Gedichten over liefdesverdriet – pagina 7

Gisteren de beslissing genomen, het lijkt wel of ik lig te dromen. Gisteren de knoop doorgehakt, ben door de grond gezakt. Verwarring en verdriet, het antwoord weet ik niet. Maar naar 1 ding hoef ik niet te gissen, ik zal je verschrikkelijk missen

Ik heb mezelf een belofte gedaan, want zo kan ik niet door blijven gaan. Ik ben mezelf kapot aan het maken, ben heel mijn hart aan het kraken. Ik moet doorgaan met leven, aan andere dingen mijn liefde en aandacht geven. Ik moet mezelf daartoe echt dwingen, maar toch gedaan, er zijn nog zoveel andere mooie dingen om voor te gaan. Ik moet je verdrijven uit mijn gedachten, anders zou ik echt eeuwig gaan zitten wachten. En jij bent iets dat nooit meer zal gebeuren, dus moet ik stoppen om jou te treuren. Ik doe mezelf alleen maar heel veel pijn, jij en ik zal nooit meer zo zijn. Met pijn in mijn hart heb ik besloten, het boek "mijn lief" wordt nu gesloten.

Iedereen om me heen is zo lief voor mij, ze staan echt door dik en dun aan mijn zij. Goede vrienden die me zo goed steunen, maar het liefst wil ik nu zo graag op jou leunen. Maar dat kan helaas niet, want jij bent de reden van mijn verdriet. Ik moet er aan wennen zonder jou te leven, maar alleen de gedachte al doet me beven. We hadden het samen zo fijn, maar toch mochten we niet gelukkig zijn. Jij hebt voor een ander leven gekozen, ook al gaat dat volgens je eigen woorden niet over rozen. Ik hoop dat je daar opnieuw je geluk vind, gelukkig heb je nu het belangrijkste bij je, dat is je kind. Lievie ik krijg je never nooit van mijn netvlies gewist, nog nooit heb ik iemand zo vreselijk gemist.

Waarom luister je niet naar je hart, daarom zijn we nu niet samen maar apart. Je hart vond het bij mij heel fijn, en wilde ook met mij gelukkig zijn. Maar je hart lag in gevecht met je verstand, en dat nam uiteindelijk ook de overhand. Ik hoop echt dat je zeker achter je beslissing kunt staan, anders ben je voor niets zo ver bij mij vandaan. Dan is alles voor niets dat vele verdriet, Luister alsjeblieft naar je hart, meer vraag ik je niet.

Zit jij wel eens te denken Aan een jaar geleden We waren toen gelukkig En dachten we niet zo veel aan het verleden We waren meer bezig met de toekomst En aan het genieten van elke minuut Elkaar leren kennen Onze liefde was absoluut Het was zoiets speciaals Door jou en door mij Maakte ons geen zorgen En waren toen zo ontzettend blij Een jaar geleden alles nog zo intens Al onze problemen op dat moment geen bezwaar Weet je nog hoeveel ik van je hield En dat wat we leerden van elkaar Ja, zit jij nog wel eens te denken aan een jaar terug De relatie nog pril en fris Over dat wat we toen hadden Oh je weet niet hoeveel ik je mis

Kon ik je maar even zeggen: hoeveel ik om je geef, Wat ik voor je voel, hoeveel ik van je hou! Kon ik je maar even dichtbij me hebben, om je te vertellen: wat je voor me betekend, Hoe je naam in mijn hart staat geschreven, Wie of wat ik voor je zou willen zijn! Kon ik maar even je hand vast houden, Om je dit alles te laten voelen. maar ik kan je nog niet zeggen, hoeveel ik om je geef, wat ik voor je voel, hoeveel ik van je hou! ik kan je nog niet even dichtbij me hebben, om je te vertellen: wat je voor me betekend, Hoe je naam in mijn hart staat geschreven, Wie of wat ik voor je zou willen zijn! Ik kan je hand nog niet vasthouden, Om je dit alles te laten voelen. zou dit alles eens gebeuren, of: Zal ik niet meer om je geven? Zal ik niks meer voor je voelen? Zal ik niet meer van je houden? Zou ik je nog dichtbij me willen hebben, of: Zal je niks meer voor me betekenen? Zal je naam in mijn hart uitgewist zijn? Zal ik niemand en niks meer voor je willen zijn? Zou ik je hand niet meer vast willen houden, Om je dit alles te laten voelen? ESPECIAAL PARA JESSICA

