Afscheidsgedichten – pagina 3

Er komt een dag, voor iedereen verschillend, voor de ene vroeg, voor de ander laat. Dat zij, die jou het leven gaf, het zelf weer verlaat. Er komt een dag, dat je alleen bent, nooit meer ben je iemands kind. Nooit was iemand je zo dierbaar, niemand heeft je zo bemind. Nooit meer dochter van je moeder, je kindertijd voorgoed voorbij. En niemand kan de leegte vullen, die zij achterlaat bij mij.

Regendruppels sijpelen zonder enig doel in hun korte bestaan naar hun einde Maar jouw warme lach werd geruild voor de waarheid en laat een akelige stilte na Een nu voor eeuwig bekoeld gezicht toont de illusie van al het ongeloofwaardige Een moeder huilt Een vader treurt .. Wanneer de stilte wordt doorbroken Tranen bereiken Hun einde

Je moest gaan, jouw tijd was gekomen Alleen voor mij nog veel te vroeg Ik heb alleen nog herinneringen, waar ik nog vaak over zit te dromen 'Ik hou van je' waren de laatste woorden die je tegen me zei Dat waren de mooiste woorden ooit … Woorden die nog nooit zoveel betekenden voor mij Dagen van angst, dagen van gevecht Je wilde nog zo graag bij ons blijven, Maar het was voor jouw niet weggelegd Het is ook maar beter, het ging niet meer Want dit gevecht kon je niet winnen Het deed je zo'n pijn, iedere keer weer. Nog een keer keek je me met die lieve ogen aan En liet nog even die mooie glimlach zien Je vroeg mij toestemming om te gaan

De dood is de horizon, en de horizon is enkel de begrenzing van ons gezichtsveld

Als tranen een trap konden bouwen En herinneringen een brug Dan klommen we hoog de hemel in en brachten we je terug

Zonder jou tikt de klok even snel Maar de tijden veranderen wel Dit is het afscheid we moeten nu gaan Maar jij blijft in mijn hartje voortbestaan

Waarom jij er een eind aan maakte begreep ik niet Ik had geen weet van het grote verdriet Toch wilde ik als een vriend jou helpen Maar jouw verdriet leek niet te stelpen Ik dacht dat ik er zelf aan onderdoor zou gaan Toen ik die brief zag met jouw naam Jij vertelde me dat ik niet moest rouwen Dat er niemand was die er van jou kon houden Toch heb je dat niet goed gezien mijn vriend Ik heb nog nooit zoveel gegriend Want ik ben een vriend verloren Een vriend die mij altijd mocht storen Jij vertelde mij van pijn en ongeluk Jou leven ging langzaam stuk Altijd probeerde ik je blij te maken Als we zo op de halfpipe zaten en spraken Het mocht niet baten Jij hebt deze wereld voorgoed verlaten Maar waar moet ik nu heen? Ik kan niet leven met dit verdriet Jou vergeten zal ik niet Altijd als ik aan je denk met pijn in mijn hart Voel ik weer die grote smart Dan gaat er weer die steek door mijn hart De brief die jij me stuurde is met tranen bevlekt Zowel jouwe als de mijne Ik heb hem goed opgeborgen Dit is jouw afscheid van mij Ik zal je nooit vergeten

Jij, klein en onschuldig. Nog in moeders schoot. Ik voelde je groeien, ik voelde de band die er ontstond. Ook al was je nog zo klein. Jij, die mijn kleine schat zou worden, en plotseling valt alles weg. Onze band is verbroken. Ik heb het zo helemaal niet gewild. Ik wilde je voelen, voelen hoe je groeide. Kunnen lachen als je je voetje strekte en bulten op m'n buik maakte. Ik mis je nu al. Ik vraag me steeds af; waarom, wat is er fout gegaan. Waarom kan ik je niet vasthouden en knuffelen? Waarom mocht je geen deel uitmaken van ons gezin? Waarom kon je je twee lieve broertjes niet leren kennen? Maar ik zal ze zeker vertellen over jou, en dat jij hen heel graag zou gezien hebben, en omgekeerd. Ik voel me leeg vanbinnen. Ik voel een gemis. De tijd zal deze wonde wel helen, maar weet één ding heel goed. Ook al heb ik je nooit gekend, ook al heb ik nooit geweten of je een jongen of een meisje was. Ik zal altijd van je houden, en er zal steeds voor jou een speciaal plekje zijn in mijn hart waar jij helemaal in past. Je mama.

