Gedichten over verdriet – pagina 3

Aan de buitenkant ben ik gelukkig, van buiten tover ik een lach op mijn gezicht. Altijd vriendelijk en vrolijk lachend met de mensen om me heen. Maar niemand die doorheeft dat ik maar doe alsof ik leef. Niemand die doorheeft hoe vermoeiend het is elke dag weer vrolijk te zijn terwijl je van binnen verscheurd wordt door allerlei gevoelens. Want van binnen ben ik ongelukkig, van binnen doet het pijn, gewoon omdat ik iemand ben, die ik helemaal niet zou willen zijn. Ik walg van mijn lichaam en van de persoon die ik ben. Van buiten ben ik zo gelukkig, maar van binnen loopt er van alles mis... Die vrolijke meid van overdag, 's avonds huilend in haar bed...

O, wat doet het pijn ons broertje kwijt te zijn Onze bleke handen hangen wuiverend aan beschreide wangen Vaarwel, broertje, op je reis naar's hemels Paradijs Wij zullen voor je speelgoed zorgen tot je weerkeert, morgen? nooit meer, o nooit meer die woordjes van weleer wat doet het hier pijn Ddiederickje, je kwijt te zijn wij buigen, Heer, biddend stil het hoofd voor Uwe Groete Wil Wil dan voor ons kindje zorgen tot wij ook eenmaal komen, morgen?

niemand weet hoe ik me voel. niemand weet wat ik bedoel. helemaal niemand ziet mij staan. ze hebben allemaal liever dat ik heen ga. ik voel me zo rot. ik ga er aan kapot. zou het ooit nog over gaan. of zou ik altijd alleen blijven staan ?

wat heb ik je misdaan..?? waarom ben jij zo ver gegaan? de hele klas staat achter jou. en ik ,ik sta ik de kou. ik blijf maar hopen. dat het op een dag anders zou lopen. ik wil zo graag naar school en plezier maken. maar tot nu toe kunnen jullie mij alleen nog maar afkraken. wat doe ik in jullie ogen dan niet goed. vertel het me dan hoe het wel moet. ik wil zo graag ook jullie vrienden zijn. ik wil er zo graag ook bij horen.. maar schijnbaar kan ik jullie alleen maar storen. ik hoop dat iedereen me op een dag wel mag. en dat ik op school ook een keertje lag. maar de gedachten van het pesten zou altijd in mij blijven. ik kan er zowat nu wel een heel boek over schrijven. ik wil niets meer te maken hebben met pesten schoppen en zelf niet met een klein relletje.. WANT PESTEN IS GEEN SPELLETJE

Met rillende handen, veel moed bij elkaar zoeken Ik moet het je vertellen, het gaat gewoon niet langer zo Niemand kon door dat masker heen prikken Niemand die dat muurtje om mij heen om ver zou krijgen Totdat ik nou leerde kennen; Mijn wereld veranderde, mijn gevoel en vertrouwen kwam terug Ik werd verliefd, een gevoel dat ik niet meer kende Jij wist door dat masker heen te kijken en kreeg dat muurtje omver Dat maakte mij zo onzeker en bang, maar ik gaf zo veel om jou Ik moet het je vertellen, je moet weten waarom ik zo onzeker was Ik durfde geen man te vertrouwen, want een man had mij zo veel pijn gedaan Ik voelde me geen vrouw meer, ik was zo afgedankt Maar jij leerde me een andere man kennen Nu is het weer voorbij, je hebt er een punt achter gezet en je weet nog steeds niet wat er is je weet dat er wat aan de hand is je weet dat ik het wil vertellen Maar ik weet dat ik het niet kan.. ik moet er mee leren leven, ik dacht dat ik dat al kon Maar ik heb me zo afgesloten van de buitenwereld Nu is het tijd dat masker af te doen en open te staan voor de wereld Alleen dat is zo verdomde moeilijk.

Als ik zo zit op mijn balkon zou ik willen dat ik toveren kon Dan had ik me dochters vaker om me heen en voelde ik me niet zo geheel alleen Ik weet ik heb jullie vader na 29 jaar verlaten een jaar is nu voorbijgegaan en ik heb er vaak bij stilgestaan spijt heb ik niet maar het doet me wel verdriet dat ik jullie wat vaker wil zien waarom lukt dat nou niet Ooit zal ik het aan jullie vragen en ik wil niet klagen loslaten is het parool maar dat is moeilijker dan ik dacht vriendinnen ja daar zou ik bij uit kunnen huilen maar dit intense verdriet ik wil niet dat iemand dat ziet Ik wacht gewoon tot de dagen verstrijken en ik weer met een lach op alles terug kan kijken geniet van drie of vier dagen per jaar wat samen doen en hoop er maar op dat dit nog eens vaker wordt

hoeveel pijn kan een hart verdragen hoeveel ellende kan je doorstaan hoeveel rampen, hoeveel tegenslagen hoeveel zware klappen kan je aan hoeveel leed kan je allen verdragen hoe dapper moet je kunnen zijn om geen mens te laten merken dat je hart breekt van de pijn hoeveel dromen moet je laten varen hoe sterk moet je op je benen staan om je zelfvertrouwen te bewaren en je niet totaal te laten gaan hoeveel tranen moet je laten vloeien voor de allerdiepste wonde heelt en de liefde nog een keer kan bloeien in een hart dat veel geleden heeft sommige mensen zijn voor mij een raadsel waar halen ze de moed vandaan om zonder zucht en zonder klagen elke dag hun lijdensweg te gaan sommige mensen lopen over rozen en treuren als de zon niet schijnt andere struikelen over doornen maar blijven overeind hoeveel pijn kan een hart verdragen hoeveel ellende kan je doorstaan hoeveel rampen, hoeveel tegenslagen hoeveel zware klappen kan je aan hoeveel tranen moet je laten vloeien voor de allerdiepste wonde heelt en de liefde nog een keer kan bloeien in een hart dat veel geleden heeft

