Gedichten over liefdesverdriet – pagina 4

Stil kijk ik voor mij uit in de nacht, dit is iets wat ik niet had verwacht. onze liefde was zo puur en mooi, en kijk nu onze levens een grote zooi. Het verlangen naar jou is zo groot, jij legde namelijk mijn gevoelens bloot. Zonder jou is alles zo leeg en hol, steeds schieten mijn ogen weer vol. Gedachten blijven maar malen, waarom kom jij mijn liefde niet halen? Ik weet dat dit voor jou ook pijnlijk is, want bij mij was je zo vrij als een vis. totdat jij het niet meer zeker wist, alsof je soms je verleden mist. ik kon daar niet goed mee omgaan en liet je zo een beetje in de kou staan. spijt is dan ook alles wat mij rest, want die tijd met jou was tot nu toe het best! to the one I love

Het eindigde met een klap van de deur, weg ergernissen, weg die sleur. In een keer alles dichtgesmeten, maar niet alles is zomaar vergeten. Wat voor een gevoel over zal blijven, is te ingewikkeld om te beschrijven. Het is geen liefde, het is geen haat, maar een brandend gevoel wat niet meer overgaat.

Als ik niet kan stoppen met van je te houden, kan ik dan ooit nog wel van iemand houden. Als ik niet kan stoppen je gezicht voor me te zien als ik mijn ogen dicht doe, kan ik dan nog wel wat zien. Als ik niet kan stoppen met aan je te denken, kan ik dan nog wel andere gedachten hebben! Als ik niet kan stoppen met over je te dromen, kan ik dan ooit nog slapen. Als ik niet kan stoppen met je te beschermen, kan ik dan wel iemand anders beschermen. Als ik niet kan stoppen met voor je te zorgen, kan ik dan nog wel voor een ander zorgen. Als ik niet kan stoppen met je bij me te voelen, kan ik dan nog wel wat aanraken. Als ik niet kan stoppen, kan ik dan zo doorgaan.

Waarom wegen mijn ogen zo zwaar Is het omdat Ik je ga verliezen Of omdat Ik je al kwijt ben? Mijn ogen doen zeer Alsof 1000 bijen mijn ogen met hun angel zegenen Of alsof m'n mij een roos geeft en ik de doornen voel Oh nee mijn ogen bloeden Maar het bloed is doorzichtig Net water met de smaak van de zee Zijn dit nu tranen? Is het omdat ik je mis Of omdat Ik je kwijt ben?

Wat heb ik eigenlijk in je gezien ? Was het een voorspelbare zwakte misschien ? Waarom heb ik je toch zolang je gang laten gaan ? Waarom liep ik toen niet gewoon ver weg van je vandaan ? Waarom zo weinig plezier en zo vele ruzies ? Hoe vaak werden onze kansen van die grote desillusies ? Was ik dan zo naïef ? Of was ik te zacht, misschien te lief ? Ons samenzijn is gelukkig aan het uitsterven, nu kan niets meer de sfeer bederven. Het was niet eens van korte duur, maar toch waren wij samen simpelweg water en vuur.

Ik hou van jou Jij houdt van mij Maar onze liefde mag niet En dat doet mij zo’n verdriet Want ik wil alleen bij jou zijn Bij niemand anders Het doet zo’n ontzettende pijn Dat wij niet samen kunnen zijn Ik kan mijn leven niet met je delen Toch ben jij het met wie ik wil trouwen Maar niemand mag weten Dat wij van elkaar houden Waarom is dit nou zo moeilijk?? Waarom kunnen wij niet gewoon samen zijn

Wie ben jij? dat je me durft lief te hebben het doet pijn en toch,toch diep vanbinnen wil ik keer op keer beminnen en wie ben ik dan? die zich vlijt in je armen diep vanbinnen zit gewoon iemand die jouw alleen wil beminnen want geluk maak je vriendschap heb je en liefde krijg je opgedragen aan mijn piepeke vanwege frulleke

Wat ben ik met gedichten? als ik ze niet persoonlijk gezegd kan krijgen, ze niet tot jouw kan richten als je luistert naar je hartslag wanneer je aan me denkt ontken dan niet dat je hartje sneller slaat samen zullen we ons gevoelens moeten opsluiten, we konden onze liefde niet overbruggen het heeft niet mogen zijn, je liefde voor haar in een rechte lijn, voor mij heel slecht voor haar heel fijn en toch,toch wil ik, nog een nacht,nog enkele uren nog een nacht, en tis voorbij nog een nacht, ben je weer van haar niet meer van mij nog een nacht nog enkele uren ,die mogen van mij dan 12 maanden duren nog een nacht........... voor mijn lief piepeke vanwege frulleke die u heel hard mist

