Fantasiegedichten

Oberon is mij naam. Zinderend stroomt de toverkracht door mijn aderen naar de macht, schitterend licht omkranst mijn zicht als de magie zo vederverlicht. Gezeten op mijn troon vannacht, staar ik onbewogen naar gezichten, van smeken met stemmen zacht en groene ogen die fel oplichten. Ik ben de Oberon van Avalon, de elfenkoning zonder weerga Ik weef een waan bedachtzaam met de stralen van de maan de godin zo eenzaam, de resten van de zonnegod die schijnen in de nacht. En dan, zoals verwacht duw ik haar met al mijn kracht, de ster uit ’t firmament die valt en vlammend langs ’t heelal de hemel scheurt en eindigt in mijn hand. Het nachtjuweel, dit prachtjuweel, uit flonkerende stralen een helder licht, uit oude verhalen een heldendicht, van ongekende schoonheid groeit en bloeit in alle heerlijkheid tot een wezen van licht en leven. Ziedaar dan mijn Morgana lief Mijn gade, die ik dief die elke nacht herleeft Totdat de ochtend beeft gewekt door zonnelicht en ’t elfenvolk gaat slapen.

Wicca's weven waan? Heb een wicca ontmoet, ach zij straalde! een witte maangodin haar ogen glinsteren dwaal, lichtjes flonkeren en tover zweefde nevel stil zachtjes frisjes. Ik proefde haar magie en verloren in gebaren stokte mijn stem. gedachten spiralen herhalen haar ontelbaar ik dwaal nu alle dagen en zie haar lichtjes flonkeren haar tover in mijn geest.

Sneeuwvlokje na sneeuwvlokje dwarrelt naar de grond. Eerst heel weinig, dan steeds meer, ik laat ze smelten in mijn mond. Geluidloos voel ik ze op mijn wimpers en mijn neus. Ze zijn zo klein, zo breekbaar. Ik voel me net een reus. Oorverdovende stilte, overal om me heen. Het kleinste geluid? In dit winterparadijs is er geen. Alles is zo zacht en wit, en van glinsterend kristal. Ik ben me aan het afvragen, of ik mijn voet durven verzetten zal. Ik denk aan thuis, de warme Glühwein die op me wacht, de mooie lichtjes van de kerstboom in hun zeldzame pracht. En ik til voorzichtig mijn voet op, en zet hem weer neer. Het knerpen van de sneeuw in de vroege avond, verbreekt de stilte als een afvurend geweer. Morgen kom ik hier weer...

In mijn land dat Utopia heet heerst vrede en liefde alom er is vreugde en welgezind is eenieder en spijs en drank in overvloed geen armoe, geen haat of nijd overal klinken stemmen zacht, rustgevend het is er zalig toeven, men legt er rozenblaadjes naast het hoofd van een slapende geliefde In mijn land dat Utopia heet zingen mensenkinderen, dansen en spelen vreugdevuren verwarmen de harten overal klinkt opgewekte muziek afgunst kent men er niet, ook geen oorlog welk een weldaad voor ziel en lijf en geest niemand wil er weg, afstand doen van dit goed men streelt er het hoofd van een rustende geliefde. Mijn land dat Utopia heet brengt geen tastbare welvaart voort, maar verdraagzaamheid, men zoekt er vrede waar ligt dit land, veraf ? nabij ? jaren zocht ik het in de verte het lag diep verborgen in mij

in een voorname meubelzaak zag ik in de etalage een sierlijk gesculpteerde chiffonier staan, zo een met zeven laadjes, heb meteen dat meubelstuk gekocht en thuis een ereplaats gegeven. Toen ik vanmorgen het bovenste schuifke opentrok, verrassing er lag een bedje in het dek was opengeslagen, en in een hoekje stond een klein minnike, ze stond daar in een wit slipje, knoopte net haar bh-tje vast ze keerde zich om en gaf me een brede lach ik knikte verlegen "goede morgen" dat kleine minnike wierp zich rugwaarts op het bedje ze stak haar voetjes naar me uit, en strekte al haar tien teentjes; het was alsof ze een bosje bloemetjes aanreikte op dat moment wist ik het zeker, mijn dag kon weeral niet meer mis gaan ik voelde me een gelukkig en bevoorrecht iemand.