Als je eens wist, hoe zeer het hier vanbinnen doet. Als je eens wist, Hoeveel ik van je hou. Dan zou je me niet, zo kwetsen. en dan zou je mij niet alleen laten, hier in dit donkere gat. Alleen met mijn verlangens, en alleen met mijn gedachten. De hoop op een leven, heb je mij ontnomen. En ik zal je zeggen, Die koffer die ik moet meeslepen, Elke dag opnieuw, Word te zwaar voor mij... Dus als je echt van me houd, Help me dan. En leg je hand in de mijne, want ik houd van je, Hoe onnozel dat ook is.

ja je kan ze niet allemaal over een kam scheren, toch hoop ik dat vele lezers, van mijn schrijven willen leren. jij chatter kwam vrolijk binnen, in mijn leven, oh jij was zo verdrietig, net als ik een gevoelsmens, dat we elkaar al onze steun wilde geven. je reageerde op een contactadvertentie, we chatten eerst met elkaar en toen belde we al vrij vlug en het klikte en we deden geen eens stug. we spraken uren lang aan de foon en chatte met elkaar op msn, het was altijd gezellig en hadden ook enorme pret. maar daar kwam na een tijd wel verandering in, nee dit is/was een vrouw die ik nooit meer bemin. ik dacht haar echt te kunnen vertrouwen, maar tevergeefs op haar kon ik juist niet bouwen. uit al mijn vertrouwen kwam zij zelfs bij me thuis, maar al snel dacht ik,dit zit met die meid niet pluis. ik mocht niet bij haar thuis komen en dat is iets waar je toch ook van zit te dromen. maar nee dat wilde ze niet en dat deed mij natuurlijk veel verdriet. wel voelde ze zich bij mij op me gemak, ze kwam zelfs tot rust, we dronken koffie en namen erbij gebak want bij haar eigen thuis was ze niet gerust. maar op eens kreeg ze heimwee en raakte ze de weg kwijt en waar ze op eens achter kwam: nee wil geen relatie meer..... en ging behoorlijk tegen me te keer, dus uiteindelijk een misverstand en veel spijt. wat een oen dat ik ben maar het overkomt, ze was zo anders als anderen en dat zij bestond !, ja dat dacht ik maar later besefte ik pas ik, de gevoelsmens, heeft meer in zijn mars. ik vond haar een heel bijzondere vrouw een waar ik met heel mijn hart van hou maar gauw kwam daar een einde aan en zoals normaal is op zo'n moment, ik verloor ook een traan. ja zij heeft mij in het ootje genomen, van die vreemde dingen die zij deed durf ik niet eens meer van te dromen! Zonder haar (bijna-ex)man, kinderen en dieren kwam ze hier, ze wilde alleen zijn, ik begreep haar verhaal en gaf haar mijn liefde en steun tegen haar pijn! maar in plaats van dankbaar werd ze laf en goor, ze wilde er zelfs met mijn geld vandoor. dit alles had ze zo fijnloos al uitgekiend, sorry hoor chatter maar mijn steun die ik jou gaf, had je nooit verdiend je geeft (net zoals normaal is in de liefdesweken) een tijdje je vrienden er voor op en dat achteraf gezien allemaal voor nop. die ben je dus voor goed kwijt (de uitzonderingen niet meegerekend) en nu, ja ik heb reuze spijt ! vele vrienden ken je al uit je verleden en nu anno 2003, het heden zie je ze nog steeds niet terug ondanks verwoede pogingen blijven ze stug. men zegt vaak: echte vrienden blijven vrienden en ja de echte vrienden blijven ook je vrienden !! een vriend is iemand die alles van je weet en toch van je houdt !!

Jouw afstandelijkheid de laatste tijd, het doet me pijn, als een slag in mijn gezicht. waar is die tijd, dat je alleen al voor mijn smekende ogen al was gezwicht? Alsof iemand anders jou beheerst Ik niet meer in jou hart sta. Alsof alle liefde voor mij is uitgewist. misschien is het beter als ik ga. Maar ik kan jou niet verlaten, Mijn leven draait om jou. Zoals door lantaarnpalen verlichten straten, werd mijn hart verlicht door jou... Mijn hart verscheurd in stukken, mijn ogen rood van tranen. ik wil je niet verlaten,maar ik moet. Ook al weet ik dat mijn leven zonder jou, net als samen met jou zal mislukken...