Stop met mijn gevoelens te spelen... gaat dit nu nooit bij jou vervelen? Je weet dat ik meer voel voor je dan alleen een vriend, maar ik weet niet waaraan ik dit heb verdient... je zegt dat je me graag ziet, maar ik weet niet of je het meent of niet Ik hield van je maar je deed iets ergs tegen me, je hebt me belogen... en aan een kant bedrogen... Ik weet niet wat ik nog kan geloven van wat je zegt Je doet me kapot gaan, dat meen ik echt! Ik weet niet of ik je ooit nog zal kunnen vertrouwen... Ik weet niet of ik ooit zoals vroeger van je zal kunnen houden! Je hebt een vriendin, maar kan mij niet met rust laten! Soms kan ik je daar echt voor haten Je weet dat ik me laat doen omdat ik nog iets voor je voel... Maar soms als ik me weg trek reageer je zo koel... De anderen zeggen dat ik me niet mag laten doen maar soms hunker ik echt naar een zoen! Ik kan je niet zeggen mij gerust te laten... Ik kan er met niemand over praten Ik wil niet bij je zijn, want je hebt een vriendin, en hebt vroeger mijn vertrouwen geschonden! ik voel me niet meer zo met je verbonden! Dus, ik smeek je, stop met zo met me te flirten en te verleiden... want ik kan het niet meer aan

Ik zit in een zetel voor het haardvuur. Ik ben zo droevig en teleurgesteld. Een rode roos heb ik voor you gekocht, een ross voor mijn geliefde. Het heeft geen zin, ik gooi de roos in het vuur en de vlammen slagen zich direct eromheen. Alleen en zwart verkoold stengeltje blijft erachter. Als je diep in mijn ogen kijkt zie je een gebroken hart. Er vloeit bloed uit. Nee het is geen bloed het zijn de tranen die van mijn kaken rollen, druppelend op het vloerkleed. Mijn lippen bibberen. Een briefje valt uit mijn zak, er staat op: "Sorry , maar onze liefde kon niet zijn, het was veel te klein. Sam is voor mij de enige, ik hoop dat je het begrijpt." Het leven heeft geen zin meer, alle hoop is weg. Ik heb er echt genoeg van, de pijn is niet meer te harden. Morgen zal ik er niet meer zijn. NB: De redactie van My Home Planet heeft een aantal regels uit dit gedicht verwijderd uit hoofde van ongeschiktheid voor publicatie op deze website.

pijn als een wonde een druppel bloed door jou maar toch... mijn hart loopt leeg je brak het door jou ik wil wraak zoetigheid en dan weer pijn bitter door jou want mijn liefde teder en haat verlaten blijft dolen in mijn hoofd voor jou

Na zes maanden is het nog niet over en ondanks ik je bijna niet zie denk ik nog elke dag aan je Mensen vragen er nauwelijks naar maar als ze er naar vragen springen de tranen nog steeds in mijn ogen Hopen is het enige wat ik kan doen veel zal ik er niet mee bereiken maar het is beter dan niets Mijn liefde voor jou bindt me vast Het is nog zo sterk dat ik mezelf niet kan bevrijden uit mijn emoties.

Liefste Sabineke Maanden was het aan de andere kant van de lijn stil. Alles rondom mij voelde hierdoor zo kil Niet meer dat warme geluid van je stem, maar een einde aan onze liefde, een bruuske druk op de rem. Zachtjes rollen de traantjes langs mijn wang. Voor dit had ik al zolang bang. Een gebroken hart na zoveel liefde! Het voelde aan alsof iemand jou doodskaartje briefde. Toch na deze maanden van bittere pijn, kwam er terug geluid aan de andere kant van de lijn. Misschien was dat plaatsje van jou in mijn hart niet helemaal verloren Want heel zachtjes kon ik je stem terug horen. Er brandde nu terug een lichtje in mijn hart Toch is onze vriendschap soms een beetje verward. Maar weet wel, liefste Sabineke, ik zal je nooit laten staan Immers zonder jou, zou mijn wereld helemaal vergaan. Jij bent DE vriendin die iemand kan wensen. Ik wil jou niet verliezen, hoe raar, bizar en moeilijk onze vriendschap som ook is. Als je ooit denkt dat je alleen bent of dat iemand je heeft laten staan. Neem dan dit gedichtje terug. Zo blijf je eraan denken dat er altijd 1 iemand voor jou klaarstaat.

momenten, gaan voorbij, als een teken, van geluk en verdriet. momenten, deel je, met geliefden, of die deel je niet. mijn momenten, gaan voorbij, aan de tijd, die langzaam verder, tikt, naar de eenzaamheid, van elk ander.

