Overlijdensgedichten voor vrienden – pagina 4

Ik kijk, staar afwezig voor mij uit, maar ik zie niets. Alleen een zwarte steen met bloemen, de tekst:We zullen je missen. Waar je nu bent weet ik niet, je bent nu ergens, ergens in niemandsland. Wat ik had zag in jou ben ik verloren, alles en toch ook niets. Je bent er en ook weer niet. maar één ding zal nooit veranderen: Onze vriendschap

Jaren geleden gestorven Verdwenen van bij ons De eeuwige slaap verworven in een bedje vol met dons. 'k wil je laten weten vroeg maar liefst niet laat onze vriendschap nooit vergeten nooit ben ik op jou nog kwaad. Jij bent een vriendin Die ik nooit vergeten zou Mijn kleine koningin Waar ik nog zielsveel van hou. Sorry voor die dagen Dat ik zo hatelijk tegen je deed De laatste keer dat ik jou vraag En dan ben ik zeker dat je het weet. Of je daar wel denkt aan mij Want ik hier zeker aan jou En binnenkort wandelen we zij aan zij Dan kan ik je zeggen dat ik je nooit vergeten zou. Liefste vriendin We missen je hier allemaal Hopelijk heb je het daar naar je zin We zeggen je nu vaarwel,. voor de laatste maal. Dagmar, je was een klasgenoot, een vriendin, een meisje dat ik beminde, maar boven dit alles was je iemand die ik nooit vergeten zal. Ik mis je!

Men zegt dat na regen de zon schijnt dat zelfs het verdriet verdwijnt Toch kunnen zelfs de grootste krachten de pijn niet zomaar verzachten Want enkel wij kunnen verstaan hoe het voelt om zonder jou verder te gaan

Een ieder draagt haar met zich mee je krijgt het dan als je geboren wordt De achterzijde van de medaille van het leven als een schaduw reist hij met je mee Voor velen als een last gevoeld Voor mij een vriend, altijd aan mijn zij Waar komt het toch vandaan 't gevoel dat alles alles is en toch ook niets t' gevoel geen angst te kennen voor wat komen gaat een gevangene van 't leven te zijn maar vrij tussen de andere geketenden in Niet te weten wat er aan het einde komen gaat 't verleden los te kunnen laten zonder 't heden te willen kennen los van alles wat voor velen vast staat 'T gevoel keuzes te kunnen maken zonder angst voor de gevolgen geen vrees voor wat de toekomst is genot de rust en ruimte van het leven te benutten Geen geen pijn te hoeven voelen door de wonden die het leven heeft geslagen geen verdriet meer te hoeven delen met hen die zeggen dat ze van je houden wat is toch de vrijheid die ik voel 't is niet de vrijheid van het leven want die vrijheid is niet echt 't is de vrijheid niet meer hoeven delen dat is wat jij vriend, mij zegt Te weten dat jij er dan zult zijn als mijn einde naderbij komt Die onvoorwaardelijke trouw de enige die mij dat geven kan omdat ik, als van het leven, ook van jou mijn vriend de dood zoveel hou Wanneer ik jou wil zien mijn vriend Dan weet ik dat jij er ook zult zijn Jij die mij rust en ruimte dan komt schenken Jij die duisternis komt ruilen Voor het scherpe licht van 't aards bestaan Alleen jij mijn vriend, jij leidt mij daar dan vandaan Ik ken nu reeds 't gevoel te kunnen vliegen zonder vleugels te kunnen zweven als een blad dat langzaam neer daalt op de bodem van het menselijk bestaan