Afscheidsgedichten – pagina 4

Je ligt daar, Zo kwetsbaar, Zo mager, zo teer. Voor jou, heeft het leven geen waarde meer. het duurt lang, te lang. "Weg gaan", maakte je eerst bang. Nu berust je in deze, Je wilt niet langer, meer leven. Ik zie een traan, zoekend naar zijn baan. Beland uiteindelijk op je mond, Je adem verstomd. Je zoekt mijn blik, een eens weet ik, Je wilt nu gaan. hier vandaan. Ik kus je snel, vaarwel. Ik zeg je,.. het is goed, je mag gaan In mijn mond, proef ik jouw traan. Ik huil kijk nog even, Je hebt vaarwel gezegd tegen dit leven. Je ligt daar, zo vredig, zo teer. Het leven had voor jou geen waarde meer.

je bent al zolang bij mij vandaan en ik ben in de kou blijven staan. Je was nog maar zo klein, mama had altijd bij je willen zijn. je haar liefde willen geven, maar god moest jou tot zich nemen op de jonge leeftijd van 5 maanden en 9 dagen heb je ons verlaten en is de zon uit ons leven verdwenen

Gisteren gestorven In een wereld vol haat. Nooit veel liefde aangeworven En altijd te laat. Maar gisteren was het einde Van al dit verdriet Want dit leven zijnde Vol haat wilde ze niet. Veel te vaak gedacht Dat het wel veranderen zou Maar als nooit iemand naar haar lacht Daardoor wist ze dat ze niet meer leven wou Gisteren nam ze afscheid Van iedereen En ik weet ze heeft geen spijt Dat ze bij ons allemaal verdween. Nu hoop ik op een beter leven Voor haar aan de andere kant waar ze als een engeltje kan zweven ergens daar in het beloofde land. Ik hoop dat ze het geluk heeft Dat ze al haar hele leven wou. Dat ze nooit meer beeft Maar dat iemand haar warmt in de kou. Vaarwel m'n vriendin Ook al weet je dit niet. Maar met het afscheid hierin Heb ik zeer veel verdriet. Vaarwel m'n vriendin Ooit zie ik jou weer. Hopelijk in een wereld waarin Ik jou zie lachen. Keer op keer.

Deze nacht was het eeuwige einde. Je zei dit tegen me alsof je een geheime boodschap seinde. Je wenste me het beste,. voor mijn verder leven. JIJ!!! was mijn leven. Ook al was het maar voor heel even. Je kwam verslagen terug van een dag hard werken. Maar hoe moeilijk je het ook had. Je liet het niet merken. Iets vroeger ging je 'slapen', rond een uur of zeven. 'Slaapwel':zei ik. Afscheid nemend van mijn beste vriendin. Ook al was je dat maar voor heel even. 's Nachts werd ik wakker door het piepen van mijn GSM stilletjes hoorde ik aan de andere kan jou stem. Ik hoorde je een beetje beven. Toch zou ik je niet lang meer horen. Nog maar voor heel even. Je zei: 'Dank je, dat je er voor me was.' Toen begreep ik alles pas. Geen tijd meer om een antwoord te geven. De lijn was dood, het leek een eeuwigheid. Eigenlijk maar voor heel even. Nu vandaag vind ik dat je moet weten. Ik ben je nooit, zelfs niet na al die jaren, vergeten. Je bent nu vredig tussen sterren en heelal aan het zweven. Weet KELLY, je was mijn beste vriendin!! Ook al was het maar voor heel even. Slaap zacht liefste Kelly. Dood ben je pas als je vergeten bent, jij zal nooit sterven.

liefste Joyce . je was zo klein . zo zacht . zo lief . te mooi om waar te zijn . Joyce is vijf minuten na haar geboorte overleden . waarom ? te mooi om waar te zijn . met heel veel verdriet en een gebroken hart . heb ik je moeten laten gaan . het is zo moeilijk . we zijn maanden verder , en nog kan ik het niet begrijpen , waarom ben je van mij heen gegaan . mama had zo veel met je willen doen . ik heb nooit je eerste flesje kunnen geven . maar in mijn gedachten deed ik het wel ik heb je nooit een een luier kunnen geven . in gedachten deed ik het wel . ik heb nooit met je kunnen wandelen . in gedachten deed ik het wel . ik heb nooit met je kunnen spelen . in gedachten speelde we uren . ik hou van jou . mijn liefste Joyce . ik zal je nooit vergeten . je blijft altijd mijn dochtertje veel liefs mama

Hoe heeft dit kunnen gebeuren, Iedereen zit hier zo om te treuren Hier zitten we met z'n allen dan, Na te denken hoe dit gebeuren kan De laatste keer dat ik je zag en je had gekust, Was je zo vredig en kalm: in alle stilte en rust Niemand weet iets te zeggen, Dat JIJ *mijn vader* zo het loodje zou leggen Ik zie je nog steeds in mijn dromen, Op woensdag 22oktober na je werk thuiskomen Maar ik denk niet alleen in mijn dromen, Ik ben sinds jij er niet meer bent ook ergens achtergekomen Jij speelde zo'n grote rol in mijn leven, Dat ik vroeger nooit toe heb kunnen geven De tranen in mijn ogen met de gedachte in mijn hoofd, Waarom is mijn eigen papa dood Ook al ben jij er niet meer, Ik hoor je schaterende lach steeds maar weer De manier hoe je glimlachte, Blijft bij iedereen nog goed in hun gedachte De pijn is gewoon niet te beschrijven, Lieve papa, had je niet bij ons kunnen blijven Zelfs niet voor een dikke zoen, Maar zelfs dat konden we niet doen Kan ik je maar zien, al is het maar voor heel even, Want het doet zo'n pijn om afscheid van jou te nemen Maar ik voel me niet alleen, Want jij bent altijd om mij heen Het is misschien raar om uit te leggen, Maar er is iets wat ik nooit meer tegen je kan zeggen Het zijn 5 woorden die ik zeggen wou, Papa IK HOU VAN JOU Ik zal je missen en nooit vergeten, Dat moet je gewoon even weten De stilte bij je graf het doet zo'n zeer, De papa van vroeger vergeet ik nooit meer Je dochter