Je zit in het donker op je kamer in de hoek, Hoopt dat niemand je vindt, Je wil alleen zijn met niemand om je heen. Je huilt van verdriet, Duizend tranen van verdriet die niemand kan doven, Ik wil je helpen maar je wilt het niet, Ik wil alleen zijn schreeuw je, Met al me verdriet, Maar je kunt het niet alleen schreeuw ik, Je wil je groot houden voor iedereen, Maar dat gaat niet. Denk na je bent niet de enige met verdriet, Denk aan mijn ik heb ook verdriet, Want ik zie je hier zitten met al je verdriet, Er zij duizenden mensen met verdriet, Die ook iemand zijn verloren, ook iemand die ze dier baar zijn ,Niet alleen jij Maar weet dat je altijd mijn lieve schat bent

Het was op een mooie zomerdag, we waren samen plezier aan het maken, tot jij plots in het ziekenhuis lag. Droeve dage gingen voorbij, het verdriet kwam steeds dichter bij. Ik hoopte dat je het zou halen, maar die prijs kon je me niet betalen. Eerst geloofde ik het niet, dat KON ik niet, ik had véél te veel verdriet. de tijd van rouw was gekomen. Ik zat dag en nacht over jou te dromen. Nu, ik kijk naar boven, ik kan het zelf niet geloven. De lucht is zo blauw, en de persoon die ik daar zie, is de persoon waar ik nog steeds het meest van houd

nog een keer wil ik je zien, met nog een kus misschien, dan samen vluchten, ver weg hier vandaan waar niemand tussen ons kan komen zou het niet heerlijk zijn, enkel wij twee maar nee, onze vriendschap is geëindigd en we zien elkander nooit meer, als het van mij afhangt moet het niet meer, een leven zonder jou, kan ik me niet voorstellen, omdat ik te veel van je hou wist ik nu maar de waarheid van jou jij hebt mij bedrogen, en toch zag ik nog steeds liefdesvuur in je ogen, dat is nu gedoofd ons vuur heb je aan een ander gegeven, dat kan ik je niet vergeven

ik had een groot geschenk in heel mijn leven dat waren de woorden die jij mij had gegeven we waren eerst vrienden, later iets meer mar nu klopt daarvan niets meer twee weken heb je niets meer van je laten horen je weet gewoon niet wat je me aandoet ja, zoveel pijn, door gewoon even niet bij mij te zijn we moeten niet boeten voor een ander zijn fouten nu zijn we elk alleen zonder andere mensen om me heen twijfel speelt in ons hart, we denken beiden we zijn veel te apart dagenlang zitten wenen om elkanders hart vergeet nooit dat ik van je hou 't zal wel slijten, maar die herinneringen aan jou laat ik niet slijten en spijt zal ik er nooit van krijgen

ik weet niet veel. Helemaal niet. Nee echt niets. Door niets weten voel ik me slecht. Ja, heel slecht. Ik weet niet wat ik moet doen. Help, help. Spookt het door mijn hoofd. Maar niets of niemand komt helpen. Wat moet ik nu doen ?

zonder woorden wist je wat ik bedoelde jij wist ook wat mijn hart voor je voelde maar er is 1 woord dat ik je wil geven ' bedankt ' jij was heel dierbaar voor mij ook al duurde het maar even

Nee, ik hoef echt niks meer! Lachend kom je alweer met een glas aanzetten Je bent de enige hier in Spanje, die aardig tegen me is We zijn met z'n tweeën vanavond Mijn vriendin is er met jouw vriend vandoor Ze is de vriendin van mijn broer Maar ja, kan ik ze tegenhouden? We staan wat te kletsen, ik voel dat ik al genoeg op heb Jij merkt dit ook, je zegt me dat ik mooi ben, dat je me lief vindt Achteraf weet ik waarom. Een paar uur later, ik weet niet meer waar ik ben Ik sta niet meer op mijn benen, jij houdt me vast Ik voel dat ik het niet meer volhoud Je biedt aan me terug naar het hotel te brengen Ik had dit nooit aan moeten nemen Ik had alleen moeten gaan Ik had daar moeten blijven Ik had jou nooit moeten vertrouwen Ik voel je handen nog over mijn lichaam gaan, je adem in mijn nek Ik walg, ik wil schreeuwen, zeggen dat je moet stoppen Ik kan het niet, alsof mijn keel dichtgeknepen zit Ik kan het alleen maar laten gebeuren, ik wil niet Ik word wakker, het is licht in de kamer Ik zie jou naast me liggen, je slaapt Ik voel me vies, ik voel me misselijk Ik voel me zo verward Wat is er gebeurd? Ik voel gewoon wat er gebeurd is Ik kan gewoon voelen wat je met me gedaan hebt Mijn lichaam doet pijn, tranen schieten in mijn ogen Je wordt wakker en ziet me huilen Vol begrip vraag je wat er is en ik vertel het je Ik wilde dit niet, waarom is dit gebeurd ? Je zegt dat we het vergeten, dat het uit de hand gelopen is Je zegt dat je het aan niemand zult vertellen Slet, hoer!!! Hoe kon je hem gebruiken, hij is zo'n lieve jongen! Wat?? Ik heb niks gedaan, ik weet niet eens wat er is gebeurd! Niemand die me gelooft, niemand die weet wat er is, alleen jij; Ik ga naar je toe, je begint te lachen. Ik word kwaad, ik word zo woest Waarom heb je me dit aangedaan? Waarom wil je me zo vernederen?! 'Jij hebt mij gebruikt' waren je woorden en je liep weg Je liep zo weg uit mijn leven en liet mij helemaal kapot achter. Ik ben door een hel gegaan Ik ging kapot van woede, van verdriet, van pijn 3 jaar lang heb ik me afgesloten van de buitenwereld 3 jaar en nog steeds beheers jij mijn leven Ik heb het nooit aan iemand verteld Ik schaamde me, het was allemaal mijn eigen schuld Een gevoel wat jij me aangepraat had Jij zei dat het mijn schuld was Geen man mag in mijn buurt komen Geen man mag van mij houden, Ik wil niet dat een man mij aanraakt, Want ik voel mij geen vrouw meer Huilen, zoveel huilen, zoveel woede en verdriet in mij Mijn vertrouwen in mannen, het is weg Mijn zelfrespect, wat is er nog van over? Helemaal niks Iedere dag weer mezelf bij elkaar rapen om de dag door te komen Ik leerde een man kennen, vorig jaar Hij was lief, aardig, spontaan, knap en eerlijk Ik vond hem leuk, ik ging van hem houden Voor het eerst was er iemand die ik écht vertrouwde Hij leerde me dat vertrouwen weer op te bouwen Hij liet me weer genieten van intiem zijn met een man Voor het eerst kon ik weer genieten, kon ik weer leven Voor het eerst kon ik vergeten, een dag níet die vreselijke herinnering Maar wat daar aan vooraf is gegaan. Weet je hoe het voelt als je in een trein zit Dat je er liever onder gelegen had?! Hoe het voelt als je liever dood bent? Omdat je je geen raad meer weet met die pijn Je niet meer weet waar je heen moet gaan Je niet meer weet of je links of rechts moet kiezen? Weet je hoe het voelt om altijd maar bang te zijn? Om steeds maar weer achterom te moeten kijken? Hoe het is, om niemand te durven vertrouwen Omdat dat vertrouwen lang geleden weggenomen is Weet je hoe het is, om je zo goedkoop te voelen? Om je helemaal niks te voelen, totaal leeg van binnen Om jezelf te haten, jezelf pijn te doen, om de pijn van binnen te vergeten? Weet je hoe het voelt?? Nou, ik wel, dankzij jou weet ik hoe het voelt.

