Gedichten over liefdesverdriet – pagina 3

Ik leerde je kennen, maar moest nog aan mijn nieuwe situatie wennen.. Het ging me eerst allemaal iets te vlug , had immers pas een verleden achter de rug. Je heelde mijn gebroken hart ,en ik maakte eindelijk een nieuwe start. De momenten met jou waren reuze fijn ,ik begon weer mezelf te zijn. Uiteindelijk wist je mij verliefd te maken ,en diep in mijn hart te geraken. Ik leek wel totaal te zijn betoverd, je had het diepste van mijn hart veroverd. Het leek allemaal zo eerlijk en oprecht ,maar al snel bleek dat alles onterecht. Hoe kon je zo gemeen zijn? Waren al die mooie woorden dan alleen maar schijn? Waarom geloofde ik toch in jou? En wat is het toch dat ik zoveel van je hou? Ik wil niet aan je denken, maar toch voel ik enigszins verdriet. Ik wil om jou niet huilen ,jij verdient mijn tranen niet. Jouw vertrouwen was totaal verkeerd ,maar ik heb er wel wat van geleerd. Al doet het mij nog zo'n zeer , nooit zie jij mijn tranen meer. Jij hebt niet nodig wat ik je geven kan ,jij leeft liever verder met je eigen egoïstisch plan!!

Terwijl ik zo voor me uitstaar, veeg ik de laatste resten van onze liefde bij elkaar. De fundamenten weggeslagen, door een grote hamer tot puin geslagen Het was niet eens een luchtkasteel, het was niet te beschrijven, zo veel. Hebben wij alles op moeras gebouwd? Of hebben wij teveel op ons geluk vertrouwd ? Waarom was onze liefde niet bestand tegen alle omstandigheden? Heb ik misschien wel onze toekomst vermeden ? Ik zou veel voor ons nieuw onderkomen geven, maar helaas is van onze liefde slechts een verwoest monument overgebleven,

Iedere avond bang om slapen te gaan, ,bang dat mijn dromen weer toe zullen slaan. Ik wil niet dromen over jou en mij, er bestaat geen jij en ik, dat is over en voorbij. Als ik 's ochtends wakker word voel ik me nog steeds moe ,waarom laat ik jou toch in mijn dromen toe? Ik voel me zo door jou bedrogen , alles was een leugen, je hebt me keihard voorgelogen. Je deed alsof je 't goed bedoelde, terwijl je gewoon niets voor me voelde. Het liefste zou ik alles uit mijn geheugen willen wissen ,hoe heb ik me toch zo in jou kunnen vergissen? Ik wil aan jou niet herinnerd worden, zodat mijn gevoelens voor jou snel worden geblust, Dus als ik voortaan slapen ga....Laat me dan a.u.b met rust !!

Je bent ruim twintig jaar te laat gekomen. voor alles is het nu te laat. Nog even heb je mijn hart meegenomen. dat had ik niet verwacht,bij voorbaat. Mijn hele leven was ik naar jou op zoek. jou liefde te mogen verkrijgen. Maar voor jou klinkt dat als een vloek, ik zou er eeuwig voor willen zwijgen. Dag te zeggen,zonder die ene kus, daar stond ik niet bij stil. Afscheid nemen van mijn kwiebus, is het laatste wat ik wil. Maar dat moment ligt nu op de loer en komt rap in de buurt. Maakt niet uit,zegt ze stoer, maar jou kennen heeft te kort geduurd.

één kus, één nacht, zovele beloftes en nu blijf ik hier eenzaam achter. Mijn hoofd op hol geslagen, met mijn verstand geen blijf meer wetend. Ik kon je vertrouwen zei je, dacht ik, wat verliefdheid niet doen kan. Het is mooi, maar vreselijk, het geeft je moed en maakt je kapot. En toch heb ik je al vergeven, want ik weet dat je terug zal komen. En deze gedachte sterkt me, en zal me blijven sterken, te blijven geloven in de liefde, in ons.