Toen ik me gisteravond te bed begaf, de slaap kwam niet meteen, keek ik naar de sterrenhemel, één ster blonk feller dan de anderen. Voorzichtig plukte ik die ster, behoedzaam hield ik ze vast, zorgvuldig met twee handen. Ze glinsterde en ik lei ze neer op mijn hoofdkussen naast me, ben toen zeker meteen ingeslapen. Vanmorgen was mijn eerste gedachte; wat was ze mooi die flonkerster. Ze was weg, terug naar het grote blauw, maar op mijn hoofdkussen, vlak naast waar ik gelegen had stond de silhouet van een ster gebrand. Zou ik dan toch een echte ster geplukt hebben ? die gedachte alleen al deed me glimlachen, toen wist ik "weer een blije dag". Vanavond weer een sterretje plukken....

als je klein bent moet je braaf zijn spelen in een hoekje lezen in een boekje en vooral vlijtig leren ernstig studeren maar op een dag breek je uit je vliegt je eerste vlucht als een vogel in de lucht. je groeit op en luistert minder naar goede raad, da's hinder wilt op eigen benen staan de zelfgekozen weg inslaan zoekt een partner uit waarmee je besluit je verdere leven te delen maar dat gaat vervelen en je breekt uit, neemt de vlucht wilt vrij zijn als een vogel in de lucht. waarom mogen wij geen vrije vogels zijn we worden beknot en gekortwiekt door wetten, voorschriften en geboden in de lijn lopen, de rest is verboden niet protesteren, manifesteren ze catalogeren, zo nodig interneren maar op een dag breek je uit neem je een vlucht als de vrije vogels in de lucht. jouw vlucht is nog niet gevlogen nog ben je geen vrije vogel vlieg en breek uit naar waar "vrijheid" het hoogste goed is zoek je een weg door de lucht en vlieg je eigen vlucht.

Wanneer woorden muziek geworden zijn Muziek alle woorden omvat Wanneer ogen muziek geworden zijn En muziek alle zien bevat Wanneer een sprookje werkelijkheid wordt En de fluit een vogel laat zingen Wanneer er aan de oren niets schort Als de klarinet een kat laat spinnen Wanneer het kwade kwaken van een eend Door de hobo wordt verwoord Wanneer grootvader gromt (en 't is gemeend) Omdat een fagot hem in zijn siësta stoort... Dan heeft Prokoviev de instrumenten dit gegeven: Dat ze van hem veel schoonheid hebben meegekregen

twee marmeren standbeelden die zich stierlijk verveelden, kloegen steen en been te velen liepen er omheen. Ze konden ook niet verhinderen, 't gejouw van de kinderen, dan die honden aller rassen, die tegen het voetstuk plassen. Het zou er gaan stuiven, waren het beu, dat de duiven op hun kop parkeren, hen helemaal volsmeren. Dus zijn ze van hun sokkels gedaald, hebben een vliegticket betaald; zijn vertrokken tot ieders verdriet maar waarheen weet men niet.

Piano spelen is mijn lust en mijn leven, hieraan kan ik heel veel plezier beleven. Al mijn gevoelens kan ik er op uiten, al mijn emoties komen dan naar buiten. Ik kan er eindeloos op fantaseren, heel gelukkig ben ik dat ik dit heb mogen leren. Ik voel en zie mijn vingers over de toetsen glijden, met mijn pianospel kan ik heel wat mensen verblijden. Ik speel piano puur op mijn gevoel, fantasie heb ik dan ook een heleboel. Helaas kan ik geen noten schrijven, waardoor mijn stukjes altijd in mijn gedachten blijven.

Dag maan... volle, volle maan `k zie je aan de donk`re hemel staan je kijkt zomaar m`n kamer binnen! Jij staat daar hoog in de lucht ja zacht licht te stralen! en ik slaak een... diep tevreden zucht. Dag.... lieve, volle, volle maan `k moet nu écht naar bed toegaan Dan kijk ik je... nog even aan en hoop... dat je er morgen... wéér zal staan.

Ik loop in de zee Bij koralen en dolfijnen daar is het altijd feest We zingen en dansen in de zee En spelen 2 aan 2 Om de beurt een instrument Een viool of gitaar Het is een spel tussen hun en mij Wat eindeloos door gaat tot diep in de nacht Spelen we 2 aan 2 een ravijn Heel diep in de zee

Een elfje loopt door het bos. Haar vleugels zitten los. Vliegen kan ze dus niet. Ze zingt haar klaaglied. Hoge coloraturen weerklinken tussen de bomen. Ze kan alleen nog van vliegen dromen. Wat zal de tijd haar geven? Hoelang zal ze nog leven? Een konijn rent dwars door haar heen. Geen wonder al dat geween. Het is een spook vol wanhopige pijn. Het elfjes spook zal nooit meer levend zijn.

