Afscheidsgedichten – pagina 6

Met José, ... spreek maar iets in Zo staat het op je voicemail en ik wil wel iets zeggen maar mijn woorden verstommen want dit valt niet uit te leggen In 1 seconde wordt alles anders Heden wordt verleden en dichtbij wordt ver weg Tijd wordt een ongekend ritme Maar José, we zien je nog voor ons we horen nog steeds je stem we zien de lichtjes in je ogen als je plannen maakte Bedankt voor al je liefde je vriendschap en je trouw want ook over de grens van het leven houden we nog steeds van jou We zeggen geen vaarwel maar tot ziens, we zullen je nooit vergeten Van The Kliek

Men zegt dat na regen de zon schijnt dat zelfs het verdriet verdwijnt Toch kunnen zelfs de grootste krachten de pijn niet zomaar verzachten Want enkel wij kunnen verstaan hoe het voelt om zonder jou verder te gaan

En als je dood bent... Huil maar niet Je bent niet echt dood moet je weten 't is het verlangen dat je achterliet want dood ben je pas als men je is vergeten

Als jij er niet meer bent, zal ik je heel hard missen.. Jij die alles kent, en ik die die me overal in kan vergissen.. ik denk dat het nooit went, dat jij er gewoon niet meer bent ...

Het mocht niet langer duren niet voor jou en niet voor ons het geeft een leeg en onbegrijpelijk gevoel het waarom zal nooit beantwoord worden men zegt alles heeft een doel het was een mooi leven zo vol van levenslust maar toch niet afgemaakt en zomaar weggerukt we zullen het moeten accepteren of we nu willen of niet het is niet eerlijk het doet zo'n pijn je was zo lief altijd we hebben van je genoten je levenslust, je liefde je spontaniteit je was een doorzetter altijd en genoot van ieder moment we maakte de grootste lol we noemen je ons zonnetje, altijd opgewekt en blij

We kenden je als die ongelooflijke slimme, nette man. We konden elke antwoord bij jou terug vinden. Elk foutje of eender want in een tijdschrift had je gezien. Je had voor zo'n dingen een geweldig observatie vermogen. je was voor ons die ene brompot maar dat had iedereen aanvaart zelfs het kleinste kleinkind. Je was verzot op kleine kinderen. We hebben allen heel veel van je geleerd. Zowel positieve als negatieve dingen. Iedereen heeft leuke tijden met je beleefd. Bedankt voor deze tijden. Je was een geweldige Bompa. Je kleinkinderen

De leegte die je achterliet is nog steeds ondragelijk groot enkel gevuld met goede herinneringen om je te koesteren en foto's om met ontroering naar te kijken en terug te denken aan. dat fijne mens die jij was !

Een ieder draagt haar met zich mee je krijgt het dan als je geboren wordt De achterzijde van de medaille van het leven als een schaduw reist hij met je mee Voor velen als een last gevoeld Voor mij een vriend, altijd aan mijn zij Waar komt het toch vandaan 't gevoel dat alles alles is en toch ook niets t' gevoel geen angst te kennen voor wat komen gaat een gevangene van 't leven te zijn maar vrij tussen de andere geketenden in Niet te weten wat er aan het einde komen gaat 't verleden los te kunnen laten zonder 't heden te willen kennen los van alles wat voor velen vast staat 'T gevoel keuzes te kunnen maken zonder angst voor de gevolgen geen vrees voor wat de toekomst is genot de rust en ruimte van het leven te benutten Geen geen pijn te hoeven voelen door de wonden die het leven heeft geslagen geen verdriet meer te hoeven delen met hen die zeggen dat ze van je houden wat is toch de vrijheid die ik voel 't is niet de vrijheid van het leven want die vrijheid is niet echt 't is de vrijheid niet meer hoeven delen dat is wat jij vriend, mij zegt Te weten dat jij er dan zult zijn als mijn einde naderbij komt Die onvoorwaardelijke trouw de enige die mij dat geven kan omdat ik, als van het leven, ook van jou mijn vriend de dood zoveel hou Wanneer ik jou wil zien mijn vriend Dan weet ik dat jij er ook zult zijn Jij die mij rust en ruimte dan komt schenken Jij die duisternis komt ruilen Voor het scherpe licht van 't aards bestaan Alleen jij mijn vriend, jij leidt mij daar dan vandaan Ik ken nu reeds 't gevoel te kunnen vliegen zonder vleugels te kunnen zweven als een blad dat langzaam neer daalt op de bodem van het menselijk bestaan