er zijn geen woorden voor een ziekte van wie je weet zij redt het niet je streelt haar wang je ziet haar ogen je bent bevangen door verdriet toch ben je dankbaar voor haar einde dat na zoveel moedig strijden kwam omdat het niet alleen haar leven maar ook haar lijden overnam

bloemen voor jou telkens ga ik naar jouw plekje zo'n twintig meter achter het hekje waar jij te rusten werd gelegd steeds weer die pijn om jouw verdriet dat nooit zal tanen want de weg naar jouw graf is geplaveid met tranen en daarom zet ik bloemen neer steeds weer opnieuw en telkens weer ik kan het nog altijd niet geloven maar hierna zie ik je nooit weer liefste zus ik kan je dood niet verwerken dat duurt nu al zo'n vier jaar en voor mij lijkt het nog steeds alsof het gisteren was ik mis je je zusje Linda

Je moeder verliezen, dat gevoel kun je niet beschrijven, ik had gehoopt dat je wat langer bij mij kon blijven. Dat mocht helaas niet zo zijn, dat doet pijn, heel erg pijn. Vele vragen die ik heb , 1 daarvan is waarom ? Waarom moest het gebeuren ? ik vind het HEEL stom ! Vandaag werd ik ineens heel verdrietig, ik dacht aan jou. Even zag ik weer jou stralende gezicht, vol levenslust. Heel even was ik me weer van de realiteit bewust. Jij was altijd de gene die voor me op kwam. Jij was de gene die de schuld altijd op zich nam. jij hebt ons helaas moeten verlaten, maar in gedachten blijf ik nog altijd met je praten. Waarom moest dit gebeuren ? Waarom jij ? jij was toch nog zo gelukkig en blij ! Maar hopelijk ben je dat daar ook , en 's nachts kijk ik soms uit het raam , en dan zie ik jou , daar als een mooi sterretje staan !! Lieve Mama Ik zou je nooit vergeten

Ergens... Ergens is Hij die Jou lief had, Jij die Hem liefhad Ergens is Hij die Jou nog steeds lief heeft, Jij die Hem nog steeds lief hebt Ooit... Ooit zal Jij Hem weerzien, In dat ergens, Waar het ook moge zijn. En als Jij ooit naar dat ergens zou vertrekken, Dan ga ik met je mee. Want de vader waar jij zoveel van houdt en hield, Wil ik ook ontmoeten liefste, Ook ik In dat ergens...

Als je weent, zal ik je tranen drogen. Als je bang bent, zal ik je angsten verdrijven. Als je droef bent, maak ik je opgetogen. Als iemand je pijn doet, zal ik een misdaad bedrijven! Ik probeerde mezelf wijs te maken dat je weg was, want ook al ben je bij me, ik voel me zo alleen. Ik denk aan je, als ik leg op mijn matras; Want ik weet: in jouw kist ligt er geen... De wonden in mijn hart lijken niet te genezen, deze pijn is gewoon te reëel... Ik ben geen dier of monster, maar een menselijk wezen. Van wat tijd niet kan terugspoelen is er teveel!!! Ik kan je bijna niet meer herinneren na al die jaren... Toch voel ik hoe belangrijk je voor me bent! Het heeft geen zin om in het verleden te staren, ik wil jou herinneren zoals ik hou heb gekend... Slaap zacht lieve pépé, en weet dat ik het ben die jou dit berichtje zendt Jij hebt me gemaakt tot wie ik nu ben...

Je stond voor het loket, je had je keus gemaakt. Je vroeg een kaartje. Bestemming: Aarde. Daar wilde je heen. Aan gekomen, werd je met blijdschap verwelkomt. Je groeide op bij ouders, zelf gekozen. Van peuter tot volwassen vrouw. Je afkomst vergeten. Je vond de liefde, voor nageslacht gezorgd Verloren je geliefde, ben je alleen verder gegaan. De jaren verstreken. Soms overviel de eenzaamheid je. Oud geworden werd je ziek, snel ging je achter uit. Opeens dacht je aan dat kaartje. Je zocht en vond, ja er stond, bestemming aarde. Toen draaide je het om, er stond geschreven: Retour, bestemming de Hemel. Je vertrok en ik kon alleen maar zeggen, Tot ziens, eens zien we elkaar weer. (12-12-2003)

Vroeger zat ik uren op de stoel bij opa, hij vertelde me dan altijd een verhaal. Of we gingen samen naar de golven kijken en de mensen kenden opa allemaal. Ja, ik weet nog hoe we konden blijven lachen om een hondje dat daar speelde op het strand. En dat zomaar naar de golven ging staan blaffen of wou vechten met een weggewaaide krant. En zo liepen we vaak zonder wat te zeggen, lange einden, heel gezellig hand in hand. En dan keek ik om en zag mijn kleine voeten naast mijn opa's grote stappen in het zand. Maar nu loop ik in m'n eentje, want mijn opa loopt niet mee. En ik breng m'n kleine tranen naar die hele grote zee Ik zie nog m'n opa liggen, als een stille pop. Opa sloot voorgoed zijn ogen en hij slaat ze nooit meer op. Duizend golven spoelde over opa's stappen. Het zijn alleen mijn eigen voeten die daar staan. Maar ik ken nog zijn verhalen en zijn grappen. En ik weet nog wat ik met hem heb gedaan. En zo is opa toch een beetje blijven leven. Want herinneringen raak je nooit meer kwijt. Dus hij blijft gewoon mijn opa voor altijd. En zo liepen we vaak zonder veel te zeggen. Lange einden heel gezellig hand in hand. En dan keek ik om en zag m'n kleine voeten naast m'n opa's grote stappen in het zand. Maar nu loop ik in m'n eentje, want m'n opa loopt niet mee. En ik breng m'n kleine tranen naar die hele grote zee. Ik zie nog m'n opa liggen als een stille pop. Opa sloot voorgoed zijn ogen en hij slaat ze nooit meer op.