Niet normaal wat ik voel... Dit is ernstige, zware liefde... Alles wat je bent, is zo uniek, zo perfect... Zelfs al maak je fouten, en ben je wel eens verkeerd... Voor mij blijf je uniek.. Ook al kenden we al vaak verdriet.. Ondanks dit alles, en door dit alles... Blijf je toch uniek.. Er is een deurtje in mijn hart, het is nooit op slot.. Je mag er altijd binnen en buiten gaan... Maar liefst heb ik dat je er zou blijven..

jouw ogen staan rood, je lippen blauw. iedereen die verstoot, je zit alleen in de kou. je hebt echt niemand, alleen mij. je valt over een rand, voordat je me zei. dagdag,mijn lieve vriendin, alles heeft mij koud gelaten. iets dat door me ging, hem je mij nu ook verlaten?

Ik zit hier Jij zit daar.. er was een tijd .. jij en mij altijd de goede woorden maar nu zit ik hier.. hier alleen verdwaald in deze duisternis.. verdwaald in de leegt woorden zwerven door mijn hoofd ik mis jou aanwezigheid.. jouw hand op mijn voorhoofd jouw gezicht op mijn schoot.. nu zit ik alleen en ben verdwaald.. verdwaald... ik was aan het zoeken naar de juiste woorden.. maar ik heb ze niet gevonden.. voor eeuwig verdwaald in mijn eigen hoofd.. en ben jou kwijtgeraakt...

Het waren momenten die ik met niemand wou delen Jou warme handen die mijn lichaam strelen Je ogen die vragend stonden zo dicht waren wij nog nooit verbonden Me hart die snel begon te slaan .. Ik liet mijn ziel langzaam de hemel ingaan.. Het liefst werd ik met jou 100 Maar na 3 maanden werd ik al de hemel uitgedonderd

Ik zou heel graag met je willen praten maar ik kan dat gewoon niet Ik zou je heel graag willen haten Maar ik kan dat niet Ik wou echt superveel dat je van me hield Maar dat kan ook niet Ik wou dat je me echt vasthield Maar dat wil je niet wat is er verder in mijn leven als ik je geen liefde kan geven Ik weet nu wat liefdesverdriet echt is, Zo eenzaam, zo alleen zoveel pijn zoveel tranen het houdt niet op weet echt niet wat ik er mee aan moet het zal ook echt niet meer hetzelfde zijn nu allemaal zo anders Ik zal je nooit vergeten wat ik nu moet beginnen weet ik niet ik ben je kwijt voel me leeg van binnen de herinnering van alles doet zo veel pijn gewoon het gevoel niet bij jou te zijn

scherven brengen geluk maar waar jij mee gooide maakte echt alles in mij stuk Nu moet ik verder met m'n leven En alles een plekje geven Ga ik ooit weer een man vertrouwen? En kan ik dan wel op hem bouwen? Mag ik me dan uiten? of zal ik me nooit meer durven overgeven na alles wat ik al die jaren met jou beleefde? Je nukken en je streken Zelf nu gun je me niet eens een eigen stukje leven Moet ik nog steeds iedere dagen weten dat jij me man bent geweest Ik heb besloten Dat het mooi zo is geweest Dat vrij zijn in het leven Echt alles is Ik ga niet zoeken dat meen ik oprecht Voor het eerst in jaren zal ik degene zijn die voor mezelf vecht

Ik vind het zalig hoe je naar me kijkt, hoe je in m'n dromen naar me reikt. Spijtig is dat nu heel anders, nu dat je me ontwijkt. Ik ben al lang gestopt met huilen, maar de pijn die gaat door. Ik vraag me af: Gaat dit nu jarenlang voort? Ik gedraag me heel stil, vanbinnen voel ik me kil. Men zegt dat de tijd de wonden heelt, maar bij mij blijven mijn wonden open. En ga ik van mijn problemen lopen, alleen jij kunt mijn wonden genezen, door lieve woorden over ONS prijs te geven

verraad, bedrog, leugens met jou kan ik niet meer leven respect en liefde van mijn kant wat jij dus gelijk weer verbrand ik voel me bedrogen want jij hebt duizend keer tegen me gelogen ik kan mijzelf niet meer vinden ik kan me niet meer met jou binden heb ik jou verteld hoe ik veel van je hou die blik van jou zo daar bij de deur dat heeft mij van binnen kapot gescheurd en ik herinner je ogen zo goed.. die kleur pure haat en verdriet staarde mij aan en ik stond daar maar zo te staan ik klapte in een op de vloer en het scheelde jou geen moer! zeg lieverd wat moet ik met jou ik dacht ik ben jouw vrouw met die smsjes van je ik mis je en ik hou van jou ik dacht alleen: is hij wel trouw zeg het is heb jij mij bedrogen heb jij mij zo erg voorgelogen? ik doe het niet meer ik kap er mee want door jou...wil ik niet meer leven ik wil dat jij bij mij blijft kleven lieve schat, ik haat je