Elk zuchtje wind dat mijn gezicht streelt is een knuffel van mijn engelenkind dat nu tussen de wolken speelt

ik schrijf dit gedicht alleen voor jou om je nog een keer te zeggen dat ik van je hou helaas zeg ik dit voor de laatste keer want jij bent er nu niet meer twee kinderen heb jij groot gebracht jij was er voor ons dag en nacht jij hebt ons een gelukkig gezin gegeven maar waarom mocht jij zelf niet verder leven? in 2002 kreeg je met je gezondheid problemen en 19november hebben we afscheid moeten nemen jij vocht voor je leven tot het einde toe, al had je pijn,verdriet of was je moe. jij hebt je ziekte moedig gedragen want er is niemand die jou ooit heeft horen klagen. maar waarom moest jij sterven? ik begrijp het niet, je laat ons achter met veel verdriet. ze zeggen dat verdriet van je af moet schrijven, maar dit verdriet om jou zal altijd blijven, elke dag en elke nacht, het enige wat ik nu nog zeggen kan is Lieve pa rust zacht

Je blauwe ogen, die nu niet meer kunnen zien. Je rode lippen, die nu niet meer kunnen spreken. Je grijze haren, die nu niet meer kunnen wapperen door de wind. Je zwarte pak, dat je nu draagt. Je bruine kist, waarin je nu ligt. Je witte gelaat, helemaal verbleekt door ziekte en leed. Je groene fiets, waarop je nu niet meer kan fietsen. Je blauwe auto, waarmee je nu niet meer kan rijden. Je gele bal, waarmee we nu niet meer samen kunnen spelen. Je hele huid, zo vreselijk koud. Maar allerliefste opa, ik wil je laten weten dat ik nog steeds zielsveel van je hou!

Het begon zo mooi in je leven. Maar ineens is het weg. Je eigen vader. Terwijl je zelf nog maar 4 bent. Dan wordt hij ineens ziek. En niet veel later is hij er helemaal niet meer. Hoe kan dit nou gebeuren ? Waarom is het zo gegaan ? Waarom moest dit ons overkomen ? Hij zou nooit meer kunnen zien hoe ik zou opgroeien en wat voor leuke dingen we beleven. Natuurlijk heeft hij een speciaal plekje in je hart gekregen. Maar toch. Was hij maar bij ons. Al kon ik hem maar even aanraken. Al was het maar voor even Je dochter

Tot op het laatste moment heb je gevochten Maar er was geen uitweg waar we ook zochten We wisten allemaal wat er zou gaan gebeuren En we hielden ons voor om er niet over te zeuren Je hebt je zo lang goed gehouden en zo zullen we je ook blijven onthouden Je moest als papa eigenlijk nog heel veel meemaken De dingen waarbij het ons dan weer zal raken We zijn je dankbaar voor je drukke leven En dat je ons zoveel plezier en liefde hebt gegeven Op de dag dat je ter aarde zal gaan vieren we daarom dat jij hebt mogen bestaan

Het is nu twee jaar geleden, en ze zeggen wel de pijn verzacht, ga maar door met je leven. Maar om eerlijk te zijn, de pijn van je te missen wordt steeds maar erger. En degene die dit zou begrijpen is er niet meer. Ik verwacht nog steeds je lach, je plagerijen, ... Na twee jaar dringt het nog steeds niet tot mij door, je bent er niet meer. Het enige wat wel tot mij doordrong is het feit dat ik zielsveel van je hou, en dat ik je ontzettend hard mis. Je dochter