waarom doet iedereen zo aardig, sinds jij het uitmaakte, met mij. waarom ging dit verhaal zo aflopen voorlopig liever nooit neem ik geen ander weer waarom brak jij mijn hart verdriet ging niet weg kwam terug keer op keer... iedereen leefde met me mee waarom ik dacht toch alleen aan jou met mij bij de zee het mooie strand jij gaf me een zoen en hield vast m'n hand ze waren warm groot en mooi ik voel je handen nog steeds de gevoelens in elke handplooi... ik vraag nog 1 keer verlaat me niet voor mij is dit geen leven meer

woede! dat voel ik nu in mijn lichaam, in mijn ziel... hoe kon je, jij was diegéne waar ik jaren voor viel! nooit heb ik iets slechts over je gezegd, nooit slechte dingen over je gedacht... wat kunnen mensen toch veranderen, dit had ik nooit verwacht. je hebt me belogen, ik dacht dat je me graag had! je zei dat je me lief vond, wel, ik ben al de leugens zat! ik weet niet wat ik je heb misdaan, ik probeerde gewoon lief te zijn... je noemde me kinderachtig, je noemde me klein! wie weet, wat heb je nog allemaal verteld over mij... ik kan je niet geloven, voor mij is het voorbij! en die vriendin van jou, natuurlijk kies je haar zij! zij wil op me slaan, gewoon omdat ik lief tegen je ben? wel waarom niet, het is maar mij! ik kan het echt niet geloven, ik weet het niet meer! wat je mij hebt aangedaan doet zeer! je lacht me nu misschien uit, wel, het kan mij niet meer schelen! nooit zal ik nog een lacht met jou delen! ik dacht dat we vrienden waren, dat dacht jij dus duidelijk niet! dat zie je dan, er komen er altijd problemen van, zeker als je iemand van uit de grond van je hart graag ziet! vaarwel, ik wil je niet meer zien! je hebt me TE diep gekwetst, en nu weet ik dat ik beter dan jou verdien!

afscheid heb je van me genomen er was in jou leven geen plaats meer voor mij jij had geen tijd meer voor mij er was in jou leven plaats voor wat anders van de tijd die wij samen hebben door gebracht is niets meer over alleen nog maar een herinnering alleen nog maar een foto met ons twee alleen nog maar een telefoonnummer wat ik heb afscheid nemen van alles kan ik niet die ring aan me vinger die jij me gaf het telefoonnummer in me mobiel de foto in de kast,het beeldje op de tafel dit is alles wat ik nog heb van je van dit alles kan ik geen afscheid nemen dit blijft waar het is net als de herinnering in me hoofd en het plekje in me hart hier neem ik geen afscheid van

Het is waar dat ik nu nog van je hou Ik ben ver gegaan om jou te zoeken Ik vond je We voelden hetzelfde We hebben nooit iets gehad Het had gekund , niet onze stijl zou niet goed zijn voor beide Jij dacht ons redden Je zegt nu : Het is niet waar,tegen mij.. Ik ben gelukkig,jij ook We kennen elkaar Maar ik geloof je niet, het is niet waar Maar voor jou doe ik net alsof het niet waar is. het voelt alsof het probleem weg is. Maar in mijn hart, wist ik dat het niet weg was. Het lijkt wel of het er nooit was, Dat heeft ervoor gezorgd dat het niet waar is. Het vertrouwen in mijzelf is weg, in jou ook Ik hoop nog steeds dit is niet waar. Het gaat wel goed, maar al de geleden pijn zonder reden Was het maar verzonnen. Toch verwacht ik dat we eruit komen, en geen ruzie meer hebben marcel geloof dat ik je niet haat, en gelukkig ben dat ik je ken, een ding is zeker, dat jij mij kent Is niet waar voor Marcel Brugman

Het was een koude winterdag het bleef nog heel lang licht. We hadden die avond gezoend op straat en 's avonds slootte ik van geluk me ogen dicht. Ja dat was een fijne avond mop. Die volgende dag fietste ik en stopte op de hoogste top. Zoals de zee daar lag die koude winterdag. Een rimpelloze zee waar ik naar keek met een glimlach. Maar toen de wind zich opzette voelde ik jou weer om me heen. Je was een week later me vriend en voelde me niet meer alleen. Maar nu ben ik weer hopeloos alleen sinds jij weg bent bij mij. Maar als ik dan naar de zee kijk voel ik jou weer om me heen en ben dan een beetje blij. Ik ging die nacht naar bed en zag jou en de zee in mijn gedachten. Je keek me recht aan en glimlachten. Ik heb een dag heel lang staan naar die rimpelloze zee. Ik zag jou in het water en jij zei: Ga je met me mee? Maar jij was niet Thom, maar die spiegelgladde zee, en ik moest huilen. Ik dacht echt dat jij daar was waarbij ik weer kon schuilen. Maar lieve Thom, jij was het niet! Je was de zee en ik heb daarom nog steeds verdriet. Jij bent nu alleen nog een fijne en mooie herinnering. Ook al wou ik dat je nooit bij me wegging. Ik laat je nu in mijn gebroken hart koesteren. Het gaat hopelijk vanzelf wel roesten...

