Gedichten over verdriet – pagina 2

Ik heb een boel meegemaakt de laatste jaren. Boel dingen waar ik liever niet over wil praten. Dingen waar je onzeker van wordt Tuurlijk waren er lichtpuntjes Maar er was al zoveel misgegaan Durfde de kansen niet te pakken En bleef veilig in mijn ellendige bestaan Maar je groeit op en wordt ouder Krijgt gevoelens, voor het andere geslacht Werd keer op keer verliefd en was er nooit op bedacht Maar heb nooit het durven vragen, of het erop te durven wagen Als ik iemand bijzonder aardig vond De moed kreeg ik beetje voor beetje Maar steeds te laat, veel te laat En werd dan weer verdrietig en onzekerder dan daarvoor Verschuilde me in een diepe put, veilig beneden Zag het licht wel, maar vertrouwde het niet meer Steeds weer belazerd, keer op keer Maakte een schil aan van vriendelijkheid van buiten En van onverschilligheid naar binnen Maakte een eigen wereld die beter was Om maar veilig te zweven Dat maakte het makkelijker om met mijn verleden te leven Probeerde te vergeven en te vergeten Had beter moeten weten Vanuit die put begon ik te bouwen Aan een leven die niet echt, maar wel veilig was Ik werd wakker gemaakt door een lieve vrouw Al was dat het laatste wat ik toen wou Ze gaf me de zelfwaarde en zekerheid die ieder mens nodig heeft Begon weer hoop te krijgen in het leven Leerde liefde geven en nemen De liefde werd steeds meer,maar toch ging er wat mis Ze brak mijn schild af, gemaakt in de put Ik verloor mijzelf, en daarmee haar Ik dook de put weer in en durfde er niet meer uit Ook niet door die lieve vrouw, omdat ze te veel van me wou Te veel dingen die ik haar niet kon geven Te veel dingen die ik niet begreep Dingen in mij en in de wereld Kreeg problemen met het heden Maar zeker met die onopgeloste dingen uit het verleden Raakte in een depressie En dacht verlangend terug naar mijn putje Kon hem alleen niet meer bereiken Wist dat dat niet de oplossing was Heb er een half jaar over gedaan, om weer op te staan Een half jaar om me te bezinnen In de zin van het leven De zin van liefde nemen en geven De hoop om iets te gaan opbouwen En weer mensen te gaan vertrouwen Maakte een aantal belangrijke beslissingen Die me gelukkiger moeten maken Zodat problemen me minder raken Keuzes gebaseerd op het verleden En de hoop op de toekomst Enkelen daarvan gaan over maken van keuzes Niet meer eindeloos twijfelen Niet meer eindeloos wachten Niet meer beslissingen maken omdat het anderen beter lijkt Kiezen voor voor het gevoel Ben er nu weer bovenop Voel me weer stukken beter Maar hou me zelf niet voor de gek Het kan weer misgaan

Het begon allemaal met jeuk tussen mijn benen, Oh wat kan ik daar nog om wenen. Een kind van een jaar of vijf, Dat is toch geen volwassen wijf? wat je toen heb gedaan, zal ik liever overslaan. Maar ik kan het niet vergeten, dat jij zonder geweten. Mij zoveel pijn heb aangedaan, En het wel nooit meer zal overgaan. Ik kan het je ook niet vergeven, want IK ben getekend voor het leven.

Emilie het spijt me , het spijt me dat ik je kwetste , maar wat wil je dat ik meer doe? wat kan ik meer doen dan zeggen dat het me spijt we bedoelden het niet zo ! ik geef echt heel veel om jou , en ik wil je zeker niet kwijt ! asjeblieft vergeef ons ! kan je dat ? het hoeft niet vandaag te gebeuren maar morgen misschien !