Herinneringen worden vaag, broertje ik zag je toch zo graag. Ik nog zo klein, wou dat ik nog altijd bij je kon zijn. Misschien zei ik het niet vaak, maar ik hield veel van je ,ook al is dat nu te laat. Je bent ver weg , maar eeuwig in mijn hartje geborgen, laat me dit gedichtje tot jou bezorgen. Ik mis je !

we zeggen veel te gauw het is voorbij, alleen je lichaam is weggenomen, niet wie je was, en ook niet wat je zei

(Voor Jaap) Ruimte had hij nodig, ruimte, lucht en licht. Waar hij woonde, waar hij werkte, de wind in zijn gezicht. Ruimte had hij in zijn hart voor zijn vrienden, voor zijn vrouw, voor de natuur, voor zijn muziek, dat is waar hij voor leven wou. Ruimte eiste hij vastberaden van ieder die hem tot iets dwong. Dan kwam zijn leeuwenhart in opstand, dat hart dat droeg hij op zijn tong. Als zijn ruimte werd bedreigd, vocht hij ongenadig fel met oerkracht, dus hij won altijd, niemand kreeg hem in een cel. * * * Een cel op zoek naar ruimte sloop in hem voort, als een dief in de nacht. Vóór hij het wist was hij geveld, hier hielp zelfs niet zijn leeuwenkracht. Strijdend tot het einde toe, betrad hij de ruimte aan het eind van zijn pad. 'Hij had nog zoveel willen doen. Wel ruimte, maar niet genoeg tijd gehad.

Je naam staat slechts geschreven, Op een zwart - grijs - marmerachtig steen. Eigenlijk toch gek, zo plotseling, Onverwachts ben je van ons heen. Maar waar je naam alleen staat, En waar je eigenlijk dood hoort te zijn. Waar het voelt alsof duizend messen in ons steken, Omdat je ons belemmert met de pijn. Daar . daar ben je niet dood, Daar ben je nooit gegaan. Want je bent een levende herinnering, Die in onze harten blijft bestaan. Waar wij dachten dat je stierf, Wilde jij nog niet stoppen met je leven. Waar wij jou nooit meer konden zien, Bleef jij ons toch de beelden geven. Beelden vol met mooie momenten, Momenten van het samen zijn. Alle beelden, net als fotoalbums, Verlichten enigszins wat pijn. Waar jou mooie grafsteen, Verlicht wordt door de zon. Ligt een levensechte herinnering, Die bij jou geboorte begon. Dankbaar voor het leven, Dat je leefde al die tijd . Bedroeft om je sterven, En toch zijn we jou niet kwijt . Titel: dood ben je nooit geweest

Terwijl jouw as is vervlogen op de adem van de wind, is gezonken in het water van de zee, is gevallen in het groene gras Hoop ik dat je weet, dat opa, zoals jij ooit was ik jou nooit en te nimmer meer vergeet

Je moest gaan, jouw tijd was gekomen Alleen voor mij nog veel te vroeg Ik heb alleen nog herinneringen, waar ik nog vaak over zit te dromen 'Ik hou van je' waren de laatste woorden die je tegen me zei Dat waren de mooiste woorden ooit; Woorden die nog nooit zoveel betekenden voor mij Dagen van angst, dagen van gevecht Je wilde nog zo graag bij ons blijven, Maar het was voor jouw niet weggelegd Het is ook maar beter, het ging niet meer Want dit gevecht kon je niet winnen Het deed je zo'n pijn, iedere keer weer. Nog een keer keek je me met die lieve ogen aan En liet nog even die mooie glimlach zien Je vroeg mij toestemming om te gaan

Mijn Pa en Ma Huilend zit ik op mijn bed, niemand die op mij let. Mijn tranen verberg ik in mijn trui. Niemand die mij kan helpen, in deze hopeloze bui. Geen ziel die mij begrijpt,wat ik te zeggen heb. Niemand aan wie ik het uit kan leggen. Iedereen zegt: Dat ik wat rustiger moet zijn. Ik weet het niet, maar het doet wel pijn.

Ik wil op papier nog heel even met jullie praten. Heel diep in mijn hart doet het me pijn, omdat ik nu niet meer bij jullie kan zijn. Ik wil jullie bedanken voor alles wat jullie voor mij deden. Jullie brachten mij groot, met veel liefde en soms ook wel nood. Jullie hebben mij verlaten, maar toch wil ik altijd blijven uw kind. Jullie waren een echte Vader en Moeder. Die ik nooit, maar ook nooit meer zal vergeten. Liefs jullie dochter Jolanda

Lieve Andre Je voelde je vaak zo alleen geen vrienden , familie om je heen. Niemand waarmee je iets kon delen, je was slechts ene van de velen. Voor je collegae was je de computerfreak, de man van de spelletjes en de muziek. Nooit deden ze tevergeefs op jou een beroep, als ze belden stond jij gelijk al op de stoep. Je werk was je lust en leven, waar jij je helemaal in kon geven. Onverwacht zittend achter je PC, nam de dood je plotseling mee. Als vriend collega zullen wij je nooit vergeten, en al heb jij het zelf nooit geweten. Al voelde jij je nog zo vaak alleen, echte vrienden blijven vrienden ook over de dood heen. Rust zacht Andre (Geb:25-01-47 Overleden:02-05-03) Dit gedicht heb ik gemaakt ter herinnering aan Onze goed vriend