Afscheid nemen doet zo’n pijn, alsof het einde nabij is. Nooit zullen we meer samen zijn, toch overtreft mijn spijt het gemis. De nachten worden zo koud, de maan donkerzwart. Het is niet dat ik niet meer van je houd, maar het is beter zo, wij niet meer samen, maar apart.

? waarom antwoord je niet meer als ik tegen je praat, en zeg je voortdurend dat je me verlaat? waarom zeg jij nooit eens iets lief, of schrijf je nooit eens een mooie brief? waarom moet het altijd van mij komen,alles wat we doen, geef je me nooit zomaar voor niets een zoen? waarom zit ik hier nu hopeloos te schrijven, terwijl ik weet dat ik, als jij wil, bij je zal blijven?

Je lag te huilen in mijn armen en smeekte,maar ik knikte nee, Je bleef maar huilen, maar ik wou niet meer met je mee. Ik volgde mijn halve hart, dat geen liefde meer gaf aan jou, maar naar de andere, dus liet je staan in de kou. Na een tijd kreeg je een andere meid, en vanaf toen kwam de spijt. Toen ineens kwam een traan, Waarom ben ik bij je weggegaan? Maar ik heb mijn kansen gehad, toen ik je zo dicht bij me had. Je wilt nu niet meer bij me zijn, en elke keer als je dat zegt voel ik weer die ontzettende pijn. Ik merk het keer op keer, Je wilt niet meer!!! Dit is het stomste wat ik ooit heb gedaan, Ik ben bij je weggegaan!

Je kiest je eigen weg weer en helaas komt die niet langs mij. Even hadden we dezelfde route, tenminste dat droomde ik toen Maar die droom is nu niet meer. We reden even samen en toen reed jij voorbij. En voor die korte periode moet ik zwaar boeten, maar met alles wat ik nu weet zou ik het zo weer doen. Begrijpen doe ik het gewoon niet. Die tijd die we samen hadden was zo mooi. Hoe is het toch mogelijk dat zoiets gewoon overgaat. Moet dan alles wat mooi is sterven van pijn ? Waarom weer dit intense verdriet ? Ongelofelijk dat ik weer zit met de rotzooi. Ben ik belachelijk, dat elke vrouw mij verlaat ? Mag ik dan niet eens een lange tijd gelukkig zijn ?

Alles geprobeerd om voor mezelf door te gaan, maar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Een ander in mijn leven hielp ook al niet, er zit in mij nog altijd dat enorme verdriet. Waarom blijf ik toch steeds hangen in het verleden, ik wil zo graag genieten van het heden. Wat moet ik van de toekomst nog verwachten, wist ik maar waar ik heen kon met mijn gedachten. Het is al nacht, en ik voel me zo alleen, mijn hart onrustig, maar waar moet ik heen. Vrolijk en gelukkig zijn, dat is al wat ik vraag, waarom verdwijn die donkere wolk dan zo traag? Kwam er maar een einde aan deze strijd, strijd van toekomst en verleden tijd. Iedere dag weer veeg ik alle moed bij elkaar, voel me nog altijd ongelukkig nu na een jaar. Kon iemand mij maar zeggen wat ik hier mee aan moet, want al die gedachten en verwarringen doen mij echt geen goed. Maar 1 ding weet ik wel: Als dit niet verander, zal ik nooit meer horen bij een ander !!

"Jij bent hetzelfde als de maan. Uniek, mysterieus en mooi, maar je moet beschenen worden de zon om zichtbaar te zijn. En die zon was ik voor jou." Nu rest niets dan herinneringen. In mijn hoofd en op papier. Een enkele foto van ons samen in een taxi. Jij straalde als nooit tevoren Was jij nu maar hier. Maar een maan kent veel gedaantes. Waarvan ik het bestaan toen nog niet wist. Ik dacht dat onze band immer zou blijven. Dat ik je eeuwig mocht beschijnen. Maar ik heb mij erin vergist. Jij durfde de stap niet te wagen. Een versmelting van ons beiden. Waarbij Pien, jouw Aarde, Ons in die ceremonie zou begeleiden. In een wereld vergewis van vragen. Laatst heb ik afscheid genomen in stilte van jouw ouders als eerbetoon aan de makers van deze vrouw Die niet alleen de maan is maar bovenal een wonderschone vrouw.

