'n hartedief jij zo klein al die maanden van pijn Dan plots vraag je mij Waarom ik ? Waarom die rotkliniek ? Zal het altijd zo zijn? je bent boos, je vecht je bent dapper. Ik kijk naar jou O wat hou ik van toch zoveel van jou m'n kind Voor Dawoed - Van Mama

Soms Ja soms Denk je dat je alleen staat Dat alles je eigen dikke schuld is Soms Ja soms Voel je je niet helemaal Helemaal Er mist een stukje van de puzzel Een schilderij onafgewerkt Een blad Zomaar verscheurd De helft verdwenen Nooit meer teruggevonden Zo voel ik me soms Helemaal Niet volledig.

Ik wil niet dat de wereld me ziet zij zullen het niet verstaan de pijn, het bloed ten einde raad En ik wil mezelf niet zien hoor het overal die stemmen, blikken, het bloed ten einde raad Ik wil alleen maar jou waar ik mezelf kan zijn dat beeld vergeten de mensen tegen jou en mij En al die gevoelens vol angst, vol pijn al die gevoelens die er niet mochten zijn En als alles wat ik heb gemaakt is om gebroken te worden wil ik gewoon dat je weet wie ik ben

Dat je kijkt als ik roep en blij bent als ik je kus en me omhelst als je droevig bent tot daar maar dat je me slaat omdat je boos bent dat vergeet ik NOOIT

Ik wil dood. Dat lijkt me zo fijn. Nooit meer gezeur, nooit meer pijn. Ik wil dood. Is dat wel zo'n goed idee? Doe ik daar anderen, niet heel erg veel verdriet mee?

Je deed me pijn, door "dat" te zeggen. En je wist dat, waarom doe je dan zoiets? Je zei het wel, mijn hart deed pijn.. Maar was dat de moeite waard om mij pijn te doen? Je deed er wel zo geweldig mee.. Maar leuk vond niemand het. De tijd ging door, en iedereen kwam er achter.. Het was geen geheim meer. Elke dag weer besefte ik dat het een leugen was. Een grote leugen, met verdriet. 't werd een grote leugen. Ben ik dan de enige die dat ziet? Je hebt ons voor gelogen. En daar voor wantrouw ik je!.

Pijnlijke gevoelens, bekruipen mij, de liefde, erg onbekend, maar zij aan zij. Vele keren heb ik afgedaan, en dacht ik, laat mij vergaan. Maar dan kon ik mijn ogen niet laten, achterom blijven kijken, voor mij was het haten. Iedere keer het verleden moeten bekijken, zorgt ervoor dat een mens zal bezwijken. Dan nu het verzachtende gedeelte, want ik zal nu genieten, maar wel in stilte.

Op mijn weg naar het heden struin ik af en toe door de verdorde bladeren van het verleden Ik voel oude spinnenwebben en het verdroogde loof kraakt onder het gewicht van mijn treden Al mijmerend wens ik mezelf veel sterkte toe op weg naar het nieuwe nu en de verfrissende morgen en bedenk stil hoe ik ooit totaal was uitgeblust en moe gestreden van verdriet en zorgen Door te lopen in deze oude verstorven natuur voel ik me wel nog heel verbonden met het oude uur Waar ik eens bleef kuieren en slenteren op dezelfde uitgelopen paden en wegen Zo zag ik niets anders en kwam alleen mijn oude ego tegen Gelukkig kan ik nu weer genieten van mijn huidige vaste tred en weet ook dat ik het zo in het heden wel red De vermetelheid om zomaar eens creatief naast het pad naar nieuwe wegen te zoeken deed me verbluft naar mijn eigen kijken, hoe vlug ik zo vooruitgang deed boeken Stevig doorlopend kom ik bij een nieuw kruispunt aan en blijf onbewust bij een oude wegwijzer staan. Even komt die oude twijfel als een wervelwind voorbij gestoven en laat ik me bijna weer met hem mee voeren naar boven Al rondtollend vraag ik me af blijf ik hier in het Zuiden wonen of zal het Westen me iets totaal anders tonen? Het Noorden lokt me enorm om zijn wilde puur- en zuiverheid ook in het Oosten kan ik al mijn verlangen naar de warmte van een nieuwe morgen kwijt Toch blijf ik voorlopig op mijn nieuwe ingeslagen pad en beleef benieuwd dit frisse groen en het ronddraaien van mijn huidige levensrad Oude verdorde bladeren en spinnenwebben worden met de wind opgeruimd en weggeblazen Zodat ik met open blik me over al het opkomende jonge loof, kan gaan verbazen

Slag, een stomp recht in mijn hart, een gevoel zo krachtig met trots geklopt, neergeslagen, dood, het achtervolgt iedereen, iedereen sterft, iedereen gaat dood, het is geen discussie waart, wanneer je nu gaat?? dat is het lot dat zal bepalen, ga je nu, of ga je morgen als ik kon liet ik het je weten, dan had ik net genoeg tijd om heel mijn leven van iedereen afscheid te nemen, leer me kennen zoals ik ben, leer het verder zoals ik was, leer iedereen hoe de wereld in elkaar zat met mij erin, leer ze genieten op 1000 manieren, leer ze de mooie klanken zingen leer ze piano, leer ze met gevoel spreken, leer ze hoe je een gevoel neerschrijft, leer ze mijn naam, ik was er niet zomaar,iedereen heeft een doel een plaats als ik sterf wees dan trots op wat ik was, wat ik zei, hoe ik deed, ... vergeet geen enkele beweging en draag me in je hart