Ooit is mijn leven bezweken, Nooit heeft iemand gezegd dat we op elkaar leken, Iemand had me wel ooit verteld Dat ik jou ooit zou vinden. En ja, ik had je gevonden, Maar te laat, Je had me in je armen, Toen ik je liet gaan, Nooit zal je me nog zien. Ik heb nooit echt afscheid van je kunnen nemen, Het laatste wat ik van je hoorde was, 'Ik zie je graag'. Verder hoorde ik niets meer Ik zag zwart voor mijn ogen Enkel nog diep triest zwart Waarschijnlijk wou je zeggen 'Ik zie je graag'

Zag ik je voor de laatste keer voorbij gaan met je ritmische pas had ik nooit kunnen vermoedden dat het je laatste voetstap was. Dan had ik je tegen gehouden en je betere tijden beloofd maar had je het willen horen had je mij geloofd? Ik zag je voor de laatste keer gedragen met viermannige pas nu pas drong het tot me door dat dit je laatste voetgang was.

Verkracht door de herinnering verstikt door de droom is de moord tergend langzaam en de doodsintrede sloom. Word ik geprikt door naalden en gestoken met messen bestaat er enkel mijn eigen bloed om de droogste dorst te lessen. Voel ik hoe mijn ogen worden uitgestoken onder hard gelach gaat het licht voor eeuwig uit en was de Dood de laatste die ik zag.

De strijd is gevochten tranen gaan de vrije loop de armen te moe om te grijpen naar dat laatste beetje hoop. De pijn vloeit langzaam weg en maakte ruimte voor verlossing je dierbaarsten aan je zij dan eindelijk is de strijd gedaan het lijden is voorbij..

Je kwam in ons leven, als ons eerste kind. Ons meisje, onze dochter. Een keten werd aaneen gesmeed! Het was een vreugde, om je te zien opgroeien, samen met je zus en broer. Zoals in ieders leven, was er voor en tegenspoed. Maar we deelden samen, en dat was goed ! En nu is de keten zo ruw verbroken! Wij die achterblijven delen jou verlies. Door het spreken over jou, dwars door dit leed, wordt de keten weer aaneen gesmeed! We missen je ! Papa

je zei tegen me "mij raak je niet kwijt" En toch is nu het moment aangebroken dat ik je voor altijd in mijn hart moet sluiten. En je had gelijk, ik raak je niet kwijt want jij zal altijd in mijn gedachten zijn. Ik kan je niet aanraken, je stem niet horen en je niet zien. maar ik voel je aanwezigheid die mij voor de rest van mijn leven op weg helpt. Want ik zal altijd van je blijven houden. Rust maar zacht Mike. En misschien komen we vroeg of laat weer bij elkaar. Jouw meisje

Nog zo jong, veel te jong werd je ons ontnomen Je ziekte werd jou fataal Een medische ingreep kon de zwaar bewolkte hemel doen opklaren, en de illusie wekken dat de donkere schaduw van naderend onheil voorgoed was teruggedrongen Maar de kwaal,de gesel van deze tijd, zou zijn slachtoffer niet loslaten. We hebben gezocht,geprobeerd het onmogelijke toch mogelijk te maken, maar we moesten machteloos toekijken hoe jij je strijd verloor rust zacht lieve Pepe, je strijd is gestreden Ik zal je missen!

Ik kijk, staar afwezig voor mij uit, maar ik zie niets. Alleen een zwarte steen met bloemen, de tekst:We zullen je missen. Waar je nu bent weet ik niet, je bent nu ergens, ergens in niemandsland. Wat ik had zag in jou ben ik verloren, alles en toch ook niets. Je bent er en ook weer niet. maar één ding zal nooit veranderen: Onze vriendschap

Een zachte glimlach zei nog : " Dank U voor alles wat jullie voor mij zijn geweest. Dank U, Lieve schoonmama en schoonpapa voor de goede zorgen die ik mocht ontvangen tijdens mijn ziekte. Ik dank ook al mijn schoonzussen voor de laatste tien nachten van mijn leven die ze samen met mij en Marina doorbrachten, om die doodse stilte van de nacht te doorbreken met kleine lieve attenties. Speciale dank aan mijn lieve echtgenote Marina voor de goede zorgen het geduld en om alle liefde die ik kreeg. Spijtig dat ons huwelijk op negen jaar en negen maanden al afgebroken werd door deze vreselijke ziekte. Ik had je toch, toch zo lief mijn schat. Dank U, het was zo goed bij jullie." (Opgesteld door Frank en ik samen toen hij wist dat het einde nabij was) Frank, mijn liefste waar ben je nu ! Je werd me ontnomen, ja veel te vroeg. Waarom ? "Ja, waarom wij ?" vroegen we ons samen af. Maar niemand die daar een antwoord op gaf. Onze liefde voor elkaar was sterk, nog sterker dan voorheen. Want samen, ja, alleen samen moesten we door die moeilijke en zware jaren heen. Waarom ook nog dat gemis van een oogappeltje voor ons twee. We stonden machteloos en ik kon je niet beter maken. Daarom wou ik jou verzorgen tot het einde van je dagen, omdat we samen zo gelukkig waren. Dit konden sommigen niet verdragen, en dat heeft altijd aan mij blijven knagen. Maar jij begreep wat ik bedoelde, en beloonde me dan met zoenen. Want klagen, nee, dat deed jij niet. Jij was mijn zon, bij mijn grote verdriet. Voor je ziek werd had je vele (zogenaamde) vrienden. Maar vanaf je ziek was had je er nog maar één. Waarom ? Waarschijnlijk omdat ze het zelf moeilijk verwerken konden, en er geen woorden voor vonden. Vergeef het hen, want ooit zullen zij begrijpen wat het is . . . Vandaag nemen we voorlopig afscheid van elkaar, op de manier zoals jij het hebt gevraagd. Met je lievelingsmuziek en bloemen. Mijn liefste ik mis je zo. Je vrouwtje Marina (Deze tekst heb ik opgesteld toen hij nog leefde, hij wist dus wat op zijn rouwkaartje ging staan. Geboren op 16-02-1962 en veel te vroeg heengegaan op 27-01-1995. Hij wenste ook dat ik terug gelukkig zou zijn en een partner moest nemen. Dit is ondertussen gebeurd. Ik ben terug gelukkig getrouwd en heb met mijn huidige man twee schatten van kinderen. Maar je eerste liefde die vergeet je niet. Bedankt Frank voor die mooie jaren samen)