In mijn gedachten ben je hier nog wel Je zit op de bank, luistert naar mijn gitaarspel Je luistert als ik erbij begin te zingen Je laat mijn knuffel dansen en springen Je kijkt mee over mijn schouder als ik zit te schrijven Je vraagt, als ik uitga, of ik niet thuis kan blijven Je ligt in mijn bed en slaapt tot tien uur Je lacht om jouw foto, die hangt nog steeds aan de muur Je zet 's morgens je pet op mijn haren We praten over toen we nog samen waren Ik hou van je, en nu besef ik dat pas Je bent meer aanwezig dan toen je er was

Staren, staren dat doe ik de wereld raast voorbij. ik zie het niet,waarom? ik hoor alleen die laatste klik. staan,staan dat doe ik met de telefoon in m'n hand. je laatste woord, "dag". en dan die laatste klik. opeens,opeens ben je weg ik zal je niet meer zien ik zal je niet meer horen je bent weg, ver weg.

eens was ik gelukkig, eens was ik blij, eens had ik iemand dat altijd stond aan mijn zij. eens zag iemand me graag, eens had ik een vriend. waaraan heb ik dit nu toch verdiend. ik zag je graag, met hart en ziel. jij was degene waar ik voor viel. ik mis je steeds meer iedere dag, ik mis de dagen waar je me nog graag zag. ik mis de dagen waar je nog tegen me praatte, ik mis de dagen, dat je me nog niet haatte. ik mis de sterretjes in je ogen, ik mis je lach, ik mis je steeds meer, iedere dag! ik wil je terug, ik zou alles doen voor jou, omdat ik nog steeds heel veel van je hou! zeg me gewoon wat ik moet doen, alles is goed! om jou terug te krijgen spring ik in de diepste zee, maar wanneer ik dat heb gedaan, moet jij weer met me mee.... mee naar de dagen waar je nog van me hield, naar de dagen dat je me nog graag zag, naar de dagen dat ik nog op straat kwam met een grote lach. naar de dagen waar jij en ik nog samen waren, mee naar de dagen dat ik gelukkig was, naar de dagen dat ik nog je lieve brieven las. mee naar de gelukkigste tijd van mijn leven. een tijd dat ik nooit meer zal beleven! ik mis je!

Het gevoel is er weer Gewoon meer en meer De leegte blijft en bovendien Ik wil je graag weer eens zien In mijn hart leef je voort altijd Groter is daarom de eenzaamheid. Het plezier is nu minder dan 50 procent Jij bent de enige die mij echt kent. Ik ga met mijn leven door Het geluk, daar knok ik voor. Het kost veel moeite en veel pijn Ik wou maar dat ik weer gewoon gelukkig kon zijn.

Een traantje hier, een traantje daar, zelfs in m'n buik voelt het raar. Er vlogen zelfs vlinders rond de dag dat ik je vond. En toen ik keek in die mooie ogen van jou,toen wist ik zeker dat ik van je hou. Later ging je er met een ander vandoor, je brak mijn klein, hopeloos verliefd hartje.

