Overlijdensgedichten voor moeders – pagina 2

Mijn Pa en Ma Huilend zit ik op mijn bed, niemand die op mij let. Mijn tranen verberg ik in mijn trui. Niemand die mij kan helpen, in deze hopeloze bui. Geen ziel die mij begrijpt,wat ik te zeggen heb. Niemand aan wie ik het uit kan leggen. Iedereen zegt: Dat ik wat rustiger moet zijn. Ik weet het niet, maar het doet wel pijn.

Een moeder dat is het mooiste wat er is. Als zij er niet is, dan is het pas mis. Ze geeft je haar leven in het prille begin Haar leven is geven Je ziet het niet in...... Als ze er niet is dan merk je pas een zeker gemis IK WOU DAT MAMA ER NOG WAS Het was 16 juli 1999 en zal die bewuste dag nooit vergeten Ze was begonnen aan haar laatste reis.... en je gunt het niemand, zo'n vreselijke prijs...... Wat ging er in haar om, niemand zal het weten om zo ineens van de een op andere dag uit het leven te worden gerukt. Dat vreselijke telefoontje om vijf uur kwam en ik werd uit de rij geplukt. Ik mis haar, elke dag, nog steeds, zo erg....... Soms denk ik " ik klim omhoog tegen die berg " dat gevoel gaat van tijd tot tijd door been en merg. Het gemis is met geen pen te beschrijven en nu zit ik echt niet te overdrijven Je voelt je als een kind in een kom water Toch heb ik het gevoel dat ik met haar kan praten, dat geeft me weer nieuwe moed en kracht want ik weet, dat als ik ga, zij er is die op me wacht. Maar het doet nog steeds pijn en het blijft maar knagen want ik had nog zoveel aan haar willen vragen en nu moet ik deze pijn mijn verdere leven dragen maar weet ook dat zij in goede handen is en zijn die vele antwoorden ook niet meer nodig Dat lijkt me nu zeker volledig overbodig. Ik was niet voor niets haar zoon Chris. Dus MAMA rust in vrede en (her)denk je in al mijn gebeden.

Moeder naar wier liefde mijn verlangen.Sinds mijn kinderjaren heeft geschreid, Ach, hoe zult gij mij zo straks ontvangen Na de lange scheidingstijd? Zult gij me aanstonds als uw kind begroeten Als ik ontwaken zal uit mijn dood? Zal ik nederknielen morgen voor uw voeten Met mijn hoofd in uwe schoot?... Maar wat dan? Wat zult gij tot mij zeggen Bij het ver gegons van de engelenschaar, Als ge uwe jonge, blanke hand zult leggen Op dit oude grijze haar? Door Jacqueline van der Waals (1868-1922) (Voor de moeder van een vriend overleden op 24-03-2003)

mijn ouders,twee prachtige mensen. hadden ook hun wensen. voor groot en klein had mijn vader maar wat langer bij ons mogen zijn dat deed ons en moeder veel verdriet. wie kent mijn ouders niet. Noud en Tonny zijn hun naam hun vergeten zal echt nooit gaan. ook al ken ik vader niet,in mijn hart heb ik verdriet, moeder missen doe ik altijd, zij was voor mij een fijne meid jullie kleine meid