Zweef, zweef, kleine vleugel Vlieg verder dan je verbeelding De zachtste wolk, de witste duif Op de wind van de hemelse liefde Langs de planeten en de sterren Verlaat onze eenzame wereld Ontvlucht de ellende en de pijn En zweef Zweef, zweef, lieve schat Je eindeloze tocht is begonnen Neem mee je zachtaardige geluk Veel te mooi voor hier Steek maar over naar de overkant Daar is voor eeuwig vrede Maar bewaar deze bitterzoete herinnering Tot we elkaar weer ontmoeten Zweef, zweef, heb geen angst Verspil geen adem, en geen tranen Je hart is puur, je ziel is vrij Ga op weg, wacht niet op mij Boven het universum zal je stijgen Op de handen van de tijd De maan komt op, de zon die daalt Maar ik zal nooit vergeten Zweef, zweef, kleine vleugel Zweef waar de engelen zingen Zweef weg, het is je tijd Ga maar, vind het licht

Ik had je nog zoveel willen vragen Ik had je nog zoveel willen vertellen Vertel me hoe we verder moeten zonder jou Vertel me hoe we verder moeten met deze enorme leegte Vertel me wat ik moet doen om deze pijn dragelijk te maken.. Nooit meer langskomen, nooit meer "ja lekker", nu voor altijd Laterrr....

Er zijn geen woorden voor een moeder, van wie je weet zij redt het niet. Je streelt haar wang, kijkt in haar ogen, je bent bevangen door verdriet. De liefde door haar aan jou gegeven is een liefde voor altijd, die zul je altijd met je meedragen, het is een liefde die niet slijt. Je moet haar nu gaan missen na een ongelijke strijd. Maar de liefde, door haar gegeven is een herinnering om mee verder te leven. Dit gedicht is voor onze moeder die op 3 juni 2003 haar ogen voorgoed heeft gesloten.

Als ik ooit dood zal zijn, Jij mij missen zou, Luister dan naar het lied van de regen Bij het fluiten van de wind: Volmaakte harmonie en tijdloos bovenal. Sluit je ogen dan en weet dat ik bij je ben.

Zonder jou valt er niet te leven. Zonder jou geen liefde te geven. Zonder jou gaan de dagen langzaam voorbij, want je bent niet meer bij mij. Een hele leegte heb ik nu van binnen. wat moet ik zonder jou beginnen ? Weet je? Ik heb je echt nodig. ik vind het heel overbodig. Ik wil je even laten weten dat ik van je hou en dat je dat weet en daarna never nooit meer vergeet.

Kmis je.. elke dag meer & meer... Die ene dag zal ik nooit vergeten, plots dat telefoontje: er iets gebeurt; Schoefske is er erg aan toe... Iedereen dacht t komt wel goed, hij heeft al zoveel uitgespookt. Nog geen uur later was al mijn hoop zo goed als weg, toch bleef ik hopen (net als iedereen), maar diep vanbinnen wist k wel beter... Zaterdag kwam dan het 2de telefoontje: 3 korte woordjes die onze wereld lieten instorten: " 't is gedaan" We wisten niet wat er gebeurde, wat we moesten doen, alles leek zo onwerkelijk. Niemand wou het geloven, onze gekke Schoefs kon niks overkomen, maar Je was er opeens niet meer... Nu bijna 4 maanden later is het nog altijd zo onwerkelijk, de pijn wordt niet minder... Nog altijd de vraag: waarom nou jij?? Kleine dingen herinneren ons aan jou, aan al de fijne momenten, die we nooit zullen vergeten, net zoals we ook jou nooit zullen vergeten... Schoefske je zult voor altijd bij ons zijn... Natascha... Dit heb ik geschreven een paar maanden na het overlijden van een heel goede vriend! Hij is omgekomen in een ongeluk en niemand heeft ooit afscheid kunnen nemen. Nu nog heb ik elke dag moeilijke momenten! Ik mis hem zo fel! Net als al mijn vrienden &zo dat doen! *Steveke kmis u & hou van u!*

Jouw sterven is zo moeilijk te verwerken, het doet me nog zoveel pijn, te moeten leven met de gedachte,dat jij nooit meer bij me zult zijn. Jouw sterven is zo moeilijk te begrijpen, afscheid nemen ging niet meer, te moeten leven met de gedachte dat ik jou voorgoed moet missen dat doet me zo verschrikkelijk veel zeer. Ik had je nog zoveel dingen te zeggen, nog zoveel dingen uit te leggen. Maar ik weet, er komt een keer, dan zien wij elkander weer. Je zusje

Ja een lege plek nu hier in huis. Het is stil nu zonder jou, ik kan er niet aan wennen die lege stoel, die lege tafel. Waarom ben jij nu heen gegaan? Het verlies doet mij nu pijn. Ik zit nu wat te kniezen om jou nog niet te willen verliezen. Het verdriet doet ons best pijn. Het het verlies is helmaal niet fijn, maar jij was voor ons allemaal een fijne lieve vader, schoonvaderen. Daarom zeg ik rust in vrede. je dochter van 24

Je was nog maar 15 jaar, niemand die aan je dacht. Ik wou dat ik je eerder had gesproken, misschien was dit dan niet gebeurt. Ik hoop dat je nu rust heb en vergeet niet ik zal altijd van je zou blijven houden!