Tijd moeten we geven,aan het beteren van ons leven. We leven in het heden,met de bagage van het verleden. Hoe pijnlijk het verleden ook is,dat maakt het heden nog niet mis. door de tijd heen,worden we met lichaam en geest weer een. Nooit kunnen we het verleden vergeten,dat hebben we altijd geweten. Ze zeggen:Tijd heelt alle wonden. Ik wou dat we dat allemaal konden. Mijn wonden zullen nooit helen,maar net zoals zovelen zal ik verder gaan in de tijd. En misschien........raak ik deze pijn nog eens kwijt.

vroeger was je mijn beste vriend tot op die dag,de dag die alles veranderde sinds die dag zie ik je niet meer sinds die dag hoor ik je stem niet meer sinds die dag zijn we geen vrienden meer en ik kan er niets aan doen, ik kan het niet tegenhouden nu zijn we als vreemden voor elkaar als ik je zie voel ik nog steeds het verdriet als ik aan je denk voel ik nog steeds de pijn een pijn die wel verzacht kan worden maar nooit helemaal verdwijnt

Ik ben alleen samen met mijn verdriet en ik vraag me af wat de liefde is als de liefde dood is, wat het leven is, als het leven dood is Ik ben vergeten wat houden van is, als ik niet kan houden van de dood

Je bent alleen helemaal alleen, je weet geen kant om terug te gaan want hij liet je gaan je ouders zeiden nog je gaan verkeerd maar je wilde niet luisteren want je hield alleen van hem en niet van hun hoe kon je het doen om weg te gaan ver weg en waar moest je heen want je hield alleen van hem je gaat ver weg en laat niets van je horen je mist je ouders en je denk in je zelf: waarom ik waarom ben ik meegegaan omdat je van hem hield waar moest je nu naartoe helemaal alleen in een grote stad met mensen om je heen vreemde mensen en niemand om je heen niemand die van je houd en liefde aan je geeft want je bent helmaal alleen!!!

Er komt een dag voor iedereen verschillend, voor de ene vroeg en de andere laat. Dat zij, die jou het leven gaf , het zelf weer verlaat. Er komt een dag dat je alleen bent, nooit meer ben je iemands kind. Nooit was iemand je zo dierbaar Niemand Heeft je ooit zo bemind. Nooit meer de dochter van je moeder, je kindertijd voorgoed voor bij . En niemand kan die leegte vullen, die zij achter liet bij mij

het is weer avond er is weer een dag voorbij het is me weer gelukt ik ben weer een dag doorgekomen ik zit op mijn kamer, staar uit het raam mijn gedachten dwalen rond zomaar in mijn hoofd er is alweer een dag voorbij het is me weer gelukt ik begin er aan te wennen het masker bevalt me goed maar weer een dag die zo voorbij ging een dag die ik niet echt geleefd heb omdat ik hem niet meer durf te leven omdat ik bang ben om te leven ik wil graag weer een dag meemaken zomaar, zoals ieder ander lachen, plezier maken, vrolijk zijn niet steeds weer die pijn... want iedere dag die voorbij gaat doet me toch een beetje pijn omdat ik iedere dag weer moet beleven met mijn geheim

Emoties zijn als de golven op zee, zo intens, zo vol overgave kabbelen ze met je mee. Woede, angst, verdriet en pijn, al deze gevoelens zijn beslist niet fijn. Woede, angst, verdriet en pijn, al deze gevoelens zijn beslist niet fijn. Toch horen ze bij het leven, net zoals zuurstof; dat is een gegeven. Je mogen uiten is dan ook van levensbelang, als je dit niet mag, word je binnenin je bang. Dan vloeien er geen woorden uit je mond, wat je psychosomatisch maakt en ongezond. Wat zich dan gaat uiten in buikpijn en astma, en je je opgesloten gaat voelen, ga maar na. Al je emoties kunnen niet naar buiten, je voelt ze vernauwend rondom je hart sluiten. Je wordt benauwd en krijgt bijna geen lucht, je valt bijna flauw met een diepe zucht. Door psychotherapie leer je je emoties te uiten, en mogen al je gevoelens naar buiten. Je mag lachen, woede uiten en huilen, de woorden die je niet kon uiten, mag je nu verruilen. Je voelt weer lucht stromen, zuurstof voel je door je lichaam komen. Je voelt geen psychosomatische pijn meer, je voelt je niet meer zeer.

