Overlijdensgedichten voor vaders

Ik schrijf dit gedicht met een nieuw gezicht. Ons pa moest perse sterven en ons leven viel in duizend scherven. Ons pa komt niet meer terug hij vindt de weg hiernaar niet. Die 2 weken in het ziekenhuis waren pijnlijk zowel voor ons pa als voor ons. En nog kon het niet lijden. We hadden telkens nog een beetje hoop en dit alles viel op 1 grote puinhoop. Tot die laatste avond je wou gaan maar ging niet, wat hield je tegen? Pap wij blijven met bewondering naar jou kijken als jij jouw handen over ons uit blijft strijken.

Hoe groot mijn liefde voor je was besefte ik pas toen ik na je dood je ogen sloot

waarom moest jij ons nu verlaten, en ons hier laten staan, je weet dat wij u missen, en hier met tranen staan. Ons verdriet is echt enorm, en onze harten doen zo'n zeer maar wat jij ooit voor ons gedaan hebt, vergeten wij nooit meer.

Papa... Jij was de enige die ik zo kon noemen... Het is iets speciaals Dat hoorde bij jou Ik zou willen dat ik nog afscheid kon nemen en je nog één keer te zeggen dat ik van je houd en van je heb genoten op mijn manier Ik moet het ook weer op mijn eigen manier verwerken Jouw verdriet... Mijn verdriet... Ons verdriet.... Tranen over mijn gezicht, gedachten in mijn hoofd, trillingen in mijn lichaam.... Maar het helpt niet. Lieve papa... Ik ben er trots op dat je mijn vader bent en ik heb van je genoten deze 14 jaar Ik mis je.... en ik houd van je

Lieve opa je bent nu van me heen jaren geen contact dat deed me wel zeer ik wil graag afscheid nemen maar de familie maakt het onmogelijk ik heb nu veel pijn en weet niet wat ik moet doen kan me tranen niet bedwingen me tranen van verdriet je bent nu uit me leven afscheid is onmogelijk en dat door 1 klein ding

Je wilde zo graag naar huis die wens echoot nog na zo graag was jij weer thuis het mocht helaas niet zijn Nu staat je stoel daar leeg jouw plek voor de teevee het asbakje op het balkon voor een sjekje in de zon Ik mis je nu al Pap het doet verrekte zeer gigantisch is de klap ik zie je nimmer meer Ik niet alleen, maar al je kroost wij waren een geheel we zoeken bij elkander troost met dicht geknepen keel Maar pa, wij zagen wel dat het niet langer kon jij zat niet lekker in je vel maar hadden goede hoop Die hoop ineens vervlogen zomaar zonder pardon het licht is uit je ogen verdwenen is de zon Voor moeke ook, nu zo alleen die dappere kleine vrouw voor jou was zij de nummer een en zij hield ook van jou We zullen samen met elkaar er altijd voor haar zijn om haar in liefdevol gebaar te helpen in haar pijn Dag Pa, ik stop, het moet een laatste zwaai een laatste groet Carla 31-08-03