Het kon niet Het mocht niet En toch kon ik ze niet bedwingen Men gevoelens voor jou We lachten samen We weenden samen om wat niet kon Om wat we wel zouden missen Zelfs de mooie herinneringen Maken me iedere dag treurig Treurig omdat het verboden was

Als ik je aan kijk Kom dan naar me toe Als ik naar je lach Pak me dan even vast Als ik je groet Groet dan even terug Als ik met je praat Blijf dan even staan Als ik op zoek ben naar jou Vlucht dan niet voor mijn bestaan

Als een doembeeld in de donkere nacht meestal plots, totaal onverwacht is er dat spookbeeld van de twijfel. Wat moet ik doen, ik weifel... Het sluipt op me af, geduldig en blijft wachten het dwingt me te stoppen en zijn stem kruipt in mijn gedachten het verscheurt men gevoel en verstand en stelt me voor de keuze... Ik hou van hem, zielsveel en dat blijft maar ik heb een ander trouw beloofd tot de dood ons scheidt Mijn hart behoort aan men liefste, alleen met hem wil ik samen zijn... Ik sta stil op mijn weg, alleen, voor een tweesprong Wat zal het zijn? Het is mijn hart of verstand springen in het water met mijn ogen dicht of blijven staan op het vertrouwde vasteland

Om jou te krijgen zal ik alles doen, Het gaat toch alleen maar om die ene zoen, ik kan er toch ook niks aan doen want als ik jou zie Gaat mijn hart harder kloppen Als ik jou zie.. Ben ik even van de wereld Als ik jou zie ben ik zo alleen wat doe ik mezelf toch aan.. want jij je ziet me toch niet staan.

Ik zou zo graag met je praten Maar ik kan het niet Ik zou je zo graag haten Maar ik kan het niet Ik wou dat je van me hield Maar het kan niet Ik wou dat je me vasthield Maar je wil het niet Wat is er nog in mijn leven Als ik je geen liefde kan geven

Gevloerd door jouw leugens gedreven door wanhoop sla ik mijn hoofd neer terwijl ik doelloos verder loop waarom heb ik het laten gebeuren? hoe erg heb ik me vergist? ik was gedreven door mijn liefde die nu is opgegaan in mist... dat liefde blind maakt heb ik begrepen niets is wat het lijkt ook al heeft het mooi geleken het heeft zijn dieptepunt bereikt dat ik het niet eerder zag verbaast me nog het meest durfde ik niet te kiezen, was ik bang je te verliezen? verdriet, ellende en pijn waren me gespaard gebleven als ik je eerder had verlaten en koos voor mijn eigen leven nu jij er niet meer bent leef ik zonder angst want 1 ding weet ik zeker eerlijkheid duurt het langst!

Vrijheid kwam vandaag en stapte over de drempel vrijheid heeft geen gevoel voor humor vrijheid drukt nadrukkelijk zijn stempel Vrijheid kwam vandaag en speelde me wat muziek voor speelde talloze, verleidelijke liedjes maar niet wat ik zo graag hoor Vrijheid kwam vandaag en mopperde niet over het werk Vrijheid zei dat ik bezig moest blijven zodat ik het gemis aan Vrijheid niet bemerk Vrijheid kwam vandaag met een lichaam lelijk als de nacht en Vrijheid is wel vriendelijk maar lacht niet zoals jij lacht Vrijheid kwam vandaag bracht geen kadootjes voor me mee Vrijheid heeft geen huis, geen basis Vrijheid gaat met iedereen in zee Vrijheid kwam vandaag had geen antwoord op mijn vragen Vrijheid mag wel even blijven maar niet langer dan een paar dagen

Oh wat wil ik schreeuwen Zeggen dat ik je niet meer wil Eindelijk bevrijd Van een liefde vol verdriet Nu eindelijk kan ik zeggen Ik hoef geen antwoord voor me vragen Die mijn hart kwetsten al die dagen Wat zat ik toch fout Denken dat je van me hield En als je nu wel van me houdt Doe geen moeite alsjeblieft Want ik hield wel van je Gevangen zat ik in je liefde Jij zag het als een last En greep de kans niet vast Nu is het laat En de tijd is geschikt Dat mijn hart mij gevoelens verlaat Ik zal je zeggen Dat ik niet meer op je wacht Ik zie een toekomst die naar me lacht Ik ben niet meer zoals je dacht Dat je liefde alles voor me was Dat is wat jij dacht Maar dat ik het niet meer wil hebben in me leven Dat had je niet verwacht Ja je hoort het goed Voor het allereerste keer Diep uit mijn hart bedoeld Ik wil je niet meer Nooit zal ik je liefde nog eens voelen Nooit meer wil ik het voelen Nooit meer weer al die pijn En mijn hart is nu weer rein Het trekt me niet meer aan Alles wat ik wil Is bij je weg gaan Wetend dat je het niet verdient Mijn liefde is te goed voor jou En onthoud het goed Dat ik niet meer van jou houd En de tijd zal het je leren..;)