Jij hebt mij vernederd waar iedereen bij was, Jouw woorden sneden mijn hart net als glas Ik kan je eigelijk niet uitstaan en toch, voel ik me raar,elke keer nog Komt het doordat ik nog steeds iets voel voor jou? Is het nog steeds dat ik echt van je hou? Zelfs nadat je me zoveel pijn hebt gedaan Kan ik je nog steeds niet laten gaan Het enigste waar ik aan denk ben jij En ik blijf tegen mezelf zeggen, zonder hem ben je blij.

Mijn hart doet nooit wat mijn verstand me zegt. Mijn verstand zegt: praat over wat je bezighoudt, mijn hart zegt: laat alles nu maar rusten. Terwijl mijn verstand me zegt: vecht!, vraagt mijn hart zich af hoe? waarom? waartegen? De gedachten in mijn hoofd zijn helder en duidelijk, de gevoelens in mijn hart toch zo wazig, onherkenbaar gemaakt door een dikke mist eromheen. Mijn verstand heeft zijn vrijheid al gekregen, maar mijn hart zit nog steeds gevangen achter een muur. Maar die dikke stenen muur van vroeger, is langzaam verandert in een kaartenhuisje, een kaartenhuisje dat bij elk duwtje een beetje wankelder wordt, tot het op een gegeven moment zal instorten en ik ook de diepe gevoelens uit mijn hart hun vrijheid zal kunnen geven. Op die dag zal mijn hart mijn verstand kunnen volgen, zal ik misschien opnieuw mijn evenwicht vinden. Blij, om dat moment in het vooruitzicht te hebben, maar tegelijkertijd ook bang, bang, omdat ik niet weet wat ik moet doen met die gevoelens, bang, omdat ik niet weet, hoe ik zal reageren als al die gevoelens zullen naar boven komen. Bang dat zonder die muur iedereen de littekens op mijn hart zal kunnen zien. Bang, om opnieuw kwetsbaar en bereikbaar te zijn. Zal mijn gekwetste hart ooit een "verstandig hart" kunnen worden?...

Dood dat wil ik zijn En geen korte pijn Ik wil zoveel lijden als het kan Want ik mis die ene man Uit mijn leven Hij was de man om wie ik zoveel kon geven Maar nu is het gedaan Ik ga over de sterren en de maandag misschien zie ik daar mij Een gelukkig leven tegemoet staan

ik wil wakker worden zodat ik niet gewurgd kan worden door de nacht die als een donkere sluier op me neerstrijkt. ik wil wakker worden zodat ik niet aangeraakt kan worden door koude vingers van de donkerte. ik wil wakker worden zodat ik de baas kan blijven over mijn eigen lichaam ik wil verlangen naar de zee naar de golven die me opslokken alsof ik er even niet meer ben ik wil verlangen naar het zand waarin ik me een weg kan graven naar de andere kant van de wereld. ik wil verlangen naar de lucht naar de vogels die aan de werkelijkheid kunnen ontsnappen wanneer ze maar willen ik wil niet meer vast in de bomen zitten in een net dat me van de buitenwereld isoleert. ik wil niet meer dat het spook mij vastpakt alsof hij mij liefheeft. ik wil niet meer een gevangene in mijn eigen lichaam zijn.

Heb je dat ook al gehad dat je van alles wil tegenspreken of van alles wil zeggen dat je dat echt wou maar dat het niet meer lukt Je tong is bevroren je geest is niet meer je hersenen gekrompen dan alleen dan is het tijd voor toegeving dan is het tijd dat je zegt ik ben verloren de vijand heeft gewonnen nu rest er mij nog maar één ding en dat is vluchten in de dood.

pijn, woede en verdriet het lijkt langzaam te slijten het lijkt beter met me te gaan maar een gevoel is nog steeds aanwezig angst, iedere dag weer die angst angst dat ik weer terug val angst voor mezelf, angst voor anderen angst voor het leven vandaag weer een goede dag ik voel me fijn, ik voel me lekker maar morgen kan dat gevoel zo weer weg zijn en zit ik weer in mijn oude patroon en daar ben ik zo bang voor...

ik wil het leven niet opgeven, ik ben al zover gekomen ik heb tijden met veel down's gekend, ze bleven maar komen ze wilde niet weg gaan. dat zijn tijden dat ik liever weg was, dan bleef. toen zijn de betere tijden gekomen. ik heb die tijd achter me gelaten en gezien als het verleden ik ben toen gaan kijken naar het heden. nu heb ik weer die down's voor de derde keer dit jaar. het zijn die kleine dingen die me down maken. waarom erger ik me aan alles. waarom doen juist de mensen waar ik zoveel van hou, me zo erg veel pijn? zien ze het niet dat ze me ongelukkig maken? ik ben ook maar een mens, fouten maken is toch menselijk? perfect zijn zal ik nooit, wat is perfect eigenlijk? heeft het leven nog wel nut? wil ik het wel nu al opgeven? ben ik dan niet zwak? damm zoveel vragen en geen antwoorden. hopeloos staar ik voor me uit, wachtend op iemand die me antwoorden op al me vragen geeft. is hij het van boven die me zal geven, of zoek ik te ver? ik zal moeten afwachten, want ik geef het nog niet op!