vallende hagelblokjes gevoel van rust gevoel van paniek schichtige bliksemschicht verblinding vanbinnen krampachtig gevoel even teruggevonden dan weer opgejaagd vallende hagelblokjes blijven continu zicht beperken en bliksemschichten hebben veroverd en verward donkere wolken drijven weg bliksem en hagel meedragend terug rust

O geheime liefde, wat je met me doet. Ik zou graag zeggen'"ik hou van jou", maar dat is juist niet goed. Je geeft me zo'n goed gevoel, en weet wat ik hier mee bedoel. Jij houd van haar en niet van mij, en toch als ik bij je ben maak je me vrij en blij. Jij blijft mijn geheime liefde het moet helaas zo zijn, want ben ik hier over eerlijk doe ik mijn eigen partner pijn.

Hopelijk is alles anders Dan je wou Dan het is Dan je zei, Over alles over 'wij' Misschien, zeg je sorry, Dit is niet wat ik wou, hoe het zou, alles over mij, over jou Ik heb me vergist... alles... Je zei niets Je zei : ik hield van jou en jij van mij...

Lieve jongen, ik ga weg, zonder jou geloof me als ik zeg dat ik van je hou... maar samen verder gaat niet, we verschillen veel te veel daarom schrijf ik nu dit gedicht zo maak je van mijn gevoelens een deel ik zal je missen, zeker weten ik zal je nooit, echt nooit vergeten ja, ik ga weg, zonder jou geloof me als ik zeg juist omdat ik van je hou...

Ik voel me leeg, alleen en verlaten. Waarom moet IK dit meemaken? Ben ik zo'n slecht persoon? Of wil je niet dat ik bij je woon... Ik dacht dat we iets moois hadden samen, maar dit was slechts een droom. Wanneer word ik wakker, want ik kan het niet meer aan... Mijn hart bloedt, het klopt te langzaam. Zo kan ik niet verder leven. Waarom kwets je iemand zo hard? Omdat hij het verdient? Nee, dat kan ik niet geloven... Maar je moet me beloven, dat je dit nooit meer doet, bij niemand! Je bent m'n grote liefde, je was mijn grote liefde. Maar nu sta ik er terug alleen voor. Ik zal mijn best doen om te vechten tegen mijn verdriet. Maar gemakkelijk is het niet...

Lange nachten, Wachtend op jou, Maar wel wetend, Dat je niet komen zou. Vele tranen, Op de grond, Het leek alsof, Je helemaal niet meer bestond. Grote angst, Voor wat er gebeuren zou, Ik wou jullie terug, Maar wist dat jij dat niet wou. Zoekende dagen, Op zoek naar geluk, Alles opgegeven, Want zonder jullie is mijn leven stuk.

Zoekend naar zekerheid Pak ik voorzichtig je hand Streel ik je vingers Verlang zo naar het voelen Van onze band Maar je slaapt En je hand voelt slap De onrust word steeds groter Talloze vragen spoken door mijn hoofd Kan ik het wel? Wat nou als..... Strak gaat het weer mis En hoe moet dat dan? Herinneringen dringen zich aan mij op Waarin ik het niet waar kon maken En ik wilde het zo graag Nog steeds doet dat zoveel pijn Nooit meer wil ik zoiets mee maken Nooit meer wil ik daar doorheen Help me dan... Zeg me dan.... Dat je van me houdt Ook als ik val En struikel Hou je dan nog zoveel van mij? Beteken ik dan nog net zoveel voor jou? Geef me nou een aai over mijn hoofd Een kusje op mijn wang Zodat ik weet Dat je hoe dan ook Trots op me bent

Wij waren samen wij deden alles samen Lachen Huilen Eten Slapen en zelfs ruzie maken Boos ging je weg Je bleef weg secondes, minuten tot een uur Je kwam niet meer terug Je bent voor altijd weg Nooit meer zullen wij samen zijn Ik ben alleen ik doe alles alleen Zonder jou Lachen huilen Eten Slapen En zelfs ruzie maken Lieve schat, Ik mis je!