ik heb je pijn en verdriet gedaan met mijn onzekere gedrag omdat ik dingen weer eens anders zag . je gaf aan dat je van me hield en me liefde wilde geven raakte opgewonden en me lichaam begon te beven . ik wilde je het liefs in je lichaam kruipen en mijn verlangens naar jou lichaam laten sluipen . en nu heb je jouw stem weer verheven terwijl ik alleen maar mijn liefde en warmte wilde geven . ik heb teveel aandacht aan je gevraagd en je verteld mij dat je jouw lichaam aan een ander waagt. ik heb je gekwetst maar al moet ik een eeuwigheid wachten ik hoop dat ik je breng op een andere gedachten.

Tranen ontstaan door verdriet ze zijn gevallen omdat jij me achter liet Ik kan niet begrijpen dat ik je heb laten gaan. Nu zit ik hier alleen zonder jou arm om me heen. Ik heb altijd gedacht dat je van me hield. Waarom heb je onze liefde dan vernield. De tijd samen was zo fijn. Ik zal blijven hopen dat we ooit weer samen kunnen zijn

"Ik" en "jij" We waren samen, We waren 1, We waren "wij" Nu heb je haar, Je bent nu "jullie" En geen "wij" Het is voorbij. Ik moet verder. zonder jou. Maar vergeet nooit, Dat ik van je hou. "Ik" en "jij" We waren "wij" Maar nu is het over. Het is voorbij.

Nog jong en onervaren, maar het waren mooie jaren. Regelmatig denk ik terug aan die mooie,maar ook moeilijke tijd. Ondanks alles heb ik van die tijd met jou totaal geen spijt. Je was mijn grote liefde, de liefde van mijn leven, maar de omstandigheden hebben ons uit elkaar gedreven. Ik mocht niet van je houden, onze liefde werd niet toegestaan. Waarom konden wij daar toen niet boven staan??? Beiden zijn we onze eigen weg gegaan,...zonder elkaar, maar nog altijd zit ik met die ene dezelfde vraag, zelfs nu na zoveel jaar. Hoe zou het toch geweest zijn als........???? Misschien was onze liefde dan nog steeds niet voorbij, en was IK nu jouw vrouw in plaats van zij. Het antwoord hierop zullen we echter nooit te weten komen, het heeft ook geen zin meer om nog over ons te blijven dromen. 1 ding moet je toch nog wel even van me weten...... Nooit of te nimmer zal ik die tijd met jou vergeten !!!!

Waarom die tranen in mijn roodomrande ogen, waarom heeft de waarheid mij voorgelogen ? Waarom heb ik je weg laten gaan? Waarom heb ik deze fout toch begaan ? Waarom verdreef ik mijn gedachten aan jou ? Waarom zei ik dat ik je niet meer wou ? Waarom zit ik hier nu zo alleen ? Waarom kan mijn verdriet nergens heen? Waarom blijf je al dagenlang hangen in mijn geest ? Waarom ben ik gewoon zo stom geweest? Vertel me alsjeblieft hoe ik jou terug kan winnen, ik wil weer met jou mijn leven beginnen.