Iedere ochtend sta ik op En iedere ochtend zeg ik het tegen mezelf Vandaag gaat het je lukken, je bent sterk Maar aan het eind van de dag, Moet ik mezelf weer teleurstellen Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk Geen dag zonder herinneringen aan ons Geen dag zonder pijn van die oude wond, Die wond die maar niet dicht wil gaan Ik heb er een tijdje geen last van gehad Ik hoefde er even niet aan te denken Want er was iemand die van mij hield Er was iemand die mijn respecteerde Maar plotseling was de wond weer open Alsof hij opengescheurd was, Een verscheurde pijn door mijn lichaam, door mijn ziel Een pijn die ik nauwelijks verdragen kan Het doet pijn, het doet zo vreselijk veel pijn Ik probeer een nieuw verband te vinden, Een nieuw verband op de wond, zodat de pijn weggaat Maar wie kan mij zeggen, Waar kan ik dit verband vinden? Misschien was ik wel verwend met het 1e verband Dat was zo sterk, dat beschermde zo goed Misschien moet ik me er maar bij neerleggen Dat ik dat verband niet meer zal krijgen

Het leven bestaat niet altijd, Uit willen en eigen invullingen Het leven is niet altijd een open boek, Wat je zelf op kan vullen Het leven geeft je een aantal dingen Het is je verleden, je heden en je toekomst Het geeft jou daarbij een keus Wat jij ermee gaat doen Stel, je mag één vraag aan God stellen Je mag voor één keer een bladzijde van het boek schrijven Een stukje uit je leven, wat je zelf op mag vullen Wat zou je dan vragen? Zou je vragen, waarom je leven is zoals het is? Zou je vragen, of je op de goede weg bent? Zou je vragen om hulp, bij bepaalde keuzes? Wat zou je vragen? Wat zou ík vragen? Een vraag, die mij aan het denken zet Maar een vraag, waar ik een goed antwoord op heb Ik zou vragen waarom ik?

Binnenin wenen, ingehouden snikken, mijn ogen blijven echter droog, geen traan. Voel me soms zo moedeloos. Angstzweet breekt dan uit. Mijn onmacht moet ik aanvaarden. Opstandig kan ik niet meer zijn. De gouden metalen kluis die ik heb aangeboden, is nu mijn eigen cel geworden. Wat ik heb opgebouwd mag niemand afbreken dan ikzelf. Maar dan vervalt de veiligheid, ons beschermende tehuis. Dus niets zal veranderen. In stilte zal ik wegkwijnen. Heb mezelf mijn vrijheid beroofd.

De schaduwman is er altijd, maar niemand kent zijn gezicht Altijd in het donker wijst hij je naar het licht Misschien is het wel omgedraaid en is er zoveel licht Door die donkere schaduwman met zijn onbekend gezicht Het raadsel rond de schaduwman Een schim zonder gevoel Brengt hij soms zoveel zonneschijn Is dat dan soms zijn doel De mensen rond de schaduwman Gedachteloos en druk Ze trappen op de schaduwman en maken hem langzaam stuk Het zonnetje dat schijnt zo vaak daar boven in de lucht Maar de schaduwman die ziet men pas als men buigend zucht Dan luistert hij naar iedereen en wat men hem verhaalt men kijkt weer snel naar boven als het zonnetje weer straalt Vroeg iemand ooit de schaduwman Hoe gaat het echt met jou Waarom steeds in het donker In het grijs en grauw Heeft iemand ooit de schaduwman gevraagd naar zijn verdriet Gevraagd naar wie hij werkelijk is Nee, natuurlijk niet Maar op een dag dan stopt de zon en buigt men weer het hoofd Men zoekt dan naar de schaduwman maar zijn licht is al gedoofd Dan pas zal men hem missen die steun en toeverlaat en gaat men pas begrijpen verdomd het is te laat De schaduwman die schreeuwt het uit Zo huilt hij van verdriet Maar wat hij ook probeert Er is niemand die hem ziet De schaduwman is moe Hij kan het niet meer aan Geen zin meer om te blijven Dan kan ik beter gaan

tranen rollen over mijn wangen het deed me pijn jou daar weer te zien het deed me pijn, jouw houding tegenover mij ik sta buiten, ik wil niet meer, kan niet meer het doet me zo'n pijn je ziet me daar staan, je zegt niets ik zie dat het jou pijn doet om mij daar te zien maar het doet mij pijn dat je dat gevoel niet beantwoordt het doet me pijn dat jij niet meer bij me wil zijn alles had ik voor je over, alles heb ik opgegeven mijn stage in het buitenland, voor jou deed ik dat niet mijn zomer in Spanje, voor jou ging ik er niet werken en nu? Nu heb ik een andere stage, hier in Nederland nu heb ik een zomer, geen vakantie, geen leuk werk nu heb ik alleen de pijn, de pijn doe zo intens is twijfels, alleen maar twijfels, dag in dag uit je zit in mijn hoofd, wat ik ook doe alles herinnert me aan jou, alles doet me aan jou denken ik wil je vergeten, ik wil verder gaan ik wil mijn eigen leven weer oppakken ik wil van die pijn af zijn maar hoe hard ik het ook probeer, hoe hard ik ook mijn best doe het lukt me gewoon niet, want de pijn is te intens

Deze morgen viel er een traan ik voelde haar in mijn oog ze rolde zomaar naar beneden met alle kleuren van de regenboog De zon deed haar glinsteren maakte van haar een diamant ze bracht met van m'n stuk was als een kostbare parel van geluk Bracht me in verwarring gooide mijn gevoelens overhoop werkte op mijn gemoed heb aldus nog tranen in overvloed Maar geen enkele traan kan ooit zijn wat zij was een glinsterende druppel vol verdriet en pijn omdat jij niet bij me kan zijn

Verwijten kan ik het jullie niet ben zelf ook geen al te beste griet maar hoe kan je je kinderen toch leren dat zij alleen jullie regels moeten respecteren en als je het er niet mee eens bent je ook niet meer welkom bent als je dan na vele jaren je kind weer ziet en nog niet in staat bent te praten of wat warmte te geven Als ik rondkijk zie ik vaak hoe het had kunnen zijn vrijheid voor beiden maar ook gezellig samenzijn van mijn jeugd heb ik gelukkig veel goede momenten de vervelende momenten horen erbij toch blijft er veel knagen en daarom wil ik vragen WAAROM hebben jullie daar weleens aangedacht maar ach het is zoals het IK HEB HET JULLIE VERGEVEN maar vergeten kan ik het nog niet