Lieve kleine meid, Je werd op een zondag geboren Maar veel zon hebben wij niet gezien We zijn je meteen verloren Misschien heb je een ander doel waar je voor dient Het afscheid valt ons allen zwaar Kleine mooie Nena We hopen dat je het goed hebt daar Kus ons

voor een speciaal iemand... het is hier leeg en stil... er is geen warmte meer... die ene ster... die ene felle ster... ik weet diep in mijn hart dat ze daar in voorleeft... samen met haar dierbare moeder... ze is sterk, en samen kunnen ze de hele wereld aan... ik voel dat ze daar haar plek heeft gevonden, haar thuis... de steen, de enigste verbintenis tussen ons... mijn enige gedachte en enigste dierbare herinnering aan haar... de stilte en kalmte blijft... als ik in de nacht naar de donkere sterrenhemel kijk, weet ik dat ze over ons allemaal waakt... ze zorgt voor ons... tot wij haar komen opzoeken in de hemel... die ster, die ene ster, dat is ze... die ster is bestemd voor haar alleen... die ene glinsterende ster... op een dag kom ik bij je... en komt alles weer goed... je blijft voor altijd voortleven in mijn hart... ik mis je... zal je nooit vergeten... Opgedragen aan een dierbaar persoon die overleden Is...

Laatst zag ik een lach op je gezicht. Zo'n mooie glimlach op mij gericht. Dan wil ik mijn armen om je lichaam slaan. Maar daarvoor ben je te ver van me vandaan. Dan haal ik je voor me in mijn gedachten. Een beeld wat de pijn doet verzachten. De pijn dat je niet meer bij me bent. Maar alleen door mijn gedachten rent.... ik blijf je altijd nog heel erg missen... Voor mijn allerliefste opa...

Jaren geleden gestorven Verdwenen van bij ons De eeuwige slaap verworven in een bedje vol met dons. 'k wil je laten weten vroeg maar liefst niet laat onze vriendschap nooit vergeten nooit ben ik op jou nog kwaad. Jij bent een vriendin Die ik nooit vergeten zou Mijn kleine koningin Waar ik nog zielsveel van hou. Sorry voor die dagen Dat ik zo hatelijk tegen je deed De laatste keer dat ik jou vraag En dan ben ik zeker dat je het weet. Of je daar wel denkt aan mij Want ik hier zeker aan jou En binnenkort wandelen we zij aan zij Dan kan ik je zeggen dat ik je nooit vergeten zou. Liefste vriendin We missen je hier allemaal Hopelijk heb je het daar naar je zin We zeggen je nu vaarwel,. voor de laatste maal. Dagmar, je was een klasgenoot, een vriendin, een meisje dat ik beminde, maar boven dit alles was je iemand die ik nooit vergeten zal. Ik mis je!

Gedreven door de wind Kwam je even bij ons Even was je ons kind Ik kijk naar omhoog En zie als in een vlucht Een klein wit wolkje gaan Langs de helder blauwe lucht dit gedichtje heb ik geschreven voor ons dochtertje geboren 19-02-2004 overleden 19-02-2004 kusjes pappa en mamma

blijven wij aan je denken want daar in het land van gedachten en dromen kunnen wij je onze liefste wensen schenken we sturen ze omhoog langs zonnestralen die met hun warmte onze liefde vertalen dit gedichtje is geschreven voor ons dochtertje geboren op 19-02-2004 overleden op 19-02-2004

waarom al dat vechten? waarom al die pijn? je wilde niet weg, je wilde bij ons zijn. de strijd was oneerlijk en geheel niet terecht. je wilde graag verder, maar je verloor dit gevecht.

Er gaat geen dag voorbij en ik denk aan jou. Ik denk aan je belofte die je maakte. Maar dat vergeef ik je helemaal. Want ik zal je altijd als een tante blijven zien. Ook al weet ik dat dit niet meer is. Alles dat overblijft is een lege kille kou. Ik fantaseer hoe het met je gaat. Of je al kindjes heb. Of al getrouwd ben. Maar ja daar zou ik nooit achter komen. Telkens als ik Rien zijn vriendin zie, walg ik van haar. Ik weet echt niet waarom hij vreemd ging. En jou inruilde voor een andere. Hij heeft iedereen veel pijn gedaan. Ik hoop dat hij dat beseft. Het idee dat we elkaar lang niet gezien hebben maakt me bang. Ik verlang zo naar je gezelligheid en je interesses. Wat nog op mijn netvlies gebrand staat. Is die ene keer dat je er weer even was Githa, dat was een super moment Tranen rollen over mijn wangen. Het idee dat je dit nooit kan lezen Het idee dat je nooit er achter zou komen wat ik voel Gewoon het gemis! Githa ik hou van je als mijn tante!