De dag van afscheid is gekomen. jij word van mij weggenomen. En als je gaat, weet dat je altijd. in mijn gedachten verder bestaat. ja, als het zover is. weet dan dat ik je mis. ik zal afscheid nemen met een traan. maar dan moet je vlug gaan. ga dan, en snel dan redden we het beide wel. en als je weg bent, weet dan dat ik je nooit meer vergeet.

Een kaarsje dat brandt voor jou. Maar is nog even iets dat ik zeggen wou; Goede reis, goede vaart. Hopen dat een goede mam je baart. Goede nacht, hopelijk tot weer zien. Elkaar weer vinden gebeurd misschien.

What will I do? When you are far away and I am blue What will I do? When I am missing you What will I do? When I have only a picture to tell my troubles to What will I do.... Nothing, just loving you

"Alles waar je echt van houdt, zal je warmte blijven geven. Ook al is het niet gebleven, het blijft een deel van jou, een stuk van je leven"

Als je door verdriet wordt neergeslagen Het waarom van dit aan niemand kunt vragen Dan is het goed dat je zoveel mensen ziet Ook al vinden zij de juiste woorden niet

Gedwongen worden afscheid te nemen van een echte vriend, die je volwassen maakte, steeds voor je klaarstond, je pijn en verdriet omvormde tot een glimlach, tot vreugde, die voor je opkwam, je verdedigde, die om jou gaf en om wie jij gaf, van wie jij hield, waarop jij bouwde en vertrouwde is bijna onmogelijk. Afscheid nemen van een echte vriend is hem voor de rest van je leven verder dragen en dichtbij je houden in het diepst van je hart en hem nooit meer loslaten want hij was iemand héél apart!

Zo heel erg plots ja , t was gedaan. Je bent in alle stilte Heengegaan. Je wou 90 jaar worden maar t liep anders uit. Je hebt goed geleefd. En veel gestreven. Rust in alle stilte. 'k Ben je dankbaar.

Een ster hoog aan de hemel dat ben jij. Een ster met en lach en een ster met kracht. Nu de ster die fonkelt niet meer, waarom jij je was nog vol met gedachten die je nog wilde doen, en niet meer mocht toen, zei jij: het leven is over maar zo moet je niet denken, het leven is nog zo mooi vol gedachten. Je liefste gezin (Nathalie, Monique, Wesley)

Het noodlot tart. Een gevoel van leegte beroert mijn hart. De dood kwam als een schaduw in de nacht. Niemand had het ooit van jou verwacht. Jij had je besluit genomen. Om via deze weg tot deze daad te komen. Een vogel fluit bij het krieken van de dag. Er vallen tranen in plaats van een schatterende lach. Een roos ontspringt in de nevelige ochtenddauw. Ik heb intens verdriet, ik ben diepe rouw. Je haar weeft in het ochtendlicht. Een koperen kleur rond je gezicht. Woorden schieten slechts te kort. Wetend dat het nooit meer het zelfde wordt.

In je reis van balans, gaf het leven je geen kans Je laatste reis is nu begonnen, je hebt verloren en toch gewonnen ik zit nu in de 1e en je wou graag de euro nog meemaken ik had voor jou willen sterven alleen heeft god het me niet gegund

Je bent en blijft mijn vriend Je hebt dit niet verdiend Je was nog te jong om te gaan Waarom mocht je niet langer bestaan? Waarom doe je dit ons aan We hebben veel verdriet Toen je ons verliet Maar weet vriend Je hebt dit echt niet verdiend we zullen je missen we gaan je zeker niet wissen Weet dat we van je houden rust in vrede VRIEND

Ik heb een dierbaar persoon in mijn leven verloren Het was mijn oma, mijn mamma. Ik ben bij haar opgegroeid. Ik ben er nog steeds niet overheen dat zij er niet meer is. Het is al 15 jaar geleden, maar ik heb nooit de kans gehad om dit te vertellen hoe veel ik van haar hou. Nu ik dit zo schrijf schieten de tranen me weer in de ogen. Ik mis haar, mijn mamma. Ik denk iedere dag even aan haar Was ze maar hier, maar dat kan niet, ze is nu in de hemel Daar kom ik haar straks weer tegen

Zo plotseling van jullie weggenomen Na een tijd van geluk Zomaar... Opeens! Door verdriet en onbegrip overvallen Woorden schieten te kort Het gevoel valt niet te beschrijven Machteloosheid en verdriet Onbegrip en woede Een moeilijke tijd is aangebroken Het moet een plekje krijgen in je hart Met pijn en moeite zal dit gaan Maar uiteindelijk zal je je geluk hervinden (dit gedicht heb ik geschreven voor Marielle die zo plotseling haar vader heeft verloren. Nooit ziek geweest en toen op een nacht.. was het gebeurt. Ik wens haar en haar familie heel veel sterkte toe)