Koud en verloren Zie ik je Kijkend in de spiegel Zie je me? Tranen vloeien langzaam Zachtjes over je wang Kijkend door het raam Ben je echt zo bang? Probeert groot te zijn Maar van binnen Ben je nog veel te klein Om hier te beginnen Verslonden door gedachtes Meegenomen Naar het onwerkelijke Zou je ooit nog terug komen?

jij alleen jij zij alleen zij waarom alleen alleen waarom je keuze een ander jouw keuze

Zon verscheurt de nacht waarin je kon ontkomen, wreed smelt kort geluk van veilig donker dromen Spiegels ontweken maar nooit ontsnapt aan ogen, doorweekt van tranen menige dood overwogen Geboren door geschater jij eigen lichaamhater, gekerfd haat in jou brandend onder elke mouw Zij weten te vinden en jij moet het horen, verminkend woord uit hoongelach geboren Sta niet toe,dat ze je wereldbeeld vervormen, hun oordeel gemuteerd door onjuiste normen Unieke mensen zoals jij stralen in m'n blikveld, oogverblindend mooi,vandaag ben jij mijn held!

mama, je hebt me gekwetst heel diep van binnen, je zag het maar je liet die andere man je hartje binnendringen, je wilde het wel niet maar het overkwam je gewoon, je kwetste papa, die zag het echt niet meer zitten, die was bang nog vrienden te hebben, zodat jij ze niet lief kon hebben, je hebt me gekwetst nog meer dan je denken kunt, we zijn al dagen verder maar het leed doet me denken of dat ik nog zonder die ene vriend verder wil, ik wil het niet, ik had hem lief met heel mijn hart, twas de liefste jongen en ja hij was een geval apart, nu ga ik je laten, kzeg niet dat ik nu niet meer van je hou, want je bent echt een ongelooflijke vrouw, kwou even dat je dit wist en dat ik me in onze vrienden heb vergist tspijt me als ik je kwetste, twas niet mijn bedoeling, nu heb ik gewoon wat liefdesverdriet, want ja die ene gast vergeet ik toch wel niet ik kan wel verder met mijn leven, maar mijn hartje kan ik aan geen andere gast meer geven, want het is nog bij die ene vriend gebleven.

wij praten zonder woorden, een blik zegt genoeg, met een kus weet je dat ik nog zielsveel van je hou mijn lippen willen spreken en zeggen dat ik je mis en dat ik dit zo niet wou en dat ik na deze ruzie nog steeds van je hou ik wil nog een maal je sterke armen om me heen, en kan ik vragen waar ga je heen? een onbewoond eiland alleen wij samen, die ruzie heeft me doen denken en nu weet ik echt dat jij degene bent aan wie ik mijn hart wil geven mijn liefdesvuur zal nooit voor jou doven, alleens als jij me niet vergeet dan kom ik alles hier wel te boven

mijn leven zet ik op papier en er is niemand die dat weet hier je zou es moeten weten dat ik je na dagen nog niet kan vergeten zelfs niet na wat je mijn moeder hebt gelapt jij oude smeerlap jij was de oorzaak van al deze ellende ja, jij, je dacht waarschijnlijk wow wat een schoon wijf hier en dat enkel voor mij vergeet het jij oude vent, ik laat mijn mama niet gaan, ik laat haar niet in haar ongeluk gaan ze is gelukkig met mijn pa zij horen samen, niet jij en mijn ma

Dit immens verdriet Die onverdraaglijke pijn Als jij dit TOEN gevoeld hebt Hoop ik dat je nu gelukkig mag zijn.

ik wil je naam schreeuwen in de wind zodat ik weet dat je me terugvindt ik zit te wachten op jou terwijl jij misschien nog zit bij die andere vrouw

Het doet pijn om te weten Dat ik je moet gaan vergeten We waren heel close, Maar het zat niet echt mee Samen elk onze eigen gang Maar zonder jou ben ik wel bang Bang om te weten dat ik je zal vergeten

zonder woorden wist je wat ik bedoelde jij wist ook wat mijn hart voor je voelde maar er is 1 woord dat ik je wil geven ' bedankt ' jij was heel dierbaar voor mij ook al duurde het maar even

Het mocht niet zijn die korte pijn Kon ik dan niks doen om de jouwe te zijn Het heeft me geleerd de liefde niet te dwingen Anders loopt het fout Fout dat is wat er met ons gebeurde Daardoor is onze vriendschap uit elkaar gescheurd

Ik zal je missen Waar ik ook ben Tranen vloeien over mijn wang Want zonder jou ben ik echt wel bang Ik wacht op je, al dagenlang In de hoop, je hier zien te verschijnen En hier niet hoeven weg te kwijnen

mama, je hebt me gekwetst heel diep vanbinnen je zag het maar liet die andere man je hartje binnendringen je wilde het niet maar het overkwam je gewoon je kwetste papa, die zag het niet meer zitten die was bang om nog vrienden te hebben zonder dat jij ze nog lief kon hebben je hebt me gekwetst nog meer dan je denkt we zijn al dagen verder maar het leed doet me denken of dat ik zonder die ene lieve vriend nog verder wil en mijn antwoord is nee, zonder hem wil ik niet leven, ik had hem lief met heel mijn hart het was een jongen heel apart maar ja, ik ben dan ook een geval apart dus ik ga je nu laten, kzeg het niet graag dit is de laatste keer dat ik zeg daaag

Doelloos kijk ik op het scherm Geen bericht van jou Vele vragen, maar geen antwoorden Geen bericht van jou