Niet te verwoorden wat ik nu voel Ik wil wel leven Maar mijn leven kent geen doel Een leven zonder jou Is een leven van gemis Een leven zonder jou Is iets wat zinloos is

Stel dat ik morgen wegga, Wat zou je dan doen? Stel dat ik morgen doodga, En je gaf me niet eens een zoen. Waarom doe je zo keer op keer? Altijd kwets je me een beetje meer. Jij hebt gewoon een stenen hart, Maar ik, ik begin gewoon een nieuwe start. Ik zal je moeten vergeten ook al doet het pijn, Maar dan kan ik misschien gelukkig zijn. Want gelijk jij doet ben ik het niet, Ik krijg als maar meer verdriet. Jongens zijn gewoon klootzakken, Als ze niet content zijn gaan ze gewoon een ander pakken. Je zei tegen sommige dat je van me hield. Wat is dan het probleem, ik weet echt niet wat je bezield. Je doet me echt ongelofelijk veel pijn, Dat je zo doet vind je dat dan fijn? Pff laat zijn ik moet niks meer van je weten, En mijn liefde voor jou zal ik zo snel mogelijk proberen te vergeten.

Drie dagen geleden we hielden van elkaar En nu opeens het kwam zo onverwacht Je maakte het uit Je wilt de cd's van je broer terug en je pasje van de disco Krijg ik dan ook iets terug namelijk, mijn hart Mijn hart ligt nog bij jou zo alleen en zo eenzaam hoe kom je hier nu bij 3 dagen geleden

Ik voel me hier zo opgesloten. Het is hier ook zo leeg. De gedachten worden in m'n hoofd gegoten. Mijn hoofd lijkt wel van deeg. Het gevoel dat je hoofd zo kan knappen. Is mijn hooft dan echt zo leeg? Je kunt het niet zomaar weer aan elkaar lappen. Wat is liefdesverdriet toch wreed!

Ik heb zo'n verdriet om dat jij mij achterliet Ik heb zo'n verdriet snap jij dat nu niet Ik heb zo'n verdriet mijn hart is zo klein, omdat ik voor altijd bij jou wil zijn!

Hij, ja hij daar Hij is alles voor mij Zijn rode haren En blauwe ogen Staan mij aan Alles staat me aan Maar ik kan het hem niet zeggen Het kan niet Waarom kan het niet? Het kan niet het mag niet Ik mag hem niet leuk vinden Maar ik vind hem leuk... Dat is het probleem Het grote probleem Hoe kan ik hem uit me hoofd krijgen? Ik krijg hem toch niet! Of wel? Nee nooit.. Dit is dus zo kut. Je weet dat het niks wordt maar je hoopt het zo Dat je het gaat geloven Het kan niet, het mag niet

En toen jij, een vluchtige blik, een verraste glimlach. Twee bliksems die onze zielen aaneenrijgen. Verscheurd door de liefde zoekend naar elkaar. Een zachte kus in mijn hals. Een warme hand over dij. Je lippen die mijn huid strelen. Later... Rillend op de vloer. Trillend van de pijn die mijn hart verwoeste. De telefoon die rinkelt... Ik neem op, jij, die mij probeerde uit te leggen hoe het ooit zover gekomen was. Maar ik luister niet. Die knagende pijn die maar niet overgaat. Dit was de prijs die ik moest betalen voor dat heerlijke moment. Dat ene moment.

Als de ochtendzon mij wekken kon, Zou ik dan zien, Dat de vuilnisman, Zijn verdriet verbergt? Een impulsieve eend dacht Dat hij het voor elkaar had, Maar naderhand, Bleek de plas leeg te zijn. Een stoel lummelde wat rond, Maar opa is te zwaar, De tafel krijgt nu een nieuwe vriend. De grootsheid van de bloemblaadjes Ging verloren in de laksheid Die zij in haar hart droeg.

Een ogenschijnlijk onzichtbaar spinnenweb vult de hoek van de kamer. Mijn lot danst op draden van spinnenrag. Alles lijkt, lijkt !, verband met elkaar te houden Één gebroken schakel doet het systeem wankelen Beleef wat je nog kunt Leef intens, zonder wroeging Laat de hond uit Huil niet meer en schrans Voorbij alweer, een gemist moment Ik geef teveel, krijg ik wel terug ? Overal en nergens, op zoek naar de doolhof om te kunnen verdwalen Lijkt het wel wat het is ? ik lieg niet meer Hoelang nog kan ik voor je zorgen ? Morgen ben ik alweer iemand anders. Kan dit dan ? Moet ik niet op mijn hoofd gaan staan ? De beschaving faalt, de maatschappij valt aan. Wie ? Lopend zoek ik vergeefs naar het antwoord dat mij soelaas brengen moet. Staat alles dan achter mij geparkeerd ? Verdomme, ik heb geen muntjes meer ! Ik zwelg maar en voel mezelf opzetten. Het water moet eruit ! Ik kan niet meer, Laat me toch. Of nee, geef me een por. Schud mij wakker. Geef mij leven, laat moeder van je houden. Soms denk ik dat ik het verdien. Of moet ik dan toch iemand anders aanspreken ? hoort u mij ? Help ! ! Zuig mijn twijfel toch niet uit, ik heb er zin in. Geef me wat geld, dan kan ik verder leven. Sterf, dood en verderf, verdwijn. Laat je niet meer zien. Hoe kan het ook anders. Het kan toch ? De hoek van de kamer, Is mij zo bekend. Ik denk erin en raak dikwijls verstrikt. Gelukkig, de draad breekt makkelijk. Oef, lucht ! Geef me wat ruimte. Ik sla me voor het hoofd. De orde herstelt zich geleidelijk. De nachtmerrie neemt in verwarring af. Helder water omringt mij, ik zwem het licht tegemoet. Ik ken het antwoord, Ontwaak.