mijn lieve opa jaren geen contact en daarvan heb ik veel verdriet gehad want waar heb je eigenlijk een opa voor bij voor beeld voor een luisterend oor of zo maar voor een lolletje je was altijd wel in voor een dolletje nu echter ben je weg gegaan en blijven we met lege handen staan weer blijf ik zonder opa achter maar een ding maakt het voor mij iets zachter dat je je achter kleinkind mocht zien ik weet je hield heel veel van haar je eigen achter kleinkind dus niet zo raar wij zullen altijd aan je denken je zult bij ons zijn een leven lang maar een leven zonder opa lieve opa maakt toch een beetje bang rust zacht lieve opa Elles en Priscilla

Je vader is je vader, zo eigen en vertrouwd, je wilt hem niet missen omdat je van hem houd, Maar eens komt toch de dag dat je hem moet laten gaan, Je hart zegt dat het goed is maar in je ogen blinkt een traan.

Samen lachen samen huilen in elkaars armen schuilen samen lief en leed delen jij kon mij als jongste kind heel goed velen Nu ben je er niet meer voor mij en ik niet meer voor jou lieve papa ik heb zoveel berouw ik heb alleen de herinnering aan jou en zit hier nu zelf in de kou er viel nog zoveel te zeggen er viel nog zoveel uit te leggen papa was jij nog maar hier dan gaf ik je alsnog veel plezier Ik mis je iedere dag dat is wat ik nog wilde zeggen ik hoef niks uit te leggen je bent nog steeds bij mij en die gedachte maakt me toch nog blij dag Papa ik hou van jou.

Missen zal ik je, nee, missen doe ik je al! Ik zal om je huilen, tranen zullen mijn lichaam verlaten net zoals jij mij reeds verliet. Je nooit meer zien komt op het eerste moment hard aan! 't Zal nooit meer hetzelfde zijn! Ik Wil je zien, en het liefst van al wil ik je horen, spreek me terug aan met duizend zachte, aangename maar plagende woorden. Laat ze stromen als stromend water, een bron van liefde, waar mijn hart van overvloeit. Ik Hou van je zoals ik al altijd van je gehouden heb, om het even waar je bent, om het even wat je doen. Maar ik wenste zo, dat je terug naast me stond

van de vroege ochtend tot de late avond ik geniet het moment is belangrijk Vlinder met mij mee ga naar de hemel zie en overwin je bent wie je bent Vlinder met mij mee je komt, gaat omhoog en daar... daal je neer op mijn hoofd Vlinder met mij mee Oom jan achterna samen met hem verdergaan

Oma, waarom moest je gaan en ons hier zo plots alleen op de wereld laten staan ? Als ik naar de sterren kijk dan denk ik aan jou. Ben jij een van die mooie sterren daar in de lucht, die een gele kleur dragen als die van een vrucht? Het flikkeren van de sterren doet me denken aan jouw liefdevol bonzend hart en de zwarte achtergrond waar een ster zich voor bevind aan de toekomst die achter je lag. Maar waarom die plotse verdwijning, waarom die verandering in een ster ? Oh, kon je me maar horen maar daarvoor ligt jou ster te ver. Laat daarom regelmatig eens iets weten, vorm een sterrenbeeld in het licht van de maan, zodat ik jou kan verstaan.

eerst je vrouw, dan 2 1/2 jaar later ons enigste kind. je vrouw aan kanker. je kind aan drugs. dan voel je pas echt wat je mist, en hebt bemind. dan sta je alleen, want ik had er van elk maar een. het doet nog steeds zeer, ik heb nog steeds pijn. maar aan hun tweeën denken, is ook nog steeds heel fijn. en dat ik nu na al die jaren, van verdriet en heel veel pijn, voor het leven kies, blijft het overlijden van je vrouw, maar vooral van je kind, een verschrikkelijk groot verlies.

mijn kleine broer ik heb je nooit kunnen vasthouden ik heb je nooit kunnen zien er is niets wat ik liever gedaan hebben zou papa moest een keuze maken zolang je aan de navelstreng vast hing bleef je leven dat doet echt pijn de dokters vonden jou een pracht van een baby ik wou dat ik dat ook zeggen kon die kans heb ik nooit gehad dit jaar zou jij je 13e verjaardag moeten vieren een paar dagen voor ik mijn 17e vier toen jij werd geboren besefte ik niet dat je er nooit bij zou zijn laar de laatste jaren doet het echt veel pijn papa en ik huilen dan in elkaars armen je kleinere zusje begrijpt het nog niet ze is nu bijna 10 weet je Haycko ik wou dat jij er was haar grote broer je had precies dezelfde ogen als mij ik wou dat ik ze ooit had gezien

Nicolai altijd zo lief en verlegen.. Daar is het nooit meer bij gebleven.. Je was altijd gezellig en grappig.. Zonder jou is de gezelligheid anders.. Zonder jou zijn de "grapjes" die je maakte niet meer leuk..Maar toch denken we nog altijd met Nicolai lagen we altijd in een deuk..Het jaar 2003 heeft jou zonder pardon meegenomen..Maar deze "Zwarte dag" zouden wij nooit vergeten.We missen je..maar ik weet zeker dat ik je nog wel zie..Ook al zou dat misschien lang duren..We denken elke dag nog aan je..En we zullen je Nooit vergeten.. Rust zacht lieverd..