Iwan's ster Het moet vast heel mooi zijn daar, op de plek waar jij nu bent. Een plek zonder pijn verdriet en ongemak. verlost van je aardse pak. Ik vraag mij wel eens af: ''waar ben je nou?'' omdat ik veel van je hou. Soms voel ik heel sereen jou om mij heen. troostend zoals een zoon dat doet dat is goed. Missen zal ik mijn schat mijn ster De sterren. Twinkelend door de donkere avondschijn Ik koos er eentje uit. Voor jou. Een ster die er altijd zal zijn. De ster lichtte drie maal op, net alsof jij wilde zeggen: ''ik ben er.kom op!'' Al kun je mij net als de ster niet meer aanraken. Voorbij zijn mijn aardse taken. Toch zal ik er altijd voor je zijn Want je bent een deel van mij Voor jou zal ik blijven schijnen. Net als de ster ben ik voor jou niet ver. Je hoeft alleen maar aan mij te denken en ik zal naar je wenken. Tot het moment dat wij elkaar ooit weer omarmen. net zoals de ster dat van verre voor je doet. Dag lieve schat mijn ster Iwan. Pa en Ma

'k hoor je zingen heel je wezen klaart weer op woorden soms verloren door ouderdom uitgewist pijn was voor jou het teken je werd ontzettend moe liefdevol omgeven klonk nog eenmaal je lied als begroeting naar je vader toe klanken zijn gestorven 'k hoor je zingen nu heel je wezen klaart weer op helder klinkt je lied

Lieve Heer geef ons allemaal de kracht, want wie had dat verwacht. Dat Hennie ons zo jong en snel heeft verlaten, er zijn er die nog zo graag hadden willen praten. Hennie wij hebben veel gelachen, maar ook zitten huilen, Dan vroeg je wie wil er met mij ruilen. Jij zei dan,het leven heeft voor mij geen zin, en daar zat heel veel waarheid in. Soms waren jouw problemen zo groot, en was er voor je kinderen droog brood. Je had vaak het gevoel van onmacht, Alleen als ik zei: Denk aan je kinderen kreeg je weer kracht. God heeft je de krachten gegeven, en op zijn tijd, heeft Hij je van de zorgen bevrijd. Laten we dankbaar zijn in ons verdriet, wat ligt er bij ons in het verschiet. Zij heeft vele jaren gestreden, ik heb veel voor haar gebeden. Maar nu was ze het strijden zo moe, nu is ze naar de Here toe. dit heb ik voor mijn jongste zus geschreven 25-03-1995

Ineens vloeien de tranen... Ineens vloeien er tranen ......... Geen aanwijsbare reden is er voor nodig ineens zijn ze daar en zijn woorden overbodig. Plotseling ineens die leegte zoals nooit voorheen in gedachten ga ik terug naar de dag waarop je verdween. Is het slechts je lichaam wat ons heeft verlaten en hangt je geest nog hier en houdt ons in de gaten. En ga je pas bij ons vandaan als we je uitstrooien op de maas Daar waar ook pa ligt en en wij een goede jeugd hadden die gedachte is wel dwaas. Maar het schept ook een grote band een band met het verleden een plekje dierbaar ,een eigen stukkie land. Onlosmakelijk met jullie beiden en ons verbonden Om daar naar terug te keren heelt zachtjes de wonden. Met een diepe zucht denk ik nu minuten later het is goed zo maar missen zal ik je blijven doen .................

Lang waren we samen nu ben ik alleen Zorgzaam als geen ander stilte om me heen Het is niet te bevatten het snijdt door mijn ziel Om jou te moeten missen Jou, waar ik eens voor viel Gemaakt voor mijn lieve schat, die helaas op 8 juni 2000 van mij is heengegaan

Ik raakte je helemaal kwijt mam ik voelde het al heel lang Als ik jou zo zag liggen dat maakte mij zo bang Je lag daar maar te kijken hulpeloos en stil O Mam, was dit nu werkelijk allemaal Gods wil Voor jou kwam het einde en ik zal je heel erg missen Maar die fijne jaren met jou zijn NOOIT meer uit te wissen

Jouw kaars is opgebrand. Jouw licht dat schijnt niet meer Ik pak nog even jouw hand voor de allerlaatste keer. waarom moest dit gebeuren en waarom zo vroeg? Je ging slapen het werd nooit meer morgenvroeg.

Doodgaan duurt maar even Daarbij is het leven een kinderspel Treur om mij dan ook heel even Ik heb genoten van het leven Laat mij gaan Het is mooi geweest Van boven kijk ik hoog op jullie neer En zie of alles goed gaat Zo niet,dan daal ik neer

Ik zat naast je op je sterfbed Al die mooie herinneringen van toen Ik zou nog zoveel dingen met je willen doen Ik zou je graag nog willen zeggen hoe erg ik je ga missen Je ogen keken mij aan, en het leek net of de tijd van de wereld even stil had gestaan Ik wou dat je nog even bij me kon blijven ,maar het was voor jou al tijd om te gaan

Ik mis je heel hard. Je bent voor altijd in mijn hart Nu ben je in de hemel bij de engeltjes Ik zal jou nooit vergeten hoor Nu lig je te slapen Op de wolkjes Jouw naam Blijft voor altijd in mijn dagboek staan

Je genoot van 't leven,stond er midden in, je was door dik en dun onze vriendin, altijd levenslustig en spontaan, energiek,vol gastvrijheid, en je bent veel te vroeg bij ons weggegaan. Maar,mam,in de schaduw van deze eeuwige smart, leef je voor altijd in ons hart. Dit gedicht is bedoelt voor mijn moeder die ik nog steeds heel erg mis na 6 jaar.