Je hebt me bedrogen En steeds maar weer voorgelogen. Waarom doe je me dit steeds aan. Je kust me en de volgende dag is al die passie weer vergaan, Zijn het allemaal leugens wat je tegen mij zei? Ik weet het zeker, het is nog niet voorbij? Als je weer eens bij me staat, is het net alsof de grond onder mijn voeten vergaat. En als je me aankijkt met je fonkelende groene ogen. Ik weet niet waar ik dan moet kijken, en begin spontaan te blozen. Luister nou maar 1 keer naar mij, Het is nog niet voorbij want jouw hart hoor nog steeds bij mij...

Engeltje van goud,al was je dood,het laat me koud... Honnepon,snoezepoes, lekker ding.. ik moet kotsen, maar ik hou me flink. Dat het uit is, spijt me zeer..effe bekomen,ik kan niet meer! De eerste keer dat je me wilde kussen.. T was net of ik peper slikte,en het niet kon blussen! Het is waar, ik zal je missen, maar eigenlijk zit ik liever in mijn neus te vissen! Mijn liefde voor jou heeft de tand des tijds niet doorstaan.. Ik heb me stukgebeten op jou, je kunt nu beter gaan!!!!!

Je had mijn vertrouwen na 2 weken, en dat vond ik snel, behalve die ene zondag ik was bang, Bang dat je me verlaten zou en dat duurde ook niet lang . Iemand die ik vertrouwen wou, dat was jij. Jij moest er niks van hebben dus zei je maar wat. Ik werd kwaad en belde je op. Je kon het bekijken en wel heel snel, maar dat duurde niet lang of ik belde je alweer. Ik miste je en het speet me zo, maar jij had het al bekeken en liet me heel snel steken. Waarom, waarom doe je dit nou ? Ik heb spijt bel me nou

Ik dacht dat het goed ging deze keer, Ik dacht dat ik iemand gevonden had deze keer.. Ik dacht...Ach...wat doet het er nog toe wat ik dacht... Ik dacht toch verkeerd!!!!!

Waarom hou ik van die vrouw, Waarom blijf ik haar trouw. Als wij niet eens over een ons kunnen praten, Kan ik het dan niet beter laten. Toch verlang ik zo naar haar, Voel mij dan weer zo raar. Waarom kan ik die vier woordjes niet zeggen, Moet ik mij hier bij neer leggen. Als of het zo moet zijn, Zo veel verdriet en zo veel pijn. Kan haar zo goed begrijpen, Toch moet ik steeds weer mijn ziel bij slijpen. Steeds meer moet ik denken aan hoe het was, Gedichten die ik over haar weer terug las. Ik kan het niet uit mijn mond laten weten, Maar een ding is zeker, ik kan haar nooit vergeten.

Verlangens die branden in mijn ziel, Omdat ik weet hoe ik voor jou viel. Nog altijd zijn er die zelfde dromen, Dat wij ooit weer bij elkaar zullen komen. Hoe moeilijk het soms ook is, Toch blijft steeds weer het gemis. Het stille zwijgen op de bank, Zelfs daar voor dat ik God dank. Het stille gefluister van je gedachten, Deden mij mijn pijn verzachten. Maar dat je er nu niet meer bent, Is iets wat bij mij niet went. Al die zorgen die jou kwelen. Zou ik zo graag uit je strelen. Iedere minuut van de dag, Moet ik denken aan jou lacht. Denken aan jou zorgen, Hopend op een morgen. Mijn gedachten worden zo fijn, Als ik er aan denk dat je ooit weer bij mij zal zijn.

Vergeef me als ik het je moeilijk maak, vergeef me als ik je soms pijnlijk raak. Vergeef me als ik mijn gevoelens soms verlies, vergeef me, want het is niet iets waar ik voor kies! Vergeef me, want je weet dat ik het nooit zo bedoel, vergeef me, want je weet hoeveel ik voor je voel! Vergeef me, maar soms wordt het me net even teveel, vergeef me, maar soms grijpt het me zo bij de keel. Vergeef me, maar je weet ik kan alleen bij jou terecht, vergeef me, want je weet: samen staan we sterker in dit gevecht!! Vergeef me, want je weet hoe waanzinnig veel ik van je hou. Vergeef me, want ik mis je warmte, kan niet tegen de kou...

dat ik niet denk aan jou. gescheiden van mijn vriend van diegene van wie ik hou. 's nachts lig ik alleen en probeer te dromen van die hele fijne dag dat we weer bij elkaar komen. Ik tel al af want eens komt de dag dat ik je weer in mijn armen sluiten mag.