Ik zie je staan, daar in de bus, en dan denk ik wel eens, zijn zus, is vast ook een engel. En met je vleugels in je tas, loop je dan weer heen, Ik wil graag met je mee, dat ik jouw engel was...

kijk naar buiten en zie de maan. Ook zie ik een paar meteorieten vergaan Ik wacht op de zon van morgen die achter de maan zit verborgen. Ik wacht op de dag, en op mijn gezicht verschijnt een lach. Ik kijk naar het heelal, morgen word een dag die ik nooit vergeten zal.

De zee is mooi, Hij ruist zacht in mijn oren Hij is warm, maar ook weer koud Zo mooi, zo vredig De golven drijven zacht Ik zie de meeuwen vliegen Wat een mooi gezicht Zo mooi, zo vredig Langzaam sta ik op Ik voel het zand onder mijn voeten Ik denk aan de zee Zo mooi, zo vredig Ik zal dit nooit vergeten, In mijn leven niet Ik zal dit nooit vergeten Die mooie en kalme zee De golven dansen en springen Maar nooit te druk Ze blijven kalm en vredig Zoals ik ze nooit vergeet

Ooit leefden er hier ver vandaan, wezens die nu niet meer bestaan. Centaurs schoten met pijl en boog, en speelden fluit, heel mooi en hoog. De eenhoorns prikten voor de gein naar elkaar, dat deed geen pijn. De griffioenen beschermden toen, de fabeltuin, dapper en koen. Maar de feniksvogel was de baas. Hij speelde met vuur en och, helaas, dat liep een beetje uit de hand. Er kwam toen een enorme brand. De fabeltuin is nu niet meer, dat is weer een leer voor de volgende keer.

Verdwaald in mijn sprookjesbos Door jouw hersenspinsel in mijn spinnenwiel Je bezeert je eraan mijn lieve prins En valt in slaap op mijn schoot Nu verblijf je tussen dwergen en prinsessen Bij de waterval van dromen Een druppel valt op je mooie gezicht En je ontwaakt uit je fantasie Je kijkt me aan en ziet mijn tranen Je kust ze weg en streelt mijn haar Ik val in slaap op je schoot...

Voorjaar heet het maar het is koud eenzaam schuddende strandtent gevangen in z'n hout Vroeger werd hier gejut zeg je en je glimlacht was het angst of romantiek wat ons hierheen bracht De eindeloze zee ons eindeloos bestaan was God ooit hier? of is Hij nooit weggegaan Mijn oren zitten dicht door de herrie van de wind ik kijk je na tot de vloedlijn waar je nog een schelp vindt Het echtpaar uit die andere stad komt hier ieder jaar ze zijn de enige gasten geen gevaar, geen bezwaar De rode port en de soep brengen ons op temperatuur tijd is van ons nu zittend bij het haardvuur De kelner zegt dat de steltloper hier niet meer broedt vroeger was alles beter vroeger was alles goed Ergens verderop, op zee trekt een schipper aan een touw waarschijnlijk is er niemand die weet dat ik hier nu gelukkig ben met jou De eindeloze zee ons eindeloos bestaan was God ooit hier? of is Hij nooit weggegaan

In het bos kwamen vijf elfjes Ze hadden lol en plezier Het weer was ook prachtig Ze kwamen vaak hier De dieren waren hun beste vrienden vooral herten en konijnen De zon begon heerlijk te schijnen Ze zongen samen een liedje wat ze kenden Ineens begonnen ze in hun eigen te rennen Ze lachten samen en vlogen lekker rond Ze kwamen samen beneden en lagen samen hand in hand op de grond De vijf elfjes hadden honger aten samen Ze waren alle vijf echt een nette dame Met een jurkje van goud hadden ze aan gedaan Want in de lucht was het volle maan Ze zagen mooi sterren Er was er 1 speciaal Ze mochten samen een wens doen Voor hen was het echt ideaal Ze waren moe en gingen samen slapen Ineens begonnen ze allen te gapen Ze sliepen allen als een roos