Ik voel de wind in mijn haren. en jouw hand op mijn hand. toen waren we nog samen waren. Samen op het strand. Ik zie je gezicht en lach. iedere keer elke dag. Ik zie je lopen en praten. Waarom moet je me verlaten? Ik droom dat je nog met mij bent. En me met een zoen verwent. Ik droom dat je me vasthoud, zoals je dat altijd doet. Zacht, fijn, goed. Ik voel, ik zie, ik droom. Maar mijn hersensdoen heel sloom. Ze willen niet geloven dat het anders is. Ze weten namelijk dat ik je mis. Waarom heb je me verlaten? Waarom ging je weg? Voor jou maakt het niks uit, maar voor mij is het dus pech.

Tuurlijk doet jouw beslissing mij verdriet, maar boos op je zijn kan ik niet. Ik wil heel graag vrienden blijven, zelfs al moet ik daarvoor mijn gevoelens verdrijven. Hoop dat we gewoon hetzelfde tegen elkaar kunnen doen, ik wil 't niet kwijt, die band, van het begin, die band van toen. Al is het nu vriendschap en is de liefde ver, Remember lief, I'll always be there.

Mijn hart schreeuwt om jou, Het roept dat ik zoveel van je hou. Je bent er alleen niet om het te verstaan, Je bent voor jezelf een ander pad ingegaan. Een pad waar jij denkt dat je gelukkiger wordt, Een pad waar je je niet meer aan mij stoort. Als de kreten uit mijn hart het jouwe ooit doorboren, Hoop ik dat je beseft dat we bij elkaar horen.

Hee Lievie waar zit je nou, mijn hart is omsingeld door kou. Kom alsjeblieft terug en laat me weer zweven, door al het goeds wat we elkaar hebben gegeven. Ik wil je zo graag even zien, even aanraken, dat zou me zo intens gelukkig maken. Maar ik weet dat je niet bij mij kan komen, dat kan alleen maar in mijn dromen. Maar ik vind het zo moeilijk zonder jou, mijn hart zegt voor altijd "ik hou van jou".

Hey lieve schat, ik wil je echt niet storen, maar ik wil zo graag even je stem horen. Dacht bij mezelf ik pak de telefoon, en bel hem dan voor heel eventjes gewoon. Ik weet dat dat voor beiden niet goed is, maar ik ben zo verdrietig omdat ik je zo mis. Ik wil zo graag even heel dicht bij je zijn, en je lieve woorden horen aan de andere kant van de lijn. Maar ik weet ik doe mezelf daardoor alleen maar zeer, dus in een verstandig moment leg ik toch de telefoon maar weer neer .....

Ik probeer je te ontlopen, bang dat je mijn verdriet ziet. De onzekerheid begint me te slopen, maar jij ziet het eenvoudigweg niet. Ik heb nog zoveel vragen, maar de antwoorden zullen niet meer baten. Ik wil je er niet mee plagen, zo bang dat je me zou gaan haten. Ik heb mijn hart aan jou verloren, het blijft je eeuwig trouw. Maar ik mag je niet meer bekoren, voor altijd ben ik in de rouw. Elke dag opnieuw blijf ik hopen, op een lief gebaar van jou. Gingen je ogen maar af en toe open, zodat je kon zien hoeveel ik van je hou...

Mijn liefste schat waarom moest je gaan ? Ik kan het nu nog niet aan ! Ik mis je zo hard ik heb een gebroken hart ! Zeg het mij zeg waarom moest je van me weg ?! ik moet je iets laten weten ik zal je nooit maar dan ook nooit vergeten . Maar ik vraag mij toch af waarom nu ?! Maar ja daar kan ik niet over beslissen , ik kan alleen maar zeggen ik zal je missen

Boze dromen verdreven De laatste bladzijde geschreven Jouw pijn heeft mijn ziel verlaten Mij achterlatend met littekens en levensgrote gaten. Boze dromen verdreven Mijn blokkering opgeheven Nooit meer die strijd Wel jaren te laat bevrijd Boze dromen verdreven Nooit meer ongeluk beleven Jouw tijd is eindelijk gestorven Wel de mijne bedorven Boze dromen verdreven Voor altijd uit mijn leven Een nieuw tijdperk zonder deze dromen Jij zal er nooit meer in voorkomen