Toen ik gisteren je stem weer hoorde Klonk je anders aan de telefoon Alles leek opeens zo vreemd Alles leek zo ongewoon Je praatte alsof ik een vreemde voor je was Alsof je me niet kent Het is net alsof er niks was tussen ons En je een compleet ander mens geworden bent

Niemand waar ik mee kan praten, Niemand tot wie ik mij kan wenden, Niemand die ziet Hoe hard ik het nodig heb... Tranen van verdriet, Tranen van eenzaamheid, Is er dan niemand die het ziet? Nachten lijken dagen, Dagen lijken weken, Tranen blijven stromen, Zonder dat iemand het ziet... Helemaal alleen Blijf ik met mijn gedachten, Met mijn verdriet, En niemand die het ziet...

op het strand samen naar de sterretjes zien dicht tegen je aankruipen je arm rond me heen je handen verstrengeld in de mijne ik hoor je ademen ik voel je stem je hart kloppen zo dicht zo wil ik altijd aan je blijven denken al doet het me pijn en verdriet dat ik mezelf moet dwingen ons te vergeten.

Warmte overvalt mijn hart In een gedachtegang die ik zo miste Verdwaasd schuifel ik op een neer Snel klopt mijn hart in mijn keel Vertwijfeld kijk ik achterom Maar jij bent er niet, ik mis je Maar als ik mijn ogen langzaam sluit Zie ik je staan met gespreide armen Een traan rolt over mijn gezicht Want ik weet dat het niet zal zijn Maar de gedachte aan jij en ik samen Brengt een mooie droom bij mij op Ik zal de gedachte nog even houden Zal hopen dat het ooit mag zijn Maar de realiteit doet anders vermoeden Jouw wereld is nooit die van mij

Maar je bent te mooi Ik wou dat ik je kon haten Maar je hebt een te lieve lach Ik wou dat ik je kon haten Maar je weet dat ik je graag mag Ik wou dat ik je kon haten Maar ik kan het niet Ik wou dat ik je kon haten Omdat je me verliet Ik wou dat ik je kon haten Maar je bent mijn kleine vriend Ik wou dat ik je kon haten Maar ik kan het niet Sorry.

Er zijn dingen tussen ons gebeurd die ik niet had durven dromen En ik had nooit verwacht dat na jouw antwoord alles goed zou komen Jij vertelde mij dat je geen vaste relatie wou Op dat moment bezorgde jij mij verdriet, nijd en kou Hoe kom ik hier ooit overheen was mijn eerste gedachten Ik probeerde mijn tranen tegen te houden met mijn laatste krachten Maar ze branden achter mijn ogen dus ik liet ze gaan Zoveel verdriet voor iemand die mij niet ziet staan De volgende dagen leefde ik misselijk van verdriet Maar toch diep in me hart de gedachten van zo kan dit niet Ik belde je op en we praatten het uit En uiteindelijk kwamen we tot een redelijk besluit Voor me gevoel leek alles weer normaal te zijn Dacht ik nou aan hem zonder die stekende pijn Helaas de verliefdheid was alles behalve weg Waarom verdween het niet gewoon hoezo al die pech Toch probeer ik je te laten denken dat alles weer goed is Ik wil je er niet mee lastig vallen anders gaat alles vast weer mis Het is de bedoeling dat hij dit niet leest Want hij mag niet weten dat mijn gevoelens voor hem nooit zijn weggeweest

Stralende haren als De middagzon Een tedere lach Die mij voor haar won. Verliefdheid in Haar bruine ogen Toch niet bij elkaar Want deze liefde zou niet mogen. Lang gewacht Op een zachte zoen Maar nooit gekregen Ik kon er niets aan doen. Verlegen gewandeld In de zilveren schijn van de maan Vol vertrouwen gehoopt Dat ze me ooit zou zien staan. Maar altijd afgewezen Nooit keek zij me aan Met tranen in de ogen Van haar weggegaan. Vaarwel m'n vriendin Het ga je goed Ik weet nu heel zeker Dat ik zonder jou leven moet.