Geef de Heiland het roer in handen van je aardse levensschip hij zou jou veilig doen landen hij kent elke rots en klip is je scheepje groot of klein laat de Heiland stuurman zijn

Eens komt de dag dat jij mij komt halen. Dan zie ik je zo mooi neerdalen, je vleugels gespreid en zo wijd open, zachtjes in een witte mantel kom ik op je liggen. Ik moet je niet vragen: vlieg met mij, want jij alleen weet het! We maken een verre reis. Laat mij genieten van de blauwe lucht, toch voel ik de koude door al die wolken heen. Ik word stil en moe van het heen en weer vliegen, met een traan denk ik dan nog eens aan mijn liefste die ik hier moet achterlaten. Met weemoed denk ik, hoe we ons geluk mochten delen. Onze liefde was zo mooi, zo broos, maar het heeft niet mogen duren. Breng me naar de hoogste toppen, laat mij nog eenmaal de sterren en het licht zien. Daal nu maar neer, ik vind de weg naar het mooie paradijs. Waar het hemels mooi is. Vlieg nu maar terug, vlieg naar men liefste toe en zeg dat ik het goed heb. Geef de warme stralen die ik jou gegeven heb. Van hierboven zal ik steeds waken en iedere traan die hij/zij laten zal, is een ster. Eens kom je toch naar me toe, dan zijn wij voor immer en altijd samen. Dank je lieve engel, voor die mooie reis.

ik droom van een vrouw die ergens op me wacht een kind op haar schoot, een kindje dat lacht. droom van geluk en vrede, in liefde en trouw naar hoop en troost, blijdschap en rouw. als de nacht is aangekomen over het purpere heideland zit ik stil voor me uit te dromen, denk aan mijn geboorteland dan denk ik aan dit lieve meisje, dat ginder zeker op me wacht bij het avondvuur neurie ik een wijsje dat stijgt ten hemel in de sterrennacht. dan droom ik weer en sluit mijn ogen, de dagtaak ten einde, het werk volbracht de zwoegers keren huiswaarts de rug gebogen elkeen naar huis, genieten de rust van de nacht.

Hoge berg heeft zijn witte mantel aangedaan voorbij de warme zomer, de winter komt eraan de lange wintermaanden gezellig bijeen Hoge berg heeft zijn witte mantel uitgedaan voorbij de koude winter, de lente komt eraan alles herbloeit en kleurt meteen Hoge berg je paden zijn vrij, we komen eraan gaan je beklimmen, het is een komen en gaan van wandelende mensen die lachen en gieren Hoge berg grijs, geblakerd, de herfst komt eraan weer een seizoen, weer een jaar je taak voldaan hoeveel eeuwen zul je nog woonst zijn voor vrije dieren?

De god "Pan" trok zijn vleugeltjes aan bracht zijn fluitje aan zijn mond blies schrille toontjes in het rond hij omgordde zich met schapenvacht en deed wat iedereen van hem verwacht hij speelde op de berg van Olympus zijn eentonig, triestig lied en stierf ter plekke van verdriet. "Pan" gehakt in de pan, er kwam niks meer van

de nacht ontwaakte sereen bij het ondergaan der zon er was een klein sterven waar de duisternis begon in het oosten groeide schemer oplichtend in de laatste straal een late vogel wiekte zwart in de groen-oranje hemelzaal altijd ben ik onderweg op zoek naar mijn paradijs waar ik eindelijk zal rusten in lazuur en parelgrijs zoete melodieën weerklinken als ik lig onder mijn baldakijn tot slaap zich over mij ontfermt mijn droom zal lieftallig zijn

temidden van mensen is het mij gegeven in een schemerzone weg te zinken waar geen ander toegang heeft de grot waarin het water sijpelt waar elke druppel iets miniems bevat dat tijdloos bijna bouwt aan een staketsel waarvan de vorm nog zal blijken en dan, eonen later beschijnt een aarzelende lamp de majestueuze kolommen die nog steeds in opbouw zijn maar tevens getuigen van een groots verleden zij spreken woordloos van wat bestond en blijft bestaan en een nietige mens zal intuïtief weten hoe de formatie precies moet heten tot grote vreugde en verwondering van de toekomstige bezoeker

Dagelijks, voor het slapen of zelfs bij het ochtendwaken. Soms grauw met bloed, dan weer licht en zoet. Daverende monsters, vederlichte wezentjes. Daar in het donker daar in het licht. In de schaduw van het rijk, het rijk der druïden.