Het leven is niet makkelijk Dat weten we allebei Ik praat erover Maar jij? Jij houdt het voor jezelf Doet alsof het niet bestaat Je wil het zelf oplossen Laten zien dat het goed met je gaat Jou leven lijkt zo zorgeloos Maar ik weet: er is meer Niemand heeft het in de gaten Maar ik zie het, elke keer Je hebt al zoveel meegemaakt Dat kan haast niet zonder verdriet Maar je laat het niemand weten Wil dat niemand het ziet Ik wil je zo graag helpen Je hebt zoveel voor mij gedaan Als er iets was Heb je altijd voor me klaargestaan Je hebt het zo hard nodig Om om te kunnen gaan met de pijn Ik wil dat je weet Dat ik er altijd voor je zal zijn

Voor anderen weet ik het altijd heel goed. Vertel hun dat ze moeten blijven vertrouwen. Ik luister naar anderen en geef ze nieuwe moed. Maar wanneer ik in mijn diepste binnenste keer. Dan is het allemaal een grote vraag. Van binnen gaat alles als een razende tekeer. Maar als je alles met je gevoel doet. En je verstand zegt het tegenovergestelde. Weet ik soms niet waar ik naar luisteren moet. Lijkt het wel of ik mezelf eventjes kwijt ben. Mijn evenwichtigheid verdwenen is. Alsof ik mezelf niet meer herken.

Ik wil me ogen sluiten Alles zet ik van me af. Ik blijf steeds in me zelf schreeuwen Hoe kom ik ooit van deze ellende af. Ik wil me ogen sluiten Maar het heeft allemaal geen zin. Ik weet dat ik dit niet win Want ik ben kapot gemaakt. Ik open mijn ogen Om de werkelijkheid te zien. Tranen komen naar buiten en hoop dat de ellende ooit over gaat misschien?

Je voelt je door iedereen verlaten, maar je kan ze toch niet haten. Het is alsof niemand om je geeft, ze weten niet dat je leeft. Je staat in de kou, en het knaagt aan jou. Ken je dat gevoel ?

ben met je meegegaan maar net te laat om voor eeuwig afscheid te nemen ik heb je handen vaak vast mogen houden we vertelde elkaar alles over het leven hoe hard je wel niet had gewerkt en al die kindjes had gekregen soms schaamde ik mij met mijn ontevreden gevoel ik had jou leven liever niet willen leven mijn schat voor eeuwig ben je geworden zal nimmer jou vergeten als straks de klokken voor je slaan betekent dat alleen maar voor jou al dat mooie klokkenspel naar je laatste rustplaats met al je dierbare om je heen heb je beloofd niet te huilen maar kan er ff niets aan doen rust zacht mijn lieve schat

Tranen zijn als een waterval, ze beroeren je tot in je diepste dal. Tranen kabbelen over je wangen, ze wijzen je op een intens verlangen. Tranen moeten vrijelijk kunnen stromen, ze mogen uit je ogen komen. Tranen zijn het verdriet dat je wilt uiten, ze moeten eruit; ze moeten naar buiten.

pijn... is het enige dat je achterliet pijn... is het enige gevoel dat ik nog heb! pijn... is het enige waar ik aan denken kan pijn... is het enige dat nog overblijft! pijn... is het enige waar ik nooit aan dacht ..toen we samen waren!!!

Ken je dat gevoel, alsof je wilt rennen maar je voeten vastgenageld zitten alsof je wilt schreeuwen, maar je keel dichtgeknepen zit je wilt vluchten, weg uit deze wereld weg van alles, want het doet je zo'n pijn maar hoe hard je het ook probeert je kunt niet weg, je kunt geen kant op en je voelt hoe je langzaam eronder lijdt hoe je langzaam kapot gaat hoe je geen grip meer op je leven hebt...

Pijn heb ik in mijn leven vaak gevoeld, hiermee worden verschillende soorten bedoeld. Zowel psychische als lichamelijke, beide zijn het verschrikkelijke. Ik heb onophoudelijke pijn gehad, heftig in mijn buik, dat ik het werd zat! Alleen onder de warme douche kon ik mij ontspannen, heerlijk geen pijn waardoor ik mij kon vermannen. Psychosomatisch wordt dit genoemd, nou, ik voelde mij echt verdoemd! Uit pijn bestonden mijn dagen, zo verschrikkelijk, dat ik mij nergens meer in kon behagen. Ik had nergens plezier meer in, alle leuke dingen verging mij de zin. Zo wilde ik niet doorgaan, ik ben naar een psychotherapeut gegaan. Door te praten en me te mogen uiten werd de pijn geleidelijk minder, hierdoor werd de pijn een steeds kleinere hinder. Gelukkig voel ik de pijn niet meer iedere dag, ik zie mijn leven nu wat zonniger; met een lach.

Ik had nooit gedacht iemand te vinden zoals jij Iemand waarmee ik kon praten wanneer het me Tegenzat Nu, jij er niet meer bent doet het zo'n pijn

Zonder woorden ben jij weggegaan Uit mijn leven Ik dacht dat je om me zou geven Ik heb geen spijt van je te kennen Maar stop verdomme met mijn ouders te jennen Anders doe ik eens mijn verhaal En zeg ik het aan allemaal Dingen die ik zelf nog niet geloven kan Je moet het maar geloven man.

Iedereen geeft mij een waardeloos gevoel Begrijp je wat ik bedoel Niemand moet me Maar kwetsen dat is wat het doet Mensen laat mij dus gaan Naar de sterren en de maan Dat is de plaats waar ik heen wil gaan

Die laatste knuffel deed me denken Moest het nu allemaal zo gaan? Moest onze vriendschap nu echt vergaan? Ik heb spijt dat ik je heb moeten laten gaan Je broer zei: loop naar de maan Maar kan hij dan niet verstaan Dat ik mijn grote liefde voor hem niet kan laten gaan

waarom knikken wij elke dag je als we eigenlijk nee bedoelen waarom moeten wij elke dag stilletje zwijgen als we vanbinnen eigenlijk zitten te schreeuwen waarom gaan wij elke dag door met ons leven ook al zien we het niet meer zitten Waarom doen we of dat alles heel goed gaat als het eigenlijk niet meer slechter kan doen we dat niet alleen om er bij te horen en zodat ze niet kunnen zeggen kijk 't is die rare weer !

heb je soms zon drang ?? zon ontzettende drang?? je zou zo graag even weg zijn van hier . mensen verdrinken dat soms wel met bier. maar echt weg gaan doet het nooit . of na lange tijd misschien dan toch ...ooit ?? en dan voel je het weer jha die drang doet zeer. er vloeit een traan over je wang want eigelijk ben je ook wel wat bang waarvoor je vreest weet ik niet het is gewoon iets wat je ziet. en dan wil je toch zo graag weg. en lukte het je niet dan denk je "ik heb pech" maar eigelijk ben je wel wat blij maar je geest die wilt maar vrij. en later heb je zoveel verdriet dat je die snijwonden ziet.