Vanmorgen zwaaide ik je nog uit op weg naar je bestemming Nu slechts nog jouw handafdruk op de ruit als tastbare herinnering Waarom moest dit juist JOU overkomen ? onbegrijpelijk voor mij Je had nog zoveel dromen maar nu is alles voorbij Zonder het te weten nam ik voor altijd afscheid van jou Ik zal je nooit vergeten voor altijd in mijn hart,waar ik van je hou!

sterven is niet doodgaan want doodgaan is verdwijnen sterven is niet verdwijnen want verdwijnen is vergeten sterven is blijde herinneringen oproepen

Lieve oma , Nu jij van de aardbol bent verdwenen, heb ik duizend keer zitten wenen. Wenen van verdriet en pijn, omdat ik weet dat je er nooit meer voor mij zal zijn. Ook mijn opa heeft heel veel verdriet, toen jij het leven achter je liet. We missen je. Kom toch terug. (Mijn overgrootmoeder liet het leven, ik mis haar zo, maar waar ze ook is ik draag haar op zilveren vleugels in mijn hart veel liefs van je kleinkind Eline)

Mijn opa is dood, wat moet ik nu. Hij luisterde naar mij, en hij gaf mij steun. Maar nu hij er niet meer is, wat moet ik nu. Met wie moet ik praten, over dingen die eigenlijk niemand interesseert. Wat moet ik nu hij is dood, hij is er niet meer. Zou hij nu vanaf de hemel over mij waken, ik hoop het wel dat heb ik nodig. Ik moet iemand anders zoeken om mee te praten, maar dat wil ik niet. Met wie moet ik praten, ik weet het niet. Ik weet het niet meer, het hoeft van mij niet meer. Ik wil mijn opa terug, dat is alles. Meer vraag ik niet, meer hoef ik niet. Alle vrolijke momenten met hem, die kunnen nu niet meer gebeuren. Het zijn allemaal herinneringen, meer niet. Alleen maar herinneringen, maar ik wil mijn opa terug.

Hoe heeft dit kunnen gebeuren, Iedereen zit hier zo om te treuren Hier zitten we met z'n allen dan, Na te denken hoe dit gebeuren kan De laatste keer dat ik je zag en je had gekust, Was je zo vredig en kalm: in alle stilte en rust Niemand weet iets te zeggen, Dat JIJ *mijn vader* zo het loodje zou leggen Ik zie je nog steeds in mijn dromen, Op woensdag 22 oktober na je werk thuiskomen Maar ik denk niet alleen in mijn dromen, Ik ben sinds jij er niet meer bent ook ergens achtergekomen Jij speelde zo'n grote rol in mijn leven, Dat ik vroeger nooit toe heb kunnen geven De tranen in mijn ogen met de gedachte in mijn hoofd, Waarom is mijn eigen papa dood Ook al ben jij er niet meer, Ik hoor je schaterende lach steeds maar weer De manier hoe je glimlachte, Blijft bij iedereen nog goed in hun gedachte De pijn is gewoon niet te beschrijven, Lieve papa, had je niet bij ons kunnen blijven Zelfs niet voor een dikke zoen, Maar zelfs dat konden we niet doen Kan ik je maar zien, al is het maar voor heel even, Want het doet zo'n pijn om afscheid van jou te nemen Maar ik voel me niet alleen, Want jij bent altijd om mij heen Het is misschien raar om uit te leggen, Maar er is iets wat ik nooit meer tegen je kan zeggen Het zijn 5 woorden die ik zeggen wou, Papa IK HOU VAN JOU Ik zal je missen en nooit vergeten, Dat moet je gewoon even weten De stilte bij je graf het doet zo'n zeer, De papa van vroeger vergeet ik nooit meer Je dochter

Jou kan ik niet vergeten... 'Liefde' is voor de mensheid al te groot om te vatten... en 'dood' is nog is eens zo groot. Men zegt dat je er moet leren mee leven...vergeten. bedoelen ze dan de dood? Dan vragen ze te veel van mij. Het gedacht dat ik jou nooit meer zal zien... Ik denk nog maar eens aan jou. Er gaat een rilling over mijn lichaam...kou? Wetende dat je verlost bent van al je zorgen en pijn, vermindert dat gevoel van kwijn. Er komen nieuwe vrienden bij, Maar dat gaatje geraakt niet gevuld, niet bij mij. Jij valt niet te vervangen Je hebt mij gevangen. Je bent uniek mijn kleine meid... Ik mis jou vleit. Ik mis jou...

Opa, waarom moest je nou weggaan? Waarom kon je dat engeltje die je wou meenemen niet laten staan? Waarom moest je perse met haar mee? Want nou heb ik zoveel heimwee... Heimwee naar mijn lieve opa die alles altijd zo goed wist, En die zich dan ook in niets en niks ooit had vergist. Maar je moest weggaan van dit leven, En je moest je geest maar aan god geven, Je vocht hard voor dit leven, Maar je gaf het op, ik wou dat je nog bij ons was gebleven, want ik mis je zo....