Weken, maanden, jaren gaan voorbij... Weet je dat ik nog altijd van je hou? Nog steeds heb ik veel verdriet Want ik was zo gek op jou Maar nu ben je weg Waarheen, dat zou ik niet weten Maar één ding weet ik wel: Ik zal je nooit vergeten

De Pijn schiet in mijn hart na alle hoop en vele verdriet weet ik het niet meer het doet me zo'n zeer na alle mooie maanden na ik je veel tijd en liefde heb gegeven, maar nu zal ik je moeten vergeten, maar jij was me liefste waar ik van hield Veel liefs Salima, El

gegijzeld door hartstocht. gevangen door liefde. extase gevonden. De hemel bereikt. de sleutel gevonden Barricade doorbroken extase verloren ik ben je kwijt

Avond in Terschelling, stilte op het wad. Lichten in de haven, de maan weerspiegelend in het nat. Krijsende meeuwen, krekels in het gras. Eén van die zeldzaam mooie momenten, en ik die wou dat jij erbij was. Avond in West en als bij wonder, geen windje in de lucht, gans bijzonder. Rozige gloed aan de einder van de zon die lang verdween, draaiende flitsen van het vuurtorenlicht, en ik... die hier sta, verrukt, bewogen en ... alleen.

23.30, fel verlicht is de straat. Ik stap naar mijn wagen die aan de overkant staat. Het feestgewoel dat ik achterlaat, is in schril contrast met hetgeen in mijn hart omgaat. De motor slaat aan, de radio staat zacht, een heel oud liedje "een dag in je leven" klinkt door de nacht. Dit liedje heeft een heel speciale plaats in mijn leven. Het was onze song, jij hebt mij dat gegeven. De straatverlichting wordt minder fel, het wordt gedempt door tranen, ik ga door een hel. God wat doet het pijn, herinneringen die niet weg te branden zijn. De stad uit, nu wordt het donker om me heen. De tranen blijven, ik voel me troosteloos, verlaten en alleen . Bestaat er nog zoiets als een reden om te leven? Een tijd van geluk blijkt steeds nadien een evenredig diepe smart te geven. Waarom, als men in iemand gaat geloven, is dat steeds gedwongen na een tijd terug uit te doven. Jackson zingt "alhoewel je me nu niet nodig hebt blijf ik in je hart", ik twijfel aan die woorden, het is allemaal zo verward. Het lied is ten einde, het leven gaat door. Of het waard is om te leven? Wie weet het? En waarvoor? Thuisgekomen is het gelukkig stil, ik voel me ellendig, heel eenzaam en kil. Gelukkig niemand die mijn tranen ziet, er zouden vragen rijzen en antwoorden kan ik niet. Wat biedt het leven behalve zorgen en pijn? Zou er buiten dat, dan echt niks anders meer zijn? Eén zekerheid is er in het onmenselijk harde leven: dat het ooit ophoudt, gelukkig is ons dat nog gegeven.

Ik heb een tijd moeten wachten tot jij in mijn leven kwam. Je bracht de zon weer terug, waar het donker was. Het geloof in morgen was er weer, het had allemaal weer zin. Elke dag was er weer een van kansen en niet van verdriet. Geen probleem was meer groot, ik kon alles ineens aan. Zelfs de toekomst was er weer, want jij stond naast me. Die tijd duurde te kort, maar dat zou ik altijd gezegd hebben. Ook al waren we honderd jaar samen, dan nog was het te kort geweest. Ik had met jou eeuwig willen leven en mijn liefde geven. Dat het nu voorbij is doet erg veel pijn, maar even was je mijn. Daarvoor wil ik je danken, voor de droom en voor de herinnering Je blijft de mooiste vrouw die ik ben tegen gekomen waar ik van hou. Ondanks de pijn die ik voel, had ik het niet willen missen Zelfs als ik het geweten had van de pijn, had ik nog voor je gegaan.