Er zijn geen woorden voor een zieke van wie je weet, zij redt het niet Je streelt haar wang, je ziet haar ogen je bent bevangen van verdriet Toch ben je dankbaar voor haar einde dat na zoveel moedig strijden kwam omdat het niet alleen haar leven maar ook haar lijden overnam

Je hield zomaar op te bestaan, je was te ziek om nog verder te gaan. Nu weet ik wat het leven zonder jou is, het is een vreselijk gemis. Al ben ik dan nu een volwassen vrouw, pap, ik hield oneindig veel van jou. In mijn jeugd had ik het bij jou altijd fijn, in gedachten zal jij in mijn hele leven zijn. Ik hoop dat mijn kinderen een beetje worden; zoals jij was, want jij was uniek, mijn lieve PAPS.

mijn Oma..zo gezond, sportief en altijd blij... voor iedereen lief, spontaan en gastvrij. ze betekende voor mij zoveel, en nu ze weg is, mist er zo'n groot deel. Nog maar kort geleden, kwam de dokter met het slechte bericht. Oma is ernstig ziek....ik klapte volledig dicht. Het ging steeds slechter met jou, Ik wist dat je ons ging verlaten, al gauw. Je lag zo zielig in dat bed, iets wat je niet verdiende...en nog had je pret. De laatste dagen gingen echt te snel, We hebben nog afscheid kunnen nemen, dat lukte nog net wel. Je deed je ogen dicht, en hebt ze niet meer open gedaan. 2 dagen later , ben je bij ons weggegaan. Je ging naar de Here is wat je zei... Dat was voor jou een geruststelling, dus ook voor mij. bedankt wat je allemaal voor me hebt gedaan, je blijft altijd in mijn herinneringen bestaan. Lieve oma...waar ik zoveel van hou, ik zal altijd blijven denken aan jou.

Een persoon die leeft, Die leeft met en voor anderen, Een voorbeeldfiguur. Geen strip, geen film, Wel bijna een sprookje. Iemand met zoveel respect, Bewondering, hoop, geluk, En heel veel liefde, Een voorbeeldfiguur. Veel mensen hadden de eer, Zij kende die persoon, Een voorbeeldfiguur, Hij was een echte heer.

Zij waren het die het ons vertelde. Zij waren het die het ons lieten zien. Zij waren het die het verklapte. Zij waren het die ons vertelde over Hoop, vertrouwen, respect, Geluk en liefde. Zij waren het die ons lieten zien Wat hoop is, wat vertrouwen is, Wat respect is, wat geluk is, Wat liefde is. Zij waren het die de enorme hoeveelheid Hoop, vertrouwen, respect, Geluk en liefde Verklapten. Vele boeken kun je erover schrijven, Maar ik hou het bij mijn moraal, Zijn ogen, zij waren het die ons vertelde. Zij vertelde het ons allemaal.

Een stuk met liefde geschreven, Dat is prioriteit nummer één, En was dan ook mijn streven. Onze lieve Opa is er niet meer, Een verdrietige gedachte, Iedere seconde weer. Mijn Opa, een echte heer, Hielp een ander, Belangeloos, tijdloos, iedere dag, Telkens weer. Het straalde van zijn gezicht, Warmte, geluk, liefde, Mijn Opa bracht je hoop, Hij bracht je weer licht Een grote vrienden en kennissen kring, En iedereen die het zag, Mijn Opa had het, De gouden lach. (Een gedicht voor opa, namens de kleinkinderen)

Onze Opa, School, sport, vrije tijd en het rapport als loon, Onze Opa was altijd op de hoogte, En hing dan ook altijd meteen aan de telefoon. Onze Opa, De man van de wijze raad, Stond keer op keer zijn familie bij, Telkens weer met een goede daad. Onze Opa, Familie gaat nog altijd eerst, Dat is ook hetgeen, dat er bij ons, Voor altijd heerst. Lieve Opa, Dank U wel!!

Mijn opa was een opa zoals niemand die heeft gehad Mijn opa was een wereld vent, mijn opa was een schat. De jaren die verstrijken maar mijn opa is niet dood Hij leeft in mijn gedachten en ik zit nog op zijn schoot. Het is aan niemand uit te leggen het is ook zo uniek Als ik me niet lekker voelde was mijn opa ziek. Het was een interactie tussen twee mensen heel speciaal En nu ik ouder begin te worden herinner ik me dit allemaal. Ik moet nog vaak aan hem denken, haast iedere dag En hoor dan in gedacht zijn gelach, Op momenten wanneer ik me heel klote voel Dat is die interactie die ik nu bedoel. Zou hem graag nog een keer willen zien Dat is, weet ik, niet mogelijk maar in de hemel wel misschien. Hij zou dan zeggen" meisje je hebt het goed gedaan" Want op mijn fouten daar keek mijn opa me nooit op aan. Zoals ik al zei, mijn opa is een wereld vent Mijn opa is een schat en wil hem bedanken Voor de jaren die ik met hem heb gehad. Bedankt lieve, allerliefste Opa. Ik mis je.

naar zo dood gewone dag waar de regendruppels vallen je gedachten afdwaalt naar hen die je zo mist de dag kruipt voor bij liggend in me bed met een warm dekbed over me heen mijn ogen gesloten verdwijn ik naar een andere wereld daar waar witte engeltje dansen die mij zeggen wij hebben vleugels om onzichtbaar bij jou te zijn