Ik deelde met jou een leven, en heb je alles gegeven, alle liefde die ik in me had. En daardoor ook mezelf vergat. maar wat heb jij mij gegeven? een gevoel is dit het leven. nooit een lief woord of genegenheid. Ik raakt mezelf helemaal kwijt. Tot de dag kwam, dat ik dacht waarom? Ik stop hiermee, want je neemt zelfs me ziel nog met je mee. En zelfs dit was nog een gevecht,want ja ik meende oprecht, ik kan hier niet meer tegen. Maar jij dwong me toen zelfs nog om zo verder te leven. Bang en vol wanhoop, vocht ik door. En alles wat ik had verloor. Nu ben ik er nog niet, mijn hart is vol verdriet. En hopelijk komt er een dag, dat ik het ervaren mag, Hoe het is weer te leven met een lach, en te kunnen zeggen, ja ik ben er weer.

met tranen in m'n ogen zit ik op je te wachten ik zit met niets anders dan jou in m'n gedachten hopeloos zit ik naar het raam te staren en dat alle problemen op zouden klaren maar dar zou alleen maar in m'n dromen gebeuren ze zeggen wel zit maar niet te treuren dat gaat niet want de tranen staan in mijn ogen en dat had echt niet gemogen hier sta ik dan helemaal verlaten en geen liefde meer wees gerust ik blijf op je wachten keer op keer

ik ben hier... alleen, eenzaam, stil... hier in de kamer is het koud, het is leeg, het is kil.. ik hoor niets, ik zie niets, het is donker, duister... ik hoor geen gepraat, ik zie geen mensen, ik hoor geen gefluister... buiten is het ook duister, ik zie de zon niet, ik zie alleen zwarte en grijze wolken, geen straaltje zon te zien, alles heeft een donkere kleur... alleen, en eenzaam zit ik hier, wachtend op licht, op zon, op gepraat, op fleur... maar het komt niet, alsof alles gestorven is... alsof de hele wereld vergaan is... en dat alleen... omdat ik jou mis!

mijn luide woorden zwijgen mijn blije woorden huilen mijn altijd zo zachte woorden zijn hard hard zoals een rotsblok zoals jij

Het is vandaag 25 jaar geleden dat wij tweeën in het huwelijk zijn getreden Helaas is dat huwelijk nu voorbij en koos jij ervoor om verder te gaan zonder mij Gelukkig heb ik herinneringen aan jou die niemand meer van mij kan stelen gedachten aan jou kunnen de wonden van verdriet misschien nog helen De liefde die ik voor jou voel en van jou mocht ontvangen zal voor altijd mijn hart behangen Een mooier geschenk heeft niemand mij ooit gegeven een liefde die in gedachten voor altijd in mij zal blijven leven Het is bijna nu bijna voorgoed voorbij, wat zal ik zal je gaan missen Het doet mij ook zo´n zeer dat je zo moest beslissen Die momenten met jou waren de mooiste van mijn leven het doet dan ook verschrikkelijk pijn om die op te moeten geven De vraag blijft waarom ons dit moest overkomen een leven met jou, daarvan ben ik altijd blijven dromen Ondanks de problemen van de laatste tijd wil ik je eigenlijk nog steeds niet kwijt Het doet me dan ook nog steeds veel verdriet zonder jullie zie ik nog geen toekomst in het verschiet Men zegt: tijd heelt alle wonden Maar ik had liever dat we samen verder konden Nog even en dan zijn jullie grotendeels weg uit mijn leven Maar ik wil toch om jullie blijven geven Ik hoop dan ook dat we in vriendschap uit elkaar kunnen gaan En dat we het beiden redden in ons nieuwe bestaan

heel de dag zie ik die mooie bruine ogen in mijn gedachten heel de dag zie ik de zwoele mond heel de dag kan ik niets eten dit is toch niet gezond?? heel de dag ben ik in de wolken heel de dag mijn gedachten heel ver weg heel de dag geen concentratie meer ik voel me heel de dag zo licht als een veer heel de dag moet ik verlangen verlangen wat ik nooit zal krijgen heel de dag moet ik maar dromen en hopen dat ik op een dag niet meer hoef te zwijgen

ik sta naar de zonsondergang te kijken zo alleen ik sta naar de zonsondergang te kijken zonder jou ik sta naar de zonsondergang te kijken een traan over mijn gezicht ik sta naar de zonsondergang te kijken en realiseer me dan iets ik sta naar de zonsondergang te kijken ik mis je!

Ik zie jou op het schoolplein staan, en dan vraag ik me af waarom je mij heb laten gaan. Dan staar ik je aan en denk aan de tijd dat we nog samen waren, van binnen huil ik dan en kan niet stopen met jou aan te staren. Ik verberg op school mijn vele verdriet, naar helemaal niemand die het ziet. Niemand begrijpt dat jij bij mij hoort, alleen ik en dat stoort. Als jij daar op het schoolplein staat kijk ik naar je mooie ogen, en dan vraag ik me af waarom het niet anders had gemogen. Maar het kon helaas niet zo zijn, daarom heb ik mijn hele leven pijn!