Het is over, jij voelt nix meer voor mij. Wat als een sprookje begonnen is, dat is nu een nachtmerrie geworden. Nix klopt er meer in me, het is voorbij. Geen vreugde en blijdschap, slechts droefenis. Weg is je lach, weg zijn je lieve woorden. Het is raar, maar ik had gehoopt dat jij de ware was. Bij jou voelde ik me weer geweldig en waren er geen gevaren. Nix anders, niemand anders kon ik me toen voorstellen. En toch mocht het niet zo zijn, ik besef dat nu pas. Jij twijfelde al van het begin dat we samen waren, maar ik hoorde geen enkel geluid, nix, maar alle alarmbellen gingen af. Nu zit ik hier uit elkaar gevallen en gebroken. De droom is als een zeepbel uit elkaar gespat. Nix is meer over van de toekomst. Alles is weg waar ik in gedachten over heb gesproken. Weg alle beelden over hoe goed we het zouden hebben gehad. Alleen nog een lege plek waar eens een hart zat en waar de liefde heeft geklopt!

Ik kijk naar mijn spiegelbeeld, zacht glijd de eerst traan. In een helder ogenblik, zie ik mezelf staan. Het lukt me wel om jou te vergeten, maar erg overtuigend klinkt het niet. Want op dit moment voel ik alleen maar pijn en verdriet. En het ergste van alles is, het boeit je totaal niet!

wanneer ik denk aan leuke dingen. zal ik helaas niet over jou moeten beginnen. de tijd die we samen beleefde was wel fijn,maar ik wou dat het nu anders kon zijn. ik zag het niet aankomen ik was in de zevende hemel aan het dromen de pijn in mijn lichaam, ziel, hart. je weet niet hoe het voelt. alleen achtergelaten en verkracht.

ik dacht aan jou ik voelde me goed ik hield van jou ik voelde me goed ik denk aan jou ik voel me slecht ik haat jou ik ben blij dat ik dit heb gezegd

Zwevend in mijn orbitaal Ver weg Zie ik jou warm, dicht bij de zon Parallel aan mijn baan Vacuüm tussen Mij en jou Onbereikbaar in de leegte Toch zijn wij samen Ver weg Ik alleen en jij alleen Bij elkaar, In de ruimte

ik zit hier nu, met mijn muziek aan.. hopend dat mijn gsm zal af gaan... hopend dat dan iemand zal vragen, of ik met hem een stapje in de wereld zou willen wagen! want ik ben hier zo alleen, soms lijkt het wel of ik versteen... want ik ben eenzaam, en zit met het gevoel dat niemand me ziet staan. liefde doet pijn, daardoor voel ik mij zo klein! soms fantaseer ik over een perfecte vriend, ah, waar heb ik dit aan verdiend? waarom zie je mij niet staan? waarom laat je mij in mijn tranen vergaan!? wat is er toch mis met mij? waarom staat niemand aan mijn zij? waarom kan ik je niet krijgen? waarom kan ik niet over jou zwijgen? waarom doet mijn buik raar wanneer je me passeert? het is jou hart dat mij begeert! maar onbeantwoorde liefde doet zo'n zeer!!! wanneer ik je zie, breekt mijn hart opnieuw, keer op keer! waarom doe je geen moeite om me beter te leren kennen? waarom kijk je zo koel naar mij? zie je dan niet, ik wil je verwennen! geef me een kans, en ik ben blij! zo kan het niet verder, ik ga kapot! nog een beetje en ik ben helemaal zot! stoppen met denken aan jou gaat niet! ik versta niet waarom je dat niet ziet? Quint, ik hou van je, maar je doet me pijn! waarom heeft het niet mogen zijn? ik weet wel 1 ding, nooit zal ik je uit mijn gedachten wissen! want jij hebt mijn hart doen beslissen! maar je hebt me ook doen inzien, dat ik beter dan jou verdien! het doet pijn, maar ik zet je uit mijn gedachten, en zal nooit iets meer van je verwachten. toch zal je altijd in mijn hart blijven. want wat ik nu voel voor jou, is niet te beschrijven!