Het begon in de vakantie. Ik zag jouw en kreeg vlinders in mijn buik . Ik hoopte dat ik je nog een keer zag. Ik kwam weer op dezelfde camping maar je was nergens te vinden. ik kwam iemand tegen en vroeg of hij wist waar jij was, toen hoorde ik het pas. Je was voorgoed uit mijn leven. Je bent overleden

ik had verdriet, ik moest huilen ik voelde me raar wat was er toch aan de hand ik voelde me alleen met geen mens om me heen ik had pijn en verdriet ik moest het zeggen zeggen dat: het me speet heel erg terug vrienden terug met mekaar spelen daar droomde ik van van mij en haar weer terug samen te zien

ik kan de pijn niet omschrijven, en ik hoop dat je dat kan begrijpen. ik moet erover praten, zodat het mijn hart kan verlaten. Het doet mijn hart zoveel zeer. elke dag een beetje meer. en elke keer denk ik, Wanneer gaat het nou over? Is er iemand die me dat kan beloven? en dan wacht ik tot iemand iets gaat zeggen. Iemand die het me kan uitleggen. Wanneer het eindelijk over gaat. Maar het is net of niemand me verstaat

Waarom moest het zo zijn zo plotseling uit het leven weggenomen op de avond van Valentijn. Ik weet het staat ons allen te wachten eens is je tijd gekomen maar toch...zo plotseling zijn we je kwijt zonder afscheid van je te hebben genomen alleen in alle eenzaamheid. De ironie van het leven het is vreemd maar waar niet alleen voor ons, maar voor velen stond je ongeacht het tijdstip altijd klaar het verlies, het verdriet dat wij allen delen. Vaarwel, je had een langer leven verdiend. We zullen je missen als goede buur maar bovenal als goede vriend. Ter ere aan een goede vriend en buurman

Afscheid, Zoveel die mij steunen, niets helpt, ik wil weg, 't leven zit niet mee, 't leven gunt me niets, ik wil weg, weg van het verdriet weg van het lijden, 1 oplossing voor mijn lijden en verdriet 1 oplossing zonder niets 1 oplossing... Ik verdwijn.

ik negeer jou, jij negeert mij ik krijg rillingen door wat je me zei ik haat je, kan je niet zien jij mij ook niet, wat ik verdien al je leugens, je zegt ze graag wat doet het mij stel je je die vraag? neen, dat doe je niet de waarheid zou je kunnen pijn doen waarheid die je nu niet ziet je bent er bang voor geef het toe ik voel het wél en ben doodmoe slapen lukt me niet m'n hoofd zit te vol alles zit vast je speelt een gemene rol ik wil slapen en dromen over hét leven die voor mij nog moet komen

slapen, laat me alleen slapen, ik ween wakker worden, met nieuwe lei wakker worden, niet voor mij dromen, een nood dromen, over dood leven, voor wat? leven, ben het zat wens, om te gaan wens, niet te bestaan

In een hoekje van mijn kamer, zit ik stilletjes te wenen. Het is een zware week, een rotweek; overrompeld door gevoelens, maar niet wetend welke de bovenhand haalt. De pijn, de angst, de twijfel... ze krijgen allemaal een plaatsje deze week. Waar zijn mijn positieve gevoelens heen? Ze hebben plaats gemaakt voor teleurstelling, voor haat... Waarom nog verder vechten? Voor wie? Voor wat? Waarom nog verder strijden om iets op te bouwen, dat een ander met slechts enkele woorden opnieuw kan doen instorten? Ik huil als een kind, tranen van spijt, proberend al het negatieve weg te wenen, maar ik voel me alleen maar leger worden. 'k Heb de energie niet deze week om mezelf op te peppen, om mezelf wat moed in te praten. Ik kan niet meer, ik wil niet meer. Voor wie? Voor wat?