Traag kruipen minuten voorbij als krakende violen Je kunt ze bijna voelen Smachtende gedachten Uren blijven duren als lange eindeloze muren hoeveel kan een mens verduren Verhaal zonder zinnen zinnen zonder woorden mineur akkoorden Dat 'iets' wat niemand ziet Herkenbaar... voor wie niet Liefdes verdriet

als wij voor dertig jaar een ontmoeting hadden gehad met elkaar onze wereld had er anders uitgezien waren zelfs getrouwd misschien wie weet hoeveel kinderen gekregen toen vonden we dat een zegen. als wij voor twintig jaar een ontmoeting hadden gehad met elkaar onze wegen zich gekruist waren zelfs misschien verhuisd om wie weet wat te verzinnen mogelijk samen een zaak kunnen beginnen als wij voor tien jaar een ontmoeting hadden gehad met elkaar je was bij me komen wonen kon je mij je leven tonen alles had er anders uitgezien vierden we ons jubilee van "tien" het is niet zo gegaan, nog geen jaar noemen ons reeds een paar....

Niemand ziet mijn tranen, Ik huil de hele nacht. Niemand ziet me lijden, Niemand hoort MIJN klacht. Alleen ben ik gebleven, Er is leegte in mijn hart. Wat doe ik nog in dit leven? Alles blijft zo zwart. Waarom wou jij niet blijven? We hadden het zo fijn. Waarom moest jij van mij drijven? Waarom kon je niet eeuwig mijn vriend zijn? Het antwoord zal nooit komen. Al wacht ik al zo lang. Voorbij zijn al mijn dromen, Van de rest wordt ik zo bang

Aldus ben je nu dan verdwenen lief en de maatloze eenzaamheid die zich in mij heeft verbreid komt van het diepste verlies Nachtelijke onrust zonder slaap in pijn eindeloze beelden van herinneringen wie we waren en hoe we samen gingen mijn leven zal niet nog hetzelfde zijn Kende eerder intense heimwee niet en de woorden mijn grote liefde spreken daar mijn hart zo volledig kon breken in een schreeuw van machteloos verdriet Enkel zinloos is het door te gaan met hopen dat wat ik wil zijn met je, jou nog iets zal zeggen en voor je me gaat vergeten, het naast je leggen moet je weten, de deur blijft steeds voor je open

Ik zag je daar staan, mijn hart ging tekeer, denkend eindelijk de juiste te hebben gevonden, het geluk is er weer. Was het geluk er maar gekomen, nee, het waren weer de tranen die gingen stromen. Keer op keer gaf ik je de kans, denkend je wil me echt, maar gaf me er ondertussen van langs. Ik maakte mezelf wijs dat het wel ging, maar de tranen waren niet gering. Nu is het over en denk wat ik had kunnen doen, enigste wat ik je nog kan geven is een laatste afscheidszoen.

De boten zijn gedreven, ieder hun eigen weg de één dobbert langs de oever, de ander is al ver op zee steeds verder en verder hoor de wind loeien, het lijkt wel of ze huilt ooit lagen zij vredig naast elkaar en botsten ze zachtjes tegen elkaar...

Hoogverraad die dag dat ik naar die ander lonkte in de hoop dat vervoering deel van mij zou nemen opdat ik jou dan eindelijk kan vergeten Maar hoe ik ook probeer, het lukt niet mijn hart loyaal aan jou Hoogverraad was al veel eerder geschied Die ene dag dat jij mij verliet

Sorry voor alle leugens die ik heb verteld... Ik zal ze niet meer gebruiken... Ik zal mijn leven beteren... En geen woorden meer misbruiken... Ik heb domme dingen in mijn leven gedaan... Zoveel spijt heb ik nog nooit gevoelt... Maar waarom is het leven ook zo moeilijk...? Het spijt me echt... ik heb het niet zo bedoeld... Kan ik misschien iets doen om het goed te maken... Ik beloof je... het was de laatste keer... Ik hou van je... En je verdient alle eer...

Ik lijk verloren Verloren gelopen op weg Op weg naar jouw hart Jouw hart is mijn bestemming De bestemming waar ik al zo lang naar zoek Zoeken doe ik Maar vinden doe ik niet De weg naar jouw hart is lang De weg naar jouw hart is moeilijk Maar opgeven doe ik niet Nooit

Jouw tranen als de roos gesloten zielepijn om ons verbond kon de bloem maar eeuwig open levend in haar bloei gezond en haar tere witte bladen zo fragiel, zo fijn van stof zie daar onze liefdespijnen tot een pre-mature knop ijl is zij daar steeds aanwezig eerst ontloken in het vlees wachtend op een nieuw gegeven ziet haar tere, ranke steel toch stroomt er het zilte nat door het afgesneden leven liever dan de dorre droogte kiest zij voor de dichte nevel tere bloem op ranke steel eens wordt gij van binnen heel.