Jij bent nu weggevallen. Voor jou, zijn er al veel gegaan. Het leven kan jou niet meer beleven. Deze strijd heb jij gestreden. NU je in die andere wereld bent, kun je puur en alleen zijn. Een heerlijke ervaring, die voor ons allen ooit komen gaat. Blij ben ik voor jou, dat jij dar al mag zijn. Maar vanwege mijn aardse gewoonten, doet het mij pijn. Mijn gewoonte om gehecht te zijn. Gehecht aan jou, en alles wat me lief is. Mijn wereld die verandert. De lege plek, het gemis, jouw warme hart, je luisterend oor. Mijn wereld die verandert, en toch gaat alles verder. Ik moet je loslaten en blij zijn voor jou. Jij kunt nu het alles omvattend Zijn ervaren. De ontknoping van een in elkaar gewikkeld touw

Je moeder verliezen, dat gevoel kun je niet beschrijven, ik had gehoopt dat je wat langer bij mij kon blijven. Dat mocht helaas niet zo zijn, dat doet pijn, heel erg pijn. Vele vragen die ik heb , 1 daarvan is waarom ? Waarom moest het gebeuren ? ik vind het HEEL stom ! Vandaag werd ik ineens heel verdrietig, ik dacht aan jou. Even zag ik weer jou stralende gezicht, vol levenslust. Heel even was ik me weer van de realiteit bewust. Jij was altijd de gene die voor me op kwam. Jij was de gene die de schuld altijd op zich nam jij hebt ons helaas moeten verlaten maar in gedachten blijf ik nog altijd met je praten Waarom moest dit gebeuren ? Waarom jij ? jij was toch nog zo gelukkig en blij ! Maar hopelijk ben je dat daar ook , en 's nachts kijk ik soms uit het raam , en dan zie ik jou , daar als een mooi sterretje staan !! Lieve Mama Ik zou je nooit vergeten

Waarom waarom moest u zo snel gaan u was als een 2e vader als ik bij u was waarom zo snel waarom ach ja ik kan het me zovaak gaan vragen maar antwoord zal ik er nooit op krijgen. Maar ik weet wel dat u nu veilig bent bij God en dat u nu kan uitrusten ik zal u nooit vergeten en u zal altijd in mijn hart blijven en ik zou u laatste woorden nooit vergeten het is nu al een jaar geleden dat u deze wereld heeft verlaten. Vergeet nooit dat ik van je hou je nichtje Y

Mijn liefste, Je was voor vele jaren mijn vriend daarom kan ik niet begrijpen waaraan je dit hebt verdiend. Ik zal je nooit vergeten niet in mijn vrije tijd, niet op school en zelfs niet tijdens het eten. Dat ik van je hou dat weet je maar al te goed. Dus slaap nu maar zacht, liefst zoet!

alles wat nog voor ons lag is nu al verleden geen kans op een beetje geluk opeens sloot ons boek samen op weg naar een doel voor mij blijft het lege gevoel het licht is voor altijd gedoofd een gesloten boek het einde van de reis is veel te snel voor jou gekomen de weg naar het paradijs had zoveel langer moeten zijn wat er nu overblijft zijn die momenten uit mijn dromen het einde van de reis doet zoveel pijn stil zijn die uren nu die wij samen deelden het laatste moment van jou lach maakt plaats voor mijn traan alles wat jij achterliet is meer dan alleen maar verdriet het laatste applaus klinkt voor jou Vaarwel mijn vriend....

De zon scheen flauw door de groene bomen de lucht was blauw zij lag te dromen. We gingen samen door het blauwe water welke weg we ook namen we dachten niet aan later. Opeens was ze weg ik was alleen wat ik ook zeg, ergens anders was het beter dan voorheen.

Dag...lief meisje... we hebben je niet gekend, maar toch ben je voor altijd in onze gedachten geprent. Als we s ávonds naar de sterren kijken... zullen we aan je denken, en je vanuit hier, alle liefde naar je wenken. Dag...lief engeltje... droom maar zacht, droom maar heerlijk van alle pracht.

mijn arme pa stierf in 3 dagen, zoals onze ogen het zagen, nooit meer pa, nooit meer knuffelen met lieve pa, nooit meer gein, wat doet dit ons pijn, het is een wond die voor eeuwig open zal zijn, waarom moest dit gebeuren, nu zitten we voor altijd te treuren, soms dacht ik was ik maar nooit geboren, maar ja dat bepaal je niet van te voren, ik zal je nooit vergeten, tot zover ik kan weten. xxx-jes van je lieve dochter