Daar sta ik, in het holst van de nacht, Ik wil niet, maar ik kan niet anders, het moet. Want dit is waar ik al zo lang op wacht, En dan alleen nog bloed. Mijn pols en handen zijn rood, Dan wordt het zwart voor mijn ogen. Is dit dan de dood? Maar zou dit nou wel mogen? Zomaar alles achterlaten, Zonder afscheid of een brief? Acht wat boeit het, iedereen zal mij toch wel haten! Of vind iemand mij toch lief? Ik wil nog niet dood! Een traan over mijn wang, Help me nou ik ben in nood! Want zelfmoord plegen is een soort drang. 's Ochtends vol van angst en boosheid, Er ligt een mes naast mijn bed. Oh wat heb ik een spijt, Ben blij dat ik het heb gered! Vele dagen zijn voorbij gegaan, Mijn pols is weer geheeld. Maar heel licht zie je de littekens nog staan, Wat een afschuwelijk beeld!

Trillende lippen Tranende ogen Maar ik weet Zolang mijn mond Gesloten blijft Blijft mijn wereld Nog even Bestaan

Ik voel me vandaag zo alleen, Ik weet, Ik kan bij iedereen terecht, Maar het is zondagmiddag, En ik wil nergens heen. Ik blijf wel in mijn huisje, Maar het is hier zo stil. Niemand om mee te praten, En alles zo kil. Ik weet, ik mag niet klagen, En ik zal het zelf moeten dragen. Maar toch voel ik me vandaag, Zo vreselijk alleen Zondag 6 april

ik heb een gemis, niemand weet wat het is. Niemand weet wat ik voel, jij weet wel wat ik bedoel. Je weet het niet , maar jij bent dat gemis! Ik wil naar je toe om het op te vullen, maar je woont te ver! Ik mis je zo dat ik je soms vergeten wil, dit doet me zo'n pijn in mijn binnenste. Maar toch gebeurt dit NOOIT want je hebt een plaatsje voor altijd in mijn hart!! Ik zal wachten op de dag dat ik je afhaal aan het vliegveld. Dan zie ik jou eindelijk terug :my best friend! Op die dag hoop ik , op die dag wacht ik!!!

ik durf alleen huilen als niemand het ziet! Er kan niets aan worden veranderd, het verdriet blijft voor een hele tijd! Tot de dag dat ik je terugzie, dan bloei ik weer open, je zit in mijn hart gegrift maar toch,... ik wil bij je zijn, je vasthouden,naar je kijken,naar je luisteren,... maar,je bent er niet! je liet een schaduw achter in mijn hart maar als ik denk aan de momenten wordt het er weer helder! Ik wacht op de dag dat ik je terugzie!! ik wacht,... en ik hoop,...

ik ben hier, jij bent daar. Ik praat tegen jou maar je antwoord niet!! Ik wil je vasthouden en niet meer loslaten,maar je bent er niet!! Ik wil je zien maar ik zie alleen een schaduw die je achtergelaten hebt in mijn hart!! Maar dan denk ik aan die momenten ,de schaduw wordt helder,ik zie je,maar je bent er niet,...

ik heb alles wat jij niet hebt maar toch zijn we samen niet meer en niet minder dan goede vriendinnen Maar ik zeg dan: ik heb alles maar jij hebt meer zie en voel de liefde keer op keer Van al die mensen die jou iets willen geven ben ik er ook om je alles te geven zodat jij eens meer zou hebben dan ik Dan pas zou ik gelukkig zijn niet als ik jou zo zie, met zoveel pijn kijk om je heen en zie! jij leeft jij bent wie je bent om wie iedereen geeft

Koud en verloren Zie ik je Kijkend in de spiegel Zie je me? Tranen vloeien langzaam Zachtjes over je wang Kijkend door het raam Ben je echt zo bang? Probeert groot te zijn Maar van binnen Ben je nog veel te klein Om hier te beginnen Verslonden door gedachtes Meegenomen Naar het onwerkelijke Zou je ooit nog terug komen?