waarom moest je dingen doen die niet kunnen? waarom is de onderwereld zo'n verleiding? waarom kon je niet je droom waarmaken? En nu ben je er niet meer, Nu zit je in de nor. NU moet ik wachten en dat maakt me bang dagen lijken weken, maanden lijken jaren. IK voel me zo leeg, Ik zoek afleiding, Maar de leegte in mijn hart blijft. Ik wil door met mijn leven ondanks dat ik wacht. Maar het is moeilijker dan ik dacht. ook al wist ik dat toen we nog samen waren, dat je problemen had. Maar jij zei tegen mij, denk eraan doe jezelf niks aan, want ik wil je graag zien doorgaan. 'Denk eraan, doe jezelf niks aan' wat moet ik daar nou mee? Nu je zelf zit opgesloten, Valt het leven niet meer mee. Als je straks weer vrij bent, Ga dan vechten voor je droom. Alles lijkt zoals het was, Het normale leven achter glas.

Ontroostbaar omdat zijn vader hem niet bemint Vader heeft zijn hart gesloten Het kind is buitengesloten. Onvermurwbaar en hard Kansloos en vol smart Zonder hoop op mededogen Verwijtend en onbewogen Hij verkoos moederskant En verloor vaders hand Hunkerend naar vriendelijkheid Maar zijn vader is vol bitterheid Ergens weent een kind Omdat het zijn vader niet meer vindt Ach vader weent hij Ik hou van jou, aub hou jij van mij

Vanuit het oog van de wereld Ben jij niet meer zichtbaar Ben jij niet aanwezig Niemand die jou nog kent Met het oog van mijn hart Blijf ik je kennen En van je houden Omdat jij in mij bent

Die lege plek, het is geen gezicht Zelf geen roosje, zelfs geen kus Zomaar verdwenen, zo maar weg Niet uit het hart, niet uit het hoofd Maar uit het oog, zomaar weg Tranen vloeien, je hebt ons verlaten Wat een grote gaten, zomaar weg Maar dan een lach, omwaar je nu bent Op die lange rijs, op weg naar het paradijs Nooit meer angst, nooit meer beven Want daar heb je het eeuwige leven Om jou te moeten loslaten, is een vreselijk iets Het kan niet, niet vandaag maar wanneer dan wel, is de vraag Ik voel me dood van binnen, Hoe moet ik een leven opnieuw beginnen Leven zonder jou liefde, dat is leven met verdriet Zonder jou leven, dat bestaat toch niet Ik wil weg, weg van alles en iedereen Weg vanuit het verleden, op weg naar het heden Hoe kan je mij, hier zomaar laten staan Dat is het moeilijkste, wat mij is aangedaan

Drang, Naar die laatste dag Kan ik je zorgeloos uitlachen Zonder straf, zonder vrees Verdwijn je voorgoed uit m'n leven Wat zal ik gelukkig zijn een leven zonder jou...

Scheiden is lijden is het gezegde Maar ik was degene Die dat vroeger niet echt besefte Scheiden is rouwen om wat is geweest Ook al kan je niet meer verder met diegene De herinneringen zijn er nog steeds Iemand los laten zoals met een overlijden Al leeft diegene nog Als je verder wil moet dat toch Stukjes die je heb gegeven de Verwachtingen die je had voor de rest van je leven Vielen in duigen neer En dat doet best wel zeer Het is groeien En dingen een plaatsje geven En steeds een stapje verder Om weer voor jezelf te leren leven

Een korte weerkaatsing, op de staalharde kling, die mijn pijn zijn uitweg geeft. Enkele vlekken, op dat vlijmscherpe ding, en mijn hand die niet langer beeft. Heel even de stilte, een rustgevende gloed, en ik word een met de eeuwigheid. En dan plots een schreeuw, het stelpen van bloed, ik word wakker en leef, tot mijn spijt

het is al tijd tijd om te gaan. Je bent nog jong maar niet jong genoeg. Je hebt er geen zin meer in. Je denkt aan je ouders maar deinst niet terug De knoop zie je hangen nu de sprong nog wetend dat dit het moeilijkst is. Je springt en je springt het lijkt uren te duren. Eindelijk voel je het touw snijden in je keel. je hangt hangt tot aan je dood geen uitweg meer mogelijk. je krijgt het benauwd. Je stikt. Dood ben je nu maar met een lach op je gezicht je bent blij, want ze zijn je eindelijk vergeten.

Uren verzonken lopende langs het strand nog vers zijn de wonden van niet meer samen niet meer hand in hand een stukje in hem waar zij nooit bij kon komen een stukje in hem die hij liever alleen wou dromen zo ver weg en toch zo dichtbij nu hij beleeft wat het is om niet meer samen te zijn de golven en de wind verzachten de pijn gedachtes stromen af van nooit begrepen te zijn schreeuwen kan ie nu geen mens die hem hoort alleen de golven van de zee en niemand die hem stoort

Moe en duizelig. Door elkaar heen. ik heb nergens zin meer in. Het kost teveel moeite.. Mijn hoofd voelt licht, nog even en ik zwicht. Ik zwicht dan voor de pijn, de last, de angst, dat ik opeens zomaar omval, of niet goed word. Ik kan het niet meer, het liefst zou ik slapen, alles achter elkaar. Zodat ik me weer fijn voel, fijn zoals eerst, zoals vroeger, toen ik nergens last van had....

Oorverdovend Is de stille schreeuw In mij Verlammend Is de chaos In mijn hoofd Allesomvattend Is de leegte In mijn ziel Het regent In mijn hoofd En ik weet niet waarom