Na dagenlang piekeren En in het niets liggen kijken Zonder macht zonder trouw Probeer ik je te ontwijken Mijn ziel is vervloekt Mijn ogen rood Een gedachten dat een antwoord zoekt Ben ik liever dood Ik weet het Zo ga ik er geestelijk aan Het is erger dan het springen van een flat Ik huil naar de maan Eeuwenlang lig ik hier Weg te kwijnen Hoeveel ik ook vloek of tier De zwarte dikke lijnen Onder mijn ogen Glijden uit Wanneer zal ik uit deze pijn mogen Totdat ik mijn ogen sluit En het langzaam zwart word Weet ik Die pijn heeft me vermoord

De tranen rollen over mijn wangen In mij is een stil verlangen Naar wat liefde en wat aandacht De verbittering heeft mij in zijn macht Ik voel me zo nutteloos, maar ook bang Wanneer stopt dit, duurt het nog lang? Die pijn van binnen komt steeds weer Ik kan het niet aan, niet nog een keer Van buiten normaal, van binnen verscheurd Steeds hoop ik dat dit niet weer gebeurd Maar blijkbaar mag ik niet gelukkig zijn Altijd volgt in mijn hart die pijn.......

een blik uit het raam ik zie een meisje ze kijkt los door me heen ze ziet me niet ze is koud haar ogen kijken star haar lippen gevormd tot een dun streepje ik voel haar koude ik voel haar verdriet ze is niet gelukkig over haar wangen lopen tranen als parels een van de parels valt op de vensterbank ik kijk ernaar en besef dat meisje ... dat ben ik

Seconden, minuten, uren, Dagen, maanden en jaren Het zijn allemaal tijdsbepalingen Tijdsbepalingen waarin zoveel gebeuren kan Tijdsbepalingen die je meenemen naar de toekomst Die je duidelijk maken hoe ver je bent op je weg Op die unieke, voor iedereen verschillend, die ene weg Het maakt je wegwijs, op jouw eigen levensweg Tijdsbepalingen maken dingen duidelijk Ze herinneren je aan je leven Ze maken duidelijk hoe jij je leven leidt Door tijdsbepalingen weet je dat je leeft Soms staat de tijd even stil Het is een cliché gezegde, maar het voelt zo levensecht Soms, als je je heel goed voelt, staat de tijd even stil En beleef je dat moment extra lang De tijd geeft je de ruimte om te genieten Om van dat moment, een bijzondere herinnering te maken Een herinnering die je niet snel vergeten zal Een herinnering, toen de tijd even stil stond Maar ook, als je somber bent Als je even niet zo goed in je vel zit, Lijkt de tijd even stil te staan, Word kenbaar gemaakt dat je nog meer tijd nodig hebt De tijd geeft je de ruimte, om even stil te staan bij jezelf Om even goed na te kunnen denken Over die situatie, waarin jij zit op dat moment Om even stil te staan bij dat ene tijdstip Dan word je weer hard wakker geschut En je kijkt even naar de tijd Het is alweer een seconde, een minuut, een uur, Alweer een dag, een maand, het is alweer een jaar verder Op dat moment realiseer je je, Dat de tijd helemaal niet stil stond Dat die langzaam verder is gegaan Maar dat jij zelf even stil stond

Ik durf niet te dromen, wat in de toekomst zal komen. Ik durf niet aan iets nieuws te beginnen, want ik zal er toch niets aan vinden. Gevoelens die ik heb zijn zo raar, 'Laat me met rust' en 'help me' volgen op elkaar. Angst, agressie, verlaten, woede, eenzaam,leiden en haat, zorgen dat ik me terug trek bij het gevoel van verraad. Intense gevoelens van dood willen zijn en intense gevoelens van leven, is alles wat ik mezelf kan geven. Verlang naar de chaos in mijn hoofd, maar haat dit gevoel ook door en door. Aan de onzichtbare pijnen, zal ik mijn hele leven lijden. Telkens maar uitleggen, Telkens maar verdedigen, Telkens maar die schaamte, Is dat het waar ik mee moet leren leven? Ik heb het, ik haat het en ik wil er niet aan toegeven. Borderline verpest gewoon mijn leven.

hoe ik me nu voel kan niemand zien en ik ... ik weet er geen woorden voor! geen woorden maar daden. het doet pijn,maar het voelt wel goed. maar waarom doe ik het dan??? ben ik het?? het is al een stukje van mezelf geworden. ik zie er leven in, het rode bloed dat over men lichaam stroomt. het voelt goed en het ziet er goed uit! waarom zou ik er dan mee stoppen? omdat de littekens er slecht uit zien??? en dan?? ik ben toch ook slecht!!!

Lach maar raak. Doe ik ook vaak. Niet uit blijheid, maar verdriet. Niemand die mijn tranen ziet. Het is een masker, vol geheimen. Een gebroken hart, niet te lijmen.

De hemel kleurde rood. De hemel kleurde zwart. Aan de deur stond de Dood. Wachtend op je, met smart. De vloer kleurde rood. De vloer kleurde zwart. Je ging mee met de Dood. Ik wilde mee voor mijn part.