Gisteren in de klas gesproken hoe de wereld zal zijn over 3000 jaar Iedereen zag er vliegende auto's en iedereen vrolijk met een vriendelijk gebaar Ik heb gezwegen ik voelde een pijn Want alleen ik weet hoe de wereld dan zal zijn De wereld is over 3000 jaar donker, uitgestorven, vergeten en grijs De mens heeft tegen dan al alles uitgemoord en al de oorlogen zijn hiervan het bewijs Maar toch heb ik gezwegen want misschien is er nog hoop Want wij -de kinderen- zijn de toekomst en wij hebben geleerd schiet elkaar niet overhoop

Ik ben op zoek naar mezelf Ik kan me niet vinden. Ik weet niet wie ik ben. Ik heb zo veel gezichten Allemaal zo verschillend Maar welke is van mij? Pas als ik mezelf gevonden heb Ga ik op zoek naar jou iemand van wie ik hou dat gaat nog even duren kan ik dat geduld wel op brengen vast niet. het zal wel moeten anders is het niet eerlijk tegenover jou.

te depri om te wennen te moe om te lachen met mentaal vervormde genen ben ik een gemene één vierde mens, drie vierde beest vier vierde nonsens, altijd geweest zestien jaar gevochten zestien jaar geracet twee jaar gechineesd twee jaar geslikt jaren gepedofileerd, te vinden wat ik probeer en nu ik de waarheid profileer zoals die is heb ik het waarschijnlijk nog steeds altijd mis! uitgesloten, uitgestoten emotioneel labiel als een stoel met drie poten ik ben sterk genoeg om de dood te doden en m`n teksten en m`n ziel zullen nooit onder de zoden liggen

Jij was de man, Die me alles gaf 't is dat ik pas achteraf 't echt beseffen kan Je deed 't niet Omdat jij mijn vader was Ik weet nu pas Waarom mama jou verliet Ik wil je niet als papa Ik wil hier weg Maar niemand gelooft mij wanneer ik dat zeg En ik moet van Mama Blijven gaan Omdat zei niet weet Welk leed ik moet doorstaan

Weer een klap in mijn gezicht, weer duisternis in plaats van licht. Waarom moet het altijd zo lopen, durf bijna nergens meer op te hopen. Moet knokken om niet te vallen, maar om te blijven staan. Denkend aan de dingen in het leven, waarvoor ik door moet blijven gaan.

Wat hebben we elkaar toch aangedaan, Vele dagen en maanden door, dan een lach dan weer een traan. Je maakt mijn hoofd finaal op hol ! Doe je dat alleen maar voor de lol ! Ik vergeet m'n sleutels en m'n geld Soms ben ik helemaal uitgeteld. Hoe moet dat verder nu met mij ? oh maak mij alsjeblieft eens blij....... Een woord van liefde en een zoen daar zou ik nu een moord voor willen doen...... Je weet toch dat ik van je hou m'n lief, ik blijf je altijd trouw. Ik weet dat wij niet gaan samenwonen Waarom? Hoe zou dat nu toch komen. Ik geef je veel liefde, tederheid en een zoen..... Willen we het daarvoor nu niet doen ? Nee er zijn andere dingen die ons tegenhouden........ ondanks dat blijf ik toch van je houden !!! Ik zal je heus niet gaan bedillen alleen je liefde zou ik willen. Bij mij zou jij ook altijd vrij zijn alleen 's nachts wil ik altijd bij jou zijn. Dicht tegen je aan slapen en je hart horen slaan. en weten dat je niet weg zult gaan. Mijn leeftijd is soms voor jou een bezwaar maar lieve schat dat is toch niet zo raar. Alleen die 3 uur afstand is een probleem ik bedoel dat echt niet gemeen. We houden alleen maar van elkaar Vind je dat nu echt een groot bezwaar. We behouden gelukkig ieders huis en ik voel me hier het meeste thuis dat klinkt door bovenstaande erg raar maar het kan niet anders, het is waar. De jaren die wij nog samen kunnen beleven...... gelden voor een heel mensenleven...... Ik houd zo vreselijk veel van je schat, geloof me en beloof me dat...... We nooit meer uit elkaar gaan ik denk, ik kan dat echt niet aan. Mijn liefde voor jou kun je niet begrijpen, dat begrip moet eerst nog bij jou rijpen. We leven dan niet voor altijd en eeuwig in een huis maar elk huis heeft wel zijn kruis...... Je denkt: de mensen wat zullen ze zeggen...... we hoeven toch niets uit te leggen...... Ik ben een vrij mens, net zoals jij Maar weet m'n lief, de jaren vliegen voorbij...... Doe er nu wat aan of het is echt te laat en loop je straks zonder mij moederziel alleen op straat. (nou ja bij wijze van spreken dan) Geen mens,die dan je hand vasthoud. Of tegen je zegt dat hij van je houdt. Geen rustig en liefdevol leven met mij en dan ben je zeker ook niet blij. Het geeft je dan een " rot " gevoel. Lieve schat "begrijp je wat ik bedoel ?" Maar helaas het bleef een gevecht een gevecht totdat een eind haar leven kwam en het is allemaal niet terecht Totdat God haar het leven ontnam.............. (Geschreven toen het weer de goede kant opging met mij, maar waarbij mijn (harts)vriendin vorig jaar het leven uiteindelijk door een hartstilstand zelf verloor.) Dit gedicht is in alle oprechtheid en uit de grond van mijn hart geschreven.