' s avonds in april lag ik op de grond keek ik door het raam met open mond het waaide en tierde bliksem en donder heerlijk vond ik het het was een groot wonder neem me mee dacht ik steeds als de hemel ligt gaf daar hoor ik daar wil ik zijn weer knalde de bliksem mijn ogen wijd open wachtend op het moment dat de bliksem me meenam ik voelde me licht en hoorde iets iets wat ik nooit had gehoord iets wonderbaarlijks toen werd het stil en de wind ging liggen 's ochtends werd ik wakker op de grond en teleurgesteld ze hadden me niet meegenomen

Vreemd, donker, zwart, mijn droom. Een hemelse droom, mooier dan mooi. Beter dan beter. Gedachten, over engelen. Die in mijn nachten, telkens weer, mijn dromen verlichten. Fantasieën geven ze mij mee. Verlangen komen uit. Dromen doe ik graag. Dingen die niet kunnen, komen aan de orde. Wegzakken in een andere wereld, vol van vreugde. Ik ben blij, en daarom droom ik.

Nee, echt, ik meen het. Die boom had een gezichtje, net. Een aardmannetje, daarop lijkt hij. Hij keek vriendelijk naar mij. Hoelang zou die daar staan? Ik zal elke week langs gaan. Maatjes worden, kan dat wel? Ik hoop van ja en snel. In het bos is waar we dan spelen. En waar we elkaar geheimpjes delen. In bomen klimmen we lekker hoog. In open vlakten glijden we van de regenboog. O, dat lijkt me toch zo fijn. Om vriendjes met een aardmannetje te zijn. Ik kan niet wachten op die dagen. Maar voorlopig moet ik deze gedachte dragen.

Engel ik weet dat je bestaat. Maar waar ben je? Dat is waar het mij omgaat. Ik zou je zo graag willen zien, of voelen. Is dat mogelijk misschien? Elke keer probeer ik met je in contact te komen. Gewoon weten wie je bent en wat je doet. Maar hier kan ik alleen slecht van dromen. En dat is dan ook wat ik doe.

de maan met gezichten een bolle wang soms wat verdrietig dan weer iets bang maar maantje lief we kijken naar jouw wees maar niet bang we houden van jou lach en geef stralen in de donkere nacht geef ons een knipoog dan slapen we zacht

ik zag je daar staan ver van mij een schim uit de duisternis ik wist niet wie je was ik wist niet hoe je eruit zag ik zag alleen die glitters in je ogen die glimlach op je gezicht en je tranen die naar beneden stroomde waarom was je aan het wenen waarom staarde je me aan heb ik iets verkeerds gedaan je kwam op mij af ik stond te bibberen op mijn benen je pakte mijn hand en kuste me plots had ik door dat het een droom was

over bergen over zee betovering neem me mee magie, toveren een groot verschil vormen samen een gevoel, een gril over land soort lucht goed gevoel net een zucht magie helemaal bevrijdt de wereld in zonder enige spijt

Waar dwaallichtjes mij lokken Ongrijpbaar als de wind En grillig een geheime plek Die ik leeg uit duister vind Vol van licht en energie Krachtig danst en danst magie Een ritueel, een klein gebaar Maken mij het middelpunt Hier word ik mezelf gewaar Ik ben het Licht, de Liefde en het Leven I'm enchanted...

Ze opent langzaam haar ogen Kijkt verward om zich heen Weet ineens niet meer waar ze is En ze ziet; ze is niet alleen Om haar heen, zoveel bekende wezens Die ze toch niet herkent Maar alle angst vloeit al weg Zodra haar blik de levens verkent De eenhoorns, met al hun schoonheid Als stil mystieke eenheid van kracht Met het zwijgend vertoon van puurheid Waar zij een leven al op wacht De elfjes, in alle liefde Die voor haar gekomen zijn Met hun magisch verhalende levens Zo groots, terwijl toch zo klein En dan de kleine vogels Als zielen van natuur Met van binnenuit hun stralend hart Als zacht altijd vlammend vuur Ze richt zich ietsjes op En het laatste spoortje angst verdwijnt Als in gevoelsmatig zichtbaar zijn Vanuit haar hart een lichtje verschijnt Ondanks het volkomen onbekende Voelt ze een onbreekbare band Tussen zichzelf en de wezens hier Haar leven, en dit Elfenland