Overlijdensgedichten voor opa en oma – pagina 4

vooral de laatste dagen van haar leven, was het moeilijk om aan te zien om iemand zo hard te zien vechten voor hooguit 2 dagen nog misschien wat was het moeilijk om te weten en je tegelijkertijd weer af te vragen een lange tijd vol onzekerheid nog hoeveel uren? hoeveel dagen? en dan zit je weer aan haar bed een stilte, je gevoel niet uit te leggen waarom is praten toch zo moeilijk ineens terwijl je nog zoveel had willen zeggen? ze is er nog steeds maar lijkt zo ver weg je zit zwijgend naast haar en kijkt nog een keer je zegt nog wat woordjes en geeft haar een kus je staat op, kijkt en gaat dan weer voordat je gaat draai je nog een keer om een stralende glimlach staat op haar gezicht lieve ogen kijken je aan je lacht en haar ogen gaan dicht vragen malen door je hoofd beelden flitsen zonder doel mooie herinneringen komen op en ineens weer dat vreemde gevoel je gaat haar kamer binnen, weer die stilte je geeft haar een kusje op haar wang plots weer die tranen in je ogen oh, oma ik ben zo bang je pakt haar vertrouwde warme hand en voelt het stromende bloed en dan hoor je haar zachtjes zeggen stil maar kindje, het komt wel goed overal neem je deze gedachte mee, tot dat je hoort dat ze op weg is naar boven op weg naar de hemel, naar god maar je kan het nog steeds niet geloven dat is niet waar, waarom zeg je dat, dat doe je me toch niet aan? totdat je van meerdere mensen hoort dat ze echt is heengegaan vanaf dat moment stort je wereld in mensen steunen, maar het helpt niet niks helpt, alles is alleen maar leegte je voelt alleen nog maar groot verdriet en dan zie ik haar weer in d'r bed de tranen stromen over m'n gezicht ik kijk, nog wel die glimlach om haar mond maar dit keer met haar ogen dicht ik leg mijn hand weer op de hare maar ik voel niet meer dat stromende bloed toch, in gedachte, hoor ik haar weer zeggen stil maar kindje, het komt wel goed.

Vooral de laatste dagen van haar leven, Was het moeilijk om aan te zien. Om iemand zo hard te zien vechten Voor hooguit een paar jaar, maanden of dagen nog misschien Wat was het moeilijk om te weten En je tegelijkertijd weer af te vragen Een lange tijd vol onzekerheid Nog hoeveel uren, hoeveel dagen? En dan zit je weer aan haar bed Een stilte, je gevoel niet uit te leggen. Waarom is praten toch zo moeilijk ineens Terwijl je nog zoveel had willen zeggen? Ze is er nog steeds maar lijkt zo ver weg. Je zit zwijgend naast haar en kijkt nog een keer Je zegt nog wat woordjes en geeft haar een kus. Je staat op, kijkt en gaat dan weer. Voordat je gaat draai je nog een keer om Een stralende glimlach staat op haar gezicht Lieve ogen kijken je aan, Je lacht en haar ogen gaan dicht. Vragen malen door je hoofd Beelden flitsen zonder doel Mooie herinneringen komen op En ineens weer dat vreemde gevoel Je gaat haar kamer binnen, weer die stilte Je geeft haar een kusje op haar wang En plots weer die tranen in je ogen, Oh oma, ik ben zo bang. Je pakt haar vertrouwde warme hand En voelt het stromende bloed En dan hoor je haar zachtjes zeggen Stil maar kindje, het komt wel goed. Overal neem je deze gedachte mee, Tot dat je hoort dat ze op weg is naar boven Op weg naar de hemel, naar God Maar je kan het nog steeds niet geloven Dat is niet waar, waarom zeg je dat, Dat doe je me toch niet aan? Totdat je van meerdere mensen hoort Dat ze echt is heengegaan. Vanaf dat moment stort je wereld in Mensen steunen, maar het helpt niet Niks helpt, alles is alleen maar leegte Je voelt alleen nog maar groot verdriet. Ik kijk, nog wel die glimlach om haar mond Maar dit keer met haar ogen dicht Ik leg mijn hand weer op de hare Maar ik voel niet meer dat stromende bloed Toch, in gedachte, hoor ik haar weer zeggen Stil maar kindje, het komt wel goed.