bij mijn geboorte was jij de eerste persoon die ik tegenkwam jij die mij zoveel geleerd heeft over het leven jij die er een einde van wou maken om ons nog te zien. op een dag was het zover jij was weg niemand wist waarnaar toe plots ging de telefoon en het was jij ik die zoveel van je hield begon te wenen omdat ik blij was je nog eens te horen die dag jij die aan het kanaal zat met het gevoel dat je man je bedroog. ja jij had gelijk.dat is zo maar daarom hoef je niet aan het kanaal te gaan zitten en denken dat dan alles voorbij is . nee dat was fout dat had je niet mogen doen... maar we hebben je er terug bij en met veel liefde zien we je doodsgraag

het is gebeurd, mijn moeder is verdwenen. Een rare tante houdt nu mijn vader aan! ze maakt het eten en brengt me 's avonds zingend naar bed !! ik moet dan weer aan je denken!! mama waar ben je mama kom hier !! sla je armen om me heen !! want ik mis je zo erg mama laat me toch niet alleen!! op het puntje van mijn stoel gerinkel in de keuken, als ik durfde dan liep ik heel ver weg!!! het klokje duwt de grote wijzer , langzaam op half 10 mijn handen kleven!! mama waar ben je mama kom hier sla je armen om me heen!! want ik mis je zo erg mama laat me nu toch niet alleen!!

Als een vogel in de lucht, diezich laat zweven. Slaak je je laatste zucht, heel even huilende ogen, tranen die vallen, de laatste keer bewogen!! Je laatste woorden zeggen hoeveel je van me hield... IK ZAL JE MISSEN (van mijn overleden zus)

een doos, boordevol kan niet dicht, wat een gewicht een hoofd, boordevol is dicht, ziet geen licht een doos, dicht, open, wat er inzit, kun je verkopen een hoofd, dicht, open, wat er inzit, kun je niet verkopen enkel ervan weglopen en hopen op een lach voor een dag een lach die er zijn mag ik bedoel, met gevoel wat zou het leuk zijn kunnen lachen zonder pijn

alleen, je praat, niemand luistert je roept, niemand hoort je je weent, niemand ziet het je lacht, iedereen lacht mee mensen lachen vlug kom over die brug! laat het merken dat we aan onszelf moeten werken samen kunnen we het aan blijf dus niet staan praat, roep, ween, niet meer alleen met z'n allen, zullen we niet dieper vallen

vast, je zit vast, kan niet weg vast, gedachten zitten vast, kan niet denken vast, gevoelens zitten vast, kan niets uiten los, was ik maar los, dan ging ik naar buiten.