Zwemmend tussen de dolfijnen in het verre Mexico veroverde jij mijn hart stralend als zoveel zonneschijnen met lieve woorden legio maakten wij een eerste start iedere morgen liet je de kilte verdwijnen en zond je mij woorden als kado uit die zee van wonderen....intens mooi en soms zo verward maar daar tussen die liefdevolle dolfijnen in het verre Mexico zwom ook het noodlot mee....in golven van diepe smart toch zal je blijven stralen al heb ik je nooit ontmoet want Inoa....sprak de Indiaan........is veilig tussen haar dolfijnen....vredig en voorgoed

je ziel is waar ik voorgoed afscheid van moest nemen. nooit geweten dat je je leven zo snel moest geven. het was altijd heel gezellig als we samen waren en die momenten zal ik altijd in mijn herinnering blijven bewaren. tot ziens lieve opa rust zacht en tot in een volgend leven. en bedankt voor je steun die je me hebt gegeven. (naar aanleiding van het plotselinge overlijden van mijn lieve opa. rust zacht opa ik zal je nooit vergeten liefs Christian en Jeanine)

Uw licht schijnt niet meer Ik pak nog even uw hand En geef u een kus de allerlaatste keer Waarom moest dit gebeuren en waarom zo vroeg Na een lijdensweg bent u gaan slapen Het werd alleen nooit meer morgen Gelukkig leeft u nu in een wereld zonder zorgen Een wereld waar u alles in kunt doen Alles net als vroeger, alles net als toen Gelukkig zitten de herinneringen in ons hoofd Dat is iets wat onze pijn nog iets verdoofd Het leven gaat zonder u gewoon weer door Hoe moeilijk dat ook is Maar Oma, 1 ding moet u weten En dat is dat ik u vreselijk mis.

Zelfs nog in deze dagen zit ik me hier af te vragen waarom ben je zo vroeg weggegaan? Dat zal ik nooit kunnen verstaan... Dan denk ik je aan wat je me nog had kunnen geven Een lach, een knuffel, een zoen, traan Jammer, dat is er niet meer bij Maar ik weet, lieve oma, als ik aan je denk ben je toch ook heel dicht bij mij Je kleindochter Patricia (voor oma die ondertussen alweer 17 jaar niet meer bij ons is)

Een afscheid onder droeve tranen en ook een allerlaatste blik op jou toen moest de stoet reeds gaan en volgde ik... gedompeld in rouw Jouw aards bestaan is afgelopen je overschot ligt in een houten kist je lijf bood je zelfs geen hoop en 't was of jij dat zelf 't beste wist Ik heb altijd van je gehouden en dood verandert daar niets aan maar toen ze je handen vouwden welde bij mij een droeve traan Het leven heeft je veel gegeven maar 't laatste cadeau dat ik je gaf mocht jij helaas niet meer beleven... want 't waren bloemen op je graf... Will Miss You Nanny

Lieve oma, je leven is nu voorbij, je hebt je strijd gestreden. blij zijn wij, dat je niet te veel hebt geleden. dapper was je tot je laatste adem toe, oma we weten je was moe. dankbaar zijn wij voor de tijd die we hebben gehad, om aan het idee te wennen, dat je er eens niet meer zal zijn. ook al doet dat idee zoveel pijn. dankbaar voor de tijd die je bij ons bent geweest, en dat je iedereen hebt weten op te beuren, ook al waren ze bevreesd. hierdoor heb je voor velen de drempel om te komen weten te verlagen. en door jouw moed en je persoonlijkheid, zullen we dit verlies beter kunnen dragen. dankbaar dat je de tijd hebt gekregen, om te zeggen wat je wou. het regelen van je uitvaart, zoals je was " echt jou". gesterkt zijn wij door jou doorzettingsvermogen, je moed , je optimisme en je lach. oma bedankt voor alles. "het is goed zo".

Wat is het leven toch mooi. Het is als een zonnestraaltje. Dat vreugdevol door jouw haren speelt. Het leven kan ook dramatisch zijn. Als een zonnestraaltje dat door een donderwolk. Verboden word de wereld te beschijnen. Lieffie we missen je

Je verheugde je zo op mijn 18e verjaardag je zag het al voor je, IK met een foto op alle lantaarnpalen helaas werd je dit plezier niet geven En werd je 4 dagen voor deze dag plotseling uit mijn leven weggegrepen...

Nooit meer bellen hoe het met je gaat, Nooit meer geheimpjes delen en vragen om goede raad. Nooit meer op bezoek voor een kopje koffie of een kopje thee. het gemis dat je er niet meer bent draag ik met me mee. Ik had nog zoveel willen vragen en leuke dingen met je willen doen, het kan helaas niet meer, het wordt nooit meer zoals toen. Het ging allemaal sneller dan ik ooit had verwacht, maar ik troost me nu met de gedachte dat je ginds op me wacht. Voor Mamma

Hallo Oma, kent u me nog? Ik denk elke dag aan u, waarom moest u nu van ons weggaan. Ik mis het knuffelen heel erg, breng ook vaak een bloemetje voor u mee. Ik zwaai elke dag naar u, en wilde u laten weten Dat ik u nooit zal vergeten.