Stilte. Nu jij er niet bent, wanneer ik pijn en verdriet heb. Stilte. Als ik huil en naar de hemel kijk. Stilte. Als ik kijk naar die ster, waar jij in zit. Stilte. Alleen die foto, waar ik je in kan zien. Stilte. Als mams vriend langs komt. Stilte. Als ik je mis en weer huil. Stilte. Ik kan er niet tegen, alleen maar dat stemmetje dat zegt dat jij mij ook mist. Stilte. Ook al heb ik je nog geen vier jaar gekend pap, ik mis je. Stilte. Kom nou terug, ik mis je. Stilte. Ik mis je! Stilte.

wat moet ik nu wat moet ik nu zonder jou ik voel me zo alleen zo alleen zonder jou ik weet het niet meer ik weet het echt niet meer zonder jou waar ben je heengegaan waar ben je heengegaan zo plots ineens was je weg zomaar ineens weg gedag heb ik je niet kunnen zeggen zomaar was je weg zonder gedag te zeggen en nu zit ik hier zit ik hier zonder jou helemaal alleen alleen ... zonder jou ik mis je zo ik kan er niet tegen ik kan er niet tegen een leven zonder jou

Murphy, ik mis u verschrikkelijk hard, je gaf me een gevoel iets heel apart. Wat moet ik zonder jouw beginnen, ik kan je niet meer voor me winnen. Ik heb echt gehoopt dat je er was doorgekomen, want dit heeft echt niet gemogen. Ik kan je niet meer zien, alhoewel later nog wel misschien. Ik zal altijd van je blijven houden, ik beloof het ik ga er mij aan houden. Iedereen heeft nu veel verdriet, maar vergeten zal ik je niet! dit gedicht heb ik geschreven aan Murphy omdat mijn geliefde is overleden op 20/11/2003

Lieve Torsten, zo rood als bloed zo rood zijn de hartjes die ik zie als ik aan jou denk , zo zwart als roet zo zwart is het gat als ik er aan denk jou....nooit meer te zien.. voor altijd zou ik van je blijven houden.... je zusje...alexandra

Afscheid nemen wil ik niet, kan ik niet, daarom doe ik dat ook niet ik hoop dat iedereen dat ziet. Ik zou willen dat er een wonder zou komen, maar dat gebeurd alleen in mijn dromen. Die dromen zijn erg fijn, want dan kan ik nog even echt bij je zijn. Ik kan in mijn dromen tegen je praten en jou kusjes geven al is het maar voor even, kon mijn droom maar werkelijkheid worden daar zou ik alles voor geven. Lieve schat het gemis doet ontzettend pijn, maar jij zou altijd bij me zijn. De tijd die je bij ons was was de mooiste tijd van mijn leven, en nu moet ik zonder jou verder daar kan ik niet tegen. Maar ooit zullen we weer allemaal samen zijn, en dan verdwijnt alle pijn. heel veel liefs van mama ik hou van jou Ashana.

't Is nu bijna een jaar geleden, we zullen en kunnen je nooit vergeten. HOE & WAAROM ? ... Blijft door onze hoofden spoken ! Ik mis je lach, je begrip, je steun, ... Je hebt ons een pracht van een dochter gegeven, waarom bleef je nu niet leven !!!

hand in hand staan wij naast elkaar, het afscheid komt stilaan dichterbij... we moeten elkaar loslaten en vaarwel zeggen met nog 1 laatste blik kijk ik naar je en zeg 'vaarwel liefste'...

oma had het nog zo mooi bedacht: doodgaan in verhuizen naar de nacht waar naartoe ? wie helpt jou koffers dragen had ik haar nog willen vragen maar gisteren is oma plots verhuisd heel alleen en zonder koffers ik weet niet eens waarheen oma we missen je echt je blijft in ons hartje bestaan

Een leven nog zo klein en pril Een leven nog zonder eigen wil. Nog veilig geborgen in moeders schoot vond jij in rust een stille dood. Negen maanden had je bijna volbracht, maar we hebben tevergeefs gewacht. Je was zo mooi, zo zacht, zo fijn, heel even mochten we bij jou zijn. Hoe we an je houden zul je nooit weten We zullen je nooit vergeten (mijn achterneefje Thijs overleed op 28 November 2003 na de bevalling van mijn nicht Patricia Smulders en hij werd begravend op 4 December 2003 in Tilburg).

Een groot wonder, dat is wat je bent. Zo gewenst, zo gewild. Je bent 8 maanden bij ons geweest. We hebben om je gelachen, we hebben om je gehuild en we hebben van je gehouden. Op sommige momenten kon je ons behoorlijk laten schrikken. Je was in een gevecht en we hebben het niet geweten, je hebt niets laten weten. We zijn altijd bij je geweest, maar we hebben niets voor je kunnen doen. Als onze THIJS werd je geboren maar gelijk hebben wij je verloren. Er was zoveel liefde, zo veel geluk, en nu kunnen we het niet met je delen. Vragen al "waarom", het gevoel van onmacht en boosheid zijn daarvoor in de plaats gekomen. De toekomst met JOU was do ons al helemaal gepland. En nu??? Ja, we zijn moeder geworden en je blijft altijd "ONZE MOOIE MANNETJE". Thijs we zullen je missen. Veel liefs, je mama's (Dit gedicht werd in de kerk voorgelezen door mijn nicht Mia Hoogedoorn op 4 December 2003).