Loop ik jou, of jij mij en iedereen dan in de weg ? Laat het mij dan weten...... want nu spreekt telkens jou geweten. Ik doe mijn best en zoek een baan want waar haal ik anders geld vandaan... Iedereen laat me daardoor stikken.... maar moet ik dat dan altijd blijven pikken ? Waarom heb ik dan toch zo'n pech

want een hoop dingen doen me zeer en pijn. Er is zoveel ellende en verdriet. Soms verlang ik naar de vrijheid maar heb je dan ook de blijheid....... zomaar een paar regels wat me te binnen schiet. Je zult bovenstaande wel begrijpen en ook begin ik me nu al te knijpen. Soms wil ik wel eens weglopen maar je moet het toch weer telkens (duur) bekopen.

ik heb een gemis, niemand weet wat het is. Ik kan er met niemand over praten, waarom heb jij mij verlaten? Het doet mij zo veel verdriet, maar ik vergeet je niet!!

Het is nu bijna anderhalf jaar geleden Ik zal het nooit meer vergeten Daar voor was alles okee Ik had lieve vrienden, en ze leefde altijd met mij mee Op school ging alles goed Ik deed alles wat een levensgenieter doet Tot 12 februari in de winter Toen was mijn leven in een klap niet meer pienter Ik werd van het goede pad afgetrokken en het enige wat aan mijn lijf bleef waren mijn sokken Ik wilde het helemaal niet Het deed mij veel pijn en verdriet Ik wilde met het leven stoppen en begon alles op te kroppen Maar door mijn vrienden kom ik er doorheen als het mis gaat helpen ze meteen Ze steunen me als ik ga janken Ik heb zo veel aan ze te danken Maar nog steeds voel ik schuld, viesheid en pijn Zal ik ooit weer de oude kunnen zijn? Sommige mensen geloven me niet Omdat je 't aan de buitenkant ook niet ziet Van buiten ben ik heel blij Van binnen ben ik dood en stuk Elke dag beleef ik het weer Dan lijkt het net of ik naar de plek en dader terug keer Nog steeds denk ik dag en nacht aan die keer dat ik ben VERKRACHT!!!

bij de bushalte zie ik een meisje staan over haar wangen rolt een traan niemand die het merkt of ziet niemand kent haar grote verdriet met een glimlach staat zij daar maar niets is minder waar niemand weet hoe ongelukkig zij zich voelt niemand die weet wat zij met die glimlach bedoelt bij de bushalte zie ik een meisje staan over haar wangen rolt een traan de bus nadert met een piepend geluid nog even kijk ik naar mezelf in de etalageruit

Tranen rollen over m'n wang, Van binnen voel ik me heel erg bang. Het zat eraan te komen, Maar ik wou het niet weten. Nu is het tijd dat het is uitgekomen. M´n hart overstroomd van verdient, Ook al wil ik dit niet. Het moest toch gebeuren, Leven stroomt nu vol met andere kleuren, Bruin, grijs, zwart. Leven met je ouders apart. Is een harde klap op het hart. Nu probeer ik verder te leven, Het zal nu heel erg anders wezen. Je moeder hier, Je vader daar, Wat is het leven toch raar.

ik heb zo'n gemis, er kan niets aan veranderen. Soms wil ik jullie vergeten ,omdat het zo'n pijn doet! Maar ik kan het niet jullie blijven voor altijd in mijn hart! Ik blijf hopen op de dag dat ik jullie weerzie, ik wacht,... ik hoop,... en ik huil,...

Soms is er zoveel dat ik voel maar heb ik zo weinig te zeggen niemand die begrijpt wat ik bedoel en ik kan het niet uitleggen. Ik wenste dat iemand kon verstaan dat iemand zei wat ik net dacht maar niemand lijkt met mij begaan voel me alleen in een koude nacht.