Vooral de laatste dagen van haar leven, Was het moeilijk om aan te zien. Om iemand zo hard te zien vechten Voor hooguit een paar jaar, maanden of dagen nog misschien Wat was het moeilijk om te weten En je tegelijkertijd weer af te vragen Een lange tijd vol onzekerheid Nog hoeveel uren, hoeveel dagen? En dan zit je weer aan haar bed Een stilte, je gevoel niet uit te leggen. Waarom is praten toch zo moeilijk ineens Terwijl je nog zoveel had willen zeggen? Ze is er nog steeds maar lijkt zo ver weg. Je zit zwijgend naast haar en kijkt nog een keer Je zegt nog wat woordjes en geeft haar een kus. Je staat op, kijkt en gaat dan weer. Voordat je gaat draai je nog een keer om Een stralende glimlach staat op haar gezicht Lieve ogen kijken je aan, Je lacht en haar ogen gaan dicht. Vragen malen door je hoofd Beelden flitsen zonder doel Mooie herinneringen komen op En ineens weer dat vreemde gevoel Je gaat haar kamer binnen, weer die stilte Je geeft haar een kusje op haar wang En plots weer die tranen in je ogen, Oh oma, ik ben zo bang. Je pakt haar vertrouwde warme hand En voelt het stromende bloed En dan hoor je haar zachtjes zeggen Stil maar kindje, het komt wel goed. Overal neem je deze gedachte mee, Tot dat je hoort dat ze op weg is naar boven Op weg naar de hemel, naar God Maar je kan het nog steeds niet geloven Dat is niet waar, waarom zeg je dat, Dat doe je me toch niet aan? Totdat je van meerdere mensen hoort Dat ze echt is heengegaan. Vanaf dat moment stort je wereld in Mensen steunen, maar het helpt niet Niks helpt, alles is alleen maar leegte Je voelt alleen nog maar groot verdriet. Ik kijk, nog wel die glimlach om haar mond Maar dit keer met haar ogen dicht Ik leg mijn hand weer op de hare Maar ik voel niet meer dat stromende bloed Toch, in gedachte, hoor ik haar weer zeggen Stil maar kindje, het komt wel goed.

Hoe moeilijk het ook is. Je zal er altijd zijn. Speciaal voor mij en voor alle mensen die van je houden. Afscheid nemen kan ik niet wil ik niet. Niet van jou mama nee niet van jou. Jij bent een hartsvriendin voor mij. Jij maakt mij altijd blij. Al weet je het soms niet. Moeke, mijn lieve moeke ik mis je. Je dochter

op een dag was ik op school, daar ging de telefoon. 5 minuten later kwam de leraar mij roepen. zoiets vond ik heel ongewoon. ik hoorde dat mijn moeder nu al op haar sterfbed lag. en als ik niet snel zou komen, dan moest ik er op rekenen dat ik haar niet meer levend zag. maar toen ik naar huis wilde gaan. toe wist ik niet hoe het kwam. ik kon niet op mijn eigen benen blijven staan. daarom reed ik zo snel mogelijk naar mijn eigen bestaan. ik kwam thuis mijn vader zei eerst niets. maar later kwam hij binnen en huilde zich leeg. toen zakte hij in elkaar. het leek net een stuk slap deeg. we legden hem op het bed en toen hij wakker werd, hoorde wij uit zijn eigen mond. "mama leeft niet meer". ik schrok en begon te huilen, niemand lette meer op mij. ik en heel mijn familie waren niet blij. nooit meer zou ik mama terugzien

U heeft ons verlaten vanwege uw kanker U was dan ook echt de top opa die ik had U stond ook altijd klaar voor ons U deed zoveel voor mij U betekend zoveel voor mij U zal ook voor altijd in mijn hart blijven U had het liefst nog meer voor ons gedaan maar u deed als zo veel voor ons echt heel veel maar voor u zoveel liefde van ons, dat verdiend u U had ook pijn dan is het niet leuk meer U wou er een eind aan krijgen maar nu heeft u ons verlaten Lieve opa ik wens u veel geluk in de hemel Allerliefste opa ik mis u zo erg

Waarom? Zo onverwachts zo snel U bent weg van ons niet helemaal Wij houden U in gedachten want afscheid nemen bestaat niet Er zijn geen woorden te vinden die zouden beschrijven hoeveel ik U ga missen Mijn Opa, bijzonder lief en trots U heeft de hand van de engel aangepakt alles wat ik nog kan zeggen Rust zacht ik ben sprakeloos

Ik staar omhoog en zoek naar jou in het zwarte van de nacht Ik stel mij voor, dat jij daar bent en gewoon naar me lacht. Ik zie je niet, ik hoor je niet maar doordat ik je zo mis ben ik van het feit doordrongen dat daar boven mij iets is Ik sluit mijn ogen en beleef een intens fijn moment Ik weet gewoon, ik voel het ook dat jij dicht bij me bent.

Mijn opa, een goede vriend van ons allemaal. Waarom is alles zo vlug gegaan? Die laatste maanden, ze waren vlug voorbij. Je was niet fit, ja was niet sterk. Daarom deden verschillende verplegers trouw hun werk. Iedereen bleef maar hopen, dat je weer normaal kon eten, drinken en lopen. Mijn liefste opa, zien je allemaal heel graag, die liefde stopt niet vandaag. Deze liefde zal eeuwig blijven duren, alle seconden, minuten en uren

Het is al weer 5 jaar geleden dat u ons heeft verlaten, U bent overleden...ik kan er moeilijk over praten Als ik er aan denk doet het me pijn Maar voor u heeft het veel moeilijker moeten zijn Als ik aan 5 jaar geleden denk doet het me verdriet Ik had nooit verwacht dat u zo snel de wereld verliet Ik voel me nu nog steeds leeg en rot Toen ik het hoorden dat u overleden was ging ik echt kapot ik heb dit gedicht met liefde geschreven maar ik had liever dat u gewoon op onze aarde was gebleven

(Gedicht voor Sandra S.) Lieve vlinder met veel moed verpopt in je cocon Poets je mooie blauwe vleugels en ga vliegen naar de zon Waar liefde woont daar is je thuis Je bent je grote reis begonnen vanuit het donker naar het licht Je mag eindelijk naar huis Mooie vlinder je bent vrij Ik had je graag hier vastgehouden Maar laat je gaan Het is voorbij