Wie ben ik Ik wil liefde Is dat niet normaal Ook al ben ik een beetje bazig Ook al ben ik niet mijzelf Wil gewoon mezelf zijn Maar mag niet Heb geen controle meer Niemand kan me helpen Hunker gewoon ernaar Is het fout erin te geloven Wat doe ik verkeerd Ik weet het niet meer Ben gewoon de weg kwijt Wil hem gewoon terug vinden Wil geen eenzaat worden Wat is er mis aan een knuffel Dat gaat niet meer Hou me vast liefste zie je graag Maar je wil mijn lichaam niet

Mijn leven is zwart en kil Zoveel woorden maar geen stem Dood zijn is alles wat ik wil Waardeloos is alles wat ik ben Verdriet en pijn Tranen van zout De woorden 'ik wil je niet kwijt' laten me totaal koud Alles is een groot zwart gat Het is mijn leven dat is wat je vergat Het enige wat ik nog mis Is dat kleine beetje moed Om voor mezelf te kiezen Je raakt me kwijt Voorgoed!

Vol bitter keek ik toe, een kans was weggevlogen zoals die lach van gisteren waarvan je een foto nam. Ik wou een blik, een troost, een blik van jouw ogen en alles zou goed gaan. Maar ik kreeg hem niet, ik wist niet wat denken maar ik dacht... Eén blik, ik smeekte je een knipoog, een klein gebaar dat weer zon zou geven tussen die donkere wolken (van mij). Zoveel pijn, zoveel geluk, evenwicht zal nooit komen ik kan alleen hopen op die blik.

De zon gaat langzaam onder Ik denk aan jou 'kmis je De zon is bijna weg, niet meer te zien ze is weg weg voor een tijdje voor héél even Ze is weg weg zoals jij zonder afscheid te nemen ook dat deed jij Alles wordt kil donker en stil Ik denk nog steeds aan toen nog steeds aan jou Maar de zon komt terug de volgende dag al alles wordt weer licht licht en warm Ik wacht wacht tot ook jij terugkomt geen teken geen sein van dat je ooit terug bij mij zal zijn I don't know why I don't know how you never said good bye...

stilaan moet ik verder gaan geen weg gaat terug naar huis een weg die gaat naar alles dat nog komen moet een weg van vrijheid en plezier een ideaal beeld in mijn hoofd ik vlucht en val zo zo ga ik dood, geen idee van tijd alleen maar zekerheid, dat wij 2 jij en ik bij elkaar horen, soms doet men hart zo'n pijn zo fel dat er wat breekt afscheid nemen van jou doet pijn het denken dat jij niet meer van mij houd doet pijn en jouw blik volstaat zodat mijn hart kapot gaat

Zo dichtbij en toch niet bereikbaar. Je bent niet van mij maar van haar. Ik zie ons weer samen lopen langs het strand. We lopen daar dicht tegen elkaar,hand in hand. Ik weet het is een fantasiebeeld,maar we hebben samen zoveel gedeeld. Ik ben bij je weggegaan,maar waarom doet het na elf jaar nog zo een pijn? Mijn eerste liefde wat was het fijn. Ik kan jou niet vergeten was dat maar waar. Je bent niet meer van mij maar van haar. Je bent gelukkig nu,dat is wat telt. Maar soms hoop ik nog steeds dat je belt, en dat je zegt dat je nog steeds van me houdt. Maar ja, het heeft toch geen nut, ik ben nu getrouwd.

Mijn droom is veranderd in een enge nachtmerrie, de stilte in de ergste herrie. Mijn geluk in pijn, en ik maar hopen dat het anders zou kunnen zijn. De liefde is veranderd in het kwaad, alle angst komt maar er is niets dat me verlaat. Vrienden worden vijanden, waaraan ik me blijf verbranden. Mijn idealen lijken een grote illusie, en alles wat ik zeg word een grote ruzie. Een lach word een grote traan, ik vraag me af waarom we nog bestaan