Ik zag je staan en bedacht in mezelf ik laat je nooit meer gaan Maar je ziet me niet staan De liefde van mij komt nooit aan Ik kan aan niks anders denken alleen aan jou Laat me niet langer in de kou Want ik hou van jou En ik blijf je altijd trouw Maar waarom zie je mij niet Ik zit toch niet tussen het riet Ik weet zeker dat je me ziet Maar je doet net als of van niet Ik vind je een schat Maar ik ben het zat En dat is dat Je ziet me toch niet staan De liefde van mij voor jou kwam nooit aan Dus ik laat je maar gaan Maar je gaf me een fijn gevoel Dat was waarschijnlijk mijn doel Het ging om het gevoel Maar ik blijf wel denken aan je lach Als dat mag En ik zeg nu maar gedag En ik weet dat je me wel mag.

doe maar geen beloftes meer het doet gewoon te zeer het regent in mijn hart en het maakt me zo verward ik wil dit gevoel niet, wil vrolijk zijn maar momenteel doet dat pijn soms weet ik gewoon niet wat ik wil maar het laatste is jou daarmee opzadelen, dus hou ik me stil ik wil je niet beladen met mijn verdriet maar ik kan het niet verbergen, zodat je dat niet ziet ik weet ik mag niks van je verwachten en ga vanaf nu proberen te trachten je wat los te laten, je te laten gaan misschien kan ik het dan beter aan

Alles wat ik doe het stelt niets meer voor Mijn school kan de pot op hoe kan dit nou? Je beloofde me gouden bergen je wilde me nooit meer kwijt Maar hoe dan opeens dit Mijn hart is weg Mijn hart pompt nog maar is er niet meer Waarom laat je me in de steek is het school? Er is nog 1 ding dat ik niet durf te hopen Maar toch blijf hopen kom je bij me terug?

Ik lach altijd zeg je, ik ben de optimist... Maar je zou eens moeten weten... Hoe denk je dat ik me voel als ik niet bij je ben? Mijn lach zit dan verborgen achter een luik van verdriet, de optimist is verdwenen, als de nacht begint te schemeren...en als ik je niet meer zie Hoe denk je dat het is, om naast je te staan, maar toch zo ver weg? Het niet aan je kunnen is een kwelling van God... Ik weet het, ik zie het, dat ik niet bij je kan... Daarom moet ik nog genieten, van de tijd dat ik naast je sta... Want op een dag ben je mij vergeten, mij helemaal vergeten... Maar ik jou niet, nooit niet... zolang ik weet dat je ergens bent Mijn hele leven is al verkwanseld, omdat ik naast je sta en niet aan je kan Je zou eens moeten weten... Hoe ik me voel... Het gevoel van gemis... die ik voel branden En toch sta ik morgen weer naast je Weer zo'n pech want ik sta naast je, en toch zo ver weg...

het is een leeg gevoel een gevoel van elke dag een dag van thuiskomen van school en een stop die uit me wordt getrokken en laat het bad vol liefde maar leeglopen!! op een dag zal dat gevoel over zijn en zal die stop vastgeroest zitten het bad vol liefde zal overlopen van plaats te kort voor meer! een groter bad kan dan weer vollopen maar het is te groot om ooit volgelopen te zijn en dat grote bad is mijn HART!

Het ging zo goed, maar kijk is wat de liefde ons aandoet verdienen we dit nou? Ze weten toch dat ik ontzettend veel van je hou? En jij, Jij hou toch ook van mij? We hadden onze mindere tijden Maar moet dit nou echt naar onze uitweg leiden? Over mijn wang rolt nu een traan Waarom, waarom moest je nou gaan? Waarom kunnen we niet lang en gelukkig samen leven? Waarom kunnen we elkaar dat geluk niet geven? Ik heb nog nooit zoveel verdriet gehad ik hou zoveel van je schat Ook al deden we elkaar verdriet Vergeet ons alsjeblieft niet

Is het paranoïde om voortekenen te zien ? Ik merk het telkens wel later of vroeger. Dana is dood ! Ben ik dan toch een ziener ? Al mijn dierbaren op klippen zien eindigen. In een droom, in een vergeten brief, in de woorden van onwetenden. Geluk trekt mij aan, ongeluk nog steviger. Ik vertrouw weinig mensen. Bescherm mezelf, mezelf. Open mij ! Kan ik dat zelf ? In een geminachte mens de waarheid vinden, maakt mij dat open ? Ik geloof van wel, ik heb schrik voor haar. Wat als ze telkens de waarheid ziet die ik zelf niet ken of wil kennen ? Ga ik dan ook dood ? Blijf bij mij, ik kan niet zonder de ander. Ik ben bang alleen te blijven. Ben ik achterdochtig om te voelen dat mijn leven op zijn laatste ademtochten voortwentelt ? Kwart na twaalf, kan ik de klok niet terugzetten op kwart na twaalf ? Geloof een beetje in mij, Ik kan mezelf wijzigen, maar kan jij dat aanvaarden ? Mijn muur begint ernstige barsten te vertonen, een laatste hamerslag kan mij bevrijden. Help mij.