Ik heb een vrouw gekend Zo bestond er maar één Vol liefde en begrip Door haar voelde ik me nooit alleen Mijn oma, mijn vriendin We konden zo goed praten Het is allemaal zo snel gegaan Waarom moest jij me nu al verlaten? Geen Lingo meer, geen kaarten Geen speculaas meer en geen thee Je geest was nog goed, je lichaam wat minder Want zonder "het fietske" viel het lopen niet mee Mijn school, mijn vriendjes Je volgde het allemaal op de voet We deelden ons verdriet en geluk Ook in moeilijke tijden gaf jij mij moed Zoals jij het altijd gewild zou hebben Door heel je familie omgeven Ben je weer bij opa En nam je afscheid van ons leven. Jouw leven, die herinnering Is nooit meer uit te wissen En in mijn gedachten leef je voort Maar toch...wat zal ik je missen

Je was een man, een vader, een zoon, Je was er, heel gewoon Je was er altijd voor je gezin Niemand zag daar iets bijzonders in. Toch hebben wij het steeds geweten Wij zullen het nooit vergeten Je was een goede man, een vader, een zoon Je was er, heel gewoon Je was. Wat zullen wij je missen

We waren er niet op voorbereid, het ging allemaal zo vlug Waarom gunde je ons niet nog wat meer tijd kom alsjeblieft nog even terug. Waarom ben je nu niet meer in mijn leven ik had jou nog zoveel willen geven nu kan ik alleen nog maar dromen over de dingen die nog konden komen. Ik hoor in gedachten nog jouw stem waar ik zoveel van hield, ik had nog zoveel willen zeggen zoveel aan jou uit willen leggen. Je zal er nooit meer voor ons zijn en ja ... dat doet zo'n pijn. Wij kunnen jou niets meer vragen maar de herinnering aan jou zal echter nimmer vervagen. Liefste Oma, Je blijft voor altijd bij mij,diep in mijn hart Ik ben zo blij zo'n lieve oma als jij in mijn midden te hebben gehad.

Liefste Lou, je was pas 21 geworden, nog een heel leven voor de boeg. Het is soms echt moeilijk dit te begrijpen. Waarom?Waarom?Waarom? Ze hebben je zo plots weggenomen, zo zonder afscheid. Ik wilde je nog zoveel vertellen... Maar vind nu de woorden niet... Al die mooie momenten,je speelse humor,je lach, vrees zeker en vast niet, want je blijft voor eeuwig in ons hart. Lieveke ,ik zal men best doen en me sterk houden, om al onze vrienden op te vangen, dit had jij ook zo gewild. Nog 1 ding wil ik je zeggen: We houden van je! Je kon voor ons geen betere vriend zijn! We zullen je nooit vergeten! We gaan je heel erg missen! Je Louke voor altijd dit heb ik speciaal voor Peter onze beste vriend geschreven die om kwart na 7 's morgens op 27 oktober 2002 na een smartelijk ongeval over is te Denderleeuw (Oost-Vlaanderen -België) Iedereen denkt nog elke dag aan jou Peter, wij zullen u echt nooit vergeten, wij zullen er altijd voor je zijn je was onze beste kameraad! Evy en Stefaan

Meme, mijn overgrootmoeder, waarom ben je weg gegaan? Waarom zag je mensen die er niet waren? Waarom ben je op de trap gaan staan? Daardoor ben je gevallen. Je hebt je heup twee keer gebroken. Was dat allemaal niet gebeurd leefde je nog. Misschien dacht je ik ben over de 100 ik heb een mooi en goed leven gehad. Ik zal nu maar gaan. De tijd is aangebroken. Je stierf op 14 februari 2004 op Valentijn. We zullen je nooit vergeten. Meme ik mis je en ik zal je eeuwig en altijd missen. Vaarwel Meme! Mijn overgrootmoeder is op Valentijn gestorven. Ik moest in mei mijn vormsel doen. Ik had gehoopt dat ze dat nog zal meemaken. Mijn overgrootmoeder was 101 jaar. Ik zal haar missen.

Er is muziek in de wagen. Er word gelachen. Er word gepraat. Tot de wagen aan het slippen raakt. Je voelt een klap. Er is geen controle meer. Dan val je neer. Het is stil... Even later een hels lawaai, en enorm veel kabaal. Je staat op. Je gaat weg van de drukte. Je ziet dat je lichaam dit niet lukte. Je bent in paniek dat je dit lichaam achterliet. Wat ben je rustig. Het voelt goed, ook al is dit precies niet wat er moet. Toch kan je je er niet tegen verzetten. Want je bent je leven in een andere wereld aan het verder voortzetten. In loving memorie of Jori Rombouts.... watch over me brother... ik mis je...

Woorden kunnen het gemis niet uitdrukken, nu je niet meer bij ons bent. Die ene dag dat je naar het ziekenhuis moest, ben je begonnen aan een ongelijke strijd. Hoewel we de hoop niet wilden opgeven, moesten we inzien dat je krachten steeds verminderden. Langzaam ben je van ons heen moeten gaan, en heb je de rivier over gestoken naar die andere kant. Nu rest ons enkel nog de mooie herinnering, van wie je tijdens je leven was. Een liefdevolle echtgenoot, een toegewijde en zorgzame vader, en bovenal een grootvader uit de duizend! Je vele verhalen, je raadzame woorden, je warme glimlach, zullen we nooit vergeten. Nu kan je rusten na het leven, bij de bron vanwaar lang geleden, de weg ooit begon. Een liefdevol dankjewel voor wie je geweest bent. Je blijft voor altijd in ons hart

Ik mis je, Ik zal je blijven missen, Vernedert door je ouders, verkracht door je vader, geslagen door je moeder, En Sterre (je kindje) heb je nooit mogen kennen, Je pleegde zelfmoord door alle pijn en verdriet, Liefste vriendin je blijft altijd in me hart met het verdriet dat jij me verliet, wetend dat je over me waakt, lieve Elize Je was mijn alles en ik blijf voor Sterre zorgen, tot mijn dood.