Papa het is zo lang geleden toen je mij en mijn zussen verliet toen was ik boos op je en zei ik en dan maar nu de dag van vandaag Ben je weg voorgoed, het doet pijn waar je ook bent wat je ook doet, Papa ik zie je graag en je blijft voor altijd in mijn hart ooit zullen we elkaar daar boven terug zien van je kleine dochtertje

Ik zit verstopt onder de grond buiten hoor ik geluiden ik zit verstopt onder de grond met mijn zusje in mijn armen Mijn zusje huil van de honger ik weet niet wat ik moet doen Ik maak zijn lippen met mijn tranen nat Ze doet haar ogen dicht Nu ben ik alleen Niemand die mij kan steunen Ik heb nu geen hoop meer ik weet niet wat ik moet doen ik doe mijn ogen dicht en ga naast mijn zusje liggen

Ik ben zo klein, ik ben zo klein, ik zou zo allemachtig graag wat groter willen zijn! En ik en ik en ik, ik ben te dik! Ik ben zo lang, ik ben zo lang, ik voel me langer dan de allerlangste brandweerslang! Ik ben zo mager als een lat, zo bang in bad, om te verdwijnen door het afvoergat! VUURTOREN! SPILLEBEEN! ONDERDEUR! POMPOEN! Je moet er maar om lachen, er is toch niets aan te doen!!

Op Moederdag zei jij tabee,dit was het dan de naweeën heb ik er nu nog van 4 oktober waren we 24 jaar gehuwd helaas, jouw liefde voor mij is geluwd Nu maanden later, het doet nog pijn maar het moet denk ik zo zijn Je hebt me voor iemand anders verlaten alleen..........ik had het TE laat in de gaten Iedere dag dat ik wel even aan je denk Ik zeg sorry...voor de keren dat ik je hebt gekrenkt Ik dacht....ik ben sterk genoeg Alleen ik juichte te vroeg De tranen vloeien nog maar dat gaat wel over.......toch? EEN ding zal ik je wel beloven Ik kom onze scheiding te boven Tranen van kwaadheid,meer dan mijn tranen van verdriet Helaas, maar JIJ ben ook MIJ kwijt. Sterker kom ik uit de strijd Er komt licht in het verschiet Het Einde komt nu langzaam in zicht De afstand tussen ons wordt groter Mijn ogen op mijn toekomst gericht

Ze lachen en ze denken dat ik het niet hoor maar ik heb oren aan mijn hoofd: Ik heb het heus wel door ze negeren heeft geen zin als het stil is en iedereen het hoort het staat dan zo zwak: net doen alsof het je niet stoort want dat doet het wel en de woorden die doen pijn soms kun je gewoon niet eventjes een dove zijn dan wil ik er wat van zeggen maar ik weet niet hoe of wat dan komt er slechts gepruttel uit: heb ik mijn eigen gezicht beklad Op weg naar huis tolt alles door mijn hoofd spoel ik het terug en steeds weer af dan vul ik zelf de goede stukjes in: hoe ik ze op hun donder gaf Maar dan is het al te laat en heb ik al voor gek gestaan dan heeft iedereen zijn lol al gehad ..en ik heb ze gewoon laten begaan

Ik loop over de wegen mijn kleren helemaal nat tranen zitten verscholen in de regen ik ben het zat Ik kan mij overdag niet buiten wagen Uit schrik dat ik hem zie die groene wagen ik maak hem als illusie ik zie het nog altijd wat jij deed ik hoop dat ik na lange tijd het toch allemaal vergeet

De tranen van verdriet willen niet drogen verwelken niet. De pijn door het verdriet wil niet krimpen verandert niet. Het verdriet is groot het wil niet wijken het kruipt niet Eens zal het verdriet veranderen in vreugde Eens zullen de tranen veranderen in een lach Eens zal de pijn stollen door aanvaarding