Turend naar de ontelbare sterren het wordt wazig van verdriet wegkwijnend door de grenzeloze pijn begraaf ik misschien wel het mooiste moment van m'n leven Opnieuw wil ik weg, een vlucht in de toekomst een punt achter het verleden geen nieuw begin, een beter vervolg M'n tranen drogen op tot een leegstaande rivier een stortvloed aan bitterheid valt over me het plantje in me ontkiemd niet meer iemand plukte me leeg Hoop dat er toch nog wortels zijn zaadjes om te bloeien hopelijk zit het weer mee

Ik probeer je te vergeten, maar o wat gaat dat moeilijk. Dan kom ik je weer tegen, ik kan er niet omheen, ik hou nog steeds van jou. Je kijkt zo lief en lacht naar mij, verder niet, ik heb zoveel concurrentie, was je maar van mij, dan was ik gelukkig, helemaal blij! Maar nee ik moet vergeten, hoe moeilijk het ook gaat. Je bent bestemd voor een ander, als jij maar gelukkig bent, al is het niet met mij. Maar toch hier nog wat woordjes, ze zijn bestemd voor jou, IK HOU VAN JOU, ik moest het even kwijt, kan ik nu nog vergeten?

Vuur en woede van verdriet, pijn van geven, pijn van hoop Alleen maar tranen door om jou te leven, geen uitzicht op morgen of op wat dan ook op wat de volgende dag mij zal geven, lachend bij dag, kapot in de nacht, en ik wacht... Ja ik ben kwaad, vuur en woede van hoop & verdriet, pijn van geven, kwaad op jou en vuur dat oplaait, omdat alles, elke dag steeds weer en godverdomme telkens weer, om jou draait, en ik zie geen uitzicht op morgen nee dit raak ik nooit meer kwijt, Geef jij mij, alsnog... alleen jij een vuur van geel en rood aan mij...

weet je m'n liefste schat jij was alles wat ik had weet je m'n teddy beer ik dacht aan jou telkens weer hoe hard ik m'n best deed om je te vergeten dit wou m'n hartje niet weten weet je m'n liefste kalf jij was als een genezende zalf die zoveel als hij maar kan al de pijn weg nam van de vele keren dat mijn hartje brak zonder jou was ik een wrak weet je m'n liefste jij was m'n dierste jij was alles wat ik had jij was degen waarvoor ik bad dat ik jou nooit zou verliezen alsof ik dat zelf kon kiezen

Puurnatuur is jaloezie Je kunt het niet Eten Je kunt het niet Horen Je kunt het niet Vast pakken Puurnatuur is jaloezie Je kunt het wel Voelen Je kunt het wel Denken Je kunt het wel Haten Dingen uit de natuur Zijn gemaakt met Een doel Aarde voor de vruchtbaarheid Boom voor de zuurstof Water om te drinken "jaloezie zorg nemen om te laten zien dat je die persoon niet kwijt wil" was er maar een pil een pil om jaloezie uit de natuur te halen dan was mijn probleem voor goed voorbij dan kon ik rustig bij je zijn Puurnatuur is jaloezie Je kunt het niet Eten Je kunt het niet Horen Je kunt het niet Vast pakken Puurnatuur is jaloezie Je kunt het wel Voelen Je kunt het wel Denken Je kunt het wel Haten

Ik huil onder volle maan. Tranen vertroebelen mijn zicht. Voor de zoveelste maal ben ik voor iemand gezwicht. Die mij te kennen heeft gegeven liever zonder mij te leven. Mijn droom werd een nachtmerrie. Mijn hemel een hel. Jouw liefde verdween. Ik ben weer alleen.

Een snijdende leegte na een intense belevenis, van samenzijn, liefde maar ook pijn In een donkere tunnel zoek ik jouw hand, jouw lippen, Ik voel je nog net, een streling langs mijn huid Maar je bent zo ver weg, en ik vraag me af of ik het niet allemaal gedroomd heb?

Vond je het leuk om mij kleineren? vond je het leuk om mij weg te drukken als een klein lastig kind? Stil huilde ik om de woorden die vielen van binnen haatte ik mezelf wilde niet langer voor je knielen Stil rolden de tranen van binnenuit naar buiten kwamen door mijn ogen ik kon ze niet op tijd sluiten Vond je leuk om mij te zien lijden? vond je het leuk om mij wanhopig te zien strijden hangend aan mijn laatste druppels van hoop Ik zweeg over je wist niet wat je deed wist enkel dat 't mij speet toen je mij weer wist te vinden Hoe je mij terugpakte voor wat ik nooit heb gedaan ik zat gevangen als een vlieg in jou levensgrote web van diepst bedrog